Για τον πολιτικό αγώνα που οδήγησε στον Οκτώβρη (Στάλιν: Τι θέλουν οι κεφαλαιοκράτες; – Ενάντια στη Σύσκεψη της Μόσχας (6-8/08/1917))

Στο 19ο μέρος του αφιερώματος στα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή επανάσταση και του πολιτικού αγώνα που προηγήθηκε αυτής, παρατίθενται δυο ακόμα κείμενα του Στάλιν από την εποχή εκείνη. Στο 1ο κείμενο αναδεικνύεται η σημασία του να μη χαρίζονται στο αντίπαλο στρατόπεδο έννοιες όπως πατριωτισμός και προδοσία. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει “στην ταξική ενότητα είμαστε προδότες” και διαβάσει την εφημερίδα “Άπατρις”… Κι όμως, όταν δεν μιλάς τη γλώσσα του λαού, δεν μπορείς να επικοινωνήσεις και, άρα, να επηρεάσεις, και να τραβήξεις με το μέρος της επανάστασης τους άμεσους οφελούμενους από αυτή. Στο 2ο άρθρο άρθρο αναδεικνύεται η σημασία που δίνουν οι εκμεταλλευτές στην εύρεση μηχανισμών απόσπασης της συγκατάθεσης του λαού στις μεθοδεύσεις τους. Κι αυτό γίνεται όχι μόνο με τις εκάστοτε πολιτικές μορφές εξουσίας που επιλέγουν οι εκμεταλλευτές, αλλά και με την υιοθέτηση “κοινών” – με τους εκμεταλλευόμενους (στα λόγια, φυσικά) – στόχων, όπως τη “διέξοδο”. Με διαφορετική, φυσικά, σημασία.

***

Τι θέλουν οι κεφαλαιοκράτες;

Αυτές τις μέρες άρχισαν στη Μόσχα οι εργασίες του 2ου Πανρωσικού συνεδρίου των εμποροβιομηχάνων. Το συνέδριο άνοιξε με τον προγραμματικό λόγο του πολυεκατομμυριούχου Ριαμπουσίνσκι, ηγέτη των εθνικιστών.

Για ποια ζητήματα μίλησε ο Ριαμπουσίνσκι;

Ποιο είναι το πρόγραμμα των κεφαλαιοκρατών;

Είναι απαραίτητο να τα ξέρουν αυτά οι εργάτες, ιδιαίτερα τώρα που κυβερνούν οι κεφαλαιοκράτες, ενώ οι μενσεβίκοι κι οι εσέροι ερωτοτροπούν μαζί τους θεωρώντας τους σα “ζωντανές δυνάμεις”.

Γιατί οι κεφαλαιοκράτες είναι άσπονδοι εχθροί των εργατών και για να νικήσεις τον εχθρό πρέπει πρώτ’ απ΄ όλα να τον γνωρίσεις.

Τι θέλουν λοιπόν οι κεφαλαιοκράτες;

***

Σε ποιανού τα χέρια βρίσκεται η εξουσία;

Οι κεφαλαιοκράτες δεν είναι άνθρωποι κούφιοι και φλύαροι. Είναι άνθρωποι των έργων. Ξέρουν ότι το βασικό ζήτημα της επανάστασης και της αντεπανάστασης είναι το ζήτημα της εξουσίας. Και γι’ αυτό δεν είναι παράξενο ότι ο Ριαμπουσίνσκι αρχίζει το λόγο του από το βασικό αυτό ζήτημα.

Η Προσωρινή μας κυβέρνηση”, λέει, “που αποτελούσε κάποια φαινομενικότητα εξουσίας, βρισκόταν κάτω από την πίεση αναρμόδιων προσώπων. Στη χώρα μας είχε ουσιαστικά εγκαθιδρυθεί μια συμμορία πολιτικών τσαρλατάνων. Οι σοβιετικοί ψευτοηγέτες του λαού τον οδήγησαν στο δρόμο του χαμού και να που όλο το ρωσικό κράτος βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού” (“Ρετς”).

Είναι σωστό βέβαια ότι “στη χώρα μας είχε ουσιαστικά εγκαθιδρυθεί μια συμμορία πολιτιών τσαρλατάνων”. Είναι όμως εξίσου σωστό ότι τους τσαρλατάνους αυτούς πρέπει να ψάξουμε να τους βρούμε όχι ανάμεσα στους “σοβιετικούς ηγέτες”, αλλά ανάμεσα στους ίδιους τους Ριαμπουσίνσκι, ανάμεσα στους φίλους του Ριαμπουσίνσκι, που αποχώρησαν στις 2 του Ιούλη από την Προσωρινή κυβέρνηση, που έκαναν ολάκερες βδομάδες παζάρια για τα υπουργικά χαρτοφυλάκια, που εκβίαζαν τους απλοϊκούς εσερομενσεβίκους με την απειλή ότι δε θ’ ανοίξουν πιστώσεις στην κυβέρνηση και που πέτυχαν τελικά το σκοπό τους, εξαναγκάζοντάς τους να χορέψουν σύμφωνα με το δικό τους το σκοπό.

Γιατί αυτοί, οι “τσαρλατάνοι”, και όχι οι “σοβιετικοί ηγέτες” υπαγόρευσαν στην κυβέρνηση τις συλλήψεις και τις τρομοκρατικές επιδρομές, τους τουφεκισμούς και τη θανατική ποινή.

Γιατί αυτοί, οι “τσαρλατάνοι”, “πιέζουν” την κυβέρνηση και τη μετατρέπουν σε προκάλυμμα, που τους προφυλάσσει από τη λαϊκή οργή.

Γιατί αυτοί, οι “τσαρλατάνοι”, και όχι οι χωρίς εξουσία “σοβιετικοί ηγέτες”, “έχουν εγκαθιδρυθεί σήμερα ουσιαστικά” στην εξουσία της Ρωσίας.

Δεν πρόκειται όμως γι’ αυτό. Πρόκειται μόνο για το γεγονός ότι τα Σοβιέτ, που μπροστά τους ακόμα χτες σέρνονταν υποταχτικά οι κεφαλαιοκράτες και που τώρα έχουν συντριβεί, πρόκειται μόνο για το γεγονός ότι τα Σοβιέτ αυτά διατηρούν ακόμα κάποια ίχνη εξουσίας και οι κεφαλαιοκράτες θέλουν σήμερα να τους αφαιρέσουν και τα τελευταία αυτά ίχνη για να στεριώσουν ακόμα πιο γερά την εξουσία τους.

Να για ποιο ζήτημα μίλησε πρώτ’ απ’ όλα ο Ριαμπουσίνσκι.

Θέλετε να μάθετε τι θέλουν οι κεφαλαιοκράτες;

Όλη η εξουσία στους κεφαλαιοκράτες – να τι θέλουν ακριβώς.

***

Ποιος οδηγεί τη Ρωσία στην καταστροφή;

Ο Ριαμπουσίνσκι δε μίλησε μόνο για το παρόν. Δεν παράλειψε “να ρίξει μια ματιά και στους προηγούμενους μήνες”. Και τι νομίζετε; “Κάνοντας τον απολογισμό” διαπιστώνει ανάμεσα στ’ άλλα ότι “φτάσαμε σε κάποιο αδιέξοδο, απ’ όπου δε μπορούμε να βγούμε…ότι το επισιτιστικό ζήτημα χαντακώθηκε οριστικά, ότι η οικονομική και δημοσιονομική ζωή της χώρας έχει ξεχαρβαλωθεί κλπ”.

Υπε΄θυνοι για όλα αυτά, όπως φαίνεται, είναι οι ίδιοι οι “σύντροφοι” των Σοβιέτ, αυτοί οι “σπάταλοι”, που χρειάζεται “να μπουν υπό κηδεμονία”.

Θα στενάζει η ρωσική γη από τα σφιχταγκαλιάσματα αυτών των συντρόφων, ωσότου τους καταλάβει ο λαός, μόλις όμως τους καταλάβει, θα τους πει: “λαοπλάνοι!”.

Είναι βέβαια σωστό ότι η Ρωσία βρίσκεται σε αδιέξοδο, ότι περνάει βαθιά κρίση, ότι βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής.

Δεν είναι όμως περίεργο:

1)Ότι στη Ρωσία προπολεμικά είχαμε περίσσευμα σιτηρών και κάθε χρόνο κάναμε εξαγωγή 400 – 500 εκατομμύρια πούτια, ενώ τώρα, στο διάστημα του πολέμου, τα σιτηρά δε μας φτάνουν και καταντήσαμε στο σημείο να πεινάμε;

2)Ότι στη Ρωσία προπολεμικά το δημόσιο χρέος ήταν 9 δισεκατομμύρια, και για την πληρωμή των τόκων χρειάζονταν συνολικά 400 εκατομμύρια ρούβλια το χρόνο, ενώ μέσα στα τρία χρόνια του πoλέμου το δημόσιο χρέος έφτασε τα 60 δισεκατομμύρια και μόνο για τους τόκους χρειάζονται 3 δισεκατομμύρια ρούβλια το χρόνο;

Δεν είναι μήπως φανερό ότι ο πόλεμος και μόνο ο πόλεμος οδήγησε τη Ρωσία στο αδιέξοδο;

Ποιος όμως έσπρωξε τη Ρωσία στο δρόμο του πολέμου, ποιος τη σπρώχνει σήμερα στο δρόμο της συνέχισης του πολέμου, αν όχι οι διάφοροι Ριαμπουσίνσκι, Κονοβάλοφ, Μιλιουκόφ και Βινάβερ;

Στη Ρωσία υπάρχουν πολλοί “σπάταλοι” και οι “σπάταλοι” αυτοί την οδηγούν στην καταστροφή. Δε χωράει αμφιβολία γι’ αυτό το ζήτημα. Δεν πρέπει όμως για να τους βρούμε να ψάχνουμε ανάμεσα στους “συντρόφους”, μα ανάμεσα στους ίδιους τους Ριαμπουσίνσκι και τους Κονοβάλοφ, τους κεφαλαιοκράτες και τους τραπεζίτες, που κερδίζουν εκατομμύρια από τις πολεμικές προμήθειες και τα κρατικά δάνεια.

Και όταν κάποτε τους καταλάβει ο ρωσικός λαός, θα λογαριαστεί στα καλά μαζί τους· μπορούν να είναι γι’ αυτό βέβαιοι.

Δεν πρόκειται όμως γι’ αυτό. Πρόκειται για το γεγονός ότι οι κεφαλαιοκράτες ποθούν με όλη τους την ψυχή να συνεχιστεί ο “πόλεμος μέχρις εσχάτων”, ο πόλεμος που τους φέρνει κέρδη· φοβούνται όμως να αναλάβουν τις ευθύνες για τις συνέπειές του και γι’ αυτό προσπαθούν να τις ρίξουν στους “συντρόφους” για να μπορέσουν να πνίξουν πιο εύκολα την επανάσταση μέσα στα κύματα του πολέμου.

Να σε τι αποβλέπει ο λόγος του κ. Ριαμπουσίνσκι.

Θέλετε να μάθετε τι θέλουν οι κεφαλαιοκράτες;

Πόλεμο ώσπου να νικηθεί πέρα για πέρα η επανάσταση! Να τι θέλουν.

***

Ποιος προδίνει τη Ρωσία;

Αφού περιέγραψε την κρίσιμη κατάσταsη της Ρωσίας, ο Ριαμπουσίνσκι πρόσφερε και τη “διέξοδο από την κατάσταση”. Ακούστε όμως τι είδους είναι αυτή η “διέξοδος”:

Το κράτος δεν έδωσε στον πληθυσμό ούτε ψωμί, ούτε κάρβουνα, ούτε υφάσματα…ίσως για να βρεθεί διέξοδος από την κατάσταση θα χρειαστεί το σκελετωμένο χέρι της πείνας, η εξαθλίωση του λαού, που θ’ αρπάξει από το λαιμό τους ψευτόφιλους του λαού, τα δημοκρατικά Σοβιέτ και της επιτροπές”.

Ακούστε σύντροφοι: “θα χρειαστεί το σκελετωμένο χέρι της πείνας, η εξαθλίωση του λαού”…

Οι κύριοι Ριαμπουσίνσκι είναι, όπως φαίνεται, έτοιμοι να χαρίσουν στη Ρωσία την “πείνα” και την “εξαθλίωση” για να μπορέσουν να “αρπάξουν από το λαιμό” τα “δημοκρατικά Σοβιέτ και τις επιτροπές”.

Είναι έτοιμοι, όπως φαίνεται, να κλείσουν τα εργοστάσια και τις φάμπρικες, και να δημιουργήσουν ανεργία και πείνα για να προκαλέσουν το λαό σε πρόωρη μάχη και να ξοφλήσουν έτσι με μεγαλύτερη επιτυχία τους λογαριασμούς τους με τους εργάτες και τους αγρότες.

Να ποιες είναι οι “ζωντανές δυνάμεις” της χώρας, σύμφωνα με τη διαπίστωση της “Ραμπότσαγια Γκαζέτα” και της “Ντιέλο Ναρόντα”.

Να πού βρίσκονται οι πραγματικοί αποστάτες και προδότες της Ρωσίας.

Στη Ρωσία μιλάνε πολύ σήμερα για προδοσία. Οι πρώην χωροφύλακες και τωρινοί άνθρωποι του 2ου Γραφείου, οι τιποτένιοι υπηρέτες κι οι διεφθαρμένοι μαστρωποί, γράφουν όλοι τους για προδοσία, υπονοώντας μ’ αυτό τα “δημοκρατικά Σοβιέτ και τις επιτροπές”. Ας μάθουν οι εργάτες πως οι ψευτιές για προδότες χρησιμεύουν απλώς για να καλύψουν τους πραγματικούς προδότες της πολυβασανισμένης Ρωσίας!

Θέλετε να μάθετε τι θέλουν οι κεφαλαιοκράτες;

Το θρίαμβο των συμφερόντων του μπιζαχτά τους, ακόμα κι αν αυτό στοιχίσει το χαμό της Ρωσίας. Να τι θέλουν.

Ραμπότσι ι Σολντάτ”, αρ. 13, 6 Αυστούστου 1917.

Κύριο άρθρο.

***

Ενάντια στη σύσκεψη της Μόσχας (62)

Η ανάπτυξη της αντεπανάστασης μπαίνει σε καινούργιο στάδιο. Από τις τρομοκρατικές επιδρομές και τις καταστροφές των γραφείων και των τυπογραφείων περνάει στη σταθεροποίηση των καταχτημένων θέσεών της. Από τα όργια και τις ασχήμιες, στο “νόμιμο δρόμο” της “δημιουργίας συντάγματος”.

Μπορούμε και πρέπει να νικήσουμε την επανάσταση, λένε οι αντεπαναστάτες. Αυτό όμως δεν αρκεί. Μας χρειάζεται ακόμα η έγκριση αυτής της νίκης. Και πρέπει να κανονίσουμε έτσι, ώστε την έγκριση να τη δώσει ο ίδιος ο “λαός”, το “έθνος”, όχι μόνο η Πετρούπολη ή το μέτωπο, αλλά ολόκληρη η Ρωσία. Τότε θα είναι σταθερή η νίκη. Και τότε οι καταχτήσεις που πετύχαμε θα μπορέσουν να χρησιμεύσουμ σα βάση για μελλοντικές καινούργιες νίκες της αντεπανάστασης.

Πώς όμως θα πραγματοποιηθεί αυτό;

Θα μπορούσε να επισπευθεί η σύγκληση της Συνταχτικής συνέλευσης, που είναι ο μοναδικός εκπρόσωπος όλου του ρωσικού λαού και να ζητηθεί απ’ αυτήν να εγκρίνει την πολιτική του πολέμου και της ερήμωσης, των τρομοκρατικών επιδρομών και των συλλήψεων, των κακοποιήσεων και των τουφεκισμών.

Η κεφαλαιοκρατία όμως δε θα το επιτρέψει. Ξέρει πως από τη Συνταχτική συνέλευση, όπου την πλειοψηφία την αποτελούν οι αγρότες, δε θα μπορέσει ν’ αποσπάσει ούτε την αναγνώριση, ούτε την έγκριση της πολιτικής της αντεπανάστασης.

Γι’ αυτό επιδιώκει (το πέτυχε κιόλας!) να αναβληθεί η Συνταχτική συνέλευση. Και το πιθανότερο είναι ότι όλο και θα την αναβάλλει για να πετύχει να τη ματαιώσει οριστικά.

Πού βρίσκεται όμως η “διέξοδος”;

Η “διέξοδος” βρίσκεται στην αντικατάσταση της Συνταχτικής συνέλευσης με τη “σύσκεψη της Μόσχας”.

Η “διέξοδος” βρίσκεται στην αντικατάσταση της θέλησης του λαού με τη θέληση των ανώτερων στρωμάτων των αστοτσιφλικάδων, κι αυτό θα γίνει με την αντικατάσταση της Συνταχτικής συνέλευσης από τη “σύσκεψη της Μόσχας”.

Η “διέξοδος” για την αντεπανάσταση είναι να γίνει σύσκεψη με τους εμποροβιομήχανους, τους τσιφλικάδες και τους τραπεζίτες, από τα μέλη της τσαρικής Δούμας και τους τιθασεμένους πια μενσεβίκους και εσέρους με σκοπό ν’ ανακηρυχτεί η σύσκεψη αυτή σε “πανεθνική σύναξη”, να εξασφαλιστεί η έγκριση απ’ αυτήν της πολιτικής του ιμπεριαλισμού και της αντεπανάστασης και να ριχτούν τα βάρη του πολέμου στις πλάτες των εργατών και των αγροτών.

Η αντεπανάσταση χρειάζεται το δικό της κοινοβούλιο, το δικό της κέντρο, και το δημιουργεί.

Η αντεπανάσταση χρειάζεται την εμπιστοσύνη της “κοινής γνώμης”, και τη δημιουργεί.

Αυτού βρίσκεται όλη η ουσία του ζητήματος.

Απ’ αυτή την άποψη, η αντεπανάσταση βαδίζει στον ίδιο δρόμο με την επανάσταση. Διδάσκεται από την επανάσταση.

Η επανάσταση είχε το δικό της κοινοβούλιο, το δικό της πραγματικό κέντρο και ένιωθε πως είναι οργανωμένη.

Σήμερα η αντεπανάσταση προσπαθεί να δημιουργήσει το δικό της κοινοβούλιο και το δημιουργεί μέσα στην καρδιά της Ρωσίας, στη Μόσχα, με τα χέρια – τι ειρωνεία της τύχης! – των εσέρων και των μενσεβίκων.

Κι αυτό γίνεται τη στιγμή που το κοινοβούλιο της επανάστασης το κατάντησαν απλό εξάρτημα της κεφαλαιοκρατικής ιμπεριαλιστικής αντεπανάστασης, τη στιγμή που ένας θανάσιμος πόλεμος έχει κηρυχτεί ενάντια στα Σοβιέτ και τις Επιτροπές των εργατών, των αγροτών και των φαντάρων.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πως μέσα σε τέτοιες συνθήκες η σύσκεψη που συνέρχεται στις 12 του Αυγούστου στη Μόσχα, θα μετατραπεί οπωσδήποτε σε όργανο συνωμοσίας της αντεπανάστασης ενάντια στους εργάτες, που τους απειλούν με τα λοκάουτ και την ανεργία, ενάντια στους αγρότες, που “δεν τους δίνουν” γη, και ενάντια στους φαντάρους που τους στερούν τη λευτεριά που κέρδισαν τις μέρες της επανάστασης – θα μετατραπεί οπωσδήποτε σε όργανο συνωμοσίας, που θα συγκαλύπτεται με τις “σοσιαλιστικές φράσεις” των εσέρων και των μενσεβίκων, που υποστηρίζουν αυτή τη σύσκεψη.

Απ’ εδώ βγαίνουν και τα καθήκοντα των πρωτοπόρων εργατών που είναι:

1)Να αποσπάσουν από τη σύσκεψη τη μάσκα της λαϊκής εκπροσώπησης και να φέρουν στο φως της ημέρας τον αντεπαναστατικό και αντιλαϊκό της ρόλο.

2)Να ξεσκεπάσουν τους μενσεβίκους και τους εσέρους που καλύπτουν τη σύσκεψη αυτή με το σύνθημα της “σωτηρίας της επανάστασης” και εξαπατούν τους λαούς της Ρωσίας.

3)Να οργανώσουν μαζικά συλλαλητήρια διαμαρτυρίας ενάντια στην αντεπαναστατική πλεχτάνη που εξυφαίνουν οι “σωτήρες” αυτοί…των κερδών των τσιφλικάδων και των κεφαλαιοκρατών.

Ας ξέρουν οι εχθροί της επανάστασης ότι οι εργάτες δε θα εξαπατηθούν, ότι οι εργάτες δε θ’ αφήσουν από τα χέρια τους τη μαχητική σημαία της επανάστασης.

Ραμπότσι ι Σολντάτ”, αρ. 14, 8 του Αυγούστου 1917.

Κύριο άρθρο.

Σημείωση

(62)Το άρθρο “Ενάντια στη σύσκεψη της Μόσχας” γράφτηκε από το Ι.Β.Στάλιν κατ’ εντολή της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΔΕΚΡ(Μπ.). Η ΚΕ του ΣΔΕΚΡ(Μπ.) συζήτησε για τη σύσκεψη αυτή στις 5 Αυγούστου του 1917, κι αποφάσισε να εκδώσει την απόφαση που πήρε να κυκλοφορήσει σχετική προκήρυξη και να δημοσιεύσει στο κεντρικό όργανο σειρά από άρθρα για το ίδιο ζήτημα. Το άρθρο “Ενάντια στη σύσκεψη της Μόσχας” δημοσιεύτηκε αρχικά σαν κύριο άρθρο στην εφημερίδα “Ραμπότσι ι Σολντάτ”, αρ. 14, έπειτα στις 12 του Αυγούστου 1917, στην εφημερίδα της Κρονστάνδης “Προλετάρσκογε Ντιέλο” και στις 13 του Αυγούστου στο πρώτο φύλλο της εφημερίδας “Προλετάριος”, σαν έκκληση της ΚΕ του κόμματος. Εκτός απ’ αυτό, το άρθρο “Ενάντια στη σύσκεψη της Μόσχας κυκλοφόρησε και σαν προκύρηξη.

Στην έκκληση και στην προκήρυξη, οι τελευταίες σειρές του άρθρου αντικαταστάθηκαν με τα παραπάνω λόγια:

Σύντροφοι! Οργανώστε συγκεντρώσεις και συλλαλητήρια και πάρτε αποφάσεις διαμαρτυρίας ενάντια στη “σύσκεψη της Μόσχας”! Ενωθείτε με τους εργάτες του Πουτίλοφ και οργανώστε σήμερα σε ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στη “σύσκεψη” έρανο υπέρ του Τύπου του κόμματος, που υφίσταται καθημερινές διώξεις. Μην παρασύρεστε από τις προκλήσεις και μην κάνετε σήμερα καμιά εκδήλωση στους δρόμους!”

***

Βλ. επίσης

Το 1ο μέρος του αφιερώματος στα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση: Στάλιν: Για τα σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών & Σχετικά με τον πόλεμο (14-16/03/1917)

Το 2ο μέρος: Στάλιν: Στο δρόμο για τα υπουργικά χαρτοφυλάκια & Οι όροι της νίκης της ρωσικής επανάστασης (17-18/03/1917)

Το 3ο μέρος: Στάλιν: Η κατάργηση των εθνικών περιορισμών & Είτε – Είτε (25-26/03/1917)

To 4ο μέρος: Στάλιν: Ενάντια στην ομοσπονδιακή οργάνωση & Αυτοκριτική (28/03/1917)

Το 5ο μέρος: Στάλιν: Δύο Αποφάσεις & Η γη στους αγρότες (11-14/04/1917)

Το 6ο μέρος: Στάλιν: Η προσωρινή κυβέρνηση & Η σύσκεψη στα ανάχτορα της αυτοκράτειρας Μαρίας(18-25/04/1917)

Το 7ο μέρος: Στάλιν: Πάνω στο ζήτημα της σημερινής στιγμής & Εισήγηση και Τελικός λόγος για το εθνικό ζήτημα (24-29/04/1917)

Το 8ο μέρος: Στάλιν: Έμειναν πίσω από την επανάσταση & Τι περιμέναμε από τη συνδιάσκεψη; (04-06/05/1917)

Το 9ο μέρος: Στάλιν: Η καμπάνια για τις δημοτικές εκλογές & Τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών της Πετρούπολης (21-24-26/05/1917 & 15/06/1917)

Το 10ο μέρος: Στάλιν: Χτες και Σήμερα (Κρίση της επανάστασης) & Ενάντια στις μεμονωμένες διαδηλώσεις (13-14/06/1917)

Το 11ο μέρος: Στάλιν: Προς όλους τους εργαζόμενους – προς όλους τους εργάτες και τους φαντάρους της Πετρούπολης, Η διαδήλωση & Πυκνώστε τις γραμμές σας (17-20/06 & 15/07/1917)

Το 12ο μέρος: Στάλιν: Λόγοι στην έκτακτη συνδιάσκεψη της Οργάνωσης της Πετρούπολης του ΣΔΕΚΡ (Μπ.) (16 –20/07/1917)

Το 13ο μέρος: Στάλιν: Πρωτομαγιά (18/04/1917)

Το 14ο μέρος: Στάλιν: Τι συνέβηκε; – Νίκη της Αντεπανάστασης – Νίκη των Καντέτων (23-24/07/1917)

Το 15ο μέρος: Στάλιν: Προς όλους τους εργαζόμενους, προς όλους τους εργάτες και φαντάρους της Πετρούπολης – Δυο συνδιασκέψεις – Η καινούργια κυβέρνηση (25 – 26/07/1917)

Το 16ο μέρος: Στάλιν: Προς τις εκλογές της Συνταχτικής Συνέλευσης (27/07/1917)

Το 17ο μέρος: Στάλιν: Λόγοι στο 6ο συνέδριο του ΣΔΕΚΡ (Μπ.): 1. Έκθεση Δράσης της ΚΕ – 2. Τελικός λόγος (27/07/1917)

Το 18ο μέρος: Στάλιν: Λόγοι στο 6ο συνέδριο του ΣΔΕΚΡ (Μπ.): 3.Εισήγηση για την πολιτική κατάσταση – 4.Απαντήσεις – 5.Τελικός λόγος – 6.Απάντηση στον Πρεομπραζένσκι (30/07-03/08/1917)

Advertisements

Tagged:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: