Ν. Ζαχαριάδη: Συνέντευξη με τον ανταποκριτή της εφημερίδας “Ακρόπολις” Σόλωνα Γρηγοριάδη (02/09/1953)

Δημοσιεύεται παρακάτω η συνέντευξη που πήρε ο ανταποκριτής της εφημερίδας “Ακρόπολις” από το Γενικό Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη. Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Απογευματινή” στις 2 Σεπτέμβρη 1953 και το μεσημέρι της ίδιας μέρας, κατόπιν εντολής της Πρεσβείας (επισήμως, Εισαγγελικής Αρχής), η αστυνομία προέβη σε κατάσχεση του φύλλου. Φυσικά, το φύλλο είχε ήδη γίνει ανάρπαστο (λέγεται, μάλιστα, ότι δεν έλειψαν φαινόμενα μαύρης αγοράς από μεταπωλητές). Ο αντιεισαγγελέας Εφετών Δημητρόπουλος και ο Εισαγγελέας της Ποινικής Αγωγής Τζαβέλλας κάλεσαν για κατήχηση τους αστυνομικούς και δικαστικούς συντάκτες των εφημερίδων, ανακοινώνοντάς τους επίσης τη δίωξη των υπευθύνων της εφημερίδας για παράβαση του εμφυλιοπολεμικού νόμου 509 του 1947, όπως και άρθρων του Ποινικού Κώδικα που έχουν να κάνουν με “προσβολή της διεθνούς θέσεως” και της “εσωτερικής ειρήνης της χώρας”, “περιύβριση αρχής”, “πρόκληση και προσφορά εις την τέλεση κακουργήματος” και “διατάραξιν της ειρήνης των πολιτών”, αδικήματα σε βαθμό κακουργήματος.

Πέρα, ωστόσο, από τη δίωξη αυτή για τα παραπάνω κακουργήματα που, στην πραγματικότητα, διέπραττε ο μοναρχοφασισμός, στη συνέντευξη ο Νίκος Ζαχαριάδης θέτει διάφορα ζητήματα, ενδιαφέροντα και για το σήμερα. Η έγνοια για την ανεξαρτησία και τη δημοκρατία στη χώρα, η εκπόνηση πολιτικών και προγράμματος για όλες τις εργαζόμενες τάξεις και το ενδιαφέρον για το διεθνές εμπόριο, η διάκριση σε μίνιμουμ και μάξιμουμ πρόγραμμα και η παράθεση του πρώτου, που δεν έχει σχέση με μια ασύνδετη και ακατάσχετη προτασεολογία, η δημοκρατική ενότητα δράσης ως τακτική, που ανοίγει το δρόμο για την πραγματική αποκάλυψη του πολιτικού “Κέντρου”, η διάθεση συζήτησης ακόμα και του μίνιμουμ προγράμματος, είναι μερικά στοιχεία που έρχονται σε χτυπητή αντίθεση με τα σημερινά αρχηγιλίκια, τα “όλα ή τίποτα”, την απάλειψη των όρων “ανεξαρτησία”, “δημοκρατία”, ακόμα και “χώρα”, πολλώ δε μάλλον “αγορά” ή “εμπόριο”.

***

Ερώτημα πρώτο: Πώς βλέπετε τη διεθνή τάση προς κατευνασμό σε σχέση και με την εξωτερική μας εξέλιξη;

Απάντηση πρώτη. Δημοκρατική ομαλότητα και εσωτερική ειρήνευση: Να τι χρειάζεται η χώρα μας, σαν πρώτη προϋπόθεση για μια πραγματική ανορθωτική προσπάθεια. Και η ακατάβλητη επιμονή της Σ.Ε.και της Λαϊκής Κίνας για μια διεθνή χαλάρωση και συνεννόηση ύστερα μάλιστα και από την υπογραφή της ανακωχής στην Κορέα που είναι αναμφισβήτητα μια σημαντική νίκη των δυνάμεων της ειρήνης σ’ όλο τον κόσμο, πρέπει να επιδράσει κατευναστικά και στην εξωτερική μας πολιτική ζωή που τη χαρακτηρίζει σήμερα μια αχαλίνωτη πολεμόχαρη υστερία. Αυτό κρατά τη χώρα σε διαρκή εκνευρισμό και διαταραχή και κάνει δύσκολη, αν όχι αδύνατη, κάθε προσπάθεια για εσωτερικό νοικοκύρεμα και περισυλλογή.

Ερώτημα δεύτερο: Τελευταία συζητιέται πολύ το ζήτημα της νομιμοποίησης του ΚΚΕ. Πώς βλέπει το ΚΚΕ το ζήτημα αυτό;

Απάντηση δεύτερη. Δημοκρατική ομαλότητα και εσωτερική ειρήνευση δε μπορεί να υπάρξει όταν ενάντια στο ΚΚΕ, που όπως το αναγνωρίζουν έτσι είτε αλλιώς και οι πιο φανατικοί αντίπαλοί του, είναι ένα από τα πιο μεγάλα Κόμματα της χώρας, εφαρμόζεται φασιστικός αποκλεισμός. Αυτού βρίσκεται η πηγή για τη μακρόχρονη πολιτική ανωμαλία που δέρνει την Ελλάδα. Επιβάλλεται ελευθερία ύπαρξης και δράσης για το ΚΚΕ χωρίς φασιστικές απαγορεύσεις και αστυνομικούς περιορισμούς. Δίχως αυτό ομαλότητα και ειρήνευση που είναι σήμερα το οξυγόνο για το λαό και την Ελλάδα δεν υπάρχει. Αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών του λαού. Να ποια είναι η πρώτη για μας σήμερα, για την εσωτερική πολιτική ζωή και ανάπτυξή μας, εντολή. Και αυτό πριν απ’ όλα σημαίνει: Γενική αμνηστία. Τότε θα ξαναγυρίσουν στην πατρίδα τους και όλοι οι εκπατρισμένοι από την Ελλάδα δημοκράτες αγωνιστές του λαού μας. Πριν λίγες μέρες ο στρατάρχης Παπάγος έκανε την ασυγχώρητη επιπολαιότητα να υποκύψει στην αμερικάνικη απαίτηση και να απευθυνθεί προς τους δημοκράτες αυτούς αγωνιστές από την Ελλάδα με παρότρυνση εμπρηστική. Και λέμε ασυγχώρητη επιπολαιότητα, γιατί τα λόγια του δείξαν για μια ακόμα φορά πόσο μακριά από την πραγματικότητα είναι.

Οι εκπατρισμένοι δημοκράτες απ’ την Ελλάδα θα ξαναγυρίσουν στην Ελλάδα γιατί ο λαός τα θέλει τα παιδιά του. Και θα γυρίσουν με το μέτωπο ψηλά. Θα γυρίσουν εφ’ όσον θα αποκατασταθεί η δημοκρατική ομαλότητα και θα δοθεί γενική αμνηστία που είναι από τις βασικές προϋποθέσεις για την εσωτερική ειρήνευση. Επίσης αν ο κύριος Παπάγος ήθελε να πει την αλήθεια δε θα’χε κανένα λόγο να απευθυνθεί στα παιδιά των αγωνιστών μας που ζουν στο εξωτερικό. Μάλλον θα ‘πρεπε να μιλήσει για τις φυλακές της Κηφισιάς όταν κρατούνται εκεί ανήλικα και τα αναμορφωτήρια στη Λέρο. Σε αντίθεση με τα αδελφάκια τους που ζουν στην Ελλάδα μέσα στην εξαθλίωση, την πείνα, την αδυναμία να πάνε σχολειό και να το τελειώσουν, να βρουν δουλειά και να προκόψουν που είναι αδιάκοπα τριγυρισμένα από τη διαφθορά και το έγκλημα, τα εκπατρισμένα παιδιά μας και οι νέοι μας, ζουν καλά και πολιτισμένα, μορφώνονται δωρεάν, σπουδάζουν το καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, μεγαλώνουν σα λεύτεροι άνθρωποι και δημιουργικοί πολίτες που αγαπούν την Ελλάδα και ο πιο φλογερός πόθος τους είναι να γυρίσουν στην πατρίδα τους και να φανούν χρήσιμοι με όλες τους τις δυνάμεις. Και τα παιδιά μας αυτά θα γυρίσουν στην Ελλάδα μαζί με τους γονείς τους όταν η πατρίδα μας θα πάψει να ‘ναι όπως σήμερα αμερικάνικη ζούγκλα.

Η αντίδραση τόσο μέσα όσο και έξω από την Ελλάδα δημοκοπεί και θορυβεί γύρω από το ζήτημα των εκπατρισμένων παιδιών μας. Γι’ αυτό για μια ακόμη φορά δηλώνουμε. Κανένα παιδί δε ζει στις Λαϊκές Δημοκρατίες παρά τη θέληση των γονιών του ή εφόσον είναι ενήλικος παρά τη θέλησή του. Κανένα παιδί απ’ την Ελλάδα δε θα μείνει στις χώρες της Λ.Δ.παρά τη θέληση των γονέων του ή τη δική του. Και εφόσον υπάρχουν γονείς που θέλουν τα παιδιά τους να γυρίσουν στην Ελλάδα δε θα υπάρξει κανένας που να αντιταχθεί σ’ αυτό. Φυσικά δεν πρόκειται να δεχτούμε πλαστές αιτήσεις σαν κι αυτές που αποκαλύψαμε συχνά ως τα τώρα όταν παρουσιάζεται ένας θειός ή μια γιαγιά να ζητά, υποκύπτοντας σε αστυνομικό εκβιασμό, να του δοθεί ένα παιδί που το ‘χουν μαζί τους οι γονείς τους στις Λ.Δ. Αυτοί οι εκβιασμοί και πλαστογραφίες γίνονται για λόγους δημοκοπίας και δεν έχουν καμιά σχέση με το πραγματικό ενδιαφέρον για τα παιδιά μας. Έτσι βλέπουμε εμείς το ζήτημα των εκπατρισμένων παιδιών μας. Ρωτάμε όμως. Ο στρατάρχης Παπάγος και οι φωνασκούντες θα δεχόντουσαν δημοκρατική αμοιβαιότητα στο ζήτημα αυτό; Να δώσουν δηλαδή στους γονείς που ζουν στις Λ.Δ.τα παιδιά τους που υποφέρουν και καταστρέφονται στο καθεστώς της αμερικανοκρατίας και στα διαφθορεία σαν της Λέρου ή των φυλακών Κηφισιάς; Ή, να μας δώσει για να τα σώσουμε τα παιδιά των φυλακισμένων και εξορίστων αγωνιστών μας που ρημάζονται και χάνονται; Το ζήτημα αυτό το βάζουμε μόνο και μόνο για να ξεσκεπαστεί η υποκρισία τους. Πάνω και πέρ’ απ’ όλα παραμένει το μοναδικά σωστό, λαϊκό, δημοκρατικό, ελληνόπρεπο, ουσιαστικό: Γενική Αμνηστία, πολιτική ομαλότητα, ισοπολιτεία, τότε και όλα τα άλλα θα βρουν κι αυτά τη σωστή τους λύση.

Ερώτημα τρίτο: Αν αποκατασταθεί πολιτική ομαλότητα και το ΚΚΕ επανέλθει στη νομιμότητα ποια θα είναι η στάσις του στο ζήτημα της αμερικάνικης πολιτικής στη χώρα μας;

Απάντηση τρίτη: Η πολιτική τοποθέτηση του ΚΚΕ απέναντι στο πρόβλημα της λεγόμενης αμερικάνικης “βοήθειας” και γενικά της αμερικανοκρατίας, είναι και παραμένει ξεκαθαρισμένη, ανεξάρτητα από τα τέτοια ή άλλα μέτρα που εφαρμόζονται σε βάρος του. Πρωταρχική αιτία για την κακοδαιμονία που δέρνει σήμερα την πατρίδα μας είναι αυτό που κατ’ ευφημισμό λέγεται αμερικάνικη “βοήθεια”. Αποικιοποίηση που συνεπάγεται εξαφάνιση της εθνικής μας ανεξαρτησίας και οικονομικό εξανδραποδισμό, να ποιο είναι το πραγματικό αποτέλεσμα της περιλάλητης αμερικάνικης “βοήθειας”. Αν εδώ προσθέσουμε και το ότι συνέπεια αυτού είναι το ολοκληρωτικό δέσιμο της Ελλάδας στο αμερικάνικο πολεμικό άρμα – πράγμα που εγκυμονεί ανυπολόγιστες καταστροφές και ερημώσεις – τότε η εικόνα θα ‘ναι πιο καθαρή. Και είναι το λιγότερο αστείο να μιλάμε για αμερικάνικη “βοήθεια” εμείς οι έλληνες όταν και τέτοιοι ξεσκολισμένοι “μάστορες” στα ζητήματα αυτά όπως οι άγγλοι ιδροκοπούν για να απαλλαχτούν από την ασφυκτική περίσφιξη της αμερικάνικης “βοήθειας” Το συμπέρασμά μας πρέπει να είναι ένα. Όσο πιο γρήγορα και όσο πιο ολοκληρωτικά απαλλαγούμε από κάθε είδους αμερικάνικης “βοήθειας” και επέμβασης στα ζητήματά μας, τόσο το εθνικό όφελος θα’ ναι πιο μεγάλο. Πάντως τα έργα της κυβέρνησης αποδείχνουν ότι οι φωνασκίες για νομιμοποίηση του ΚΚΕ είναι περισσότερο στάχτη στα μάτια των απλοϊκών. Γιατί χρειάστηκε η δίκη του καταδότη και προβοκάτορα Πλουμπίδη; Γιατί χρειάστηκαν τα πλαστογραφήματα του Βαβούδη που ο Πλουμπίδης τον παρέδωσε στην ασφάλεια για να παίξει το δικό της παιχνίδι; Και τι σχέση έχουν, μπορεί να ‘χουν, με τη δημοκρατική πολιτική, τέτοια τερατώδικα κόλπα, όπως η σκηνοθεσία της αυτοκτονίας του Βαβούδη που δεν πέθανε και καλοπερνά τη ζωή που του εξασφάλισαν για την προδοσία του οι Πιουριφόι, Γιώστ και Ντρίσκαλ; Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας είναι Κόμμα του Λαού Γι’ αυτό και ενδιαφέρεται για όλα δίχως καμιά εξαίρεση όσα βυσσοδομούν και εξυφαίνουν ενάντιά του οι κάθε λογής εχθροί του, ντόπιοι και ξένοι γραικύλοι προσκυνημένοι και αμερικάνοι εισβολείς. Αν αυτό οι πλαστηρικοί και οι άλλοι κεντρώοι μαζί με τους συναγερμικούς το λένε “κατασκοπεία”, ενώ οι ίδιοι παραδίνουν χονδρικά με το καντάρι κάθε τι το εθνικό και άγιο για το λαό, δεν κάνουν παρά να γελοιοποιούνται και να ξεσκεπάζονται πιο πολύ. Αυτοί καταδίκασαν και εκτέλεσαν το Μπελογιάννη για κατάσκοπο. Ο λαός όμως του στήνει βωμούς και τον ανακήρυξε ήρωά του. Ποιος λοιπόν έχει δίκιο; Και ποιοι είναι οι κατάσκοποι και οι απεμπολητές;

Ερώτημα τέταρτο: Ποια είναι η θέσις του ΚΚΕ απέναντι του συμφώνου Ελλάδας-Γιουγκοσλαβίας-Τουρκίας;

Απάντηση τέταρτη. Το ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή, χαρακτήρισε το σύμφωνο Ελλάδας-Γιουγκοσλαβίας-Τουρκίας σαν πολεμικό-επιθετικό που μας σκάβει το λάκκο και είναι σήμερα η κύρια πηγή για την ανωμαλία και την έλλειψη συνδιαλλαγής και ομαλότητας στα Βαλκάνια.

Το ΚΚΕ όπως και η πλειοψηφία του λαού μας, που το πρώτο που θέλει είναι η Ειρήνη, δεν αναγνώρισε ποτέ το σύμφωνο αυτό. Και η ακύρωσή του και η αντικατάστασή του από μια πραγματική ειρηνική βαλκανική συνεννόηση είναι βασική επιδίωξή του στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Γιατί ο στρατάρχης Παπάγος που επανειλημμένα δήλωσε ότι είναι υπέρ της Ειρήνης δεν αποκαθιστά ομαλές διπλωματικές σχέσεις με τις γειτονικές μας χώρες Αλβανία και Βουλγαρία; Δε θα ‘ταν αυτό ένα σοβαρό βήμα προς τον κατευνασμό στα Βαλκάνια; Γιατί με τις ανεδαφικές και καταχτητικές εδαφικές αξιώσεις μας απέναντι στην Αλβανία κρατάμε τα Βαλκάνια σε αναβρασμό;

Ερώτημα πέμπτο: Πώς βλέπετε τη στάση του Τίτο απέναντι στην ελληνική Μακεδονία;

Απάντηση πέμπτη: Παρά την πολεμική συμμαχία Ελλάδας-Γιουγκοσλαβίας από την πλευρά της κυβέρνησης της τελευταίας δεν υπάρχει ακόμα μια λίγο πολύ καθαρή διακήρυξη ότι παραιτήθηκε από τις εδαφικές της βλέψεις και αξιώσεις πάνω στη Θεσσαλονίκη και γενικά τη Μακεδονία του Αιγαίου. Γι’ αυτό ο λαός μας πρέπει προς την πλευρά αυτή να’χει πάντα το νου του.

Ερώτημα έκτο: Πώς νομίζει το ΚΚΕ ότι μπορεί να αντιμετωπισθεί επιτυχώς η σημερινή οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Ποια θέση παίρνει πάνω στο ζήτημα αν πρέπει να προχωρήσει η χώρα προς την εκβιομηχάνιση ή να στηριχθεί κυρίως στην αγροτική οικονομία και τον τουρισμό. Και πώς βλέπετε την προοπτική για την ανάπτυξη των εμπορικών σχέσεων με τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Υπάρχουν περιθώρια για την εξεύρεση αγορών για τα προϊόντα της Ελλάδας;

Απάντηση έκτη. Το να στηρίζεται κανείς στην οικονομική πολιτική του μόνο, ή, όπως μας επιβάλουν οι αμερικάνοι κυρίως στην αγροτική οικονομία κι αυτή καταπληχτικά καθυστερημένη, καθώς και στον τριτεύοντα παράγοντα του τουρισμού είναι σαν να υπογράφει με τα δυο του χέρια την οικονομική καθυστέρηση της χώρας, πράγμα που πολιτικά μεταφράζεται στην αποικιοποίηση και στο χάσιμο της εθνικής ανεξαρτησίας. Εθνική πρόοδο και ανεξαρτησία, με οικονομική καθυστέρηση, είναι δυο ασυμβίβαστα πράγματα. Η Ελλάδα πρέπει σοβαρά να εκβιομηχανοποιηθεί, στο βαθμό που μας επιτρέπουν οι πλουτοπαραγωγικές μας δυνατότητες και έχει γι’ αυτό ορισμένες από τις πιο βασικές προϋποθέσεις και ζωντανά τα γειτονικά μας παραδείγματα. Η ΛΔ της Βουλγαρίας δημιούργησε κιόλας και αναπτύσσει ανάμεσα στ’ άλλα, σιδηρουργία, χαλυβουργία και μηχανουργία, ατράνταχτα θεμέλια για την πρόοδο, την κρατική ισχύ και τη λαϊκή ευημερία. Όποιος στο “Βήμα” της 7 του Μάη διάβασε όσα ο κύριος Π.Γαρήτης, αναγνωρισμένος εχθρός της Βουλγαρίας, αναγκάζεται να ομολογήσει για την βιομηχανική της πρόοδο, θα μπορεί να συμπεράνει, έστω και απ’ αυτά, πως εμείς μένουμε πίσω. Τεράστια πρόοδο στην εκβιομηχάνισή της σχετικά με την προηγούμενη καθυστέρησή της συντελεί και η ΛΔ της Αλβανίας. Τον ίδιο δρόμο επιβάλλεται να ακολουθήσουμε και μεις και να αναπτύξουμε τις πλουτοπαραγωγικές δυνάμεις και πηγές της χώρας. Τότε θα δούμε ότι η φτώχεια της Ελλάδας είναι μύθος, μα και πηγή πλουτισμού για τους λίγους, τους ξένους και ντόπιους εκμεταλλευτές του λαού. Τότε και η αγροτική οικονομία μας θ’ αποχτήσει και τη δυνατότητα για μηχανικό εξοπλισμό, για φτηνά λιπάσματα, για σοβαρά αρδευτικά, αποξηραντικά έργα, απαραίτητα όλα για την ανάπτυξή της, σαν μια από τις προϋποθέσεις για το ξεπέρασμα της χρόνιας κρίσης, που την δέρνει και την μαραίνει. Το ΚΚΕ έχει αποκρυσταλλωμένες απόψεις για το πώς μπορεί γρήγορα να βγει η χώρα μας απ’ το σημερινό πολιτικό και οικονομικό αδιέξοδο, που μέσα του παραπαίει και σφαδάζει.

Μια δημοκρατική κυβέρνηση συνασπισμού, μέσα σ’ έξι κιόλας μήνες, μπορεί βασικά να καταπιαστεί αποτελεσματικά και τελέσφορα με τα παρακάτω σοβαρά προβλήματα του τόπου και να τα λύσει ή να αρχίσει να τα λύνει.

Πρώτο. Θα αποκαταστήσει τα κυριαρχικά δικαιώματα και τις δημοκρατικές ελευθερίες του λαού. Θα ειρηνεύσει εσωτερικά τον τόπο. Θα βγάλει την Ελλάδα από την βορειοατλαντική πολεμική συμμαχία. Έτσι η πατρίδα μας θα πάψει να είναι πολεμική βάση και ορμητήριο. Θα επιδιώξει με όλους τους λαούς και τις χώρες σχέσεις ισότιμες, ειρηνικής συνεργασίας και οικονομικών συναλλαγών.

Δεύτερο. Τον αγρότη μας θα τον κάνει κάτοχο στη γη που δουλεύει και που λεύτερα θα διαθέτει τα προϊόντα που παράγει. Τα αγροτικά μας προϊόντα εξαγωγής όλα θα βρουν τοποθέτηση στις εξωτερικές αγορές, με βάση ισότιμες συμφωνίες ανταλλαγής. Θα αδειάσουν τα σπίτια και οι καλύβες των αγροτών μας από τα απούλητα προϊόντα τους. Έτσι, θα ανακουφιστεί η αγροτιά μας και η παραγωγή θα αυξάνει διαρκώς. Λ.χ.δίχως τον σημερινό θανάσιμο αμερικάνικο εναγκαλισμό και με ελεύθερο εμπόριο μ’ όλο τον κόσμο, θα μπορούσαμε κάθε χρόνο να τοποθετούσαμε στο εξωτερικό, διπλάσια ποσότητα καπνού απ’ την καλύτερη προπολεμική χρονιάτικη παραγωγή μας. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για την σταφίδα. Έτσι θα’χουμε ισοζυγισμένες εμπορικές ανταλλαγές με το εξωτερικό, με παράλληλη ικανοποίηση όλων των αναγκών της αγοράς μας, σε προϊόντα που εισάγονται απ’ έξω.

Τρίτο. Οι πολεμικές δαπάνες θα περιορισθούν στο ένα δέκατο του προϋπολογισμού, η στρατιωτική θητεία θα οριστεί σε ένα χρόνο. Η κύρια οικονομική προσπάθεια θα στραφεί προς την ανάπτυξη των ντόπιων παραγωγικών δυνάμεων, ο πλούτος της χώρας θα ανήκει στην Ελλάδα και στο λαό της. Δεν θα μείνει εργοστάσιο που δεν θα δουλεύει. Όσοι μεγαλοβιομήχανοι κλείνουν την επιχείρησή τους θα την παραδίνουν στο κράτος κι αυτό θα τη δουλεύει για λογαριασμό του. Δεν πρόκειται να μένει κανένας καινούργιος άνεργος, εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι θα βρούνε ξανά δουλειά. Η ειρηνική παραγωγή θα ενθαρρύνεται, η δουλειά θα τιμιέται, η ληστρική εκμετάλλευση θα χτυπιέται και θα περιορίζεται.

Τέταρτο. Κανένας εργαζόμενος δε θα’χει το φόβο να χάσει τη δουλειά του, το χτήμα, το μαγαζί του. Όσοι δουλεύουν θα’χουν σίγουρο πια ψωμί για το σπίτι και τα παιδιά τους. Κανένας εργαζόμενος δεν πρόκειται να χάσει τη στέγη του. Κανέναν αγρότη, επαγγελματία, βιοτέχνη κλπ δεν θα μπορεί να τον βγάλει στο σφυρί ο τοκογλύφος.

Πέμπτο. Θα εξασφαλιστεί με νόμο κατώτατο όριο στα μεροκάματα και στους μισθούς, για ν’ απαλλαχτούν οι εργατοϋπάλληλοι απ’ τον κατατρεγμό της μιζέριας και της πείνας. Θα λείψει ο βραχνάς της ακρίβειας. Θα γίνει γενική εφαρμογή της οχτάωρης για τους εργάτες δουλειάς. Οι εργάτες και οι υπάλληλοι θα αποχτήσουν πραγματικές κοινωνικές ασφαλίσεις, που θα τις πληρώνουν οι εργοδότες και το κράτος. Οι γυναίκες και οι νέοι θα’χουν το ίδιο μεροκάματο για ίση δουλειά. Θα προστατευτεί η μητρότητα και το παιδί.

Έκτο. Θα εφαρμοστεί προοδευτική φορολογία που θα βαρύνει την πλουτοκρατία και θα χτυπηθούν κατακέφαλα οι αισχροκερδείς και οι μεγαλοκαρχαρίες φοροκλέφτες. Οι επαγγελματοβιοτέχνες και οι αγρότες θα γλιτώσουν απ’ την μάστιγα του φορατζή. Το φοροκυνηγητό για τους εργαζόμενους θα σταματήσει. Ένα κατώτατο όριο εισοδήματος για τον αγρότη και τον επαγγελματία-βιοτέχνη θα μένει αφορολόγητο, τα νοίκια θα σταθεροποιηθούν. Το ενοικιοστάσιο θα εφαρμοστεί σε βάρος της μεγαλοϊδιοχτησίας και για ανακούφιση των επαγγελματοβιοτεχνών.

Έβδομο. Θα καταργηθούν τα προνόμια των ξένων εταιριών και μονοπωλίων. Η ληστρική δασμολογική επιβάρυνση για είδη πρώτιστης ανάγκης, όπως λ.χ.η ζάχαρη, θα σταματήσει. Θα παρθούν τα πρώτα ριζικά μέτρα για να γίνει η εκπαίδευση σ’ όλες τις βαθμίδες της, προσιτή στο λαό και εξυπηρετική για το λαό. Τέτοια ζωτικά ζητήματα, όπως είναι λ.χ.η ύδρευση για την πρωτεύουσα θα λυθούν ριζικά. Μέσα σε 6-8 μήνες η Αθήνα και ο Πειραιάς και με την κινητοποίηση του λαού, μπορούν να’χουν φτηνό κι όσο θέλουν νερό. Για όλο το λαό, η ιατρική, φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη, θα είναι προσιτή όταν του χρειάζεται.

Όγδοο. Στους πρώτους αυτούς 6 μήνες μπορεί να γίνει η αρχή για μεγάλα παραγωγικά έργα, όπως είναι για να αναφέρουμε ένα μόνο παράδειγμα, το ζήτημα της αξιοποίησης των υδροηλεκτρικών και θερμοηλεκτρικών δυνατοτήτων της χώρας. Μέσα σε 5 με 8 χρόνια, όταν χτίσουμε 4 ή 5 υδροηλεκτρικούς και θερμοηλεκτρικούς σταθμούς, μπορούμε να λύσουμε βασικά το πρόβλημα της εξασφάλισης ηλεκτρικής ενέργειας για τις ανάγκες της χώρας. Ανυπολόγιστα είναι τα οφέλη που θα προκύψουν για το λαό και τη χώρα, απ’ την εθνική αξιοποίηση λ.χ.του λιγνίτη μας, του μεταλλευτικού πλούτου μας κλπ κλπ. Είναι γνωστό ότι αρπάζοντας μόνο το βωξίτη μας, οι ξένοι ευεργέτες μας και στην πρώτη σειρά οι αμερικάνοι, τσεπώνουν εξαπλάσια και δεκαπλάσια απ’ την “βοήθεια” που μας δίνουν και φυσικά δεν είναι μόνον ο βωξίτης μας.

Κανένας λογικός και τίμιος άνθρωπος, δεν μπορεί να ισχυριστεί, ότι αυτά τα πράγματα δεν είναι σήμερα πραγματοποιήσιμα στην Ελλάδα, φτάνει μόνον να υπάρξει κυβέρνηση που θα καταπιαστεί στα σοβαρά να κάνει τα έργα αυτά, στηριγμένη στην ενεργητική σύμπραξη του λαού.

Ιδιαίτερα για ότι αφορά το δεύτερο σημείο, που είναι αποφασιστικό, πιο άμεσα και ζωτικό για την εθνική οικονομία μας και πρώτ’ απ’ όλα για την αγροτιά μας, πρέπει να προσθέσουμε και τούτο. Η ντόπια πλουτοκρατία και οι ξένοι καλοθελητές τους έχουν αναγάγει σε θεωρία ότι τα “ευγενή”, όπως τα λένε, προϊόντα μας μπορούν να βρουν αγορά κατανάλωσης μόνο στις δυτικές χώρες. Αυτό είναι παραμύθι και χονδροειδέστατη απάτη. Η αλήθεια βρίσκεται ακριβώς στο αντίθετο ότι δηλαδή, τα προϊόντα μας αυτά τα αφανίζει και τα εξοντώνει η μονομερής εξάρτησή τους από τις δυτικές αγορές, όπου η αμερικανοκρατία και ο αμερικάνικος άνομος συναγωνισμός, τους έχει κηρύξει τον πιο θανατερό αποκλεισμό. Η αλήθεια αδιαφιλονίκητη και ατράνταχτη βρίσκεται σε τούτο: Μόνο αν αποκαταστήσουμε ισότιμες εμπορικές σχέσεις με τη Σ.Ε., την Κίνα και τις άλλες χώρες της Λαϊκής Δημοκρατίας, μόνο τότε θα βρούμε σίγουρες σταθερές αγορές και μόνιμη ικανοποιητική τοποθέτηση στα αγροτικά μας προϊόντα. Όποιος πάει στη Μόσχα και στις άλλες σοβιετικές πόλεις, μπορεί να δει με τα μάτια του τι απέραντες δυνατότητες προσφέρει η σοβιετική αγορά. Οι σοβιετικοί πολίτες τρώνε τα καλύτερα πράγματα, καπνίζουν τον καλύτερο καπνό, πίνουν καλά κρασιά και σαμπάνιες. Τα μαγαζιά στη Μόσχα είναι γιομάτα από παγωτά και μπανάνες που ακόμα εισάγονται κι απ’ το Μεξικό. Ανάμεσα στις δεκάδες είδη παγωτά, που βρίσκεις όσα θέλεις και σ’ όποια γωνιά κι αν βρεθείς, υπάρχουν και παγωτά με σταφίδα. Οι σοβιετικοί εργαζόμενοι ζούνε καλύτερα απ’ όλους τους εργαζόμενους του κόσμου και η σοβιετική αγορά είναι η πιο απορροφητική απ’ όλες στον κόσμο, γιατί εξυπηρετεί όχι λίγους εκλεχτούς αλλά 200 εκατομμύρια κόσμο. Και αν εδώ προσθέσουμε τις χώρες της Λαϊκής Δημοκρατίας στην Ευρώπη και στην Ασία, θα δούμε ότι πραγματικά και αναμφισβήτητα, οι δυνατότητες για τα προϊόντα μας, στις χώρες αυτές είναι απεριόριστες. Φτάνει μονάχα να υπάρξει μια αληθινή εθνική πολιτική, στις διεθνείς σχέσεις και στο εξωτερικό μας εμπόριο. Μπορούμε να πούμε και κάτι ακόμα, ότι όσο κυριαρχεί ο αμερικάνικος νόμος στη Δύση, η μοναδική διέξοδος και σωτηρία για τα αγροτικά πρώτ’ απ’ όλα προϊόντα μας, παραμένει η Ανατολή. Η εθνική και λαϊκή επιταγή επιβάλλει εδώ εξάντληση όλων των δυνατοτήτων στον τομέα αυτό, το πιο πλατύ εμπόριο με τις ανατολικές χώρες και να απορριφθεί ο αμερικάνικος αποκλεισμός και κάθε εμπόδιο στο εμπόριό μας με τις χώρες αυτές.

Βλέπουμε λοιπόν ότι όλη η σημερινή κρίσιμη κατάσταση στην Ελλάδα μπορεί να βρει μια πραγματικά λαϊκή, εθνική, δημοκρατική διέξοδο. Γι’ αυτό χρειάζεται μια πραγματική ριζική αλλαγή στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Ένα ερώτημα που μπαίνει είναι πώς θα βρούμε τα μέσα για την εκβιομηχάνισή μας; Βασικά απ’ την εσωτερική συσσώρευση. Το γεγονός ότι όσα δάνεια κάναμε από το 1822 τα ‘χουμε πληρώσει με το παραπάνω με τα τοκοχρεωλύσια – άλλο ζήτημα ότι χρωστάμε ακόμη άλλα τόσα, πράγμα που δείχνει πόσο μας γδέρνουν – αποδείχνει ότι όσα χρειαζόμαστε, θα τα βρούμε κυρίως στον τόπο μας, με πρωταρχικό παράγοντα τη δουλειά του λαού μας που όταν τον αφήσεις ελεύθερο μπορεί να κάνει θαύματα. Και εδώ ο μύθος για “φτώχεια” της Ελλάδας καταρρέει. Φτωχούς μάς κάνουν αυτοί που μας ληστεύουν, ντόπιοι και ξένοι. Μπαίνει και ένα άλλο ερώτημα: Ποιος θα κάνει την αλλαγή αυτή;

Η ΕΠΕΚ του στρατηγού Πλαστήρα, όταν κατείχε την κυβέρνηση, απόδειξε την πλέρια ανικανότητά της. Και η σημερινή κατάρρευση και διάλυσή της επικυρώνει την πολιτική ανικανότητα και χρεοκοπία της. Και ούτε φυσικά μπορεί υπό το καθεστώς των Ρέντηδων και των Παπαπολίτηδων να δώσει κάτι καλύτερο απ’ ό,τι όταν ζούσε ο Πλαστήρας. Ούτε και το νεότευκτο κατασκεύασμα που ονομάστηκε “Δημοκρατικό Κόμμα” θα δώσει κάτι το πραγματικά καινούργιο, προοδευτικό και ανακαινιστικό, όσο θα αρνείται την δημοκρατική ενότητα δράσης με τις πρωτοπόρες δημοκρατικές δυνάμεις του λαού.

Η κυβέρνηση του στρατάρχη Παπάγου υπό την ουσιαστική ηγεσία του κυρίου Μαρκεζίνη, πραγματοποιεί ριζική “αλλαγή” προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η Ελλάδα χάνει και τα τελευταία υπολείμματα της ανεξαρτησίας της. Έγινε αμερικάνικη αποικία. Και ούτε κατά διάνοια μπορεί να σταθεί η άποψη ότι με την κυβέρνηση αυτή οικονομικά μπορούμε να κάνουμε κάτι που να βοηθήσει το λαό και τη χώρα. Αντί για μπρος, όλο πάμε προς τον πάτο. Απόδειξη και η τελευταία υποτίμηση της δραχμής με τη νέα μεγάλη ύψωση στις τιμές όλων των ειδών και τα αλεπάλλληλα αντιλαϊκά μέτρα που πέφτουν σαν καταπέλτης και ρημάζουν το λαό. Το ίδιο πρέπει να πούμε και για τα αποτελέσματα της αποστολής Μαρκεζίνη στην Αμερική και το Λονδίνο. Είμαστε σε θέση να ξέρουμε ότι τα μόνα που “πέτυχε” ο Μαρκεζίνης είναι:

Πρώτο: Ν’ αναγνωρίσει η Ελλάδα όλες τις υποχρεώσεις της απ’ τα παλιά χρέη από το 1822 και μάλιστα σε χρυσό. Για να διακανονίσει μάλιστα αυτό το ζήτημα, πήγε ο Μαρκεζίνης και στο Λονδίνο και θα πάει και στο Παρίσι.

Δεύτερο: Να εκδώσει η κυβέρνηση εσωτερικό αναγκαστικό δάνειο για να εξασφαλίσει τα εσωτερικά κεφάλαια για το κυβερνητικό πρόγραμμα ανασυγκρότησης. Αυτά “πέτυχε” ο Μαρκεζίνης, για να μην αναφέρουμε το τρίτο, την “υπόσχεση”, δηλαδή, που του ‘δωσαν με παράκλησή του οι αμερικάνοι τραπεζίτες να μην πουν τίποτα για όλα αυτά προς αποφυγήν αναταραχής. Απέναντι σ’ όλα αυτά, οι αμερικάνοι τραπεζίτες ανέλαβαν τη μοναδική υποχρέωση να στείλουν στην Ελλάδα τους εμπειρογνώμονές τους για να “αποφανθούν” αν το παπαγικό πρόγραμμα ανασυγκρότησης συμφέρει στον τόπο. Να ποιος είναι ο συναγερμός ξέσκεπος δίχως μάσκα. Κατεργάζεται τον καθολικό όλεθρο για την Ελλάδα, γιατί εκείνο που χαρακτηρίζει την πολιτική του είναι η απόλυτη αμερικανοδουλεία. Διακηρύσσει ανοιχτά ότι μόνο με ξένα κεφάλαια μπορεί να ορθοποδήσει ο τόπος. Είναι λοιπόν ολοφάνερο ότι το “ξένο κεφάλαιο” δε θα μας δώσει ούτε σέντσι αν δεν εξασφαλίσει τα παλιά δάνεια. Μα η αναγνώριση και η πληρωμή για τα παλιά χρέη θα ‘ναι η χαριστική βολή για το λαό και την Ελλάδα. Όμως ο συναγερμός απ’ αυτή τη φύση του δε μπορεί να κάνει τίποτα άλλο. Νεκροθάπτης της Ελλάδας και του λαού. Αυτό, μόνον αυτό και τίποτα άλλο είναι ο συναγερμός.

Η απαλλαγή λοιπόν του τόπου από την εθνοκτόνα πολιτική του συναγερμού είναι σήμερα η πρώτη εθνική ανάγκη, η πιο υψηλή πατριωτική απαίτηση. Η Ελλάδα χρειάζεται όπως είπαμε μια δημοκρατική κυβέρνηση που θ’ απορρέει από το λαό, θα ενώσει το λαό πάνω σε μια πολιτική ειρήνης, δημοκρατίας, ανεξαρτησίας και λαϊκής επιβίωσης και που θα εφαρμόσει ένα πολιτικό οικονομικό πρόγραμμα ανάλογο ή παραπλήσιο μ’ αυτό που εκτέθηκε πιο πάνω. Το δυνατό κύμα με τις εργατοϋπαλληλικές και αγροτικές απεργίες και άλλες κινητοποιήσεις που τράνταξε τελευταία την Ελλάδα και που οι εργατοκάπηλοι και αδεδύτες προδότες και διασπαστές των εργατοϋπαλληλικών συμφερόντων κατορθώνουν ακόμη να συγκρατούν και να τορπιλίζουν, δείχνει ότι ο παπαγικός συναγερμός έφτασε σε ριζική αντίθεση με το λαό. Η καταστροφική οικονομική κατάσταση της χώρας, δείχνει αδιάψευστα ότι ο παπαγικός συναγερμός στον οικονομικό τομέα χρεοκόπησε. Η εξωτερική πολιτική του, του ξέφρενου πολεμικού τυχοδιωκτισμού, τον έφερε σε ολοκληρωτική αντίθεση με κάθε τι το εθνικό. Ο συναγερμός παραπαίει και τρικλίζει. Όλα αυτά σπρώχνουν τα πιο “δυναμικά” στρατοκρατικά στοιχεία του ΙΔΕΑ – όπως είναι οι Καρατζέλης, Γκίκας, Καρδάρας, Γουγούσης, Κοντόπουλος και συντροφία – προς πραξικοπηματικές δικτατορικές αναζητήσεις και προετοιμασίες. Όσο ο συναγερμός ξεσκεπάζεται και απογυμνώνεται, τόσο πιο δικτατορικός, φασιστικός γίνεται εσωτερικά και επιθετικός τυχοδιωκτικός στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής. Αυτός ο κίνδυνος είναι πραγματικός και σοβαρός. Η τέτοια κρίσιμη κατάσταση – όπως διαμορφώθηκε και διαμορφώνεται κάτω από τη διακυβέρνηση του παπαγικού συναγερμού – επιβάλλει σ’ όλους εκείνους που είναι υπέρ της ομαλής δημοκρατικής εσωτερικής πορείας, ένα καθήκον. Να συγκεντρωθούν σ’ ένα ενιαίο αντιπαπαγικό μέτωπο που θα στηριχθεί στο λαό και θα ζητήσει και θα επιβάλει: Άμεσες λεύτερες εκλογές με αναλογική.

Το αντιπαπαγικό αυτό μέτωπο θα ‘χει να αποκαταστήσει και να υπερασπίσει την εσωτερική δημοκρατική ομαλότητα με τη προσφυγή τις εκλογές. Εννοείται ότι τέτοιο μέτωπο με τον αποκλεισμό της αριστεράς, όπως το θέλουν μερικοί ψευτομπογιατισμένοι “δημοκράτες”, είναι ουτοπία, απάτη, παραπλάνηση και δεν μπορεί να ‘χει την υποστήριξη του λαού. Η Ελλάδα χρειάζεται σήμερα πανελλαδικό, παλλαϊκό, αντιπαπαγικό μέτωπο, δίχως καμιά εξαίρεση για καμιά παράταξη ή κόμμα, που θα παλέψει να εξασφαλίσει την ομαλή δημοκρατική εσωτερική ζωή. Από κει και πέρα, το κάθε κόμμα και παράταξη ή συνασπισμός, με το δικό του πρόγραμμα θα ζητήσει την εμπιστοσύνη του λαού στις ελεύθερες εκλογές. Οι δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας θα μπορούσαν να συνασπισθούν γύρω σ’ ένα πρόγραμμα δημοκρατικής στροφής στην εσωτερική και εξωτερική μας πορεία. Εμείς πιο πάνω εκθέσαμε τις απόψεις μας για το τι λογής μπορεί να είναι ένα τέτοιο πρόγραμμα. Φυσικά εμείς κάνουμε μόνο τις προτάσεις μας και τα περιθώρια εδώ για συζητήσεις, συμπληρώσεις και αλλαγές είναι μεγάλα. Πράμα που όχι μόνο δε θα δυσκολέψει, μα αντίθετα θα ευκολύνει την πιο πλατιά, πατριωτική δημοκρατική συνεργασία.

Η Ελλάδα και ο λαός μας έχει όλες τις δυνατότητες και τη δύναμη να γλυτώσει από τη σημερινή εφιαλτική κατάσταση. Το έργο αυτό μπορεί να προέλθει μόνο από τη συνένωση και τη συντονισμένη προσπάθεια όλων δίχως εξαίρεση των δημοκρατικών και πατριωτικών δυνάμεων της χώρας. Η προσπάθεια σε διεθνή κλίμακα για κατευνασμό και συνεννόηση, που τόσο ενισχύθηκε και τονίστηκε με τον τελευταίο λόγο του πρωθυπουργού της Σ.Ε. Γκεόρκι Μαλενκόφ, βοηθάει σοβαρά και σε μας εσωτερικά ένα τέτοιο έργο. Αυτό που τόνισε ο Μαλενκόφ ότι η άσκηση πολιτικής ειρηνικής συνεργασίας των δυο συστημάτων είναι χρέος όχι μόνο για τις χώρες του δημοκρατικού στρατοπέδου, μα και υποχρέωση όλων των χωρών – αφορά από τους πρώτους και εμάς. Και η άσκηση μιας τέτοιας πολιτικής πρέπει να αρχίσει από την αλλαγή της εσωτερικής μας πορείας προς τη δημοκρατική ομαλότητα και την ισοπολιτεία. Γι’ αυτό επιβάλλεται η πιο πλατιά αντιπαπαγική, αντιδικτατορική συγκέντρωση που θα παλέψει για την ομαλή δημοκρατική εσωτερική μας πορεία. Χρειάζεται ακόμα και ο πατριωτικός, δημοκρατικός συνασπισμός για την κινητοποίηση, οργάνωση και πάλη λαού και στρατού, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, που θα πρωτοστατήσει στην αντιπαπαγική συγκέντρωση και που θα δώσει, σαν αποτέλεσμα της πάλης του λαού και στην κατάλληλη στιγμή, και τη δημοκρατική κυβέρνηση συνασπισμού, την κυβέρνηση της πραγματικής αλλαγής. Το ΚΚΕ αυτού συγκεντρώνει σήμερα την κύρια προσπάθειά του. Στον τομέα της δημοκρατικής, πατριωτικής οργάνωσης του λαού. Πρωτοστατεί μα δεν προβάλλει αξιώσεις και φιλοδοξίες έξω από τη φιλοδοξία να είναι πάντα στις πρώτες γραμμές της πάλης και της θυσίας για το καλό του λαού και του τόπου.

Οι αμερικάνικες τυχοδιωκτικές προκλήσεις στο Βερολίνο, η κάτω από την κηδεμονία της Βάσινγκτον αποχαλίνωση του Λι Σι Μαν (Σήγκμαν Ρη) στην Κορέα, ο ακατάσχετος αμερικάνικος επιθετισμός σ’ όλ τον κόσμο, αποτελούν την πιο άμεση και σοβαρή απειλή ενάντια στην παγκόσμια ειρήνη και την ησυχία των λαών. Τα Βαλκάνια, με επίκεντρο την Ελλάδα, είναι μια από τις εστίες όπου η αμερικάνικη πλουτοκρατική ολιγαρχία βυσσοδομεί ενάντια στην ειρήνη και ετοιμάζει πυρετώδικα τις πολεμικές επιθετικές ενέργειές της: Και αυτό γιατί στα Βαλκάνια, στο πρόσωπο των προσκυνημένων της, ελλήνων, τούρκων και τιτικών αντιδραστικών – όπως το δείχνει και η τελευταία συνάντηση των τριών βαλκανικών υπουργών των εξωτερικών – βρίσκει η αμερικανοκρατία τους πιο πρόθυμος και δουλόφρονες λακέδες έτοιμους για όλα. Μοναρχοφασίστες και ξένος ιμπεριαλιστικός Τύπος δεν κρύβουν ότι σκοπός της συγκέντρωσης αυτής είναι η παραπέρα επεξεργασία των σχεδίων ενάντια στις γειτονικές μας χώρες της Λαϊκής Δημοκρατίας. Το γεγονός ότι ο παπαγικός μοναρχοφασισμός δημιουργεί με την αντιλαϊκή πολιτική παντού το αδιέξοδο και στέκει μπροστά στο αναμφισβήτητο αποτέλεσμα της χρεοκοπίας του – τον κάνει ξεχωριστά επιρρεπή προς κάθε λογής τυχοδιωκτισμό, γιατί φαντάζεται ότι οι τυχοδιωκτισμοί μπορούν να τον σώσουν. Τι άλλο δείχνει παρά εμμονή στους τυχοδιωκτισμούς και το γεγονός ότι όχι μόνο δεν ανακαλέσαμε ακόμα τους φαντάρους μας από την Κορέα, μα και κάτω από αμερικάνικη επιταγή, υπογράψαμε και την τελευταία δήλωση της Βάσινγκτον, που τόση κατακραυγή ξεσήκωσε και στην Αγγλία και σ’ όλο τον κόσμο, ότι αν το χρειαστούν και το διατάξουν οι γιάνκηδες, θα πολεμήσουμε και στην Κίνα. Και αυτού κρύβεται πραγματικά θανάσιμος κίνδυνος για την Ελλάδα και το λαό μας. Η διέξοδος είναι: Μια αντιπαπαγική συγκέντρωση για την εσωτερική ομαλότητα και πατριωτική δημοκρατική ένωση, οργάνωση και δράση λαού και στρατού, για τη δημοκρατική αλλαγή στην πορεία μας, εσωτερική και εξωτερική. Αυτό είναι το χρέος σήμερα κάθε Έλληνα και Ελληνίδας, κάθε πατριώτη.

Κλείνοντας τη συνέντευξη αυτή, πρέπει να τονίσω και όλη τη συμπάθεια και συμπαράστασή μας προς τους κατοίκους της Κεφαλονιάς, της Ιθάκης και της Ζακύνθου που τόσο σκληρά πλήγηκαν από τους σεισμούς καθώς και την πλήρη ανεπάρκεια των κυβερνητικών μέτρων αρωγής των, όπως εξαγγέλθηκαν ως την ώρα, και που δείχνουν την τάση να φορτωθούν όλα τα καινούργια βάρη στο λαό. Μπροστά στην εθνική αυτή συμφορά, η κυβέρνηση έδειξε όχι μονάχα την αναλγησία της και την αδιαφορία της για το δράμα των σεισμόπληκτων, μα και την πλέρια ανικανότητά της, την αγεφύρωτη καθυστέρησή της από το ύψος των λαϊκών προσδοκιών και απαιτήσεων στις δύσκολες στιγμές. Η κυβέρνηση, και σαν κεφαλή και σαν τοπικές αρχές και σαν συναγερμικοί τοπικοί παράγοντες, βρέθηκε μακριά και ολότελα ξένη προς το λαό. Οι παπαγικοί παράγοντες και οι υπεύθυνοι συναγερμικοί τοπικοί κρατικοί λειτουργοί εγκατάλειψαν απόλυτα το λαό και φρόντισαν μόνο πώς θα σώσουν το τομάρι τους. Ένα μέτρο και ένα δείγμα κι αυτό για το πώς συνδέεται με το λαό, πώς νιώθει τον πόνο και τη συμφορά. Ο λαός πρέπει να εκδηλώσει αμέριστα την αλληλεγγύη του προς τους σεισμόπληκτους. Μα δίπλα σ’ όσα θα δώσει ο λαός, το κράτος, αφαιρώντας από τα πολεμικά κονδύλια, πρέπει να προσθέσει τα άλλα εννιά δέκατα, που κι αυτά ο λαός τα πληρώνει.

Ο ανταποκριτής του “Ρώυτερ” είπε ότι τα ερείπια της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου, θυμίζουν τις καταστροφές της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και Ναγκασάκι. Η σύγκριση είναι χαρακτηριστική και πρέπει να μας θυμίζει πάντα, ότι η απειλή τέτοιου ολέθρου κρέμεται θανάσιμα πάνω μας, όσο διαφεντεύει στα χώματά μας η αμερικανοκρατία και όσο μας κυβερνά ο Παπάγος.

Αναδημοσιεύτηκε στον “Λαϊκό Αγώνα”, όργανο των προσφύγων της Ελλάδας στην Ουγγαρία, Τρίτη 8 Σεπτέμβρη (φ.446, σ.1) Τετάρτη 9 Σεπτέμβρη (φ.447, σ.1-2), Πέμπτη 10 Σεπτέμβρη (φ.448, σ.1-2).

Tagged: , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: