Ν. Ζαχαριάδη: Συμπεράσματα απ’ τα αποτελέσματα των εκλογών της 16 του Νοέμβρη (18/11/1952)

Οι εκλογές της 16ης Νοέμβρη 1952, οι τρίτες κατά σειρά στα τρία πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια, χαρακτηρίστηκαν από το ψευτοδίλημμα “Τι Παπάγος, τι Πλαστήρας” που αποδόθηκε στο Νίκο Ζαχαριάδη, αλλά ήταν ο μόνος που, στην πραγματικότητα, δεν το είχε πει: Το είπε ο γερο-Παπατζής για να αιτιολογήσει την προσχώρησή του στον Παπάγο, ενώ, το έκανε πράξη ο Πλαστήρας όταν ψήφιζε τον φιλοπαπαγικό εκλογικό νόμο. Το ΚΚΕ, αντίθετα, είχε μια πολιτική που διέκρινε το ρόλο του Πλαστήρα από αυτόν του Παπάγου, και πρότεινε εκλογική συνεργασία στον Πλαστήρα, ο οποίος όμως ήταν αυτός που την απέρριψε. Επίσης, το ΚΚΕ διέκρινε τα μέλη από τα στελέχη, αλλά και τα ίδια τα στελέχη του κόμματος του Πλαστήρα. Πρότεινε το δημοκρατικό ενιαίο μέτωπο πάλης. Σε αντίθεση με τη σημερινή στάση πολλών που, ό,τι κι αν λένε, αντιμετωπίζουν τα απλά μέλη όπως ακριβώς και τα (ανθενωτικά) στελέχη των άλλων οργανώσεων. Είναι οι ίδιοι που προτιμούν να δουν τους “ρεφορμιστές” να ιδιωτεύουν και να αποκαλύπτουν έτσι “την πραγματική τους φύση”, παρά να τους έχουν σε διάλογο και με απανωτές προτάσεις που να τους θυμίζουν έστω το αγωνιστικό τους προσωπείο. Δεν πα’ να μείνουν στο δρόμο να αγωνίζονται οι “λίγοι και αποφασισμένοι”; Πρόκειται για μια στάση όμως που μεταφέρει την προσωπική τους διάθεση, τα στοιχεία του χαρακτήρα τους στο πολιτικό πεδίο, προσωποποιεί δηλαδή την πολιτική, αντιλενινιστικά δεν την εντάσσει σε κάποιο σχέδιο απομόνωσης του κύριου εχθρού, αλλά του ίδιου του εαυτού τους, σαν να’ναι χομπίστες που δεν λούζονται τα αποτελέσματα (και) της πολιτικής (τους) στη ζωή τους. Είναι οι ίδιοι που προεκλογικά είπαν “Ούτε Σύριζα-Ούτε ΝΔ”, όμως ξέχασαν να προσθέσουν – για τον εαυτό τους – “Ούτε όπως πριν”. Είναι οι μονίμως “επιβεβαιωμένοι” – μεταξύ τους, φυσικά. Κι αν “δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους”, αυτό δεν σημαίνει πως δεν εντάσσονται σε κάποιο σχέδιο του αντιπάλου, που με χαρά θέλει τέτοιους “αντιπάλους” στη γωνία, απολίτικα κινούμενους.

Πλαστήρας-Παπάγος, υπό το άγρυπνο βλέμμα της Αυτού Μετριότητος

Η ΕΔΑ, αν συνυπολογίσει κανείς και τους ανεξάρτητους υποψηφίους της, αύξησε τις συνολικές της ψήφους. Και την επομένη των εκλογών, το BBC έδινε 10 έδρες στην ΕΔΑ, ενώ το απόγευμα της ίδιας μέρας, η “Φωνή της Αμερικής” έδινε, έστω μία έδρα, αυτή στην Λευκάδα. Τελικά, μετά από όργιο αμερικανικών πιέσεων, αφού γι’ αυτό άλλωστε είχαν διοργανωθεί οι τρίτες κατά σειρά εκλογές, όλες οι έδρες αφαιρέθηκαν από την ΕΔΑ. Ωστόσο, ουδόλως επηρεάστηκε η αγωνιστική και οργανωτική ανάκαμψη του λαϊκού κινήματος. Στο τέλος της κοινοβουλευτικής εκείνης περιόδου, στις αρχές του 1956, το ΚΚΕ είχε 11.500 μέλη που δρούσαν στην Ελλάδα, ενώ προγραμματιζόταν για το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς και η επαναφορά της ανώτατης ηγεσίας του (του ίδιου του γενικού γραμματέα του), που μόνο οι δυσμενείς εξελίξεις, με τη διεξαγωγή της αντικαταστατικής “6ης Ολομέλειας” που διέλυσε το ΚΚΕ, απέτρεψαν. Επίσης, είχε σχηματιστεί από το ΚΚΕ η Δημοκρατική Ένωση, ένα γιγαντιαίο πολιτικό μέτωπο, από τον Παπανδρέου ως τον Μητσοτάκη, μια ενότητα όχι ελάχιστου παρονομαστή (όπως θέλουν κάποιοι ή εννοούν οι ανθενωτικοί συκοφάντες), αλλά με πολιτικό προσανατολισμό, που ευνόησε το ΚΚΕ, αφού ανέδειξε το ότι το νέο “φρούτο” Καραμανλής, μόνο με τη βία και την αμερικανοκρατία μπορούσε να σταθεί, ενώ διέσπασε και το Κέντρο υπέρ του λαϊκοδημοκρατικού κινήματος: και παρότι η “6η Ολομέλεια” εξάντλησε μέσα σε δύο χρόνια τη δυναμική που είχε δημιουργήσει η Δημοκρατική Ένωση, κατέστη εφικτή η εκλογική επιτυχία του 1958, που οφείλεται αποκλειστικά στη δυναμική από τις ενωτικές πρωτοβουλίες ως το 1956, κι όχι στα ανεμοσκορπίσματα των άνευ αρχών συγκολλήσεων με το ψηφοδέλτιο της ΕΔΑ του 1958 και της ενότητας “σε λευκό χαρτί”.

Παρακάτω παρατίθεται η τέταρτη, και απολογιστική, παρέμβαση του Νίκου Ζαχαριάδη για τις εκλογές εκείνες.

***

Συμπεράσματα απ’ τα αποτελέσματα των εκλογών της 16 του Νοέμβρη

Ο Γενικός Γραμματέας του Κ.Κ.Ε. σ.Νίκος Ζαχαριάδης έδωσε την παρακάτω απάντηση σε συντάχτη του ραδιοσταθμού της Ελεύθερης Ελλάδας για τα συμπεράσματα που πρέπει να βγούνε από τις προχθεσινές εκλογές στην Ελλάδα.

Το πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει από τις προχθεσινές εκλογές είναι ότι για μια ακόμα φορά απέτυχε η κύρια επιδίωξη της αμερικανοκρατίας και του Πιουριφόι να συντρίψει τις δημοκρατικές δυνάμεις του λαού. Παρά το αντιδημοκρατικό εκλογικό σύστημα, τους πρωτοφανείς εκβιασμούς και την εκλογική τρομοκρατία σε βάρος των δημοκρατικών συνδυασμών και υποψηφίων, παρά την πρωτοείδωτη εξαγορά και εμπορία ψήφων, οι δημοκρατικές δυνάμεις βγήκαν ενισχυμένες από τις εκλογές. Μην ξεχνάμε ότι το μεγαλύτερο ποσοστό της εκλογικής αποχής είναι αποτέλεσμα της τρομοκρατίας. Παρ’ όλα αυτά, ο Πιουριφόι δεν πέτυχε να συντρίψει τις δημοκρατικές δυνάμεις. Αυτό είναι το πιο σημαντικό πολιτικό γνώρισμα των εκλογών. Η πιο πειστική και αψευδής γι’ αυτό μαρτυρία είναι το “Μπι Μπι Σι” του Λονδίνου που έδωσε κιόλας στη δημοκρατική παράταξη δέκα βουλευτές και που κατάπιε τη γλώσσα του και δεν μπόρεσε σήμερα να αναγγείλει πτώση των ψήφων της αριστεράς, όπως συνηθίζει να κάνει πρώτα-πρώτα όταν του δίνεται ή δεν του δίνεται η σχετική ευκαιρία. Οι ανισότητες στην εκλογική αντιπαράθεση ανάμεσα στους Παπάγο και Πλαστήρα από τη μια και τους δημοκρατικούς συνδυασμούς από την άλλη ήταν τέτοιες, που υπογραμμίζουν έντονα τα αποτελέσματα που πέτυχαν οι δημοκρατικοί και μεγαλώνουν ακόμα τη σημασία τους. Και με τέτοια ανισότητα δε θ’ άντεχε ούτε ο Παπάγος ούτε ο Πλαστήρας που θα κατασυντριβόντουσαν κυριολεκτικά κάτω απ’ το βάρος της. Οι εκλογές ήταν μια μάχη, που ο λαός την έδωσε χωρίς καμιά αυταπάτη και κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Και τα κουκιά τους, και στραπατσαρισμένα αποτελέσματά τους δείχνουν και τέτοια όπως τα δίνουν ότι τη μάχη αυτή ο Πιουριφόι την έχασε γιατί δεν πέτυχε την κύρια επιδίωξή του.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι η πανωλεθρία του Πλαστήρα που ήταν ολοφάνερη και που μόνο ο ίδιος δεν την έβλεπε ή δεν ήθελε να τη δει. Η πανωλεθρία αυτή και η προσωπική του ήττα στην Αθήνα είναι το αποτέλεσμα της αντεθνικής αμερικανόδουλης πολιτικής του. Το δίδαγμα αυτό είναι αποφασιστικής σημασίας για όλους τους πατριώτες και δημοκράτες που παρασέρνονται ακόμα από την πλαστοδημοκρατική δημαγωγία του Πλαστήρα και του δήθεν κέντρου του.

Το τρίτο συμπέρασμα είναι ότι ο Πλαστήρας εκπλήρωσε ως το τέλος το ρόλο που του ανέθεσε η αμερικανοκρατία, ρόλο του προδότη και διασπαστή της δημοκρατίας. Μ’ όλη του την πολιτική και με το εκλογικό σύστημα που ψήφισε άνοιξε το δρόμο στον Παπάγο. Στάθηκε ο προαγωγός του φασιστικού συναγερμού, και δε θα’χει τώρα ούτε τη χαρά που φιλοδοξούσε να σταθεί στη βουλή άξια για τον Παπάγο αντιπολίτευση.

Το τέταρτο συμπέρασμα είναι – κι αυτό το δείχνουν οι αριθμοί – η απλή άθροιση των ψήφων των δημοκρατών και της παράταξης Πλαστήρας. Ότι αν ο Πλαστήρας δεχόταν τις ανυστερόβουλες και ειλικρινείς προτάσεις που του κάναμε, οπότε και η συγκέντρωση ψήφων υπέρ της δημοκρατίας θα ξεπερνούσε κατά πολύ την άθροιση που αναφέρουμε πιο πάνω, ο Παπάγος θα πάθαινε συντριφτική ήττα και στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη και σ’ όλα τα μεγάλα κέντρα και σ’ όλη την Ελλάδα. Αν ο Πλαστήρας αποτίναζε, απαρνιόνταν την αμερικανοκρατία και πάλευε για την ανεξαρτησία, τη δημοκρατία και την ειρήνη, το δημοκρατικό στρατόπεδο θα θριάμβευε στις εκλογές. Ο Πλαστήρας όμως επέμεινε στην προδοσία και έπαθε πανωλεθρία που τον ζάλισε και τον κάνει να προσποιείται τον κατάπληκτο. Όλοι οι τίμιοι πατριώτες και δημοκράτες που χθες πίστεψαν πάλι και ψήφισαν τον Πλαστήρα πρέπει να βγάλουν από όλα αυτά τα αναγκαία δημοκρατικά συμπεράσματα και διδάγματα.

Το πέμπτο συμπέρασμα είναι ότι οι εκλογές δείξαν μια συγκέντρωση της αντίδρασης γύρω από τον αμερικανόδουλο φασιστικό παπαγικό συναγερμό που τον ψήφισαν οι εναπομείναντες “λαϊκοί” και Παπανδρεϊκοί και πολλοί Βενιζελικοί.

Το έκτο συμπέρασμα. Ο Παπάγος τώρα θα σχηματίσει κυβέρνηση. Έτσι για το λαό και την Ελλάδα αρχίζει καινούργια περίοδο σκληρής δοκιμασίας και δεινοπαθημάτων. Η αμερικανοκρατία και η αμερικανοδουλεία θα οργιάσουν κυριολεκτικά. Τα κακά που δέχνουν την πατρίδα μας θα πολλαπλασιαστούν. Ο παπαγικός συναγερμός δεν είναι ούτε αυτός σε θέση να μαστορέψει και να αντιμετωπίσει δημιουργικά, ανορθωτικά τα προβλήματα και τα ζητήματα που βασανίζουν τον τόπο, γιατί πάνω στο δρόμο της αμερικανοκρατίας δεν υπάρχει τέτοια δημιουργική, ανορθωτική αντιμετώπιση για τα ζητήματά του. Αυτό σημαίνει ότι η κρίση που δέρνει τη μοναρχοφασιστική αμερικανοκρατούμενη Ελλάδα δε θα χαλαρώσει, δεν θα υποχωρήσει μα θα ενταθεί και θα οξυνθεί ακόμη πιο πολύ. Τα δεινά για το λαό θα μεγαλώσουν. Μα θα μεγαλώσει και η πάλη του για τη ζωή, την ανεξαρτησία, την ειρήνη και τη δημοκρατία. Ο παπαγικός συναγερμός ούτε ήταν ούτε μπορεί να είναι κάτι το καινούργιο. Αποτελεί συνονθύλευμα, μάζευμα καρύδια από κάθε λογής καρυδιές της αντίδρασης και ούτε έχει εσωτερική ενότητα. Παρά το ότι ο βασικός πυρήνας του αποτελείται από την αποχαλινωμένη ολοκληρωτικά αμερικανόδουλη, τυχοδιωκτική και πολεμόχαρη στρατοκρατία, μέσα του υπάρχουν και ζουν τα σκουλήκια της διάλυσης και της αποσύνθεσης. Και το ότι, αν στην αρχή, η μέθη της εκλογικής νίκης θα επιδράσει συνδετικά, κεντρομόλα, όμως η κατάμουτρη σύγκρουσή του με τα προβλήματα που δε θα μπορέσει να μαστορέψει, η απόλυτη αντίθεσή του με το λαό που από τα πρώτα κιόλας έργα του θα εκδηλωθεί χειροπιαστά, τσεκουράτα, το αμερικανόφουλο πρόσωπό του που δε θα μπορέσει να κρύψει και που θα το δείξουν ξεκάθαρα, ριζικά αντίθετο με τα στοιχειώδη εθνικά συμφέροντα, όλα αυτά θα του ξύσουν γρήγορα τη μπογιά και θα δυναμώσουν τις φυγόκεντρες αποσυνθετικές δυνάμεις μέσα στους κόλπους του μωσαϊκού του. Βέβαια, ο παπαγισμός θα οργιάσει κυριολεκτικά, αντιλαϊκά και αντεθνικά. Μα αυτό ακριβώς προκαθορίζει και τη πρόοδο προς το χαμό του, που θα τη φέρει η λαϊκή πάλη. Ο λαϊκός μύλος άλεσε ως τα τώρα πολλά πρωτοπαλίκαρα της πλουτοκρατίας που ξεφάντωσαν και συνωμότησαν ενάντια στην πατρίδα και τα λαϊκά συμφέροντα. Ο λαός μας είναι σκληρό καρύδι και σ’ αυτό απάνω θα σπάσει τα δόντια του και ο παπαγικός λύκος. Ο διάολος δεν είναι τόσο τρομερός όσο τον ζωγραφίζουν. Ο λαός μας δε φοβήθηκε ως τώρα κανένα σατανά. Δε θα φοβηθεί ούτε τον Παπάγο. Με την ευκαιρία καλό είναι να θυμηθούμε και τούτο. Το 1929 ο Ελ. Βενιζέλος ήρθε εκλογικά θριαμβευτής με το ίδιο εκλογικό σύστημα που έφερε τώρα τον Παπάγο. Κι ο βενιζέλος τότε έταζε ότι θα κάνει την Ελλάδα αγνώριστη, και τα κατάφερε, μα από την ανάποδη. Έκανε το λαό αγνώριστο. Και σε λίγο ο Βενιζέλος ξέφτισε. Και ήταν παρ’ όλα αυτά Βενιζέλος. Η ιστορία είναι αμείλικτη. Και ο Παπάγος περισσότερο γρήγορα παρά αργά δε θ’ αποφύγει αυτό που έπαθε ο Βενιζέλος. Ο λαός θα τον χαντακώσει.

Το έβδομο συμπέρασμα. Στη νέα τραγική κατάσταση που δημιουργήθηκε από την αμερικανόπνευστη πλαστηρική πολιτική και που έφερε σε συγκέντρωση των δυνάμεων της αντίδρασης και την εκλογική επικράτηση του Παπάγου και του φασιστικού συναγερμού του, επιβάλει πιο αποφασιστική, αγωνιστική λαϊκή αντιμετώπισή του. Αυτό μπορεί να γίνει με την πιο θαρραλέα και μαζική συγκέντρωση των δυνάμεων της δημοκρατίας, της ανεξαρτησίας και της ειρήνης για τη σωτηρία της πατρίδας. Η παπαγική διακυβέρνηση από την πρώτη κιόλας στιγμή θα’ναι ξεφάντωμα της τρομοκρατίας, της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης σε βάρος του λαού. Ο Παπάγος δήλωσε κιόλας ότι δε θα διαψεύσει τις προσδοκίες των φίλων του, δηλαδή των αμερικάνων. Αυτό σημαίνει καινούργιες καραβιές σφαχτάρια στην Κορέα, πιο ολοκληρωτική στρατιωτικοποίηση, πιο απόλυτη υποταγή όλων και των πάντων στον αμερικάνικο πόλεμο. Από δω βγαίνει ο θανάσιμος κίνδυνος που απειλεί και θα απειλεί πιο άμεσα την Ελλάδα και το λαό μας κάτω από την παπαγική μπότα. Από δω βγαίνει το πρώτιστο πατριωτικό και δημοκρατικό καθήκον, για όλους. Πιο γερή, μαζική, παλλαϊκή, δημοκρατική, πατριωτική συγκέντρωση, οργάνωση και πάλη. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Ο λαός τα ‘βγαλε πέρα ως τα σήμερα με πολλές μπόρες. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα αντιμετωπίσει αποτελεσματικά και τελικά και νικηφόρα και την επερχόμενη παπαγική πανούκλα.

Το όγδοο συμπέρασμα. Δεν επιτρέπεται καμιά γκρίνια και απογοήτευση. Οι δυσκολίες φυσικά στην αρχή θα φανούς και πάλι πιο μεγάλες και σκληρές. Μα οι ίδιες οι εκλογές δείξανε ότι υπάρχει στο λαό μια συμπαγής δημοκρατική πλειοψηφία. Χρειάζεται να τη συγκεντρώσουμε, να την οργανώσουμε, να την κινητοποιήσουμε, να την οδηγήσουμε και παραπέρα στην πάλη. Και για το τελικό αποτέλεσμα της πάλης αυτής δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία. Η νίκη θα’ναι του λαού. Οι κουκουέδες δεν τα ‘βαλαν ποτέ κάτω. Μπροστά και στην πιο μεγάλη δυσκολία. Και τώρα θα σταθούν μπροστάρηδες στη δουλειά για τη δημοκρατική, πατριωτική συγκέντρωση, οργάνωση και πάλη όλων των δημοκρατών και πατριωτών του λαού και του στρατού. Δεν δικαιολογείται καμιά αποθάρρυνση και αποκινητοποίηση των λαϊκών δυνάμεων. Με πιο μεγάλη πίστη και πείσμα ας συνεχίσουμε τον αγώνα. Ας διδαχτούμε κι από τα λάθη μας. Ας μην ξεχνάμε ότι οι τίμιοι δημοκράτες, ζαλισμένοι από αυταπάτες, που βοήθησαν τον Πλαστήρα στη βουλή, τον διευκόλυναν να περάσει τον φιλοπαπαγικό εκλογικό νόμο και βοήθησαν έτσι τον Πλαστήρα να πραγματοποιήσει την αποστολή που είχε από την Ουάσινγκτον και από τον Πιουριφόι. Ας μην τον ξεχνάμε αυτό και να βγάλουμε απ’ αυτό σωστά συμπεράσματα. Κι ας πυκνώσουμε, ας συσφίξουμε πιο πολύ τις γραμμές μας. Οι οπαδοί του Πλαστήρα μα και οι οπαδοί του Παπάγου απ’ το λαό, απ’ τα λαϊκά στρώματα, είναι τίμιοι έλληνες και ανήκουν στην Ελλάδα. Και αυτούς, με ακούραστη δουλειά, ρέπει να τους διαφωτίσουμε, να τους εξηγήσουμε την αλήθεια, να τους πείσουμε και να τους κερδίσουμε. Μπόρα έρχεται. Μα οι φίλοι και οι αγωνιστές στις μπόρες φαίνονται. Πιο ψηλά τη σημαία της πάλης για την επιβίωση του λαού για την εθνική ανεξαρτησία, τη δημοκρατία, την ειρήνη. Και ο Παπάγος δεν θα μπορέσει να επιτύχει το αμερικανόδουλο αντιλαϊκό έργο του. Τα σχέδια του Πιουριφόι θα τα χαλάσουμε. Εκείνος που θα γελάσει τελευταίος θα ‘ναι ο λαός και μόνον αυτός.

Δημοσιεύτηκε, μεταξύ άλλων, στο “Λαϊκό Αγώνα”, Όργανο των Προσφύγων της Ελλάδας στην Ουγγαρία, Χρόνος Γ’, αρ.φ. 223, Τετάρτη 19 Νοέμβρη 1952, σ.1.

Βλ επίσης

Για μια πατριωτική δημοκρατική συγκέντρωση-για μια πραγματική δημοκρατική αλλαγή  (+ένα σχόλιο για το σύνθημα “Τι Παπάγος – Τι Πλαστήρας”) (26/10/1952)

Ας σηκώσει ο Πλαστήρας τη σημαία της ενότητας, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης και της δημοκρατίας κι εμείς θα του ξεχάσουμε ακόμα και το Μπελογιάννη” (συνέντευξη στο Ρ.Σ. της Ελεύθερης Ελλάδας) (29/10/1952)

Ραδιοφωνική προεκλογική ομιλία (14/11/1952)

Tagged: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: