Χάλεντ Μπακντάς – Ράμζι (Γ.Γ. της Κ.Ε. του Κ.Κ. Συρίας): Ο αγώνας για το Λαϊκό Μέτωπο & η τακτική του Κ.Κ. Συρίας (16/05/1936)

Εδώ και πάνω από ένα μήνα διεξάγονται στο Παρίσι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στο Και Ντ’ Ορσαί (σ.parapoda: το γαλλικό υπουργείο εξωτερικών) και την συριακή πατριωτική αντιπροσωπeία που αποτελείται από ηγέτες κυρίως του κόμματος “Κούτλα Ουατανία” (Εθνικό Μπλοκ). Αυτές οι διαπραγματεύσεις έχουν στόχο τη δημιουργία των βάσεων για μια γαλλοσυριακή συνθήκη.

Ταυτόχρονα, διαπραγματεύσεις ίδιας φύσης λαμβάνουν χώρα στο Κάιρο, ανάμεσα στο εθνικό μέτωπο και την Αγγλία, και στην Παλαιστίνη προετοιμάζεται, σύμφωνα με την πρόταση της βρετανικής κυβέρνησης, η αραβική εθνική αντιπροσωπεία η οποία θα διεξάγει διαπραγματεύσεις στο Λονδίνο γύρω από το παλαιστινιακό ζήτημα.

Έτσι, παρά τις ιδιαίτερες συνθήκες καθεμιάς από τις χώρες, στη Συρία, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο, βλέπουμε κάποια ομοιότητα, έστω και περιορισμένη, στη διαδικασία που ακολούθησε την ανάπτυξη του εθνικού αγώνα κατά την πρόσφατη περίοδο. Στην Αίγυπτο, όπως και στη Συρία και την Παλαιστίνη, ο λαός κινητοποιείται ενάντια στην πολιτική, οικονομική και στρατιωτική επίθεση των ιμπεριαλιστών· μεγάλες διαδηλώσεις και οδομαχίες διεξάγονται παντού· ο ιμπεριαλισμός υποχωρεί και αποδέχεται την έναρξη διαπραγματεύσεων με τα πατριωτικά αραβικά κόμματα στις χώρες τους ή στη μητρόπολη για να επιλύσει τις συγκρούσεις “φιλικά”.

Από διαδήλωση στην πλατεία Σάαντ Αλ Τζάμπρι στο Αλέπο το 1936 υπέρ της δημιουργίας εθνικού στρατού κατά τη διάρκεια της αντιγαλλικής 50ήμερης απεργίας (φωτό)

Εξάλλου, αν λάβουμε υπόψη πώς αλληλοδιαδέχθηκαν από τη μια χώρα στην άλλη οι λαϊκές εκρήσεις και λάβουμε υπόψη την αμοιβαία μεταξύ τους επιρροή, καθώς και το ρόλο που έπαιξε στην ανάπτυξη του αγώνα της κάθε χώρας η εθνική αλληλεγγύη των άλλων αραβικών χωρών, αν λάβουμε υπόψη όλα αυτά, τότε θα καταλάβουμε πολύ καλά ότι το ζήτημα της κάθε μιας από τις διαπραγματεύσεις στο Παρίσι, το Κάιρο ή το Λονδίνο επηρεάζουν έντονα την πορεία και την έκβαση των άλλων. Να γιατί, θα ήταν πολύ χρήσιμο για όλους τους κομμουνιστές των αραβικών χωρών να μελετήσουν τη θετική και αρνητική δράση του Κ.Κ. Συρίας κατά τη διάρκεια των γεγονότων του Γενάρη – Φλεβάρη – Μάρτη και τη θέση του απέναντι στις διαπραγματεύσεις στο Παρίσι και τη γαλλοσυριακή συνθήκη που συντάσσεται.

Η γενική πανεθνική απεργία της Συρίας, η οποία διήρκεσε 50 ημέρες (18 Γενάρη – 8 Μάρτη) με λαϊκές διαδηλώσεις, οδομαχίες και οδοφράγματα, ήταν μια μεγάλη επιβεβαίωση για το κόμμα μας και την τακτική μας του αντιιμπεριαλιστικού λαϊκού μετώπου. Ήδη από την πρώτη στιγμή, το κόμμα μας καθόρισε την τακτική του με τον ακόλουθο τρόπο:

1)Στήριξη όλων των αντιιμπεριαλιστικών διεκδικήσεων που έθετε το κόμμα “Εθνικό Μπλοκ”,

2)Προσπάθεια με όλα τα μέσα για ένωση όλων των προσπαθειών όλων των εθνικών κομμάτων και οργανώσεων για την απόκρουση της ιμπεριαλιστικής επίθεσης

3)Στενή συνεργασία με τους αριστερούς εθνικιστές, βοήθεια προς αυτούς για να οργανωθούν και να διεξάγουμε μαζί έναν έντονο αγώνα για την ενότητα των δυνάμεων και την οργάνωση του Λαϊκού Μετώπου το οποίο οικοδομούταν στις διαδηλώσεις.

Το κόμμα έκανε μια πρακτική προσπάθεια για να εισάγει τις ταξικές διεκδικήσεις του προλεταριάτου στο γενικό εθνικό αγώνα (ελευθερία των συνδικάτων, εργατική νομοθεσία κλπ), έχοντας ως στόχο τη διασφάλιση στο προλεταριάτο της θέσης του στην καθοδήγηση του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος. Έτσι, πέτυχε να ενισχύσει τις οργανωτικές θέσεις του και τον κομματικό του μηχανισμό. Μετά από πολλούς μήνες διακοπής, ο παράνομος κεντρικός οργανισμος του κόμματος μπόρεσε ξανά να εμφανιστεί κατά τη διάρκεια του κινήματος.

Όμως είναι αδιαμφισβήτητο ότι το Κ.Κ. Συρίας θα είχε μεγαλύτερες επιτυχίες αν όλες οι οργανώσεις του και το στελεχιακό του δυναμικό είχαν μια πιο ξεκάθαρη αντίληψη για τα καθήκοντα που απορρέουν από την τακτική του Λαϊκού Μετώπου και το νέο προσανατολισμό στην τακτική που πρέπει να υιοθετήσουμε έναντι της εθνικής αστικής τάξης, στη νέα κατάσταση της λυσσαλέας και αυξανόμενης επίθεσης του ιμπεριαλισμού, η οποία απαιτεί από εμάς να κινητοποιήσουμε όλες τις πιθανές δυνάμεις ενάντια στον θηριώδη εχθρό. Έχοντας πολύ μικρή εμπειρία λαϊκομετωπικής τακτικής, το κόμμα δεν μπόρεσε να εξαλείψει στην πορεία των γεγονότων τη σύγχυση που υπήρχε στις τάξεις του γύρω από αυτά τα ζητήματα. Να γιατί έγινε δυνατό ενίοτε να συναντούμε στα φυλλάδια και τις εγκυκλίους διαφόρων οργανώσεων εσφαλμένες διατυπώσεις όπως: “οι οπαδοί της πολιτικής της συνεννόησης θέλουν να αποκτήσουν μερικές μικρές υποχωρήσεις από τον ιμπεριαλισμό σε βάρος μας”. Στο τέλος των γεγονότων, καθώς ο ιμπεριαλισμός υποχώρησε και ζητούσε την έναρξη διαπραγματεύσεων με το Κούτλα, η συνθήκη έγινε το κέντρο της πολιτικής δραστηριότητας στη χώρα. Τότε το κόμμα κάλεσε τις μάζες να επαγρυπνούν ενάντια στις ιμπεριαλιστικές μανούβρες. Τους εξήγησε πολύ ορθά ότι η περαιτέρω ανάπτυξη της κατάστασης και το ζήτημα των διαπραγματεύσεων αυτών καθ’εαυτών εξαρτάται από τον αγώνα τους, και ότι πρέπει περισσότερο παρά ποτέ να οργανώσουμε τις τάξεις του λαού, να υλοποιήσουμε και να εδραιώσουμε το αντιιμπεριαλιστικό εθνικό και λαϊκό μέτωπο. Όμως το κεντρικό όργανο του κόμματος, η 8σέλιδη “Φωνή του Λαού”, δεν περιείχε ούτε λέξη για τη θέση του κόμματος έναντι της συνθήκης. Ταυτόχρονα, βρίσκαμε στις τάξης του κόμματος την ακόλουθη άποψη: “Η συνθήκη θα ήταν μια συμφωνία διαμοιρασμού της εκμετάλλευσης των λαϊκών μαζών ανάμεσα στη γαλλική και τη συριακή αστική τάξη”. Ταυτόχρονα, από την άλλη, συναντούσαμε τάσεις για διατύπωση του συνθήματος με το οποίο θα ζητούσαμε την ενότητα και την ανεξαρτησία μέσα από την εγγύηση της τήρησης της συνθήκης από την Κοινωνία των Εθνών.

Έτσι, βλέπουμε ότι σύγχυση επικρατούσε γύρω από τρία βασικά σημεία:

1)την εκτίμηση για τα τελευταία γεγονότα στη Συρία,

2)την ουσία του αγώνα γύρω από τη γαλλοσυριακή συνθήκη,

3)τα καθήκοντα και το περιεχόμενο της λαϊκομετωπικής τακτικής.

Εϊναι αυτό που θα προσπαθήσουμε να εξειδικεύσουμε, στη βάση των ίδιων μας των εμπειριών κατά την τελευταία περίοδο:

1)Οι λαϊκές μάχες του Φλεβάρη – Μάρτη ήταν αδιαμφισβήτητα ένας ισχυρός κρίκος του ηρωικού εθνικού αγώνα του συριακού λαού για την πλήρη ανεξαρτησία και ενότητα. Όμως το κύριο σημείο που δίνει σε αυτό το επεισόδιο μια ιστορική σημασία, όχι μόνο για τη Συρία, αλλά για όλες τις αραβικές χώρες, είναι ότι απέδειξε ότι ο αγώνας του λαού, το πείσμα του, η ενότητα των τάξεών του, μαζί με τη μεγαλειώδη αλληλεγγύη των άλλων αραβικών χωρών και του γαλλικού προλεταριάτου, μπορούν να αντιμετωπίσουν την επίθεση του ιμπεριαλισμού και να τον κάνουν να υποχωρήσει, ακόμα και σε μια μικρή χώρα όπως τη Συρία, η οποία δεν έχει σήμερα στο σύστημα του γαλλικού ιμπεριαλισμού τη σημασία που έχει, για παράδειγμα, η Αίγυπτος στο σύστημα του αγγλικού ιμπεριαλισμού.

Έτσι, οι μάχες του Φλεβάρη ήταν, πριν και πάνω από όλα, ένας εθνικός αγώνας ενάντια στην ιμπεριαλιστική επίθεση, για τις δημοκρατικές ελευθερίες του συριακού λαού (κοινοβουλευτικό καθεστώς, Σύνταγμα του 1928, αμνηστία, χαλινάρι στη δικτατορία των γάλλων αξιωματούχων στη διοίκηση της χώρας κλπ).

2)Αυτός ο αγώνας κατέληξε στην έναρξη διαπραγματεύσεων ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και το κόμμα “Εθνικό Μπλοκ”, με στόχο την ένταξη αυτών των λαϊκων διεκδικήσεων στη μορφή μιας γαλλοσυριακής συνθήκης. Να γιατί δεν είναι δίκαιο να ισχυρίζεται κανείς ότι ο σημερινός αγώνας γύρω από τη συνθήκη είναι ένας αγώνας από τον οποίο εξαρτάται η ανεξαρτησία της Συρίας. Όμως ταυτόχρονα είναι αφηρημένο και ακατανόητο στις μάζες το να λέγεται ότι η συνθήκη “είναι μια συμφωνία διαμοιρασμού ανάμεσα στην εθνική αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό”.

Για να καθορίσουμε την τακτική μας απέναντι στη συνθήκη, πρέπει να πάρουμε υπόψη τα ακόλουθα τρία σημεία: 1)οι ακόλουθες διεκδικήσεις που έθεσε η εθνική αστική τάξη αποδυναμώνουν τις θέσεις του ιμπεριαλισμού (Σύνταγμα του 1928, ενάντια στην ιμπεριαλιστική δικτατορία στα τελωνεία και τη διοίκηση, κατάργηση του συμβουλίου κοινών συμφερόντων, ενοποίηση της εσωτερικής Συρίας κλπ), και συμπίπτουν ως ένα βαθμό με τα συμφέροντα του λαού και του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος. Να γιατί υποστηρίζουμε τη διασφάλιση αυτών των διεκδικήσεων από τη συνθήκη και καλούμε το λαό να επαγρυπνεί για την πλήρη εφαρμογή τους· 2) ο γαλλικός ιμπεριαλισμός προσπαθεί να περιορίσει αυτές τις διεκδικήσεις και ζητά από την εθνική αστική τάξη τη συμφωνία της πάνω σε κάποιους όρους και πριν από όλα στο να του διασφαλίσει την παροχή από αυτή πλήρους βοήθειας στους στρατιωτικούς και στρατηγικούς του στόχους στη Συρία. Να γιατί παλεύουμε αυτές τις ιμπεριαλιστικές προσπάθειες, οι οποίες είναι αντίθετες με τα συμφέροντα του λαού μας και της πατρίδας μας και καλούμε τις μάζες να επαγρυπνούν ενάντια σε κάθε συνθηκολόγηση απέναντι στον ιμπεριαλισμό επί αυτού του θέματος, γιατί μόνο με την επαγρύπνηση και τον αγώνα του λαού είναι δυνατό να απωθήσουμε παρόμοιες υποδουλωτικές συνθήκες· 3) οι μάζες δεν έχουν ακόμα χάσει τις αυταπάτες τους για την πολιτική συνεννόησης και συνεργασίας με τον ιμπεριαλισμό. Είναι αυτό που δεν μπορούμε να αγνοούμε αν θέλουμε να προσεγγίσουμε τις μάζες, να τις κατακτήσουμε και να συμβάλλουμε να διαλύσουν τις αυταπάτες τους.

Στη βάση αυτή, δεν μπορούμε να έχουμε μια απόλυτα αρνητική θέση απέναντι στη συνθήκη και τις διαπραγματεύσεις. Η θέση μας θα πρέπει να είναι κριτική. Λέμε πολύ ειλικρινά στο λαό μας:

Δεν θεωρούμε τον αγώνα γύρω από τη συνθήκη ως αγώνα για την ανεξαρτησία της Συρίας. Η πραγματική και πλήρης ανεξαρτησία δεν επιτυγχάνεται με τις διαπραγματεύσεις και τις συνθήκες, ούτε με τις διαδικασίες και την εγγύηση της Κοινωνίας των Εθνών. Ο αγώνας γύρω από τη συνθήκη είναι για εμάς ένας αγώνας για κάποιες ελευθερίες και δικαιώματα του λαού μας. Να γιατί καλούμε το λαό μας να υποχρεώσει με τον αγώνα του το γαλλικό ιμπεριαλισμό να αναγνωρίσει στις συνθήκες τα δικαιώματά του στην αυτοδιοίκηση, στα τελωνεία, στην ενότητα της χώρας του, στον περιορισμό της δικτατορίας των παραχωρησιούχων εταιριών κλπ. Ταυτόχρονα, καλούμε το λαό μας να παλέψει λυσσαλέα ενάντια στις απόπειρες του ιμπεριαλισμού να μας επιβάλλει στη συνθήκη υποδουλωτικές πρόνοιες, ιδίως τους όρους εκείνους που θα μετέτρεπαν νόμιμα τη χώρα μας σε στρατιωτική βάση, σε αποθήκη οπλισμού για τα ιμπεριαλιστικά του συμφέροντα, τους όρους που θα έθεταν, σε περίπτωση πολέμου, στη διάθεσή του το αίμα μας και την πατρίδα μας μαζί με όλο τον πλούτο της.

Μία τέτοια τακτική δεν σημαίνει καθόλου ότι εμείς σταματούμε, έστω και για μια στιγμή, τον ιδεολογικό και πολιτικό μας αγώνα ενάντια στην πολιτική συνεργασίας και συνεννόησης με τον ιμπεριαλισμό και ενάντια στις προσπάθειές να πειστεί ο λαός μας ότι αυτή η πολιτική θα καταλήκει στην πλήρη ανεξαρτησία μας και την ενότητα της πατρίδας μας.

3)Η τακτική του αντιιμπεριαλιστικού λαϊκού μετώπου, όπως την έθεσε στο 7ο συνέδριο της ΚΔ ο σ. Δημητρόφ και την εφάρμοσε πλήρως ο σ.Βαν Μιν για τις αποικιακές και μισοαποικιακές χώρες κατά την περίοδο όπου η ιμπεριαλιστική επίθεση άρχισε να δυναμώνει τρομακτικά και να απειλεί όχι μόνο την ύπαρξη των εργαζόμενων μαζών αλλά και τις θέσεις συγκεκριμένων στρωμάτων της εθνικής αστικής τάξης.

Έτσι, η τακτική του ενιαίου αντιιμπεριαλιστικού μετώπου στη Συρία, έχοντας πρώτο στόχο να ανακόψει την ιμπεριαλιστική επίθεση, χαρακτηρίζεται στην τρέχουσα περίοδο από τα ακόλουθα: α) δεν στοχεύει να αγκαλιάσει μόνο τα εθνικοεπαναστατικά στοιχεία, αλλά και τα εθνικορεφορμιστικά στρώματα, β) δεν βασίζεται απαραιτήτως σε μια αγροτική συνείδηση ανεβασμένη σε τέτοιο βαθμό που η αγροτιά καταλαβαίνει την αναγκαιότητα μιας αγροτικής επανάστασης. Αυτή καθ’εαυτή η τακτική είναι το κύριο μέσο που θα ανεβάσει την αγροτιά και όλες τις λαϊκές μάζες στην πολιτική ζωή, στον εθνικοεπαναστατικό αγώνα, και στην πορεία αυτού του αγώνα, αυτές θα φτάσουν στην ενική επανάσταση, στην ανάπτυξη και την εμβάθυνση της αγροτικής επανάστασης. Όμως αυτό με τίποτα δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε τη δουλειά μας να οργανώνουμε την πάλη των αγροτών ενάντια στα φεουδαρχικά στρώματα. Το αντίθετο, “το ενιαίο μέτωπο μπορεί να έχει μια επαναστατική σημασία, μόνο στην περίπτωτη και υπό την προϋπόθεση ότι δεν εμποδίζει το ΚΚ να διεξάγει ανεξάρτητη πολιτική και οργανωτική δουλειά, να οργανώνει το προλεταριάτο σε μια ανεξάρτητη πολιτική δύναμη και να ξεσηκώνει την αγροτιά ενάντια στους μεγαλοκτηματίες”(Στάλιν).

Αναφορικά με τον αγώνα για την πρακτική οργάνωση του Λαϊκού Μετώπου, είναι ξεκάθαρο ότι οι ιδιαίτερες συνθήκες της Συρίας, δηλαδή, η έλλειψη μαζικών πολιτικών οργανώσεων, η αδύνατη παρουσία του ΚΚ στα χωριά και οι μη ισχυρές ακόμα θέσεις του στη συνδικαλιστική δουλειά, η άρνηση του κόμματος “Εθνικό Μπλοκ” να δημιουργήσει ένα Λαϊκό Μέτωπο μαζί με άλλα πατριωτικά κόμματα και με το ΚΚ, όλα αυτά καθορίζουν τις ιδιαίτερες μορφές που πρέπει να πάρει ο αγώνας μας για το Λαϊκό Μέτωπο.

Να γιατί θα συνεχίσουμε να διεξάγουμε μια έντονη δουλειά στις εθνικές οργανώσεις, να βοηθούμε τα αριστερά πατριωτικά στοιχεία να οργανωθούν και να τους προτείνουμε ενιαία δράση μαζί με το Εθνικό Μέτωπο, να οργανώνουμε νόμιμες επιτροπές όχι μόνο στη βάση των γενικών διεκδικήσεων του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος αλλά επίσης, και ιδίως, στη βάση των συγκεκριμένων μερικών διεκδικήσεων των διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων και ομάδων (ενάντια στους φόρους, υπεράσπιση του εθνικού πολιτισμού κ.α.), και να ωθούμε αυτές τις επιτροπές να παλεύουν για το αντιιμπεριαλιστικό Λαϊκό Μέτωπο σε πανεθνική κλίμακα.

Μετάφραση από τα γαλλικά. Το άρθρο υπάρχει στη La Correpondance Internationale, 16/05/1936, ν.22, σ. 606 – 607.

Advertisements

Tagged: , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: