Για τον πολιτικό αγώνα που οδήγησε στον Οκτώβρη (Στάλιν: Η αντεπανάσταση και οι λαοί της Ρωσίας – Δύο Δρόμοι (13-15/08/1917))

Στο 21ο μέρος του αφιερώματος για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση και τον πολιτικό αγώνα των μπολσεβίκων που προηγήθηκε αυτής, υπάρχουν δύο ακόμα κείμενα του Στάλιν γραμμένα την εποχή εκείνη. Το πρώτο αφορά πλήθος πτυχών του εθνικού ζητήματος (τη σχέση αυτοδιάθεσης και ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών, τη θέση υπέρ της ένωσης των κρατών, αλλά σε εθελοντική βάση, το αν ενίοτε σφάλλουν οι λαοί όσον αφορά το εθνικό ζήτημα κ.α.) και αποτελεί άλλη μια συνεισφορά του Στάλιν στη μαρξιστική θεωρία για το εθνικό ζήτημα. Στο δεύτερο κείμενο αναδεικνύεται η ανάγκη από όλα τα μερικά ζητήματα που προκύπτουν εν μέσω μιας καθολικής κρίσης, να συνάγουμε το βασικό πρόβλημα, η επίλυση του οποίου θα αποτελούσε το κλειδί για όλα τα άλλα, τα μερικά (τα οποία, βέβαια, καθόλου δεν πρέπει να τα υποτιμούμε και να απέχουμε από τους αγώνες για την επίλυσή τους, σε αντίθεση με ό,τι θα μπορούσε να λέει κάποιος φλύαρος και τεμπέλης “αντιπαρτικολαριστής”).

***

Η αντεπανάσταση και οι λαοί της Ρωσίας

Τις μέρες της επανάστασης και των δημοκρατικών μετασχηματισμών το κίνημα εξελισσόταν κάτω από το σύνθημα της απελευθέρωσης.

Απελευθερώνονταν οι αγρότες από την παντοδυναμία των τσιφλικάδων. Απελευθερώνονταν οι εργάτες από τους ετσιθελισμούς της διεύθυνσης των εργοστασίων. Απελευθερώνονταν οι φαντάροι από την αυθαιρεσία των στρατηγών…

Η πορεία της απελευθέρωσης δε μπορούσε να μην περιλάβει και τους λαούς της Ρωσίας, που ολάκερους αιώνες τούς καταπίεζε ο τσαρισμός.

Το διάταγμα για την “ισοτιμία” των λαών και η εκμηδένιση στην πράξη των εθνικών περιορισμών, τα συνέδρια των ουκρανών, των φιλνανδών και των λευκορώσων και το ζήτημα της ομοσπονδιακής δημοκρατίας, η πανηγυρική διακήρυξη του δικαιώματος των εθνών για αυτοδιάθεση και οι επίσημες υποσχέσεις “ότι δε θα μπει κανένα εμπόδιο” – όλα αυτά έδειχναν πόσο είχε μεγαλώσει το απελευθερωτικό κίνημα των λαών της Ρωσίας.

Αυτά γίνονταν τις μέρες της επανάστασης, τότε που οι τσιφλικάδες είχαν εξαφανιστεί από την πολιτική σκηνή και η ιμπεριαλιστική κεφαλαιοκρατία βρισκόταν κάτω από τη συνεχή πίεση της ανερχόμενης δημοκρατίας.

Με την επάνοδο των τσιφλικάδων (δηλ. των στρατηγών) στην εξουσία και το θρίαμβο της αντεπαναστατικής κεφαλαιοκρατίας αλλάζει εντελώς η εικόνα.

Τα “μεγάλα λόγια” για την αυτοδιάθεση και οι πανηγυρικές υποσχέσεις ότι “δε θα μπει κανέα εμπόδιο” παραδίνονται στη λήθη. Δημιουργούνται τα πιο απίστευτα εμπόδια, μέχρι και την αμεση επέμβαση στην εσωτερική ζωή του κάθε λαού. Διαλύεται το σέιμ (Βουλή) της Φινλανδίας (67). Και η διάλυση αυτή συνοδεύεται με την απειλή ότι “αν χρειαστεί, η Φινλανδία θα κηρυχτεί σε κατάσταση πολιορκίας” (“Βετσέρνεγιε Βρέμια”, 9 του Αυγούστου). Αρχίζει η εκστρατεία ενάντια στη Ράντα (Βουλή) και στη Γραμματεία της Ουκρανίας (68), εκστρατεία που έχει ολοφάνερα για σκοπό την αποκεφαλιση της αυτονομίας της Ουκρανίας. Ταυτόχρονα μπαίνουν ξανά σε ενέργεια οι παλιές σιχαμερές μέθοδες πρόκλησης εθνικών συγκρούσεων και δημιουργίας εγκληματικών υποψιών “επί προδοσία”, με σκοπό να ξαπολυθούν οι αντεπαναστατικές – σοβινιστικές δυνάμεις, να πνιχτεί στο αίμα η ίδια η ιδέα της εθνικής απελευθέρωσης, να δημιουργηθεί ένα βάραθρο ανάμεσα στους λαούς της Ρωσίας και να καλλιεργηθεί ανάμεσά τους η εχθρότητα για να χαίρονται έτσι οι εχθροί της επανάστασης.

Έτσι καταφέρεται ένα θανάσιμο χτύπημα στην υπόθεση της συνένωσης των λαών σε μια αγαπημένη και ενιαία οικογένεια.

Γιατί είναι αυτονόητο ότι η πολιτική των εθνικών “μηχανοραφιών” δεν ενώνει, μα ζωρίζει τους λαούς και δυναμώνει ανάμεσά τους τις “χωριστικές” τάσεις.

Γιατί είναι αυτονόητο ότι η πολιτική της εθνικής καταπίεσης, που ασκεί η αντεπαναστατική κεφαλαιοκρατία, απειλεί τη Ρωσία με την “αποσύνθεση”, που ενάντιά της καταφέρεται με τόσο απατηλό και υποκριτικό τόνο ο αστικός Τύπος.

Γιατί είναι αυτονόητο ότι η πολιτική της υποκίνησης της μιας εθνότητας ενάντια στην άλλη είναι η σιχαμερή εκείνη πολιτική που δυναμώνει την αμοιβαία δυσπιστία και έχθρα ανάμεσα στους λαούς, διασπά τις δυνάμεις του προλεταριάτου όλης της Ρωσίας και υποσκάπτει τις ίδιες τις βάσεις της επανάστασης.

Γι’ αυτό ακριβώς συμπαθούμε ολόψυχα τους λαούς που δεν έχουν πλήρη δικαιώματα και καταπιέζονται, τους λαούς που αγωνίζονται, όπως είναι φυσικό, ενάντια σ’ αυτή την πολιτική.

Γι’ αυτό ακριβώς στρέφουμε την αιχμή του όπλου μας ενάντια σ’ εκείνους που με τη μάσκα της “αυτοδιάθεσης” των λαών ασκούν πολιτική ιμπεριαλιστικών προσαρτήσεων και βίαιης “συνένωσης” των λαών.

Εμείς δεν είμαστε καθόλου ενάντια στην ένωση των λαών σ’ ένα κρατικό σύνολο. Δεν είμαστε καθόλου υπέρ του διαμελισμού των μεγάλων κρατών σε μικρά. Γιατί είναι αυτονόητο ότι η συνένωση των μικρών κρατών σε μεγάλα είναι ένας από τους όρους που διευκολύνουν το έργο της πραγματοποίησης του σοσιαλισμού.

Είμαστε όμως κατηγορηματικά υπέρ της άποψης η ένωση αυτή να είναι εθελοντική, γιατί μόνο μια τέτοια ένωση είναι αληθινή και σταθερή.

Γι’ αυτό όμως είναι απαραίτητη πρώτ’ απ’ όλα η πλήρης και ανεπιφύλαχτη αναγνώριση του δικαιώματος των λαών της Ρωσίας για αυτοδιάθεση, μέχρι και τον αποχωρισμό τους από τη Ρωσία.

Είναι απαραίτητο, ακομα, η αναγνώριση αυτή στα λόγια, να επισφραγιστεί με έργα και να παραχωρηθεί στους λαούς αμέσως το δικαίωμα να καθορίσουν στις συνταχτικές τους συνελεύσεις το έδαφος και τις μορφές της πολιτικής τους οργάνωσης.

Μόνο μια τέτοια πολιτική μπορεί να ενισχύσει την εμπιστοσύνη και τη φιλία των λαών.

Μόνο μια τέτοια πολιτική μπορεί να ανοίξει το δρόμο για την πραγματική συνένωση των λαών.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι λαοί της Ρωσίας δεν είναι αλάνθαστοι και ότι στην οργάνωση της ζωής τους μπορεί να κάνουν το ένα είτε το άλλο λάθος. Οι μαρξιστές της Ρωσίας έχουν την υποχρέωση να τους δείχνουν αυτά τα λάθη και πρώτα – πρώτα να τα υποδείχνουν στους προλετάριους αυτών των λαών, προσπαθώντας να τα διορθώνουν με την κριτική και την πειθώ. Κανείς όμως δεν έχει το δικαίωμα να επεμβαίνει βίαια στην εσωτερική ζωή των εθνών και να “διορθώνει” με τη βία τα λάθη τους. Τα έθνη είναι απόλυτοι κυρίαρχοι στις υποθέσεις της εσωτερικής ζωής τους και έχουν το δικαίωμα να οργανώνονται όπως ακριβώς θέλουν.

Αυτές είναι οι βασικές διεκδικήσεις των λαών της Ρωσίας που τις διακήρυξε η επανάσταση και που τις καταπατεί σήμερα η αντεπανάσταση.

Δε μπορεί να νοηθεί πραγματοποίηση των διεκδικήσεων αυτών όσο θα βρίσκεται στην εξουσία η αντεπανάσταση.

Ο θρίαμβος της επανάστασης είναι ο μοναδικός δρόμος για την απελευθέρωση των λαών της Ρωσίας από τον εθνικό ζυγό.

Το συμπέρασμα είναι ένα: το ζήτημα της απελευθέρωσης από την εθνική καταπίεση είναι ζήτημα εξουσίας. Η εθνική καταπίεση έχει τις ρίζες της στην κυριαρχία των τσιφλικάδων και της ιμπεριαλιστικής κεφαλαιοκρατίας. Πέρασμα της εξουσίας στα χέρια του προλεταριάτου και των επαναστατημένων αγροτών σημαίνει και εξασφάλιση της ολοκληρωτικής απελευθέρωσης των λαών της Ρωσίας από την εθνική καταπίεση.

Είτε οι λαοί της Ρωσίας θα υποστηρίξουν τον επαναστατικό αγώνα των εργατών για την εξουσία και τότε θα καταχτήσουν την απελευθέρωσή τους, είτε δε θα τον υποστηρίξουν, και τότε δεν πρόκειται να δουν την απελευθέρωσή τους, όπως δε μπορεί να δει κανείς τ’ αυτιά του.

Προλετάριος”, αρ. 1, 13 του Αυγούστου.

Ανυπόγραφο άρθρο.

***

Δύο δρόμοι

Το βασικό πρόβλημα της σημερινής στιγμής είναι το πρόβλημα του πολέμου. Η οικονομική καταστροφή και το επισιτιστικό πρόβλημα, το πρόβλημα της γης και η πολιτική απελευθέρωση, όλα αυτά είναι επιμέρος ζητήματα ενός γενικότερου ζητήματος, του ζητήματος του πολέμου.

Τι είναι κείνο που προκάλεσε την παράλυση του συστήματος του ανεφοδιασμού της χώρας σε τρίφιμα;

-Ο πόλεμος που παρατείνεται, ο πόλεμος που ξεχαρβάλωσε τις μεταφορές και άφησε τις πόλεις χωρίς ψωμί.

Τι είναι κείνο που προκάλεσε τη δημοσιονομική και οικονομική καταστροφή;

-Ο ατελείωτος πόλεμος, που απομύζησε όλες τις δυνάμεις και τους οικονομικούς πόρους της Ρωσίας.

Τι είναι κείνο που προκάλεσε τα τρομοκρατικά μέτρα στο μέτωπο και στα μετόπισθεν;

-Ο πόλεμος και η πολιτική της επίθεσης, που απαιτεί “σιδερένια πειθαρχία”.

Τι είναι κείνο που προκάλεσε το θρίαμβο της αστικής αντεπανάστασης;

-Όλη η πορεία του πολέμου, που απαιτεί καινούργια δισεκατομμύρια, ενώ από το άλλο μέρος η δική μας κεφαλαιοκρατία, με την υποστήριξη της συμμαχικής κεφαλαιοκρατίας, αρνείται ν’ ανοίξει πιστώσεις αν δεν εκμηδενιστούν προηγούμενα οι βασικές καταχτήσεις της επανάστασης.

Και τα λοιπά, και τα λοιπά.

Για το λόγο αυτό, η λύση του ζητήματος του πολέμου σημαίνει και λύση των κάθε λογής “κρίσεων”, που πνίγουν σήμερα τη χώρα μας.

Πώς όμως θα γίνει αυτό;

Μπροστά στη Ρωσία ξανοίγονται δυο δρόμοι.

Είτε να συνεχιστεί ο πόλεμος και η “επίθεση” στο μέτωπο, και τότε είναι αναπότρεπτο το πέρασμα της εξουσίας στα χέρια της αντεπαναστατικής κεφαλαιοκρατίας για να εξασφαλιστούν χρήματα με εσωτερικό και εξωτερικό δάνειο.

Και στην περίπτωση αυτή “σώζω” τη χώρα σημαίνει καλύπτω τα έξοδα του πολέμου σε βάρος των εργατών και αγροτών (έμμεσοι φόροι!), προς όφελος των σκυλόψαρων του ιμπεριαλισμού ρώσων και ξένων.

Είτε να περάσει η εξουσία στα χέρια των εργατών και αγροτών, να διακηρυχτούν δημοκρατικοί όροι ειρήνης και να σταματήσει ο πόλεμος, για να παραχωρηθεί – με την παραπέρα ανάπτυξη της επανάστασης – η γη στους αγρότες, να καθιερωθεί ο εργατικός έλεγχος στη βιομηχανία και να μπει τάξει στην εθνική οικονομία, που έχει αποσυντεθεί, σε βάρος των κερδών των κεφαλαιοκρατών και των τσιφλικάδων.

Και στην περίπτωση αυτή σώζω τη χωρα σημαίνει απαλλάσσω τους εργάτες και τους αγρότες από τα οικονομικά βάρη του πολέμου και τα ρίχνω στα σκυλόψαρα του ιμπεριαλισμού.

Ο πρώτος δρόμος οδηγεί στη διχτατορία των τσιφλικάδων και των κεφαλαιοκρατών πάνω στους εργαζόμενους, στην επιβολή βαρύτατης φορολογίας στη χώρα, στο βαθμιαίο ξεπούλημα της Ρωσίας στους ξένους κεφαλαιοκράτες (εκχωρήσεις!) και στη μετατροπή της Ρωσίας σε αποικία της Αγγλίας, της Αμερικής και της Γαλλίας.

Ο δεύτερος δρόμος ανοίγει την εποχή της εργατικής επανάστασης στη Δύση, κόβει τα οικονομικά πλοκάμια που σφίγγουν τη Ρωσία, κλονίζει τα ίδια τα θεμέλια της κεφαλαιοκρατικής κυριαρχίας και ξεκαθαρίζει το δρόμο για την πραγματική απελευθέρωση της Ρωσίας.

Αυτοί είναι οι δυο δρόμοι που εκφράζουν τα συμφέροντα δυο αντίθετων τάξεων – της ιμπεριαλιστικής κεφαλαιοκρατίας και του σοσιαλιστικού προλεταριάτου.

Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.

Είναι αδύνατο να συμβιβαστούν οι δυο αυτοί δρόμοι όπως ακριβώς είναι αδύνατο να συμβιβαστεί ο ιμπεριαλισμός με το σοσιαλισμό.

Ο δρόμος των συμβιβασμών (του συνασπισμού) με την κεφαλαιοκρατία είναι καταδικασμένος σε αναπόφευχτη χρεωκοπία.

Συνασπισμός με βάση μια δημοκρατική πλατφόρμα – να η διέξοδος”, γράφουν απ’ αφορμή τη σύσκεψη της Μόσχας οι κύριοι οπαδοί της πολιτικής της άμυνας (“Ισβέστια”(69)).

-Δεν είναι αλήθεια, κύριοι συμβιβαστές!

Τρεις φορές σκαρώσατε συνασπισμό με την κεφαλαιοκρατία και κάθε φορά βρεθήκατε μπροστά σε καινούργια “κρίση της εξουσίας”.

Γιατί;

Γιατί ο δρόμος του συνασπισμού με την κεφαλαιοκρατία είναι στραβός δρόμος που κρύβει τις πληγές της σημερινής κατάστασης.

Γιατί ο συνασπισμός είναι είτε κούφια λόγια, είτε ένα μέσο στα χέρια της ιμπεριαλιστικής κεφαλαιοκρατίας για να στερεώσει την εξουσία της με τα χέρια των “σοσιαλιστών”.

Μήπως η σημερινή κυβέρνηση συνασπισμού, που επιχείρησε να καλοκαθήσει ανάμεσα στα δυο στρατόπεδα, δεν πέρασε αργότερα με το μέρος του ιμπεριαλισμού;

Γιατί κλήθηκε η “σύσκεψη της Μόσχας”, αν όχι για να σταθεροποιήσει τις θέσεις της αντεπανάστασης και να πετύχει την κύρωση (και πιστώσεις!) αυτού του μέτρου από τους “ισχυρούς της γης”;

Σε τι άλλο μπορεί να συνοψιστεί ο λόγος του Κερένσκι στη “σύσκεψη” με την έκκληση που έκανε για “θυσίες” και για “αυτοπεριορισμό των τάξεων” προς το συμφέρο φυσικά της “πατρίδας” και του “πολέμου”, αν όχι στη στερέωση των θέσεων του ιμπεριαλισμού;

Και η δήλωση του Προκόποβιτς πως η κυβέρνηση “δε θα επιτρέψει να επεμβαίνουν οι εργάτες (εργατικός έλεγχος) στη διεύθυνση των επιχειρήσεων”;

Και η δήλωση του ίδιου του υπουργού ότι “η κυβέρνηση δε θα προβεί σε καμια ριζική μεταρρύθμιση στον τομέα του ζητήματος της γης”;

Και η δήλωση του Νεκράσοφ ότι “η κυβέρνηση δε θα επιτρέψει τη δήμευση της ατομικής ιδιοχτησίας”;

Τι είναι όλ’ αυτά, αν όχι άμεση εξυπηρέτηση του έργου της ιμπεριαλιστικής κεφαλαιοκρατίας;

Δεν είναι ολοφάνερο ότι ο συναπισός δεν είναι τίποτε άλλο από μια κατάλληλη μάσκα, που συμφέρερι στους Μιλιουκόφ και τους Ριαμπουσίνσκι;

Δεν είναι ολοφάνερο ότι ο συνασπισμός ο δρόμος του συμβιβασμού και των ελιγμών ανάμεσα στις τάξεις είναι δρόμος παραπλάνησης και εξαπάτησης των μαζών;

Όχι, κύριοι συμβιβαστές! Ήρθε η στιγμή που δεν υπάρχει πια θέση για ταλαντεύσεις και συμβιβασμούς. Στη Μόσχα μιλάνε σήμερα συγκεκριμένα για “συνωμοσία” των αντεπαναστατών. Ο αστικός Τύπος βάζει μπρος τη δοκιμασμένη μέθοδο των εκβιασμών, διαδίδοντας φήμες για “παράδοση της Ρίγας”(70). Σε τέτοιες στιγμές πρέπει να κάνει κανείς την εκλογή του.

Ή με το προλεταριάτο, ή εναντίον του.

Το προλεταριάτο της Πετρούπολης και της Μόσχας μποϋκοτάρει τη “σύσκεψη” και ταυτόχρονα κάνει έκκληση για την πραγματική σωτηρία της επανάστασης.

Ακούστε τη φωνή του ή κάντε πέρα κι αφήστε ελεύθερο το δρόμο.

***

Σημειώσεις

(67)Το Σέιμ (Βουλή) της Φινλανδίας, που συγκλήθηκε στα τέλη του Μάρτη 1917, ζήτησε να πραγματοποιηθεί η αυτονομία της Φινλανδίας. Ύστερα από μακρόχρονες συζητήσεις με την Προσωρινή κυβέρνηση χωρίς κανένα αποτέλεσμα, η Βουλή της Φινλανδίας ψήφισε στις 5 του Ιούλη του 1917 το “Νόμο για την ανώτατη εξουσία”. Σύμφωνα μ’ αυτό το νόμο, η εξουσία του Σέιμ επεκτεινόταν σ’ όλες τις πλευρές της ζωής της Φινλανδίας, εξόν από τα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής, της στρατιωτικής νομοθεσίας και της στρατιωτικης διοίκησης, που ανήκαν στη δικαιοδοσία των πανρωσικών οργάνων. Στις 18 του Ιούλη 1917 η Προσωρινή κυβέρνηση δήλωσε πως ο νόμος που ψήφισε η Φινλανδική Βουλή προκαταλαμβάνει τη θέληση της Συνταχτικής συνέλευσης και διέλυσε τη Βουλή.

(68)Η κεντρική Ράντα (Βουλή) της Ουκρανίας δημιουργήθηκε τον Απρίλη του 1917 από αστικά και μικροαστικά κόμματα και ομάδες της Ουκρανίας. Στις παραμονές των γεγονότων του Ιούλη οργανώθηκε η Γενική Γραμματεία της Ράντα, σαν ανώτατο διοικητικό όργανο της Ουκρανίας. Ύστερα από το χτύπημα της διαδήλωσης του Ιούλη στην Πετρούπολη, η Προσωρινή κυβέρνηση, εφαρμόζοντας πολιτική εθνικής καταπίεσης, αφαίρεσε από την Ουκρανία το λεκανοπέδιο του Ντονέτς, την περιφέρεια του Αικατερινοσλάβ και μερικές άλλες περιφέρειες της Ουκρανίας. Η ανώτατη εξουσία της Ουκρανίας πέρασε σε ειδικό επίτροπο, που διοριζόταν από την Προσωρινή κυβέρνηση. Ωστόσο, μπροστά στην απειλή της επερχόμενης προλεταριακής επανάστασης, οι ηγέτες της Ράντα κατάληξαν πολύ γρήγορα σε συμφωνία με την Προσωρινή κυβέρνηση και η Ράντα έγινε το προπύργιο της αστικής – εθνικιστικής αντεπανάστασης στην Ουκρανία.

(69)“Ισβέστια Πετρογκράντσκοβο Σοβιέτα ραμπότσιχ ι σολντάτσκιχ ντεπουτάτοφ” (“Νέα του Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών της Πετρούπολης”) – εφημερίδα που άρχισε να βγαίνει από τις 28 του Φλεβάρη 1917. Όταν στο 1ο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ δημιουργήθηκε η Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή των Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών, η εφημερίδα έγινε όργανο της ΚΕΕ και από την 1η του Αυγούστου (αρ.132) έβγαινε με τον τίτλο “Νέα της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής και του Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών της Πετρούπολης”. Σ’ όλο αυτό το διάστημα η εφημερίδα βρισκόταν στα χέρια των μενσεβίκων και των εσέρων και πολεμούσε αμείλιχτα το Μπολσεβίκικο Κόμμα. Από τις 27 του Οχτώβρη 1917, ύστερα από το 2ο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ, η “Ισβέστια” έγινε το επίσημο όργανο της σοβιετικής εξουσίας. Το Μάρτη του 1918 μαζί με την ΚΕΕ και το Συμβούλιο των Επιτρόπων του Λαού και η εφημερίδα μεταφέρθηκε από την Πετρούπολη στι Μόσχα.

(70)Στις 19 του Αυγούστου 1917 ο γερμανικός στρατός άρχισε τη διάσπαση του μετώπου κοντά στη Ρίγα. Τα ρωσικά στρατεύματα πρόβαλαν επίμονη αντίσταση, η Ανώτατη όμως Διοίκηση έδωσε μέσω του Κορνίλοφ τη διαταγή της υποχώρησης και στις 21 του Αυγούστου οι γερμανοί κατέλαβαν τη Ρίγα. Ο Κορνίλοφ παράδοσε τη Ρίγα με σκοπό να δημιουργήσει απειλή για την επαναστατική Πετρούπολη, να πετύχει την απομάκρυνση των επαναστατημένων στρατευμάτων από την Πετρούπολη και να διευκολύνει την πραγματοποίηση της αντεπαναστατικής συνωμοσίας.

***

Βλ. επίσης

Το 1ο μέρος του αφιερώματος στα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση: Στάλιν: Για τα σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών & Σχετικά με τον πόλεμο (14-16/03/1917)

Το 2ο μέρος: Στάλιν: Στο δρόμο για τα υπουργικά χαρτοφυλάκια & Οι όροι της νίκης της ρωσικής επανάστασης (17-18/03/1917)

Το 3ο μέρος: Στάλιν: Η κατάργηση των εθνικών περιορισμών & Είτε – Είτε (25-26/03/1917)

To 4ο μέρος: Στάλιν: Ενάντια στην ομοσπονδιακή οργάνωση & Αυτοκριτική (28/03/1917)

Το 5ο μέρος: Στάλιν: Δύο Αποφάσεις & Η γη στους αγρότες (11-14/04/1917)

Το 6ο μέρος: Στάλιν: Η προσωρινή κυβέρνηση & Η σύσκεψη στα ανάχτορα της αυτοκράτειρας Μαρίας (18-25/04/1917)

Το 7ο μέρος: Στάλιν: Πάνω στο ζήτημα της σημερινής στιγμής & Εισήγηση και Τελικός λόγος για το εθνικό ζήτημα (24-29/04/1917)

Το 8ο μέρος: Στάλιν: Έμειναν πίσω από την επανάσταση & Τι περιμέναμε από τη συνδιάσκεψη; (04-06/05/1917)

Το 9ο μέρος: Στάλιν: Η καμπάνια για τις δημοτικές εκλογές & Τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών της Πετρούπολης (21-24-26/05/1917 & 15/06/1917)

Το 10ο μέρος: Στάλιν: Χτες και Σήμερα (Κρίση της επανάστασης) & Ενάντια στις μεμονωμένες διαδηλώσεις (13-14/06/1917)

Το 11ο μέρος: Στάλιν: Προς όλους τους εργαζόμενους – προς όλους τους εργάτες και τους φαντάρους της Πετρούπολης, Η διαδήλωση & Πυκνώστε τις γραμμές σας (17-20/06 & 15/07/1917)

Το 12ο μέρος: Στάλιν: Λόγοι στην έκτακτη συνδιάσκεψη της Οργάνωσης της Πετρούπολης του ΣΔΕΚΡ (Μπ.) (16 –20/07/1917)

Το 13ο μέρος: Στάλιν: Πρωτομαγιά (18/04/1917)

Το 14ο μέρος: Στάλιν: Τι συνέβηκε; – Νίκη της Αντεπανάστασης – Νίκη των Καντέτων (23-24/07/1917)

Το 15ο μέρος: Στάλιν: Προς όλους τους εργαζόμενους, προς όλους τους εργάτες και φαντάρους της Πετρούπολης – Δυο συνδιασκέψεις – Η καινούργια κυβέρνηση (25 – 26/07/1917)

Το 16ο μέρος: Στάλιν: Προς τις εκλογές της Συνταχτικής Συνέλευσης (27/07/1917)

Το 17ο μέρος: Στάλιν: Λόγοι στο 6ο συνέδριο του ΣΔΕΚΡ (Μπ.): 1. Έκθεση Δράσης της ΚΕ – 2. Τελικός λόγος (27/07/1917)

Το 18ο μέρος: Στάλιν: Λόγοι στο 6ο συνέδριο του ΣΔΕΚΡ (Μπ.): 3.Εισήγηση για την πολιτική κατάσταση – 4.Απαντήσεις – 5.Τελικός λόγος – 6.Απάντηση στον Πρεομπραζένσκι (30/07-03/08/1917)

Το 19ο μέρος: Στάλιν: Τι θέλουν οι κεφαλαιοκράτες; – Ενάντια στη Σύσκεψη της Μόσχας (06-08/08/1917)

Το 20ό μέρος: Στάλιν: Και πάλι για τη Στοκχόλμη – Πού οδηγεί η Σύσκεψη της Μόσχας (09-13/08/1917)

Advertisements

Tagged: , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: