Herbert Polifka: Η δράση και η διάλυση του ανατολικογερμανικού σκέλους του ΚΚ Γερμανίας (Μ-Λ) από τη Στάζι (μέρος 2ο)

Συμπληρώθηκαν χτες 56 χρόνια από την έναρξη ανέγερσης του Τείχους του Βερολίνου, αυτού του συμβόλου του ρεβιζιονιστικού εκφυλισμού, το οποίο χρησιμοποιήθηκε όχι μόνο για την προστασία της ΓΛΔ, αλλά και για την κατασυκοφάντηση του κομμουνισμού (αφού ο ρεβιζιονισμός στην εξουσία κάνει αυτό ακριβώς το πράγμα). Και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς για πόσα χρόνια ακόμα θα “πληρώνει” το επαναστατικό και κομμουνιστικό κίνημα επί της Γης, και φυσικά η ίδια η ανθρωπότητα τη φαεινή αυτή ιδέα των ρεβιζιονιστών, αν σκεφτεί ότι τουλάχιστον οι μισοί που σήμερα εργάζονται, ηλικιακά, ήταν και το 1989, εργαζόμενοι, και έχουν ζήσει με τις εικόνες (και την αντίστοιχη προπαγάνδα) από το τέλος του σύγχρονου ρεβιζιονισμού. Πολλά περισσότερα από τα 28 χρόνια, κατά τα οποία προστάτευε, δήθεν, τη ΓΛΔ..

Χωρίς, ωστόσο, τη διάκριση ρεβιζιονισμού από τον κομμουνισμό, καμία ουσιαστική πρόοδος της ανθρωπότητας δεν μπορεί να υπάρξει. Ο ρεβιζιονισμός ναι μεν προέρχεται από τα σπλάχνα του επαναστατικού κινήματος, όμως δεν είναι μια απλή παρέκκλιση, μια οπορτουνιστική στροφή του κινήματος. Όταν βρίσκεται στην εξουσία, δεν μιλάμε απλώς για μια “υποχώρηση” στο δρόμο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, που, “κάποια στιγμή, θα τα ξαναπούμε” (στο δρόμο για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού ή την οργάνωση σε επαναστατικές βάσεις) αλλά για κάτι ποιοτικά διαφορετικό. Λίγη σημασία έχει αν η μορφή μπορεί να παραμένει ίδια (και εδώ, βέβαια, σε πολύ λίγα σημεία υπάρχει ομοιότητα). Ρεβιζιονισμός στην εξουσία σημαίνει αστική τάξη στην εξουσία. Το αν έχει (ή είχε) παραπάνω κοινωνικά δικαιώματα ή η κοινωνία μεταξύ της ήταν πιο αλληλέγγυα ή η τιμή του καθενός μετριόταν με την εργασία του δεν ήταν απότοκα της ρεβιζιονιστικής εξουσίας, αλλά κατάλοιπα μιας άλλης εποχής, της σοσιαλιστικής περιόδου, τα οποία, άλλωστε, σιγά – σιγά, έφευγαν. Το ίδιο και η διαμάχη του με τον ιμπεριαλισμό, που και αυτή μπορούσε να εξαπατήσει: δεν σημαίνει ότι όποιος αντιμάχεται τον ιμπεριαλισμό είναι αυτομάτως αντιιμπεριαλιστής. Γιατί είναι δυνατό, αντικειμενικά, με τη μονομερή αντιιμπεριαλιστική (από τη μια πλευρά) του δράση, να ενισχύει (από την άλλη) έναν ανερχόμενο ιμπεριαλισμό ή μεγαλοκρατισμό ή ηγεμονισμό κοκ. (Φυσικά, αντίστοιχος κίνδυνος υπάρχει και για τους αντιρεβιζιονιστές).

Το ίδιο και για τα μη κυβερνητικά ρεβιζιονιστικά κόμματα: η καλύτερη οργανωτική κατάστασή τους από αυτή των πραγματικών μαρξιστών – λενινιστών μπορεί να εξηγηθεί ως απότοκο της προηγούμενης, επαναστατικής περιόδου (την οποία ιδιοποιούνται, ως οργανωτική εμπειρία και συναισθηματικά) αλλά και της αστικής ανοχής (ιδίως μπροστά στον κίνδυνο δημιουργίας ή επικράτησης επαναστατικών κομμάτων στο κίνημα).

Ένα βασικό, λοιπόν, στοιχείο του ρεβιζιονισμού, είναι η εξαπάτηση, η οποία είναι ποιοτικά διαφορετική από αυτή του ρεφορμισμού και της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας.

Με αυτό τον ισχυρισμό, δεν υπάρχει καμία πρόθεση να μειωθεί η ηρωικότητα των αγώνων των απλών μελών και στελεχών του κάθε ρεβιζιονιστικού κόμματος. Το αντίθετο: για το πώς οι προσπάθειες αυτές θα πιάσουν τόπο καλύτερα και γρηγορότερα δημιουργήθηκε, μεταξύ άλλων, το αντιρεβιζιονιστικό κίνημα.

Εξάλλου, δεν είναι εκλεκτικισμός η απόλυτη διαφοροποίηση από το ρεβιζιονισμό, ούτε υποχώρηση μπροστά στην αντικομμουνιστική προπαγάνδα. Η διάκριση της ρεβιζιονιστικής εξουσίας από τη σοσιαλιστική εξουσία θα βοηθήσει στην αντικειμενικότερη και πιο λεπτομερή μελέτη της εξέλιξης της ανθρώπινης κοινωνίας και, έτσι, θα πείσει και άλλους να προσχωρήσουν στο κίνημα για το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.

Παρακάτω υπάρχει το δεύτερο μέρος του κειμένου ενός μαρξιστή – λενινιστή, μέλους του ΚΚ Γερμανίας /Μαρξιστικού – Λενινιστικού, ο οποίος αποτέλεσε θύμα των διώξεων του ρεβιζιονισμού στην Ανατολική Γερμανία. Και μπορεί η σκληρή γλώσσα εναντίον των διωκτών του να αποδοθεί από κάποιους σε προσωπικούς λόγους, γλώσσα που θα μπορούσε και ένας “διωκόμενος από τα δεξιά” να χρησιμοποιήσει, όμως, ας αναρωτηθούμε ποιος ο λόγος να υπερασπίζεται σήμερα κάποιος κομμουνιστής άτομα όχι απλώς των μυστικών υπηρεσιών (που είναι θεμιτό ένα σοσιαλιστικό κράτος να έχει), αλλά τα οποία διήγαν βίο αστών.

***

Herbert Polifka: Η δράση και η διάλυση του ανατολικογερμανικού σκέλους του ΚΚ Γερμανίας (Μ-Λ) απο τη Στάζι (μέρος 2ο)

Βλ εδώ το 1ο μέρος.

Τα δύο ηγετικά στελέχη του ανατολικογερμανικού σκέλους – ένα εκ των οποίων ήταν εξειδικευμένος μαθηματικός, ενώ ο άλλος ήταν εφαρμοστής μηχανών και, η ειρωνία ήταν πως απασχολούταν στο τυπογραφείο της “Νέας Γερμανίας” (του κεντρικού οργάνου του ΕΣΚΓ) – καταδικάστηκαν στη μεγαλύτερη ποινή: οχτώ χρόνια κάθειρξη. Ο πολύ γνωστός δικηγόρος, Wolfgang Vogel, ενδιαφέρθηκε να τους υπερασπίσει.

Ένα από τα δύο άτομα που ήταν οι βασικοί υπεύθυνοι εξέτισε την ποινή του στο Βραδεμβούργο, το άλλο στο Μπάουτζεν. Ενώ ήταν στη φυλακή, και οι δύο έκαναν αίτηση να μετακινηθούν στην ΟΔΓ, αλλά απελάθηκαν στη Δύση μετά από 5,5 χρόνια φυλακής.

Η σειρά των συλλήψεων προέκυψε από την άποψη να αρχίσει η Στάζι από τον υποτιθέμενο “αδύναμο κρίκο”, δηλαδή, τους πιο αμφιταλαντευόμενους υποστηρικτές. Η Στάζι υπέθετε ότι οι ομολογίες τους θα οδηγούσαν σε επαρκές επιβαρυντικό υλικό για τη σύλληψη των ηγετικών ακτιβιστών του ΚΚΓ. Με τις συλλήψεις η Στάζι ήταν σε θέση να δει όλο το πλέγμα των δραστηριοτήτων του ανατολικογερμανικού σκέλους του ΚΚΓ. Στην κατοικία ενός ατόμου που συνελήφθη, βρέθηκε μια κωδικοποιημένη λίστα με 150 ονόματα. Μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα, η Στάζι αποκωδικοποίησε 36 ονόματα, 24 από τα οποία προέκυψαν ότι είναι σε “ανεπίσημες θέσεις” του Υπουργείου Κρατικής Ασφάλειας.

Οι συμπαθούντες και οι υποστηρικτές του ανατολικογερμανικού σκέλους του ΚΚΓ οι οποίοι δεν μπορούσαν να καταδικαστούν βάσει του ποινικού κώδικα τέθηκαν υπό πίεση μέσω του “ερχομού σε επαφή” (“διατυπώσεις ερωτήσεων για ένα ζήτημα”). Υπ’ αυτές τις συνθήκες, αν ενοχοποιούσαν ο ένας τον άλλο, το Υπουργείο Κρατικής Ασφάλειας θα είχε τις απαραίτηες αποδείξεις. Αν, όμως, επέλεγαν να μην πουν τίποτα, η Στάζι δεν θα μπορούσε να τους θέσει υπό κράτηση, αλλά στην πράξη να τους δυσφημίσει στα μάτια των συντρόφων τους, ειδικά με το να τους αφήσει ελεύθερους γρήγορα. Ανεξαρτήτως πώς το Υπουργείο πήρε όλα τα μέτρα (βλ. Σχέδιο Μέτρων του 9ου τμήματος της Περιφερειακής Διοίκησης Βερολίνου, 29/09/1981, για την προετοιμασία και υλοποίηση των συνθηκών εξέτασης για ποινικές διαδικασίες που σχεδιάστηκε στις 26/08/1981, BStU, ZA, AU 2409/83, τόμος 7, σ.σ. 8-10).

Οι κοντινοί συγγενείς των κρατουμένων επίσης “προσκαλούνταν” για να ανακριθούν, και αυτό, σε πολλές περιπτώσεις, ξέφευγε από τις πραγματικές διαστάσεις.

Τον Απρίλη του 1981, μια γυναίκα, συγγενής συλληφθέντα άντρα, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει αφότου η Στάζι τής είχε δείξει ότι “τα γνώριζε όλα” και την “παντοδυναμία” της κατά τη διάρκεια της ανάκρισής της. (βλ. BStU, ZA, AOP, 634/85, τ. 1, σ.σ. 257-260).

Στη σύζυγό μου προτάθηκε διαζύγιο, και απειλήθηκε ευθέως με την προοπτική απόσπασης της επιμέλειας του παιδιού μας, γιατί της εξηγήθηκε ότι η οικογένειά μας δεν εγγυώνταν τη διαπαιδαγώγιση του παιδιού “στο πνεύμα του σοσιαλισμού της ΓΛΔ”. Επισημάνθηκε ότι και το παιδί (3 χρονών) παρακολουθούταν επίσης, αναφορικά με την ανάπτυξή του.

Τα μέσα ανάκρισης δεν ήταν μόνο απειλητικές αναφορές όπως “όχι λιγότερο από 10 χρόνια στη μπουζού” ή “είμαστε σε θέση να σε κάνουμε να χωρίσεις υποχρεωτικά”, αλλά και ανοιχτές απειλές δολοφονίας: “Αν ξαναπας κοντά στην Πρεσβεία της Αλβανίας, θα πρέπει να έχεις υπόψη ότι θα είμαστε παντού παρόντες. Και πόσο γρήγορα μπορεί να γίνει ένα τροχαίο!” (βλ. Ο εκφοβισμός και η αθλιότητα της Στάζι – Διδάγματα από τις ανακρίσεις της Στάζι).

Ωστόσο, αυτά δεν ήταν απλώς απειλές για εκφοβισμό. Στην Πολωνία, για παράδειγμα, πολλοί σύντροφοι του εκτός νόμου Κομμουνιστικού Κόμματος δολοφονήθηκαν από τα όργανα ασφαλείας. Αυτό έχει επαρκώς αποδειχτεί. Στη ΓΛΔ, η Στάζι είχε μια ειδική μονάδα 300 ανθρώπων που βρίσκονταν στη διάθεσή της για τη διάπραξη δολοφονιών ή τρομοκρατικών δραστηριοτήτων. Παρότι αυτή η μονάδα αποσκοπούσε να δρα στη Δύση (“σε περίπτωση σύγκρουσης”), η μονάδα μπορούσε να ενεργοποιηθεί για ειδικές δράσεις εντός ΓΛΔ. Μέλος αυτής της μονάδας είπε ότι έχουν εκπαιδευτεί για “διάφορες εκδοχές” του τρόπου με τον οποίο θα μπορούσε κάποιος να δολοφονηθεί. Αυτή η ειδική μονάδα δεν ήταν εξειδικευμένη μόνο για την τέλεια εκτέλεση ψεύτικων τροχαίων, αλλά διέθετε επίσης όλη τη γνώση για την παρουσίαση βίαιων εγκλημάτων ως δολοφονιών (βλ. το βιβλίο “Η Στάζι και κανένα τέλος. Τα πρόσωπα και τα γεγονότα, Ullstein-Buch N° 34773, 1991, σ.σ. 213-215).

Όταν ανεπίσημοι συνεργάτες (ΙΜ), επίσης, ενοχοποιούνταν ονομαστικά από καταθέσεις συλληφθέντων, η Στάζι διασφάλιζε ότι ένας τέτοιος ΙΜ θα “απομακρυνόταν” από το ανατολικογερμανικό σκέλος του ΚΚΓ με όσο πιο διακριτικό τρόπο γινόταν.

Κατ’ αρχήν, η Στάζι συλλάμβανε άτομα τα οποία θα μπορούσαν να καταδικαστούν βάσει του ποινικού κώδικα και τα οποία δεν ήταν ανεπίσημοι συνεργάτες.

Την άνοιξη του 1981, το Υπουργείο Κρατικής Ασφάλειας άρχισε, ως υποστηρικτικά μέτρα των συλλήψεων, μεγάλης κλίμακας έρευνες και να θέτει εμπόδια στα ταξίδια. Συνολικά, σε 357 δυτικογερμανούς συντρόφους μέλη του ΚΚΓ δεν επιτράπηκε να μπουν στη χώρα (σύμφωνα με αναφορές του ΥΚΚ, 65 στελέχη, 14 καθοδηγητές, 16 σύνδεσμοι και 262 άλλοι ακτιβιστές του κόμματος.

Το πόσο καλά το Υπουργείο του Μίελκε (σ.parapoda: Έριχ Μίελκε, επικεφαλής του ΥΚΚ μεταξύ 1957 – 1989) ήταν πληροφορημένο αποδείχτηκε όταν στο Υπουργείο διατυπώθηκε το ερώτημα αν η παρουσία ενός ανεπίσημου συνεργάτη στο 5ο συνέδριο του ΚΚΓ το χειμώνα του 1983 θα ήταν χρήσιμη ή όχι. Προφανώς, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι αποφάσεις του συνεδρίου σε κάθε περίπτωση θα γίνονταν γνωστές και ότι δεν θα ήταν επωφελές αν η παρουσία εκπροσώπου του τμήματος επέτρεπε στο ΚΚΓ να ισχυρίζεται ότι έχει παρουσία στη ΓΛΔ. Πέραν αυτού, το ΥΚΚ έλαβε γνώση ακόμα και για το περιεχόμενο των ομιλιών κάποιων συνέδρων, καθώς το συνέδριο πλησίαζε, με τη βοήθεια ενός ανεπίσημου συνεργάτη (βλ. αντίγραφο, με ημ/νία 26 Ιούνη 1983, της πρότασης ή δήλωσης ενός στελέχους του ΚΚΓ για το επικείμενο συνέδριο του ΚΚΓ, το οποίο ο ανεπίσημος συνεργάτης ήταν σε θέση να δει, BStU, ZA, AOPK 8236/87, pages 253-262).

Δημόσια κατακραυγή – Οι δράσεις αλληλεγγύης του ΚΚΓ

Μετά το κύμα μαζικών συλλήψεων στη ΓΛΔ, το ΚΚΓ ανάλυσε τις αιτίες του. Πέρα από τα ανεπαρκή συνωμοτικά μέτρα των συντρόφων του ανατολικογερμανικού σκέλους, έγινε αναφορά και στις υποστηρικτικές προς τη ΓΛΔ ενέργειες του Γερμανικού ΚΚ (τότε ήταν το δυτικογερμανικό κόμμα των σύγχρονων ρεβιζιονιστών) το οποιο λειτουργούσε ως προέκταση του ΥΚΚ (βλ. Έκθεση της ομάδας του 12ου τμήματος της Περιφερειακής Διοίκησης Βερολίνου, 22/12/1983 για τη συνάντηση του ανεπίσημου συνεργάτη της αντικατασκοπίας με εχθρό, ΙΜΒ, Τrabant, BStU, ZA, Neiber 91, σ.σ. 183-191).

Πολλές δράσεις σε όλη τη ΟΔΓ άρχισαν για την απελευθέρωση των φυλακισμένων στη ΓΛΔ κομμουνιστών. Μέλη του ΚΚΓ κατέλαβαν τα γραφεία του ADN (Γενικό Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων της ΓΛΔ) στη Βόννη (τον Οκτώβρη του 1981), προσπάθησαν να αποκλείσουν το δρόμο για τα σύνορα ή αλυσοδέθηκαν στο κτίριο της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της ΓΛΔ στη Βόννη (τον Ιούλη του 1982). Μπροστά στους συνοριακούς φρουρούς στην οδό Μπόρνχολμ, 5 σύντροφοι προέβησαν σε 4ήμερη απεργία πείνας (το Δεκέμβρη του 1981). Δύο φορές, οι σύντροφοι προσπάθησαν να συλλέξουν υπογραφές ενάντια στις συλλήψεις από τα όργανα της ΓΛΔ (τον Οκτώβρη και το Δεκέμβρη του 1981). Έξι φορές (μεταξύ Δεκέμβρη 1981 και Μάη 1982) ρίχτηκαν προκηρύξεις από το Δυτικό στο Ανατολικό Βερολίνο με τη βοήθεια μπαλονιών και έτσι δημοσιοποιήθηκαν οι συλλήψεις (βλ.Ενημέρωση 230/82 για τη νέα συκοφαντική ενέργεια με μπαλόνια από το δυτικό Βερολίνο”, χ.η., BStU, ZA, Neiber 90, σ.σ. 155 f).

Οι δυτικογερμανοί κομμουνιστές έμπαιναν ακόμα και στο στόμα του λύκου. Προκαλώντας τεράστια έκπληξη στις αρχές της ΓΛΔ, 4 κομμουνιστές μπήκαν στο ανατολικό Βερολίνο από το δυτικό και αλυσοδέθηκαν στην Πλατεία Αλεξάντερ (το Νοέμβρη 1981). Πολύ πιο μακριά από εκεί, την ίδια στιγμή, ένας άλλος έριχνε προκηρύξεις από τα κιγλιδώματα του καταστήματος Centrum. (βλ. Τελική Έκθεση του 12ου/8ου τμήματος για τον Επιχειρησιακό Φάκελο του “ανατολικογερμανικού σκέλους”, 30 Μάρτη 1989, BStU, ZA, AOP 2796/89, τ. 1, σ.σ. 216-220).

Τελικά, ένας δυτικογερμανός σύντροφος των συλληφθέντων συνέλεξε περίπου 200 υπογραφές για την απελευθέρωση των συλληφθέντων κομμουνιστών και μπήκε στη ΓΛΔ το πρωί της 18ης Νοέμβρη 1982 χωρίς να ρωτήσει, άφησε τις υπογραφές στο γραφείο υποδοχής του Υπουργείου και έφυγε προς τη Δύση χωρίς κανένα πρόβλημα. Ανάμεσα στα πρόσωπα που είχαν υπογράψει ήταν ο Χάινριχ Μπόελ, πολύ γνωστός επικριτικός δυτικογερμανός συγγραφέας, ο οποίος είχε αποκτήσει μεγάλο κύρος με την κατανόηση που επέδειξε για τα κίνητρα των μαχητών της λεγόμενης “Φράξιας Κόκκινος Στρατός”. Ενώ οι δυτικογερμανικές αρχές αντιδρούσαν απέναντί τους με πολύ υστερικό τρόπο, τα ανατολικογερμανικά ΜΜΕ έτρεφαν μεγάλη εκτίμηση. Επίσης, ανάμεσα στους υπογράψαντες ήταν ο Χάινριχ Άλμπερτζ, πρώην δήμαρχος του Δυτικού Βερολίνου, ο οποίος είχε μεγάλο κύρος εκεί επίσης, και ο οποίος, με πολύ αυτοκριτικό τρόπο ανέλαβε την ευθύνη όταν στις 2 Ιούνη 1967, κατά τη διάρκεια φοιτητικής διαδήλωσης ενάντια στην επίσκεψη του Σάχη της Περσίας στο Δυτικό Βερολίνο, η αστυνομία είχε πυροβολήσει έναν φοιτητή και ο οποίος, επίσης, λίγα χρόνια μετά, προθυμοποιήθηκε να τεθεί στη διάθεση ανταρτών πόλης προκειμένου να σώσει τη ζωή ενός πολιτικού που είχε συλληφθεί από αυτούς για να απελευθερωθεί ένας φυλακισμένος σύντροφός τους. Οι Μποελ και Άλμπερτζ έδρασαν ως εκ πεποιθήσεως Χριστιανοί και έτσι συνυπέγραψαν (βλ. έκθεση 1ης Δεκέμβρη 1982. Επίσης, AOPK „Springer“, BStU, ASt Frankfurt on Oder, AOPK Cottbus 1819/84).

Το ΥΚΚ προσπάθησε να αντικρούσει αυτή την καμπάνια με ένα αποτελεσματικό και όσο το δυνατό πιο διακριτικό τρόπο. Οι σύντροφοι που είχαν αλυσοδεθεί συνελήφθησαν. Δύο ημέρες μετά τη σύλληψή τους, καταδικάστηκαν σε 6μηνη φυλάκιση και απελάθηκαν από τη ΓΛΔ.

Το ΥΚΚ χρειαζόταν να επιδειχθεί λιγότερη έγνοια για τους συντρόφους του ανατολικογερμανικού σκέλους και τα εναπομείναντα μέλη να μην είναι σε θέση να αρχίσουν θεαματικές δράσεις (“Παρ’ όλη τη σειρά μέτρων, οποιαδήποτε σύγκρουση που θα οδηγούσε σε θεαματικές ενέργειες από πλευράς “ΚΚΓ” ή σε άλλα αποτελέσματα με υψηλό βαθμό δημοσιότητας θα πρέπει να αποφευχθούν”. Ο Νάιμπερ έγραψε αναπαράγοντας τις οδηγίες του Μίελκε. Η επιστολή Νάιμπερ είχε ημερομηνία 3 Δεκέμβρη 1982).

Απαγόρευση μελέτης του μαρξισμού – λενινισμού

Παρότι πολλά από τα μέλη του ανατολικογερμανικού σκέλους είχαν συλληφθεί, το Υπουργείο θεωρούσε απαραίτητο να επιμείνει στην υπονόμευση του “βάκιλλου” ΚΚΓ με ειδικό τρόπο. Ιδιαίτεροι προσωπικοί έλεγχοι με την κωδική ονομασία “Ίγκελ” (“Σκατζόχοιρος”) τέθηκαν σε εφαρμογή σε βάρος τεσσάρων από τους συλληφθέντες συντρόφους, καθώς το Κύριο Τμήμα 8 του Υπουργείου, αρμόδιο για τις φυλακές, φοβόταν ότι αυτοί οι φυλακισμένοι ήταν σε θέση να ασκήσουν κακή επιρροή στους συγκρατουμένους τους με τις “εχθρικές απόψεις” τους. 4 ανεπίσημοι συνεργάτες του Υπουργείου, καθώς και 2 ανεπίσημοι συνεργάτες της ασφάλειας (εύρος δραστηριότητας Ι) αξιοποιήθηκαν προς τούτο.

Μια από τις υπονομευτικές προθέσεις ενός φυλακισμένου ήταν να μελετά τα κείμενα των κλασικών συγγραφέων του μαρξισμού – λενινισμού χωρίς να ενοχλείται. Το Υπουργείο, ωστόσο, το απαγόρευσε, οδηγώντας έτσι σε μεγάλες δυσκολίες για την επιχειρηματολόγηση (cf. BStU, ZA, AOPK 427/85).

Το ΥΚΚ, ωστόσο, δεν έμεινε σε αυτό, αλλά υλοποίησε, επίσης, “υπονομευτικά μέτρα”, κατά τη διάρκεια της φυλάκισης. “Με στοχευμένες πολιτικές ενέργειες, βάθυνε η εντύπωση των συγκρατουμένων του πρώην ηγέτη του ανατολικογερμανικού σκέλους ότι ο ίδιος δρούσε για λογαριασμό του Υπουργείου ως “χαφιές της Στάζι”. Ως συνέπεια, οι άλλοι κρατούμενοι είναι όλο και πιο δύσπιστοι εναντίον του και τον αποφεύγουν” (Προσωρινή εκτίμηση του Τμήματος 12/3 για τον Επιχειρησιακό Φάκελο “Ανατολικογερμανικό σκέλος”, 03/01/1986, BStU, ZA, AOP 2796/89. Επίσης, Ενημέρωση της Ομάδας 12 της Περιφερειακής Διοίκησης του Βερολίνου, 12/04/1985 για το ακροαριστερό “ΚΚΓ”, BStU, ZA, Neiber 91, σ.σ. 73-75. Επίσης, Επικαιροποιημένη Έκθεση του 7ου τμήματος της Περιφερειακής Διοίκησης του Βραδεμβούργου, για τους Προσωρπικούς Ελέγχους “Ίγκελ”, BStU, Ast Berlin, AOPK 2172/83, σ.σ. 42-45).

Το ΥΚΚ ήθελε να προνοήσει και για τον καιρό μετά την αποφυλάκιση. Ο πράκτορας του Μίελκε, Γκέρχαρντ Νάιμπερ, έγραφε: “Κατά την άποψή μου, θα έπρεπε να σκεφτούμε πώς θα μπορούσαμε να υπονομεύσομε τα μέλη του “ΚΚΓ”, τα οποία τώρα έχουν συλληφθεί στη ΓΛΔ, και στις σχέσεις τους με άλλους ανθρώπους, πάνω από όλα, με το “ΚΚΓ”, ώστε να είμαστε σε θέση να τους αποφυλακίσουμε και να τους απελάσουμε στην ΟΔΓ, ώστε να προωθήσουμε την αποσύνθεση του “ΚΚΓ” και να στερήσουμε από τα άτομα που γίνονται ανατολικογερμανοί μετανάστες στη Δύση όλες τις δυνατότητες να έρθουν σε επαφή με συγγενικά πνεύματα” (Επιστολή Νάιμπερ, 3 Δεκέμβρη 1982, Ενημέρωση 75/308/83. Πρόταση του Κύριου Τμήματος 9 του ΥΚΚ με ημ/νία 19 Ιούλη 1982, για την εφαρμογή περαιτέρω διαθέσιμων μέτρων για την αποσύνθεση της εχθρικής ομάδας του “ανατολικογερμανικού σκέλους” του ΚΚΓ, από την άποψη των προκαταρκτικών μέτρων που πρέπει να προετοιμαστούν, BStU, ZA, AU 2409/83, τ. 7, σ.σ. 2678 f. Κατά την άποψη του προσωπικού περιβάλλοντος του συγγραφέα, η υλοποίηση τέτοιων μέτρων έχει αποδειχτεί (βλ. Έκθεση Ομάδας Εργασίας 12, 01/12/1982), BStU, ZA, Neiber 90, σ.σ. 24-27.)

Ο Νάιμπερ ήθελε να επιτραπεί η αποφυλάκιση και απέλαση στη Δύση μόνο αφότου είχαν προετοιμαστεί οι δυνατότητες για υπονόμευση των σχέσεων (βλ. Επιστολή Γκέρχαρντ Νάιμπερ προς Χάρι Νταλ, 14/04/1982, BStU, ZA, Neiber 90, σ. 225). Δύο συγγενείς, επίσης, των δυλακισμένων μελών του ΚΚΓ απελάθηκαν στη Δύση και συμφωνήθηκε ακόμα και να επανέλθυουν στη ΓΛΔ “προκειμένου να κάνουν και τα δύο αυτά άτομα ύποπτα ότι δρουν για το ΥΚΚ επί πολλά χρόνια και ότι μετακινήθηκαν στη Δύση εκ μέρους των οργάνων μας” (Ενημέρωση 75/3506/83).

Προληπτικά μέτρα ενάντια στην ανασυγκρότηση του ανατολικογερμανικού σκέλους

Πέραν του φόβου ότι τα ΜΜΕ θα μπορούσαν να αναφέρουν τη δράση του ΚΚΓ, η κύρια έγνοια του ΥΚΚ ήταν να αποφευχθεί η ανασυγκρότηση του ανατολικογερμανικού σκέλους του ΚΚΓ. Επομένως, όλες οι πιθανές δράσεις του έπρεπε να καταπνιγούν εν τη γεννέσει. Προς τούτο, το ΥΚΚ άλλη μια φορά αξιοποίησε τους ανεπίσημους συνεργάτες του, στους οποίους τέθηκε το καθήκον να προτείνουν στους δυτικογερμανούς ηγέτες του κόμματος ότι πλέον μια περαιτέρω ενασχόληση με τη ΓΛΔ θα ήταν χωρίς νόημα ή χωρίς χρησιμότητα. Για αυτό το σκοπό, θεωρήθηκε απαραίτητο να δράσουν με έξυπνο τρόπο: “Προσεκτικές σκέψεις πρέπει να γίνουν και τα κατάλληλα επιχειρήματα να βρεθούν, τα οποία θα είναι χρήσιμα για ικανούς ανεπίσημους συνεργάτες προκειμένου να εμποδίσουν την οικοδόμηση κάποιου “ΚΚΓ” στη ΓΛΔ. Τα επιχειρήματα πρέπει να είναι – για όλους τους αξιοποιούμενους ανεπίσημους συνεργάτες – τόσο γνήσια, ώστε ο εχθρός να μην είναι καθόλου σε θέσει να υποψιαστεί ότι δημιουργούνται από το ΥΚΚ (Αναπαραγωγή των οδηγιών του Μίελκε από το Νάιμπερ, βλ. Επιστολή Νάιμπερ, 3 Δεκέμβρη 1982).

Συνέχισε γράφοντας ότι, αν δεν θα μπορούσε να αποτραπεί η περαιτέρω ενασχόληση του κόμματος (ΚΚΓ)* με τη ΓΛΔ, θα έπρεπε τουλάχιστον να εκκαθαριστούν οι δομές του εντός ΓΛΔ πολύ εύκολα. Οι καλύτερες ευκαιρίες για ένα τέτοιο σκοπό δεν δίνονταν από την ως τώρα οργανωτική δομή, η οποία αποτελούταν, όπως επί Ναζί, από διαφορετικούς καθοδηγητές διαφόρων πυρήνων στη ΓΛΔ, οι οποίοι επικοινωνούσαν μεταξύ τους μόνο συνωμοτικά, για το πώς να δράσουν. Το ΥΚΚ θα προτιμούσε μια ειδική επιτροπή μεταξύ δυτικογερμανικού και ανατολικογερμανικού ΚΚΓ (αρμόδια για τους πυρήνες ΓΛΔ), καθώς, υπό τέτοιες συνθήκες, οι ανεπίσημοι συνεργάτες θα μπορούσαν να αποκτήσουν μια συνολική αντίληψη. Το ΥΚΚ προσπάθησε να βοηθήσει τους ανεπίσημους συνεργάτες του εντός των πυρήνων της ΓΛΔ να εκτιμήσουν τέτοιες ιδέες και να τους δώσει τα κατάλληλα επιχειρήματα για τους ηγέτες του ΚΚΓ: “Η πρόσκληση ενός ανεπίσημου συνεργάτη για συμμετοχή στο 5ο συνέδριο του “ΚΚΓ” (το Νοέμβρη – Δεκέμβρη 1983) θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί για την άσκηση προωρπικής επιρροής στους αξιωματούχους του “ΚΚΓ” προκειμένου να τους αποτρέψουν από τη δημιουργία και τη διάδοση ενός ανεξάρτητου κόμματος στη ΓΛΔ. Το ανεξάρτητο κόμμα θα έπρεπε να παρουσιάζεται ωσάν να διέσπαγε το “ΚΚΓ” γιατί βρισκόταν σε αντίθεση με την παγγερμανική ιδέα του κόμματος και επειδή πιθανώς θα ερμηνευόταν στη ΓΛΔ ως μια αντισυνταγματική οργάνωση. Η αντιπρόταση θα έπρεπε να είναι η περαιτέρω καθοδήγηση σε προσωπικές βάσεις στη ΓΛΔ η οποία θα διεξάγεται από μια επιτροπή που θα πρέπει να αποτελείται από πολίτες της ΓΛΔ οι οποίοι μόνο αυτοί θα καθοδηγούνται από καλά στελέχη του “ΚΚΓ” (Έκθεση, 1η Δεκέμβρη 1982).

Καθώς τα επιθετικά μέτρα (συλλήψεις και αρνήσεις εισόδων στη χώρα) δεν επαρκούσαν για την πλήρη καταστολή της δράσης του ΚΚΓ (στη ΓΛΔ)*, το ΥΚΚ επεδίωξε την παρουσίαση της αποσύνθεσης του ανατολικογερμανικού σκέλους στους ηγέτες του κόμματος. Ως συνήθως, οι ανεπίσημοι συνεργάτες του εξέφραζαν “απογοήτευση με την αργή οικοδόμηση του κόμματος”, επικείμενες νοσηλείες σε σύντομο χρονικό διάστημα κλπ προκειμένου να βγούν από το κόμμα. Με τη βοήθεια των ανεπίσημων συνεργατών του, το ΥΚΚ παρέλυσε τις δραστηριότητες του ανατολικογερμανικού σκέλους. Η ανατολικογερμανική έκδοση της Roter Morgen, του κομματικού οργάνου, διακόπηκε. Τα χρονικά διαστήματα που μεσολαβούσαν μεταξύ των επισκέψεων των καθοδηγητών αυξήθηκαν από δύο σε έξι μήνες.

Η Στάζι προγραμμάτιζε βομβιστική επίθεση ενάντια στους συντρόφους του ΚΚΓ

Ο ραδιοφωνικός σταθμός Roter Stachel

Κατά τη διάρκεια του 1982, οι σύντροφοι του κόμματος κατάφεραν να οργανώσουν ένα φορητό αναμεταδότη VHF, με τον οποίο μετέδιδαν το πρόγραμμα του ραδιοφωνικού σταθμού Roter Stachel στους 101 μεγάκυκλους από το δυτικό Βερολίνο στη ΓΛΔ, την πρώτη φορά στα τέλη του Απρίλη 1983 και έπειτα, κάθε πρώτη Δευτέρα του μήνα, αρχίζοντας από τις 2 Μάη 1983. τα προγράμματα άρχιζαν κάθε φορά με την ίδια μελωδία του Ράδιο Τίρανα ή με το τραγούδι (σε στίχους Μπέρτολ Μπρεχτ)* “Εμπρός και ας μην ξεχνάμε” (“Τώρα ήρθ’ η ώρα” – “Το τραγούδι της Αλληλεγγύης”). Έπειτα, υπήρχαν οι πολιτικές ειδήσεις οι οποίες εκφωνούνταν με έξυπνο τρόπο καθώς και τα αιτήματα του ανατολικογερμανικού σκέλους που εκλαϊκεύονταν συνειδητά. Για παράδειγμα, το κείμενο της εκπομπής της 1ης Γενάρη του 1984 ήταν το ακόλουθο: Ράδιο Roter Stachel. Ράδιο Roter Stachel. Ράδιο Roter Stachel. Ακούτε το ραδιοφωνικό σταθμό του εκτός νόμου κομμουνιστικού κόμματος στη ΓΛΔ. Θα μεταδίδουμε κάθε πρώτη Δευτέρα του μήνα από τις 9.30 το πρωί στα VHF στους 101 μεγακύκλους. Κίνημα Ειρήνης: Η ηγεσία του ΕΣΚΔ άσκησε πίεση σε ομάδες της εκκλησίας και ανεξάρτητες ομάδες ειρήης μετά την έναρξη της αποιήκευσης όπλων στην ΟΔΓ και το τέλος του έτους Μάρτιν Λούθερ. Σε πολλές πόλεις, οι αρχές κινήθηκαν σε βάρος των αντιπάλων των εξοπλισμών και τους πασιφιστές με κατ’ οίκον έρευνες, συλλήψεις και φυλακίσεις (…) Πού είναι η δημκρατία στη λαοκρατική μας δημοκρατία; Η ΓΛΔ είναι μια φυλακή των εργατών και των αγροτών, όχι μόνο γιατί εμποδίζει τους πολίτες της που είναι ικανοί για εργασία, εκτός από επιφανείς εκφωνητές της γραμμής του κόμματος να φύγουν από τη χώρα, με τείχη και νάρκες, με ηλεκτροφόρα σύρματα και αυτόματα, αλλά και με την κυριολεκτική σημασία της λέξης, καθώς οι φυλακές δεν είναι υπερπλήρεις με απατεώνες, κερδοσκόπους κλπ, αλλά μόνο με τίμιους ανθρώπους που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να διατυπώνουν την κριτική τους άποψη. Είναι αυτό σοσιαλιστικό; Είναι αυτό δημοκρατικό;”.

Ο αναμεταδότης εγκαταστάθηκε και λειτουργούσε για σύντομο χρονικό διάστημα σε ένα καταφύγιο για αεροπορικές επιδρομές (από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου)* στο Ούμπολντταϊν ((δάσος στην περιφέρεια του δυτικού Βερολίνου και πρώην προπύργιο του εργατικού κινήματος πριν την εποχή της ναζιστικής εξουσίας)* που ονομαζόταν “Ο Γάμος”). Υπήρχαν πολύ σύντομες χρονικά εκπομπές (από 5 ως 12 λεπτά) καθώς και κάλυψη του μέρους από φρουρούς για να εμποδιστεί η δυτικοβερολινέζικη αστυνομία ή η δυτικογερμανική υπηρεσία ταχυδρομείων να ανιχνεύσει τον παράνομο σταθμό. Τουλάχιστον 10 άτομα χρησιμοποιούνταν άμεσα με αυτή την επιχείρηση.

Η λειτουργία αυτού του αναμεταδότη προκάλεσε πονοκέφαλο στο Μίελκε και το επιτελείο του. Το αργότερο ως τα τέλη του 1982, το ΥΚΚ είχε πληροφορηθεί για το γεγονός ότι το ΚΚΓ είχε επενδύσει σε έναν παράνομο αναμεταδότη. Το ΥΚΚ πήρε μέτρα για τον εντοπισμό της θέσης του. Εντός λίγων ημερών, χρησιμοποιήθηκαν 8 σταθεροί και 6 κινητοί ανιχνευτές. “Έγινε δυνατό, περαιτέρω, να προσεγγιστεί η θέση του εχθρικού αναμεταδότη με επιθετικά μέτρα εντοπισμού που προετοιμάστηκαν και εκτελέστηκαν με την υποστήριξη του σοβιετικού αδερφού οργάνου και με τη βοήθεια ενός ειδικά διαμορφωμένου μοτοσακού, και με τον κατάλληλο εξοπλισμό ανίχνευσης της κατεύθυνσης του αναμεταδότη” (Επιστολή 5 Ιούλη 1983 του επικεφαλής του Κύριο Τμήματος 12 στο Νάιμπερ).

Αφότου εντοπίστηκε το δάσος Ούμπολντταϊν χοντρικά ως η θέση του αναμεταδότη, η Στάζι έστειλε τους ανεπίσημους συνεργάτες τους με επαφή με τον εχθρό, άμεσα πριν την επόμενη εκπομπή, προκειμένου να εντοπιστεί η ακριβής θέση του (βλ. Πρόταση του επικεφαλής του τμήματος για τη λήψη επιθετικών μέτρων για την παρεμπόδιση της προετοιμασίας του λεγόμενου 5ου συνεδρίου του “ΚΚΓ”, 23 Ιούνη 1983, BStU, ZA, Neiber 91, σ,σ, 288-292 και BStU, ZA, AIM 255/91, τ. 2).

Τελικά, το ΥΚΚ μπόρεσε να εντοπίσει ένα εγκαταλελειμμένο καταφύγιο για αεροπορικές επιδρομές σε ένα λοφίσκο και ερεύνησε τον “τόπο του εγκλήματος” για ίχνη σε διάστημα ανάμεσα στις εκπομπές. Κατά την επόμενη εκπομπή, το Κύριο Τμήμα 3 βιντεοσκόπησε όλους τους υπόπτους. Άλλοι ανεπίσημοι συνεργάτες επισκέφτηκαν τα δυτικοβερολινέζικα μέλη του ΚΚΓ που ήταν ύποπτα για άμεση συμμετοχή στην επιχείρηση του αναμεταδότη ακριβώς την ώρα που είχε ανακοινωθεί ότι θα υπάρχουν οι εκπομπές, προκειμένου να αποκτήσουν περαιτέρω στοιχεία για το ζήτημα ποιος καθοδηγούσε τα άμεσα εμπλεκόμενα πρόσωπα.

Συνολικά, 9 ανεπίσημοι συνεργάτες απασχολήθηκαν για αυτό. Από τον Οκτώβρη του 1983, ειδικά εκπαιδευμένα μέλη του Τμήματος 8/6 που ήταν αρμόδιο για την παρακολούθηση και έρευνα, απασχολήθηκαν στο δυτικό Βερολίνο. Αυτά τα άτομα θα έπρεπε να παρακολουθούν την κατοικία του αξιωματούχου του ΚΚΓ, επίσης, το οποίο η Στάζι υποπτευόταν ότι ήταν ο αποθηκευτικός χώρος του αναμεταδότη ανάμεσα στις εκπομπές (βλ. Πληροφορία 320/331/83 του Τμήματος 12 για τις εξελίξεις αναφορικά με τον παράνομο αναμεταδότη του “ΚΚΓ”, 9 Σεπτέμβρη 1984, BStU, ZA, Neiber 93, σ.σ. 185-187).

Για την αντιμετώπιση του Ράδιο Roter Stachel, η Στάζι επωφελήθηκε από το γεγονός ότι η Υπηρεσία Ελέγχου και επιμέτρησης των ραδιοφωνικών σταθμών (Funkkontroll- und Messdienst) αναζητούσε κι αυτή την ακριβή θέση του αναμεταδότη. Αστυνομικά βαν της δυτικοβερολινέζικης αστυνομίας ήταν έτοιμα για επέμβαση στην περιοχή του Ούμπολντταϊν. Την ώρα της επόμενης εκπομπής η οποία είχε ανακοινωθεί, στις 3 Οκτώβρη 1983, δυνάμεις και από τα δύο τμήματα του Βερολίνου, θα πηγαιναν στο δάσος Ούμπολντταϊν. Μάταια, ωστόσο, καθώς οι εντατικές έρευνες είχαν τραβήξει την προσοχή. Το Πάρκο Βικτόριαπαρκ στην περιοχή Κρόιτσμπεργκ του Βερολίνου επιλέχτηκε ως η θέση για το πρόγραμμα εκπομπών του Οκτώβρη.

Ήταν μάλλον τις πρώτες μέρες του Γενάρη του 1984 που το ΥΚΚ αποφάσισε να μην ανεχτεί άλλο τη λειτουργία του αναμεταδότη. Ο Νάιμπερ πρότεινε διάφορα επιθετικά μέτρα για αυτό. Ο Νάιμπερ μελέτησε την πιθανότητα να κλαπούν ή να καταστραφούν από ανεπίσημους συνεργάτες οι συσκευές αναμετάδοσης. Το Υπουργείο Ταχυδρομείων και Τηλεπικοινωνιών της ΓΛΔ θα διαμαρτυρόταν βίαια ενάντια στη Γερουσία του δυτικού Βερολίνου, στην Ταχυδρομική Υπηρεσία της ΟΔΓ και τις Γαλλικές Συμμαχικές Δυνάμεις (καθώς η περιοχή από όπου μεταδιδόταν η εκπομπή ανήκε στη γαλλική ζώνη κατοχής του δυτικού Βερολίνου μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο)* για το ότι δεν είχαν συντονίσει από κοινού με το υπουργείο της ΓΛΔ τις συχνότητες μετάδοσής τους. Αν ούτε αυτό το μέτρο δεν είχε αποτέλεσμα “θα πρέπει να προετοιμαστεί φυσική εξάλειψη”. Ο Χόρστ Μάενχεν, επικεφαλής του Κύριου Τμήματος 3, προφανώς έπαιζε με την ιδέα της καταστροφής της συσκευής μετάδοσης με τη χρήση εκρηκτικών. Τα υλικά που θα χρησιμοποιούνταν για αυτό το σκοπό θα έπρεπε να είναι αποκλειστικά δυτικής κατασκευής προκειμένου να αποφευχθεί η υποψία ότι είχε εμπλακεί η ΓΛΔ στο έγκλημα. Η έκρηξη θα γινόταν με τηλεκοντρόλ ή αυτόματα με το που άρχιζε η μετάδοση (βλ. Πλάνο βήμα το βήμα και με διάφορες εκδοχές για την περαιτέρω δράση ενάντια στο Ράδιο “Roter Stachel”, 23/01/1984, BStU, ZA, Neiber 93, σ. σ. 67-69).

Οι χρήστες του αναμεταδότη θα τραυματίζονταν σοβαρά ή και θα σκοτώνονταν, όμως, το Υπουργείο Κρατικής Ασφάλειας της ΓΛΔ δεν φειδόταν τέτοιων μέτρων ενάντια στο ΚΚΓ.

Το ΥΚΚ επωφελήθηκε του γεγονότος ότι είχε πετύχει τη διακοπή της λειτουργίας του αναμεταδότη με τη βοήθεια ανεπίσημων συνεργατών. Κατ’ εντολή του ΥΚΚ, οι ανεπίσημοι συνεργάτες είχαν πείσει τους ηγέτες του κόμματος στη Δύση για μήνες ότι οι εκπομπές δεν μπορούσαν να ακουστούν καθαρά, ότι τα νέα από πλευράς περιεχομένου είχαν παλιώσει κλπ. Μαζί με τα μέτρα ανίχνευσης και έρευνας της δυτικογερμανικής Υπηρεσίας Ταχυδρομείων, αυτό το γεγονός συνέβαλε οριστικά υπέρ της διακοπής της λειτουργίας του αναμεταδότη. Η εκπομπή του Φλεβάρη του 1984 ήταν η τελευταία του Ράδιο Roter Stachel. (Ενάντια σε πιθανή αναβίωση της λειτουργίας του αναμεταδότη, το Τμήμα 12/3 άνοιξε τον προληπτικό Επιχειρησιακό Φάκελο “Αναμεταδότης”).

Αφότου σταμάτησε ο αναμεταδότης, η Υπηρεσία Κρατικής Ασφαλείας της ΓΛΔ ήταν σε θέση να σημειώσει ότι “ακύρωσε τις δραστηριότητες του εχθρού” με επιτυχία – από τη δική της σκοπιά. Αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο τα είδε το ΥΚΚ το 1986. Ο Μίελκε, ο οποίος είχε δώσει υψηλή προτεραιότητα στο ζήτημα, ήταν πολύ ικανοποιημένος από την επίδοση των συνεργατών του. “Η επιχειρησιακή δουλειά ως τώρα έχει πάει πολύ καλά. Αναγνώριση σε όλους τους συντρόφους”, έδωσε εντολή στο συνεργάτη του, Νάιμπερ, να πει στους συνεργάτες του Τμήματος 12 κατά τη διάρκεια συνάντησης.

Σε επίπεδο καθοδήγησης, αποφασίστηκε η μελλοντική μεταχείριση του κόμματος (ΚΚΓ) να ανατεθεί, πάνω από όλα, στο Κύριο Τμήμα 20 και στο Κύριο Τμήμα Α, καθώς η ανάθεση του ζητήματος στο Τμήμα 22 (“Τρομοκρατία”) δεν είχε φανεί χρήσιμη. Αργότερα, με τη “λίστα εχθρικών αντικειμένων” (Απόρρητο Έγγραφο, GVS, 4/85), ορίστηκε ακριβώς ότι η ομάδα του ΥΚΚ θα πρέπει μελλοντικά να είναι αρμόδια για οποιοδήποτε “εχθρικό αντικείμενο” (βλ. Απόρρητο Έγγραφο 4/85, 15 Φλεβάρη 1985 – Πάλη ενάντια στις εχθρικές υπηρεσίες και δυνάμεις στον επιχειρησιακό τομέα που είναι δραστήριες με υπονομευτικό τρόπο ενάντια στη ΓΛΔ και άλλα σοσιαλιστικά κράτη (πέρα από ιμπεριαλιστικές μυστικές υπηρεσίες και εγκληματικές συμμορίες σωματεμπορίου), BStU, ZA, Dst, 103142).

Από εκείνη τη στιγμή, η Κύρια Διοίκηση Α/2 έπρεπε να ασχολείται με το ΚΚΓ στη Δύση, ενώ το Τμήμα 22/3 ήταν υπεύθυνο για τον έλεγχο των εναπομείναντων μελών του ανατολικογερμανικού σκέλους. Καθώς το σκέλος ήταν απλά σκιά του παλιού εαυτού του, αυτή η ομάδα της Υπηρεσίας ήταν σε θέση να περιοριστεί στη συνέχιση μερικών επιχειρησιακών ελέγχων ταυτότητας (ΟΡΚ) των ιδιαίτερα “επικίνδυνων” μελών του κόμματος.

Στη Δύση, το ΚΚΓ είχε πέσει σε μια θανάσιμη κρίση από το 1983. Και από το 1985, κατέληξε σε εσωκομματικές συγκρούσεις, η πορεία των οποίων καταγραφόταν με ακρίβεια από το ΥΚΚ. Η Στάζι ήταν αρκετά χαρούμενη με αυτή την εξέλιξη, η οποία επισφραγίστηκε στις 5 Οκτώβρη 1986 με την ενοποίηση του κόμματος με την (τροτσκιστική) Ομάδα Διεθνιστών Μαρξιστών (GIM) στο Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα (VSP).

Οι μαρξιστές – λενινιστές του κόμματος άρχισαν την ανασυγκρότηση του ΚΚΓ το 1985.

Η αρμόδια ομάδα της Υπηρεσίας για την καταπολέμηση του ανατολικογερμανικού σκέλους διαλύθηκε την 1η Σεπτέμβρη του 1986, και τα εναπομείναντα καθήκοντά της αναλήφθηκαν από το τμήμα 22/8 (“Διεθνής Τομοκρατία”), χωρίς, ωστόσο, μεγάλες προσπάθειες. Το Φλεβάρη του 1989, το Τμήμα 22/8 τερμάτισε τη “μεταχείριση” των υπολειμμάτων του ανατολικογερμανικού σκέλους οριστικά (βλ. Απόφαση του Τμήματος 22/8 για την αρχειοθέτηση του Επιχειρησιακού Φακέλου ονόματι “Σκέλος”, 22/02/1989, BStU, ZA, AOP 2798/78, τ. 1).

Το Υπουργείο Κρατικής Ασφάλειας – Σπαθί και Ασπίδα του ρεβιζιονιστικού ΕΣΚΓ

Το Υπουργείο Κρατικής Ασφαλείας άρχισε τη δράση του (το 1952) με περίπου 4.000 σνεργάτες και στο τέλος του, το 1989, είχε φτάσει να απασχολεί 100.000 με πλήρες ωράριο. Περίπου 500.000 ανεπίσημοι συνεργάτες υπήρχαν, επιπρόσθετα (βλ. Επίσημος Προϋπολογισμός του τελευταίου Υπουργού Εσωτερικών της ΓΛΔ, έκθεση στη (δυτικοβερολινέζικη)* Der Tagesspiegel, 8 Σεπτέμβρη 1990).

Πρέπει να προσθέσουμε περίπου 6.000 αξιωματούχους “ειδικής απασχόλησης” (OibE), καθώς και άγνωστο αριθμό των λεγόμενων “άγνωστων συνεργατών” (U-Mitarbeiter). Με όλους αυτούς, η Στάζι ήταν ο μεγαλύτερος εργοδότης όλης της ΓΛΔ.

Η όλη χώρα βρισκόταν υπό ωμή παρακολούθηση και κατασκοπία. Στο τέλος της ΓΛΔ, υπήρχαν φάκελοι συνολικού μήκους 180 χιλιομέτρων και προσωπικοί φάκελοι για περίπου 6.000.000 άτομα (ο συνολικός πληθυσμός της ΓΛΔ ήταν 16,8 εκατομμύρια κάτοικοι).

Ο φόβος της δίωξης από αυτό τον “παντοδύναμο μηχανισμό που δεν υπάκουγε σε νόμους” είχε προσχεδιαστεί και αποτελούσε σημαντικό στήριγμα για τη διατήρηση της εξουσίας του ρεβιζιονιστικού ΕΣΚΓ.

Δεν έχει σημασία αν ο Μίελκε πράγματι πίστευε ή όχι ότι ήταν κομμουνιστής. Με ετήσιες αποδοχές 79.062,50 ανατολικογερμανικών μάρκων (όταν οι χαμηλότεροι μισθοί στη ΓΛΔ ανέρχονταν ετησίως στα 4.000 ανατολικογερμανικά μάρκα) ήταν σε θέση να έχει μια φανταστική ζωή. Το ταξικό λαϊφστάιλ ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά αυτών των “ηγετών”. Η ύπαιθρος είχε κατανεμηθεί σε περιοχές κηνυγιού από αυτά τα ιθύνοντα σμήνη. Και, όπως η αριστοκρατία, κυνηγούσαν αγριόχοιρους, κόκκινα ελάφια, λαγούς κλπ. Ο Μίελκε μόνο δαπανούσε 60.000 από τον ετήσιο προϋπολογισμό για το δικό του πάθος για κυνήγι, εν προκειμένω, κυνήγι ζώων. Μπορούμε να πούμε ότι οι ηγέτες του ΕΣΚΓ ζούσαν ήδη στον κομμουνισμό, αλλά σε έναν “κομμουνισμό φιλισταίων”.

Παρότι οι μέθοδοι και το στυλ δουλειάς τους ήταν αυτό των γκάνγεστερ, όλα γίνονταν με μια κόκκινη προβιά. Αποκαλούσαν την Κρατική τους Ασφάλεια “σοσιαλιστική” και τους συνεργάτες τους “Τσεκίστες”. Κατά την άποψη του ΥΚΚ, ο “εχθρός” είναι “επικίνδυνος” και “πανούργος”, δρα με “εγκληματικό” τρόπο, με “εκβιασμούς” και “εκφοβισμό”, “συνειδητή εξαπάτηση”, “τρομοκρατία” και “δολιότητα”. Τα δικά τους πεπραγμένα, ωστόσο, τα διάνθιζαν με όρους όπως “επαναστατικά”, “επιστημονικά”, “έμπιστα”, “δημιουργικά” και “προοδευτικά”.

Με τη σχιζοφρένεια να έχει φτάσει σε τέτοιο υψηλό βαθμό, δεν πρέπει να αναρωτιέται κανείς γιατί, στις 13 Νοέμβρη 1989, στο (πρώην ανατολικογερμανικό) Λαϊκό Κοινοβούλιο, ο Έριχ Μίελκε, ο “δημοφιλής και τιμημένα εργαζόμενος ηγέτης” δήλωσε, αναφορικά με τη σχέση του με τους κακομεταχειρισθέντες πολίτες της ΓΛΔ: “Παρ’όλα αυτά, σας αγαπώ”.

Συνοψίζοντας

Η Στάζι ήταν εργαλείο του ρεβιζιονιστικού ΕΣΚΓ. Ο τρόπος δουλειάς της, οι μέθοδοί της και οι υπόγειες πρακτικές της αντιστοιχούν με το ρεβιζιονιστικό τρόπο σκέψης του.

Στο βιβλίο “Οι Υπερδυνάμεις”, ο σ. Ενβέρ Χότζα έγραφε ότι τα ρεβιζιονιστικά κόμματα δεν έχουν παρά μόνο τυπική ύπαρξη (ως κομμουνιστικά κόμματα) καθώς “άλλοι νόμοι, άλλοι αρχές, άλλα πράγματα λειτουργούν”. Και συνέχισε γράφοντας, “Ο Χρουσιώφ και οι αυλοκόλακές του είναι απατεώνες” οι οποίοι μετατρέπουν τις χώρες τους σε αστυνομικά κράτη. Εξαιρετικά χρησιμοποιούν τη μέθοδο του να “υποκρίνονται ότι κάτι ποτέ δεν συνέβη”. Αυτό είναι μια πολύ καλή περιγραφή της ρεβιζιονιστικής ΓΛΔ.

Το καθεστώς του ΕΣΚΓ είχε γίνει επικεφαλής της κοινωνίας της ρεβιζιονιστικής ΓΛΔ. Δεν το έκανε βασιζόμενο στην εξουσία που προέκυπτε από το “99.9%” του πληθυσμού (βάσει εκλογικών αποτελεσμάτων), αλλά στη διάθεση της Στάζι να διαπράξει οποιοδήποτε έγκλημα, στα μέλη της λεγόμενης Λαϊκής Αστυνομίας, στο στρατό (το λεγόμενο Εθνικό Λαϊκό Στρατό)*, συμπεριλαμβανομένου του τείχους και των ηλεκτροφόρων συρμάτων, και στο Σοβιετικό Στρατό. Ο κομματικός μηχανισμός του ΕΣΚΓ ήθελε να ελέγχει τη χώρα μέχρι τέλους. Παντοδύναμοι και έχοντας χαρακτηριστικά μεγαλομανίας, οι “επιφανείς” του ΕΣΚΓ ήθελαν να εξουσιάζουν. Δεν φοβούνταν τίποτα εκτός από το κοινό. Οι μάζες, κατ’ αυτούς, δεν ήταν καλές για τίποτα, παρά μόνο για να μανουβράρονται. Το σύνθημά τους ήταν “Εργάζεσαι καλά, εξουσιάζουμε καλά” και “Σε φροντίζουμε εμείς” (Σοσιαλισμός της ευημερίας).

Ο σοσιαλισμός δεν ήταν παρά ένα απαραίτητο στάδιο περάσματος στον κομμουνισμό. Αυτός είναι ο πραγματικός μας τόχος. Δεν είμαστε, ωστόσο ονειροπόλοι που πιστεύουν ότι ο κομμουνισμός μπορεί να επιτευχθεί από τη μια μέρα στην άλλη. Ο σοσιαλισμός, με όλα τα αδύνατα σημεία του και τα ημίμετρα που προκύπτουν από την κοινωνική κατάσταση, διαμορφώνει τους ανθρώπους. Αυτό μπορεί να είναι αρνητικό, επίσης.

Δεν είναι, ωστόσο, εφικτό να ξεπεράσουμε τα παλιά σχήματα καταμερισμού εργασίας και κάθε ιεραρχία. Στους ιθύνοντες, μια αντίληψη εξουσιαστική, ότι είναι καλύτεροι, ότι γνωρίζουν όλα τα πράγματα καλύτερα είχε αναπτυχθεί ενώ σε άτομα που ασκούσαν εκτελεστικά καθήκοντα, μία νοοτροπία υποταγής, ένα αίσθημα κατωτερότητας είχε αναπτυχθεί. Τέτοιες μη συνειδητές αρχικά τάσεις κατέληξαν να είναι μια βάση για την αλλαγή της εξουσίας στην κοινωνία. Οι μεν είχαν καταστεί πραγματικοί εξουσιαστές, οι εργαζόμενοι ξανά εξουσιαζόμενοι. Οι ηγέτες και οι διευθυντές όχι μόνο δεν ανακόπτουν αλλά ενισχύουν την αντίθεση ανάμεσα στους πάνω και στους κάτω. Αυτό το προτσές οδηγεί στη δημιουργία μίας νέας τάξης επιστατών σκλάβων, οι οποίοι αυτοαποκαλούνται “σοσιαλιστές”.

Αποκαλούμε μια τέτοια φάση πέρασμα στο ρεβιζιονισμό. Δεν είναι πια σοσιαλισμός αλλά δεν είναι ούτε ανοιχτός καπιταλισμός. Ο δρόμος πηγαίνει προς τον καπιταλισμό. Ένας τέτοιος σχηματισμός της κοινωνίας δεν έχει το δικαίωμα να υπάρχει στη σημερινή περίοδο, περίοδο ιμπεριαλισμού και σοσιαλισμού και, αργά ή γρήγορα, είτε θα υποτροπιάσει σε καπιταλισμό, ή ο δρόμος θα οδηγήσει ξανά προς το σοσιαλισμό. Ο σοσιαλισμός, ωστόσο, προϋποθέτει την ανατροπή της ρεβιζιονιστικής κλίκας. Αυτός ήταν ο στόχος για τον οποίο πάλεψε το ανατολικογερμανικό σκέλος του ΚΚΓ, με μεγάλο κόστος.

Ένα σημαντικό στήριγμα για τη διατήρηση της εξουσίας ήταν το παραμύθι για τον “υπαρκτό σοσιαλισμό” στη ΓΛΔ. Αυτό το προπαγανδιστικό παραμύθι δεν έπρεπε επ’ ουδενί να αμφισβητηθεί. Σε αυτό το σημείο έχουμε κάποιες από τις βασικές αιτίες για τη μαζική δίωξη των μαρξιστών – λενινιστών στη ΓΛΔ. Το ξεμασκάρεμα του καλύμματος αυτού σήμαινε μια θανάσιμη απειλή για τους ρεβιζιονιστές και έπρεπε να αποφευχθεί πάση θυσία, ακόμα και με δολοφονίες και τρομοκρατίες.

Για πολλά χρόνια, το ΚΚΓ στη ΓΛΔ διεξήγε μια ολόπλευρη πάλη για ένα κράτος το οποίο δίκαια θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σοσιαλιστικό. Ηττήθηκε αλλά η πάλη δεν ήταν χωρίς χρησιμότητα. Η εμπειρία, τα διδάγματα από αυτή θα είναι πολύ χρήσιμη για περαιτέρω γνώση του περάσματος της κοινωνίας από το σοσιαλισμό στον καπιταλισμό. Και μέχρι την πτώση της ΓΛΔ, οι σύντροφοι του εκτός νόμου ανατολικογερμανικού σκέλους του ΚΚΓ πάλεψαν για την ανατροπή του ρεβιζιονιστικού καθεστωτος, ενάντια στην ανάληψη της εξουσίας από τους καπιταλιστές και τον (δυτικογερμανό ομοσπονδιακό πρωθυπουργό)* Χέλμουτ Κολ, και για την ανασυγκρότηση του σοσιαλισμού. Και παρά τις προσπάθειες της Στάζι, αυτή δεν ήταν σε θέση να καταστείλει πλήρως τη μαρξιστική – λενινιστική αντίσταση.

Και σήμερα; Ο ρεβιζιονιστικός κοινωνικός σχηματισμός μετατράπηκε σε καπιταλισμό – ιμπεριαλισμό, σύμφωνα με τα προδιαγεγραμμένα πρότυπα. Το ΚΚΓ συνεχίζει να υπάρχει, να αναπτύσσεται. Το ΕΣΚΓ εξαφανίστηκε, όμως επιβιώνει από τους διαδόχους του και τους άκριτους εκθειαστές του σε διάφορες άλλες οργανώσεις που καλλιεργούν τη νοσταλγία για τη ΓΛΔ και θαυμάζουν αυτή την κοινωνία ως “σοσιαλιστική” μέχρι σήμερα. Το ΥΚΚ καταργήθηκε, όμως τμήματά του εργάζονται τώρα για την Ομοσπονδιακή Γερμανική Μυστική Υπηρεσία.

Herbert Polifka

Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας (ΚΚΓ)

Προσθήκη:

Το 1981, η Στάζι έκανε “επίσημα” έρευνα στην κατοικία μου στο Μαγδεμβούργο. Αυτό οδήγησε σε απόδοση κατηγοριών (εναντίον μου)* για “δημόσια υποτίμηση” (της ΓΛΔ)*, σύμφωνα με το άρθρο 220 (του ανατολικογερμανικού Ποινικού Κώδικα)*, δύο χρόνια φυλακης με τριετή αναστολή και πρόστιμο 7.000 ανατολικογερμανικών μάρκων.

Το 1994, μία νέα έρευνα της κατοικίας μου και ποινική διαδικασία ξεκίνησε “επίσημα”, λόγω “ένταξης στο ΚΚΓ”. Αυτή τη φορά, τα μέτρα ελήφθησαν από έναν άλλον οργανισμό: τη Γερμανική Ομοσπονδιακή Κρατική Ασφάλεια. Χάρη στην καμπάνιά μας και την εγχώρια και διεθνή αλληλεγγύη, αποκρούστηκε αυτή η επίθεση και σταμάτησε η άσκηση δίωξης.

Όπως τον ακριό της Στάζι, η κατασκοπία, η δίωξη και η τρομοκρατία δεν θα μας αποθαρρύνουν από τον αγώνα μας. Το αντίθετο! Με την πτώση του ρεβιζιονιστικού καθεστώτος, ο καπιταλισμός έχει δείξει ξεκάθαρα και χωρίς make up τα πραγματικά του χαρακτηριστικά. Ο “νικηφόρος” καπιταλισμός είναι ένας κοινωνικός σχηματισμός σε παρακμή. Η ανάγκη για πάλη για το σοσιαλισμό έχει αποδειχτεί πιο ξεκάθαρα από ποτέ άλλοτε.

Τα κείμενα σε παρένθεση με το σύμβολο “*” είναι προσθήκες του μεταφραστή από τα γερμανικά στα αγγλικά. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του ΚΚΓ, Roter Morgen, φύλλο 24, 24 Δεκέμβρη 1997, στο φύλλο 1 στις 21 Γενάρη 1998 και στο φύλλο 2 στις 5 Φλεβάρη 1998. Το 1ο μέρος στα ελληνικά μπορεί να το διαβάσει κανείς στα αγγλικά εδώ. Το 2ο μέρος δημοσιεύτηκε στην αγγλόφωνη εκδοχή του τεύχους 7 του περιοδικού “Ενότητα & Πάλη”, της Διεθνούς Διάσκεψης Μαρξιστικών – Λενινιστικών Κομμάτων & Οργανώσεων (ICMLPO), Απρίλη του 2000.

Advertisements

Tagged: , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: