Ν.Ζαχαριάδης: “Ας σηκώσει ο Πλαστήρας τη σημαία της ενότητας, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης και της δημοκρατίας κι εμείς θα του ξεχάσουμε ακόμα και το Μπελογιάννη” (29/10/1952)

Η φτώχεια φέρνει γκρίνια, λέει ο λαός, και η “φτώχεια” στις λαϊκές κινητοποιήσεις τα τελευταία εφτά χρόνια, και ιδίως τα τέσσερα τελευταία, φέρνει τη γκρίνια στις τάξεις του πολιτικού χώρου που εκφράζει τα λαϊκά κινήματα. Ανασύρονται παλιές κόντρες, της εποχής της “μεθυστικής” ανόδου του λαϊκού κινήματος, τότε που (νόμιζαν κάποιοι ότι) τους “έπαιρνε” (αντί να δουν τι επεδίωκε το καθεστώς και κατά πόσο –πολύ, αλλά στη γωνία, ακίνδυνους – τούς υπολόγιζε στο σχέδιό του για το τότε κομματικό σύστημα που το βόλευε): κάποιοι θυμούνται ακόμα και θέσεις που πριν από 40 χρόνια ήδη είχαν απορρίψει σύντροφοί τους με τους οποίους συνεργάστηκαν τα τελευταία χρόνια· άλλοι θυμούνται ότι κάποιοι τρίτοι ήταν μαζί με όσους πήγαν να τους διαλύσουν το κόμμα πριν από μισό αιώνα, αν και οι ίδιοι συνεργάστηκαν εκλογικά με τους τελευταίους πολλές φορές· συν τοις άλλοις, διαστρεβλώνουν την ιστορία και συκοφαντούν εκείνους που οι ίδιοι αντιγράφουν τις προ 60 χρόνων θέσεις τους· βγαίνουν στην επιφάνεια ακόμα και προσωπικές διαθέσεις μας για το αν “ανεχόμαστε” τον έναν ή τον άλλο.

Ο πραγματικός πρωθυπουργός της Ελλάδας, αμερικανός πρέσβης Τζον Πιουριφόι, με κοντομάνικο (και με το δέοντα σεβασμό στο πρωτόκολλο μπανανίας) σε επίσκεψη στο πρωθυπουργικό γραφείο του Σοφοκλή Βενιζέλου στις 2 Ιούνη 1951. (φωτό)

Δεν είναι ασήμαντα αυτά. Το βασικότερο, όμως, είναι ότι όλα αυτά θα ήταν δευτερεύοντα αν προχώραγε η προσπάθεια όλων μας να ριζώνουμε στο λαό. Ωστόσο, για να προχωρήσει αυτή η υπόθεση, η σκέψη μας θα πρέπει να είναι λαοκεντρική: κατά πόσο ενδιαφέρουν το λαό οι προσωπικές μας διαθέσεις για άλλους που – λένε, έστω, ότι – αγωνίζονται: όχι γενικά το λαό ανεξαρτήτως του επιπέδου της πολιτικής του συνείδησης (είναι λογικό κάποιος με χαμηλό πολιτικό κριτήριο να μην καταλαβαίνει γενικά τις διαφορές), αλλά όταν κατ’ αυτόν κρίνεται η ικανοποίηση των αναγκών του και η προώθηση των συμφερόντων του. Αν μη τι άλλο, η πολιτική αντιπαράθεση, πάνω σε διαφορές που δεν είναι δυνατό ως δια μαγείας να εξαφανιστούν, θα υπήρχε (μόνο αυτή), αλλά σε αγωνιστική βάση.

Σε πλήρη αντίθεση με τις προαναφερθείσες στάσεις, το επαναστατικό-ζαχαριαδικό ΚΚΕ, λίγο μετά τον εμφύλιο πόλεμο μάλιστα, αντέτασσε ένα πανδημοκρατικό μέτωπο στην αμερικανοκρατία. Αυτό υποδείκνυε ως καθήκον την υποβοήθηση της ριζοσπαστικοποίησης του λαού. Όταν, λοιπόν, ο Νίκος Ζαχαριάδης, σε συνέντευξή του το 1952 (όταν διαστρεβλωτικά αποδόθηκε σε αυτόν η φράση του Γ.Παπανδρέου, “τι Παπάγος, τι Πλαστήρας”), λέει ότι, το ΚΚΕ (που ταυτόχρονα ανέπτυσσε αγώνες και δεν σταματούσε την κομματική ανασυγκρότησή του για χάρη κάποιας “ενότητας”) ήταν διατεθειμένο, αν ο Πλαστήρας υλοποιούσε τα δημοκρατικά και πατριωτικά του καθήκοντα, να “ξεχάσει” ακόμα και τη δολοφονία Μπελογιάννη αυτό δεν σήμαινε θάψιμο των πολιτικών διαφορών (θάψιμο που θα κατέβαζε το πολιτικό κριτήριο του λαού)· δεν σήμαινε “ελάχιστο παρονομαστή” βολικό για τον όποιο αστό Πλαστήρα και το σύστημά του (αφού, αντιθέτως, ανέπτυσσε τους λαϊκούς αγώνες), ή μια κυνική “από τα πάνω” συνεννόηση που επιβάλλει στο λαό μια διαφορετική κατάσταση από αυτή που θέλει: σήμαινε μια ανταπόκριση στην αντικειμενική κατάσταση του λαϊκού κινήματος, υποβοήθησή του για να ξεδιπλωθεί ακόμα περισσότερο.

***

Συνέντευξη του σ.Ν. Ζαχαριάδη Γ.Γραμματέα της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. σε ανταποκριτή του Ρ.Σ. της Ελεύθερης Ελλάδας

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός της Ελεύθερης Ελλάδας μετέδωσε χτες συνέντευξη συντάκτη του με τον σ.Νίκο Ζαχαριάδη Γενικό Γραμματέα του Κ.Κ.Ε. πάνω στην εκλογική κίνηση και πάλη του ελληνικού λαού. Ο συντάκτης του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Ε.Ε υπόβαλε στον σ.Νίκο Ζαχαριάδη μια σειρά ερωτήματα σχετικά με το τελευταίο άρθρο του και τις συζητήσεις που προκάλεσε. Δημοσιεύουμε τις ερωτήσεις καθώς και τις απαντήσεις του σ.Νίκου Ζαχαριάδη όπως τις μετέδωσε χτες ο Ραδιοφωνικός Σταθμός της Ε.Ε.

Ερώτηση. Πώς εξηγείται η στάση του αρχηγού των Βενιζελικών Φιλελεύθερων απέναντι στην εκλογική θέση του Κ.Κ.Ε. όπως αναπτύσσεται στο τελευταίο άρθρο σας;

Απάντηση. Ο κύριος Βενιζέλος έχασε και χάνει και τα τελευταία απομεινάρια επαφής με την ελληνική πραγματικότητα και τα πραγματικά αισθήματα και τους πόθους του λαού μας. Κι αυτό, γιατί η στάση του και η θέση του απέναντι στα ελληνικά προβλήματα είναι πέρα για πέρα αποκλειστικά αμερικάνικη. Πιουριφοϊκή, δηλαδή απόλυτα αντιελληνική.

Σήμερα, περισσότερο παρά ποτέ άλλη φορά σα τελευταία 40 χρόνια, δεν μπορεί να γίνει λόγος για “φιλελευθερισμό” ή δημοκρατικό προτσές στο κόμμα των φιλελευθέρων. Απ’ αυτά τα πράγματα στο κόμμα αυτό, δηλαδή στην ανώτατη ηγεσία του, και στην πολιτική του, δεν έμεινε ούτε ίχνος. Αυτή η απόλυτη αντίθεση βενιζελοψευτοφιλελεύθερης ηγεσίας απ’ τη μια, και του λαού απ’ την άλλη, εξηγεί ανάμεσα στ’ άλλα και τα ακατανόητα, κατά τα άλλα, αλληλογρονθοκοπήματα και τις παλινωδίες του κυρίου Βενιζέλου, που ενώ τη μια δηλώνει ότι αγνοεί τους κομμουνιστές, απ’ την άλλη αναγκάζεται να τους αντικρούει με ανακοινώσεις του κόμματός του. Η σημερινή εκλογική θέση του κόμματος, υπογραμμίζει με καινούργια οξύτητα την αντιφιλελεύθερη και την αντιδημοκρατική θέση του αρχηγού των βενιζελοψευτοφιλελεύθερων και τον κάνει να παραπαίει και να μπερδεύεται. Το συμπέρασμα πρέπει να είναι: στο κόμμα του Σοφοκλή Βενιζέλου, του Βαρβούτη, του Αβέρωφ και του Μαύρου δεν έχει θέση κανείς τίμιος φιλελεύθερος, κανένας πραγματικός δημοκράτης. Η παρέα αυτή των κυρίων Βενιζέλου, Βαρβούτη, και λοιπών μια απασχόληση έχει: με αμερικάνικα σχέδια και υλικά χτίζει γέφυρα προς τον παπαγικό Συναγερμό. Η γέφυρα είναι ουσιαστικά έτοιμη και την κυκλοφορία σ’ αυτήν την κανονίζει ο τροχονόμος Πιουριφόι. Η γέφυρα αυτή οδηγεί προς το ολοκληρωτικό χαντάκωμα στον πόλεμο, στον όλεθρο. Είναι η ένωση των εχθρών του λαού. Οι δημοκρατικές δυνάμεις τής αντιπαραθέτουν τη γέφυρα της ειρήνης, της δημοκρατίας, της ανεξαρτησίας. Είναι ολοφάνερο ότι ο κάθε πραγματικός φιλελεύθερος και δημοκράτης, διαχωρίζοντας τη θέση του από την αμερικανόδουλη ηγεσία Βενιζέλου, Βαρβούτη και συντροφία πρέπει και εκλογικά να τους μαυρίσει. Έτσι μόνο εξυπηρετεί το πραγματικό ελληνικό συμφέρον.

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Παπάγος (βγαλμένος από τις εκλογές του 1952 με πλειοψηφικό) με τον πραγματικό πρωθυπουργό της Ελλάδας αμερικανό πρέσβη Τζον Πιουριφόι. Δεξιά του Πιουριφόι ο Σοφοκλής Βενιζέλος, πίσω από τον αριστερό ώμο του Πλαστήρα ο “φέρελπις” Καραμανλής. (φωτό)

Ερώτηση. Σε πολλούς επεκικούς, πλαστηρικούς κύκλους μπήκε και μπαίνει το ερώτημα: αν η θέση όπως εκτίθεται στο άρθρο σας, ότι το Κ.Κ.Ε. υποστηρίζει και βοηθάει τον καθένα, δίχως καμιά εξαίρεση κι απ’ όπου κι αν προέρχεται, που δέχεται και υιοθετεί ένα πρόγραμμα ανεξαρτησίας, δημοκρατίας, ειρήνης, αν η θέση αυτή αναφέρεται και στον αρχηγό της ΕΠΕΚ στρατηγό Πλαστήρα.

Απάντηση. Βεβαίως αναφέρεται και στον αρχηγό της ΕΠΕΚ στρατηγό Πλαστήρα. Και όπως είναι γνωστό, αυτό δεν γίνεται για πρώτη φορά. Μα πάντα ο στρατηγός Πλαστήρας με διάφορα προσχήματα απόρριψε τις πραγματικά δημοκρατικές προτάσεις μας. Κατά περίεργο τρόπο πάντα τα κατάφερνε και τα καταφέρνει να συνεννοείται και να συνεργάζεται με τους αντιδραστικούς και τους πισωδρομικούς, απ’ τη δεξιά ακόμα.. Ο στρατηγός Πλαστήρας πάντα ερωτοτροπούσε προς τα αριστερά, προβάλλοντας όμως την απαίτηση αυτό να γίνεται στα κρυφά για να μην παίρνουν χαμπάρι οι απ’ τα δεξιά, γιατί έλεγε, αυτό μόνο ζημιά θα ‘φερνε. Εννοείται ότι ζημιά πραγματική γινότανε, μ’ απ’ την ανάποδη, σε βάρος δηλαδή της δημοκρατίας και του λαού. Σήμερα, ο στρατηγός Πλαστήρας δεν μπορεί να προβάλει το επιχείρημα ότι δεν είναι δυνατό να συνεργαστεί ανοιχτά στις εκλογές με το Κ.Κ.Ε. γιατί τέτοιο ζήτημα δεν μπαίνει. Όπως είναι γνωστό, το Κ.Κ.Ε. δεν παίρνει μέρος στις εκλογές, ούτε με δικούς του υποψήφιους, ούτε και με δικούς του συνδυασμούς. Δήλωσε μόνο ότι θα υποστηρίξει οποιονδήποτε που θέλει και παλεύει για την ειρήνη, την εθνική ανεξαρτησία, τη δημοκρατία. Αυτού μέσα περιλαβαίνεται και ο στρατηγός Πλαστήρας. Ας σηκώσει θαρραλέα τη σημαία της δημοκρατικής ενότητας, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης και της δημοκρατίας και όλη η Ελλάδα θα τον ακολουθήσει. Και τότε και ο Παπάγος θα ταφεί οριστικά και ανεπιστρεπτί στα μαύρα και ο Πιουριφόι με τους τόσους εξευτελισμούς και τις ταπεινώσεις που μας επιβάλλει αδιάκοπα, θα λουφάξει. Και μεις του στρατηγού Πλαστήρα θα του ξεχάσουμε ακόμα και τον Μπελογιάννη.

Ερώτηση. Υπάρχουν πιθανότητες για μια τέτοια στάση του στρατηγού Πλαστήρα;

Απάντηση. Ο λαός αυτό το θέλει. Το θέλουν και τα περισσότερα κατώτερα στελέχη της ΕΠΕΚ και πολλά απ’ τα μεσαία και ανώτερα. Ώστε οι δυνατότητες, εδώ είναι μεγάλες. Όσα τις μέρες αυτές γίνονται απ’ τα κάτω, τη βάση, σε πολλά μέρη της Ελλάδας, το επιβεβαιώνουν αυτό αδιάψευστα. Και αυτό που θέλει ο λαός και η πλειοψηφία της βάσης και των κατώτερων στελεχών της ΕΠΕΚ, δηλαδή η δημοκρατική συγκέντρωση, που τόσο θέλει ο λαός, θα γίνει και θα γίνεται, γιατί είναι ύψιστη εθνική ανάγκη, ζήτημα ζωής ή θανάτου για την Ελλάδα και το λαό της. Θα γίνει με όσους το θέλουν, παρά την κωλυσιεργία και την αντίδραση αυτών που δεν το θέλουν. Σον στρατηγό Πλαστήρα παρουσιάζεται ίσως η τελευταία ευκαιρία να δείξει ότι είναι δημοκράτης και πατριώτης, αλλιώς, και αυτό θα το δείξει η 16 του Νοέμβρη, παρά τον ωκεανό της καλπονόθευσης και το ξεφάντωμα της τρομοκρατίας που εφαρμόζει η αμερικανοκρατία και ο Γιότ θα πέσει. Θα πέσει σαν αντιδημοκράτης, αντιπατριώτης. Θα πέσει γιατί ο λαός, παρ’ όλες τις πιέσεις, τη βία, τις μανούβρες, τους εκβιασμούς, γιατί όλοι οι δημοκράτες, όλοι οι πατριώτες, θα ψηφίσουν ανεξαρτησία, ειρήνη, δημοκρατία. Θα ψηφίσουν τον καθένα, οποιονδήποτε, που κρατά και σηκώνει ψηλά την σημαία αυτή.

Ερώτηση. Γιατί η βενιζελοπλαστηρική ηγεσία παίρνει αρνητική και αντίθετη στάση απέναντι σε τοπικές συμφωνίες δημοκρατικής συνεργασίας;

Απάντηση. Γιατί έτσι διατάσσει η αμερικανοκρατία. Και αυτό αποτελεί την πιο περίτρανη απόδειξη για το πόσο ωφέλιμη για το λαό και την Ελλάδα είναι η συνεργασία αυτή, η συγκέντρωση και η εκλογική ενότητα των δημοκρατικών παραγόντων και δυνάμεων. Από εδώ βγαίνει και το συμπέρασμα ότι τη συγκέντρωση αυτή πρέπει να την ενθαρρύνει ο κάθε δημοκράτης και πατριώτης με όλες τις δυνάμεις του. Παντού στον κάθε τόπο και στην κάθε γωνιά της πατρίδας μας. Πρέπει όμως να κάνουμε και τούτη την διαπίστωση. Ενώ ο λαός εκδηλώνει τον πιο αγνό πατριωτικό ενθουσιασμό, την πιο ρωμαλέα δημοκρατική αισιοδοξία και δραστηριότητα, πολλοί παράγοντες, γνωστές και αξιοσέβαστες κατά τ’ άλλα δημοκρατικές προσωπικότητες που ο λαός θέλει να τις έχει κοντά του, και να τις βλέπει επικεφαλής του, δεν ανταποκρίνονται όσο το επιβάλλει σήμερα το εθνικό συμφέρον στην λαϊκή αυτή προσδοκία. Είναι ολοφάνερο ότι αυτό μόνο ζημιά φέρνει στη δημοκρατική υπόθεση. Κατά συνέπεια επιβάλλεται αναθεώρηση και αλλαγή στη στάση αυτή της αδράνειας όπου υπάρχει και εκδηλώνεται.

Ερώτηση. Σε μερικές περιοχές καταρτίζονται χωρίς τη συμμετοχή του ΑΚΕ ξεχωριστοί συνδυασμοί αγροτιστών συνεταιριστών. Ωφελεί ή βλάπτει τη δημοκρατική υπόθεση η κίνηση αυτή;

Απάντηση. Το ότι γνωστοί αγροτιστές συνεταιριστικοί παράγοντες σε αντίθεση προς τους σκελδικούς σοσιαλιστοκάπηλους διαχωρίζουν την πολιτική εκλογική τους θέση, από τους πλουτοκρατικούς συνασπισμούς, τόσο του παπαγικού συναγερμού όσο και των πλαστηροβενιζελικών, είναι θετικό για το δημοκρατικό κίνημα στην Ελλλάδα. Το ότι η κίνηση αυτή απομονώνεται και ξεχωρίζει από την δημοκρατική παράταξη και τις δημοκρατικές δυνάμεις βλάφτει και ζημιώνει. Είναι πεντακάθαρο ότι εδώ πρέπει να υπάρχει συνεργασία και ενιαίοι συνδυασμοί. Προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να δουλέψουν ολόψυχα και όσο είναι ακόμα καιρός όλοι οι πραγματικοί δημοκράτες και απ’ τις δυο πλευρές. Είναι επίσης πεντακάθαρο ότι η διάσπαση στις δημοκρατικές δυνάμεις – και οι δυνάμεις της συνεταιρισμένης αγροτιάς είναι κι αυτές αδιαμφισβήτητα δημοκρατικές – μόνο τους εχθρούς του λαού, την πλουτοκρατία και την αμερικανοκρατία ωφελεί. Παρά τις εξαιρετικές δυσκολίες, οι πολιτικές συνθήκες στη χώρα είναι δημοκρατικά ευνοϊκές. Ο λαός παλεύει ακατάβλητος. Αν οι δημοκρατικοί παράγοντες και η υπεύθυνη δημοκρατική ηγεσία το τόπου παλέψει ολοδύναμα, χωρίς αμφιβολία ο λαός θα καταγάγει σοβαρή εκλογική δημοκρατική νίκη. Τα πράγματα δικαιολογούν την πιο ρωμαλέα δημοκρατική αισιοδοξία.

Δημοσιεύτηκε, μεταξύ άλλων, στην εφημερίδα “Λαϊκός Αγώνας”, Όργανο των προσφύγων της Ελλάδας στην Ουγγαρία, χρόνος Γ’, αρ.φύλλου 207, Πέμπτη 30 Οκτώβρη 1952, σ.1.

Tagged: , , , , , , , , ,

2 thoughts on “Ν.Ζαχαριάδης: “Ας σηκώσει ο Πλαστήρας τη σημαία της ενότητας, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης και της δημοκρατίας κι εμείς θα του ξεχάσουμε ακόμα και το Μπελογιάννη” (29/10/1952)

  1. ex-now-4ever 9 Ιανουαρίου, 2019 στο 8:00 πμ Reply

    μπράβο. μπράβο.

    περίπου την ίδια εποχή είχε χρησιμοποιήσει και τον όρο «νέα δημοκρατία»;..και λίγο αργότερα τον όρο «αλλαγή»;..

    επίσης, πολύ μου άρεσε και το «πριν μισό αιώνα» στην πρώτη παράγραφο

    • parapoda 12 Ιανουαρίου, 2019 στο 10:31 πμ Reply

      Ο όρος «αλλαγή» (σκέτος, ή με τον επιθετικό προσδιορισμό «πραγματική») προϋπήρχε (βλ.7ο τόμο επίσημων κειμένων ΚΚΕ). Αναφέρεται, επίσης, ως σκέτη «αλλαγή» την ίδια εποχή στο βιβλίο του Ν.Ζ. «Τα προβλήματα καθοδήγησης στο ΚΚΕ». Ο όρος «νέα δημοκρατία» χρησιμοποιούταν ήδη κατά τη δεκαετία του ’40 σε διεθνές επίπεδο για να περιγράψει τις λαϊκές δημοκρατίες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: