Π. Βαϊνά: Οι εθνικές μειονότητες στην αυριανή λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα (Националните малцинства во утрешна народнодемократична Гърция)

Πολλοί ισχυρίζονται ότι, επ’ ευκαιρία της πανδημίας, ο ιμπεριαλισμός θα φέρει ανακατατάξεις στην ισχύ όχι μόνο μεμονωμένων τμημάτων της αστικής τάξης μεταξύ τους, ή σε βάρος της εργασίας ως συνήθως, αλλά και μεταξύ μεγάλων δυνάμεων και μεταξύ κρατών. Μια τέτοια αλλαγή δεν γίνεται με όχημα μόνο την οικονομία, αλλά και ζητήματα, όπως το εθνικό. Το εθνικό ζήτημα, λοιπόν, παραμένει επίκαιρο. Και μία ξεκάθαρη στάση αρχών επί του ζητήματος αυτού, μπορεί να συμβάλλει στην πιο ισχυρή ενότητα των λαών και την αντιμετώπιση των επιθέσεων αυτών.

Όπως έχει γραφτεί κι άλλες φορές, η αναγνώριση του δικαιώματος αυτοδιάθεσης μιας εθνότητας από το κόμμα της εργατικής τάξης, της ραχοκοκαλιάς δηλαδή του πλειοψηφούντος έθνους σε μια χώρα, είναι η βάση για την επίλυση του εθνικού ζητήματος. Κι αυτό ισχύει ειδικά λόγω της ύπαρξης και επέμβασης του ιμπεριαλισμού. Η αναγνώριση του δικαιώματος αυτοδιάθεσης είναι η μόνη θέση που καθιστά εφικτή την απρόσκοπτη συνέχιση της αδελφικής συνεργασίας των δύο αυτών εθνών, χωρίς επαπειλούμενες τραγωδίες ακόμα και για το πλειοψηφούν έθνος. Οι στρουθοκάμηλοι που δεν αναγνωρίζουν ιμπεριαλισμό ούτε καν ύπαρξη εθνικών μειονοτήτων είναι αυτοί που καθιστούν εφικτές τέτοιες τραγωδίες. Ίδια επίπτωση έχει και η στάση όσων, για να αποφύγουν να πραγματευτούν το εθνικό ζήτημα στη χώρα τους, επικαλούνται την εξαρτημένη θέση της χώρας τους από τον ιμπεριαλισμό, αλλά ξεχνούν ότι ο ιμπεριαλισμός δημιούργησε ή διαμόρφωσε κράτη εξαρτημένα, τα οποία ταυτόχρονα καταπιέζουν άλλα έθνη.

Όπως έχει, όμως, επανειλημμένα υποδειχτεί, ένα πράγμα η αναγνώριση του δικαιώματος αυτού και εντελώς άλλο η θέση του κόμματος της ραχοκοκαλιάς του πλειοψηφούντος έθνους για τη μορφή της αυτοδιάθεσης αυτής. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει, πρώτον, ότι το κόμμα αυτό μπορεί και πρέπει να έχει θέση για την πορεία του μειοψηφούντος έθνους, αφού για αυτή θέση έχουν η αστική τάξη (τόσο του πλειοψηφούντος όσο και του μειοψηφούντος), αλλά και ο ιμπεριαλισμός. Δεύτερον, σημαίνει ότι το κόμμα μπορεί να είναι ενάντια στην απόσχιση. Το κόμμα αυτό κρίνει με βάση τα γενικότερα συμφέροντα της προλεταριακής επανάστασης, αφού αυτή θα επιλύσει τελεσίδικα τα εθνικά προβλήματα, και με βάση το τι θα επιφέρει η κάθε πιθανή λύση βάσει αυτοδιάθεσης στην αντίθεση ιμπεριαλισμός-λαοί.

Σε κάθε περίπτωση, και οι επαναστατικές οργανώσεις του έθνους που ασκεί την αυτοδιάθεση οφείλουν να επιλέγουν τη λύση που προωθεί τα γενικότερα συμφέροντα της επανάστασης η οποία επιλύει οριστικά και το ζήτημα του έθνους τους. Συνεπώς, αν το κόμμα του πλειοψηφούντος έθνους πρέπει να αναγνωρίζει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης, το κόμμα ή η επαναστατική οργάνωση της εργατικής τάξης, της ραχοκοκαλιάς δηλαδή του μειοψηφούντος έθνους, δεν πρέπει να μην υποστηρίζει την ένωση με το πλειοψηφούν έθνος, αφού αυτό έχει πάψει να είναι καταπιεστικό. Ναι μεν η απόφαση είναι του μειοψηφούντος έθνους, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μην υπάρχει, ή να είναι ασυντόνιστη η πολιτική ζύμωση των δύο κομμάτων της ραχοκοκαλιάς κάθε έθνους, του πλειοψηφούντος και του μειοψηφούντος. Οι κομμουνιστές είναι υπέρ της αυτοδιάθεσης των λαών, όχι των ενίοτε ιμπεριαλιστών ηγετών τους.

Η αναγνώριση του δικαιώματος αυτού το μόνο που σίγουρα σημαίνει είναι η αναγνώριση από το έθνος που το παραχωρεί ότι το έθνος που το ασκεί είναι ίσο με αυτό. Και τίποτε άλλο. Δεν χρειάζεται να είσαι κομμουνιστής για να αναγνωρίζεις την εθνική ισοτιμία και τη ζημιά που προκαλεί ακόμα και στο πλειοψηφούν έθνος η εθνική ανισοτιμία. Και δεν χρειάζεται να είσαι κομμουνιστής για να διατρανώνεις την εθνική ισοτιμία ειδικά όταν το καταπιεζόμενο έθνος, λόγω διαφόρων παραγόντων, έχει βάλει πλώρη για αλλού, όπως οι Σλαβομακεδόνες της Ελλάδας μεταπολεμικά, λόγω τεσσάρων παραγόντων που αγνοούν οι απλοϊκά σκεπτόμενοι και οι αντικομμουνιστές: 1) την εθνοκαθαρτική άμεση παρέμβαση του υποβασταζόμενου από τον ιμπεριαλισμό μεταβαρκιζιανού καθεστώτος, 2) τη διαβρωτική άμεση παρέμβαση του αγγλικού, αρχικά, ιμπεριαλισμού (μέσω του αγγλικού υποπροξενείου Φλώρινας και ελληνοκυπρίων οργάνων του), που αξιοποιώντας τα μοναρχοφασιστικά όργια, άναβε αυτονομιστικά «φιτίλια», 3) την υποκειμενική – υπονομευτική για την αντιιμπεριαλιστική ενότητα Ελλήνων και Σλαβομακεδόνων – δράση του Τίτο (που οι «προδοτολόγοι» παρουσιάζουν χωρίς να αναδεικνύουν την φιλοϊμπεριαλιστική της ουσία, δηλαδή, την κοινή βάση για τη δράση του στο μακεδονικό που είχε με τους μετέπειτα ανοιχτά συμμάχους του μοναρχοφασίστες). Σοβαρό ρόλο, όμως, έπαιζε και το αντικειμενικό γεγονός της για πρώτη φορά σχετικά ελεύθερης ανάπτυξης των Σλαβομακεδόνων ως έθνους στη Γιουγκοσλαβία. Κι αυτό, παρά τις προσπάθειες του Τίτο για ψυχική, εθνική, πολιτική και πολιτιστική απομάκρυνση των Σλαβομακεδόνων από τη μεγάλη σλαβική οικογένεια και τον περιορισμό τους στη μικρή γιουγκοσλαβική οικογένεια (π.χ. μέσω του εκσερβισμού του σλαβομακεδονικού αλφαβήτου). Το ΚΚΕ, με την αναγνώριση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης, με δεδομένη φυσικά την μαχητική ενότητα Ελλήνων-Σλαβομακεδόνων και την ιμπεριαλιστική παρέμβαση, δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να ρίξει άλλο ένα όπλο στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τη διάσπαση Ελλήνων-Σλαβομακεδόνων που υποδαύλιζαν, από κοινού και στο ρόλο του ο καθένας, τιτοϊκοί και μοναρχοφασίστες.

Άλλωστε, κατά την άσκηση του δικαιώματος αυτού, το έθνος αυτό μπορεί να επιλέξει διάφορες εκδοχές: από την παραμονή στο κράτος αυτό χωρίς κάποια μορφή διοικητικής ή πολιτικής αυτονομίας (αλλά με άλλες μορφές διασφάλισης ισοτιμίας, π.χ. συμμετοχή στην κυβέρνηση ή άλλους κρατικούς θεσμούς, ή ένα Σοβιέτ των Εθνοτήτων όπως στην ΕΣΣΔ), διάφορες μορφές διοικητικής ή πολιτικής αυτονομίας, ή αυτονομίας σε συγκεκριμένα θέματα, την ομοσπονδιοποίηση ή συνομοσπονδιοποίησή του με το κράτος στο οποίο ανήκει, την απόσχιση και τη συγκρότηση σε ανεξάρτητο κράτος ή την ένωση με άλλο κράτος.

Σε επόμενες αναρτήσεις θα υπάρξει αναφορά στις πιθανές επιλογές της σλαβομακεδονικής μειονότητας σε περίπτωση νίκης του ελληνικού λαϊκοδημοκρατικού κινήματος αλλά και στη σχέση αυτοδιάθεσης μειονότητας και ενότητας του έθνους της. Μια αναφορά σε αυτά τα ζητήματα γίνεται ακροθιγώς στο παρακάτω άρθρο, που υπογράφεται με τα αρχικά Π.Β., προφανώς από τον Παντελή Βαϊνά, ηγέτη της λαϊκοδημοκρατικής οργάνωσης των Σλαβομακεδόνων της Ελλάδας, “Ήλιντεν”. Η “Ήλιντεν” ήρθε στη θέση του ΝΟΦ, το οποίο είχε ιδρυθεί από τιτοϊκούς (χωρίς να διακηρύττουν αυτοί ανοιχτά τους φιλοτιτοϊκούς τους σκοπούς) οι οποίοι αξιοποίησαν το οργανωτικό τους προβάδισμα λόγω της καθυστέρησης του ΚΚΕ να ασκήσει ενεργητική πολιτική στις τάξεις της μειονότητας, που αφέθηκε έτσι έρμαιο των ιμπεριαλιστών και των λακέδων τους τιτοϊκών και μοναρχοφασιστών. Το ΚΚΕ, μετά από ένοπλες συγκρούσεις του υπό διαμόρφωση ΔΣΕ με τους ένοπλους φιλοτιτοϊκούς μειονοτικους, αποφάσισε το Νοέμβρη του 1946 να ασκήσει ενεργητική πολιτική στη βάση της πολιτικής ενότητας της μειονότητας και της μαχητικής ενότητας Ελλήνων-Σλαβομακεδόνων. Δεν έφτιαξε ξεχωριστή οργάνωση, αλλά προσπάθησε να φέρει το ΝΟΦ σε αυτή τη βάση. Παρά τις συνεχείς προσπάθειες (βλ.π.χ.εδώ) δεν κατέστη εφικτό αυτό.

Ο Παντελής Βαϊνάς ήταν από τα στελέχη, όπως ο Κωτσόπουλος και ο Γουσόπουλος, που σήκωσε δυσανάλογο βάρος ακόμα και για την ηλικία του, για την αποκατάσταση της ορθής πολιτικής πορείας της μειονότητας, που οι φιλοτιτοϊκοί ηγέτες της Μήτροφσκι, Κεραμητζίεφ, Ότσε, Γκότσε, Ράκοφσκι, Βέρα Φώτεβα, Ουρανία Γιουρούκοβα κ.ά. είχαν οδηγήσει στην καταστροφή και την προσφυγοποίηση, με την παράλληλη με τους μοναρχοφασίστες δράση τους. Παρότι ήταν στρατιωτικά υπεύθυνος για την τελική κατάρρευση τον Αύγουστο του 1949 (ως διοικητής της 11ης Μεραρχίας του ΔΣΕ πήρε το τάγμα από το Λέσιτς και δεν το επέστρεψε, παρά την εντολή Βλαντά), δεν είχε πρωτοστατήσει στην προηγούμενη προσπάθεια πολιτικής ενοποίησης των Σλαβομακεδόνων στο ΝΟΦ, όπως ο Κωτσόπουλος (που συκοφαντικά οι τιτοϊκοί αποκαλούσαν “γραικομάνο”), και έτσι μπορούσε να είναι επικεφαλής της νέας οργάνωσης. Και παρότι συμβιβάστηκε με το καθεστώς της “6ης Ολομέλειας”, μία από τις συνέπειες της οποίας ήταν η διάλυση της “Ήλιντεν” (την οποία έθετε ως προαπαιτούμενο για την αποκατάσταση των διμερών σχέσεων ο φιλοϊμπεριαλιστής Τίτο), δεν καταδέχτηκε να πάει στην τιτοκρατούμενη ΛΔΜ, όπου οδηγήθηκαν άλλοι Σλαβομακεδόνες, με την αυτοκτονική λογική που διαχώρισε τον επαναπατρισμό τους από αυτόν των άλλων πολιτικών προσφύγων, και έμεινε στη ΛΔ Βουλγαρίας (αν και μπόρεσε να επιστρέψει στην Ελλάδα).

Ένα, όμως, ζήτημα που μπορεί σε αυτή την ανάρτηση να θιχτεί προκύπτει με αφορμή τη μετάφραση του άρθρου αυτού. Το άρθρο αυτό μεταφράστηκε από το parapoda από τη ντόπια μακεδονική (κατά τον Παύλο Μελά και την ελληνική απογραφή του 1920) γλώσσα που μιλιέται σε εδάφη της ελληνικής Μακεδονίας. Και εδώ υπάρχει ένα ζήτημα για όσους ζητούν τη διδασκαλία της σύγχρονης μακεδονικής γλώσσας στην ελληνική Μακεδονία. Στο σημείο αυτό πρέπει να ειπωθεί ότι, αν οι κομμουνιστές αναγνωρίζουν την ισότητα των δικαιωμάτων των εθνών, ως μια άλλη αρχή για το εθνικό ζήτημα δεν αναγνωρίζουν την ισότητα και των υποχρεώσεων: τα προηγμένα έθνη έχουν υποχρέωση να βοηθούν τα καθυστερημένα να αναπτυχθούν. Μόνο έτσι δεν γίνονται έρμαιο των ιμπεριαλιστών και τα δύο έθνη, μόνο έτσι διασφαλίζεται η ενότητά τους. Ό,τι όμως ισχύει για τις σχέσεις μεταξύ εθνών, γιατί δεν ισχύει και εντός των εθνών; Άλλωστε, το προβάδισμα των Σλαβομακεδόνων στη Β.Μακεδονία, λόγω και μόνο του γεγονότος να δημιουργήσουν πρώτα εκεί εθνικό κράτος εκεί, γιατί θεωρείται δεδομένο; Αν ένα εθνικό κέντρο είναι «πιασμένο» από τον ιμπεριαλισμό, τότε καθήκον των προοδευτικών ανθρώπων εντός του έθνους, αλλά και γενικά, είναι η σύγκρουση εντός του έθνους να φτάσει ως και στη δημιουργία νέου εθνικού κέντρου. Το επαναστατικό-ζαχαριαδικό ΚΚΕ, με τις λίγες δυνάμεις διανοουμένων εντός της μειονότητας (που ούτως ή άλλως ήταν λίγοι, δεδομένης της καταπίεσης πανεθνικά), προσπάθησε να δημιουργήσει ένα νέο εθνικό κέντρο για τους Σλαβομακεδόνες: ένα κέντρο αντιιμπεριαλιστικό, δηλαδή, ανεπιτήδευτα φιλικό προς τον ελληνικό λαό. Γιατί, λοιπόν, να θεωρείται δεδομένος ο εκσερβισμός του αλφαβήτου και της ίδιας της σλαβομακεδονικής γλώσσας και ο πολιτισμός; Γιατί να θεωρείται δεδομένος όχι απλά ο περιορισμός του σλαβομακεδονικού πολιτισμού εντός της μικρής γιουγκοσλαβικής οικογένειας, περιορισμό που προωθούσε για πολιτικούς, φιλοϊμπεριαλιστικούς μάλιστα, λόγους ο Τίτο; Δεν ανήκει στη μεγαλύτερη σλαβική οικογένεια το έθνος αυτό; Γιατί η ενότητα του έθνους αυτού, και η ανάπτυξη της μειονότητας, ακόμα και από υποστηρικτές της, σιωπηρά να γίνεται αντιληπτή ως υιοθέτηση-προσάρτηση υπό τους όρους της ως τώρα ανάπτυξης στη ΛΔΜ/Β. Μακεδονία; Δεν αντίκειται αυτό ακόμα και στους πραγματικούς όρους της ύπαρξης της μειονότητας, οικονομικούς και επαφής με άλλες γλώσσες ως τώρα; Αυτά τα ερωτήματα είναι προφανές ότι είναι κάτι άλλο από το ότι είναι αναπόφευκτα τα πολιτιστικά δάνεια από τη Β. Μακεδονία και άσχετα αν τελικά επικρατήσει η γλώσσα όπως τυποποιήθηκε στη ΛΔΜ.

Για αυτό το λόγο, παρατίθεται και το κείμενο στην αρχική γλώσσα.

***

Οι εθνικές μειονότητες στην αυριανή λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα

άρθρο του Π.Β.

Στη μοναρχοφασιστική Ελλάδα οι εθνικές μειονότητες, και πρώτη από όλες, οι Σλαβομακεδόνες, βρίσκονται σε μια κατάσταση ανηλεούς δίωξης. Έχουν στερηθεί τα πάντα, ακόμα και τα στοιχειωδέστερα εθνικά δικαιώματα: βιώνουν βίαιη εξορία, καταστροφές, συλλήψεις, κρατήσεις, δολοφονίες, καλλιέργεια σοβινιστικού και ρατσιστικού μίσους. Αυτή είναι η πολιτική των μοναρχοφασιστικών κυβερνήσεων έναντι των εθνικών μειονοτήτων, με αποκορύφωμα το βάρβαρο ξεριζωμό που πραγματοποιεί ο Παπάγος ενάντια στους Σλαβομακεδόνες, με το νόμο 2536 της 4ης Αυγούστου 1953 “Για τον επανεποικισμό των μεθοριακών περιοχών” με στόχο την εθνική και φυσική εξάλειψη του σλαβομακεδόνικου λαού.

Ένθερμος και συνεπής υποστηρικτής και πραγματικός προστάτης των εθνικών μειονοτήτων στην Ελλάδα στέκεται πάντοτε το ηρωικό ΚΚΕ. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, πιστό και αφοσιωμένο στη μαρξιστική-λενινιστική διδασκαλία για το έθνος, ήδη από την ίδρυσή του αναγνώριζε το δικαίωμα των εθνικών μειονοτήτων στην αυτοδιάθεση και πάντοτε, για το καλό του λαϊκοδημοκρατικού κινήματος της Ελλάδας και των κινημάτων των εθνικών μειονοτήτων, έθετε το εθνικό ζήτημα σε αντιστοιχία με τη δεδομένη ιστορική περίοδο.

Το ΚΚΕ, για την ύπαρξη και αναγνώριση των εθνικών μειονοτήτων πάλεψε και παλεύει με συνέπεια, θυσιάζοντας πολλά μέλη και στελέχη του. Για αυτό οι εθνικές μειονότητες στην Ελλάδα αγαπούν το ΚΚΕ. Το βλέπουν ως το κόμμα τους, πλαταίνουν τις τάξεις του με τα καλύτερα παιδιά τους και συνδέουν τη μοίρα τους με αυτό. Οι εθνικές μειονότητες, οργανωμένες και καθοδηγούμενες από το ΚΚΕ και υπό τη σημαία του πάλεψαν και παλεύουν ενάντια σε κάθε είδους καταπιεστή.

Το ΚΚΕ πάντοτε δίδασκε και διδάσκει τις εθνικές μειονότητες, ότι μοναδικός δρόμος για την απελευθέρωσή τους, εγγύηση για τη νίκη του δίκαιου αγώνα τους, είναι ο κοινός και ενιαίος αγώνας με τον ελληνικό λαό.

Από τη σημερινή δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι εθνικές μειονότητες, και πρώτη από όλες ο σλαβομακεδονικός λαός, μία είναι η διέξοδος: η αδιάσπαστη ενότητα με τον αδελφικό ελληνικό λαό, με όλους τους τίμιους πατριώτες που είναι ενάντια στον πόλεμο, στις τάξεις του πατριωτικού μετώπου του λαού της Ελλάδας, που αγωνίζεται με αποφασιστικότητα ενάντια στην αμερικανοκρατία και την αμερικανοδουλεία, για ζωή, ελευθερία, ειρήνη, δημοκρατία, ενάντια στον αμερικανικό πόλεμο και το θάνατο, για τα εθνικά δικαιώματα, για μια δημοκρατική κυβέρνηση που θα επιφέρει ριζική αλλαγή στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, όπου θα διασφαλίζεται ο σεβασμός των εθνικών δικαιωμάτων των εθνικών μειονοτήτων, και με τον οποίο θα ανοίξει ο δρόμος για τη νίκη της Λαϊκής Δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Μόνο σε μια λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα, όπου η εξουσία θα ανήκει στο λαό, θα απελευθερωθούν οι μειονότητες από οποιαδήποτε εθνική καταπίεση, θα ζουν ελεύθερα και ευτυχισμένα μια δημιουργική ζωή στη γη τους, στις πατρογονικές εστίες τους.

Στο σχέδιο προγράμματος του ΚΚΕ αναφέρεται ότι:

Στη Λαϊκή Δημοκρατία “στις εθνικές μειονότητες αναγνωρίζεται το δικαίωμα αυτοδιάθεση μέχρι του αποχωρισμού”. Αυτό σημαίνει ότι οι εθνικές μειονότητες είναι ελεύθερες να αποφασίσουν τη μοίρα τους, να διευθετήσουν τη ζωή τους σύμφωνα με την επιθυμία τους. Έχουν το δικαίωμα να οργανώσουν τη ζωή τους βάσει της αρχής της αυτονομίας ή του αποχωρισμού. Η επιλογή της ουσιαστικής αυτονομίας ή του χωρισμού σε δύο ξεχωριστά κράτη, που είναι δύο μορφές ενός και του ίδιου δικαιώματος, του δικαιώματος στην αυτοδιάθεση των εθνικών μειονοτήτων, υπαγορεύεται από τα συγκεκριμένα συμφέροντα των εργαζόμενων μαζών των εθνικών μειονοτήτων και του λαϊκοδημοκρατικού κινήματος της Ελλάδας. Και είναι ζήτημα που θα αποφασίσουν οι ίδιες οι μειονότητες, όχι με επιβολή από τα πάνω, αλλά σε συμφωνία με τις επαναστατικές οργανώσεις των εθνικών μειονοτήτων.

Η σλαβομακεδονική μειονότητα, σύμφωνα με το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, στη λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα μπορεί να ζει στη βάση της αρχής της αυτονομίας ή του αποχωρισμού. Από αυτές τις δύο λύσεις, θα επικρατήσει αυτή που είναι προς το συμφέρον, στις συγκεκριμένες συνθήκες εκείνης της εποχής, των εργαζόμενων μαζών των Σλαβομακεδόνων και του λαϊκοδημοκρατικού τους κινήματος, και προς το συμφέρον της λαϊκής επανάστασης στην Ελλάδα. Η απόφαση, για παράδειγμα, για απόσχιση της σλαβομακεδονικής εθνικης μειονότητας στην Μακεδονία του Αιγαίου θα προϋπέθετε, πρώτα από όλα, εκτός από τη νίκη της Λαϊκής Δημοκρατίας στην Ελλάδα, και τη νίκη της Λαϊκής Δημοκρατίας στη Γιουγκοσλαβία, δηλαδή, θα προϋπέθετε την απελευθέρωση όχι μόνο της Μακεδονίας του Αιγαίου, αλλά και της Μακεδονίας του Βαρδάρη, και αυτό είναι ζήτημα ολόκληρου του μακεδονικού λαού.

Στο σχέδιο προγράμματος αναφέρεται περαιτέρω ότι: “Στα πλαίσια του λαϊκού κράτος, οι εθνικές μειονότητες θα έχουν πλήρη αυτονομία”. Αυτό σημαίνει πλήρη εθνική ισοτιμία των εθνικών μειονοτήτων με τον ελληνικό λαό. Σημαίνει πολιτική αυτοδιοίκηση, δηλαδή, εδαφική, διοικητική, οικονομική, πολιτιστικο-μορφωτική, θρησκευτική αυτοδιοίκηση. Οι εθνικές μειονότητες θα συμμετέχουν ενεργά στη διοίκηση του λαϊκού κράτους, θα έχουν τα δικά τους τοπικά όργανα αυτοδιοίκησης, τοπικά συμβούλια κλπ, σχολεία στη μητρική τους γλώσσα. Θα αναπτύξουν την εθνική τους ζωή, τον εθνικό πολιτισμό κ.ο.κ.

Για την πλήρη αυτονομία, δηλαδή, για την πλήρη εθνική ισοτιμία, σήμερα παλεύει η επαναστατική οργάνωση “Ήλιντεν” των σλαβομακεδόνων του Αιγαίου. Γιατί αυτό σήμερα είναι προς το συμφέρον του σλαβομακεδονικού λαού και της λαϊκής επανάστασης στην Ελλάδα.

Σε μια λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα, η φιλία και η αδερφική συνύπαρξη και συνεργασία των λαών, η ηθικοπολιτική τους ενότητα και ο διεθνισμός θα συνιστούν ένα από τα θεμέλια της ύπαρξης, της ενδυνάμωσης και της ανάπτυξης του λαϊκού κράτους, κύρια καθοδηγητική δύναμη της λαϊκοδημοκρατικής κοινωνίας.

Στη λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα, οι εθνικές διακρίσεις και περιφρονήσεις θα θεωρούνται έγκλημα κατά της κοινωνίας, και θα εξαφανιστούν για πάντα οι αστοτσιφλικάδικες θεωρίες του σοβινισμού και του εθνικισμού, το εθνικό μίσος και καχυποψία ανάμεσα στους λαούς.

Σε συνθήκες ολόπλευρης εθνικής, υλικής και πολιτιστικής ανάπτυξης, οι εθνικές μειονότητες θα ζουν σε αδελφική συνεργασία με τον αδελφό ελληνικό λαό. Σε συνθήκες λαϊκοδημοκρατικού συστήματος, θα εξαφανιστούν για πάντα η εξαθλίωση, η φτώχεια, η ταπείνωση, οι διώξεις, και με την ολόπλευρη βοήθεια του λαϊκού κράτους θα βρουν ένα εύφορο έδαφος οι δημιουργικές δυνάμεις των καταπιεζόμενων σήμερα εθνικών μειονοτήτων. Οι εθνικές μειονότητες, στερούμενες σήμερα τα δικαιώματά τους, στην αυριανή λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα θα είναι αφέντες στο σπίτι τους, στο βιος τους, στη γη τους.

Αυτός είναι ο λαϊκός δρόμος της αναγέννησης, της ευτυχίας, της απρόσκοπτης προόδου των εθνικών μειονοτήτων, που διασφαλίζονται στη λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα.

Παράδειγμα τέτοιας ολόσωστης λύσης του εθνικού ζητήματος για τη σωτηρία των εθνικών μειονοτήτων από την σκληρή και ανυπόφορη καταπίεση, είναι η μεγαλειώδης επίλυση του εθνικού ζητήματος στη μεγάλη χώρα του σοσιαλισμού, τη Σοβιετική Ένωση και τις Λαϊκές Δημοκρατίες.

Στη ΛΔ Βουλγαρίας, η τουρκοπομακική και η μακεδονική εθνική μειονότητα, στις ΛΔ Ρουμανίας και Ουγγαρίας, η γιουγκοσλαβική εθνική μειονότητα, οι πολυάριθμες εθνότητες στη ΛΔ Κίνας κλπ, που είναι απελευθερωμένες από οποιαδήποτε εθνική καταπίεση, έχοντας διασφαλισμένες όλες τις δυνατότητες, αναπτύσσουν την εθνική τους ζωή και προοδεύουν.

Η χαρούμενη και ευτυχισμένη ζωή των ελεύθερων λαών της μεγάλης οικογένειας της ΕΣΣΔ, των εθνοτήτων και των εθνικών μειονοτήτων των Λαϊκών Δημοκρατιών, εμπνέει τις σκλαβωμένες εθνικές μειονότητες στην Ελλάδα στον αγώνα τους για ελευθερία, δημοκρατία και ανεξαρτησία, για εθνικά δικαιώματα.

Η επίλυση του εθνικού ζητήματος για την τουρκοπομακική μειονότητα και για τους μακεδόνες στη ΛΔ Βουλγαρία και η ανάπτυξη του Πιρίν – του μόνου ελεύθερου τμήματος της Μακεδονίας – εμπνέει τα σκλαβωμένα αδέρφια των τελευταίων στην Ελλάδα στον δίκαιο αγώνα τους. Οι εθνικές μειονότητες στην Ελλάδα χρόνια ολόκληρα παλεύουν για τη λαϊκοδημοκρατική επίλυση του εθνικού τους ζητήματος, για τα εθνικά τους δικαιώματα, για εθνική αποκατάσταση. Αδιάσπαστα ενωμένες με τον ελληνικό λαό, οι εθνικές μειονότητες στην Ελλάδα πάλεψαν ενάντια στην αιμοσταγή δικτατορία του Μεταξά, ενάντια στη χιτλερική κατοχή, και συνεχίζουν αλύγιστα με αμείωτο μίσος ενάντια στους αγγλοαμερικάνους κατακτητές και τους λακέδες υποτακτικούς τους – τους μοναρχοφασίστες δήμιους και τους τιτοϊκούς προδότες. Σε αυτούς τους σκληρούς αλλά και δίκαιους αγώνες για ελευθερία, ειρήνη, εθνικά δικαιώματα, εθνική αποκατάσταση, οι εθνικές μειονότητες θυσίασαν και θυσιάζουν χιλιάδες ήρωες από τα καλύτερα παιδιά τους.

Στο σημερινό δύσκολο αγώνα τους οι εθνικές μειονότητες έχουν στη μνήμη τους τα οφέλη που τους είχε διασφαλίσει το λαϊκοδημοκρατικό κίνημα με την απελευθέρωση τμημάτων της Μακεδονίας του Αιγαίου και της Θράκης από τον ΔΣΕ μεταξύ 1946-1949: λαϊκά όργανα και τοπικά συμβούλια, αυτοδιοίκηση, διδασκαλία και ελεύθερη χρήση της μητρικής γλώσσας και πολλά άλλα.

Ταυτόχρονα, οι εθνικές μειονότητες δεν ξεχνούν ποτέ το ιταμό προδοτικό χτύπημα του προδότη Τίτο ενάντια στο ΔΣΕ το 1949, που ήταν μία από τις κύριες αιτίες που έκοψαν το δρόμο του ελληνικού λαού και των εθνικών μειονοτήτων στην απελευθέρωση και τους έριξαν πάλι στη σκλαβιά. Είναι ξεκάθαρο για τις εθνικές μειονότητες ότι, με τη νίκη του ΔΣΕ, το ζήτημα της απελευθέρωσής τους θα είχε επιλυθεί.

Για αυτό, οι εθνικές μειονότητες μισούν θανάσιμα τους τιτοϊκούς και παπαγικούς και τα αφεντικά τους, τους γιάνκηδες, και μάχονται εναντίον τους με όλες τις δυνάμεις τους. Και όποια μέτρα κι αν πάρουν οι γιάνκηδες και οι υποτακτικοί τους, από την αχαλίνωτη τρομοκρατία στη Μακρόνησο και τις φυλακές, τις συλλήψεις και τις πυρπολήσεις ως τις εκτελέσεις και ως την ποινικοποίηση του πατριωτισμού και το γενικό ξεριζωμό – πογκρόμ που εξαπολύουν ενάντια στις εθνικές μειονότητες και ιδίως ενάντια στον αλύγιστο σλαβομακεδονικό λαό, δεν θα μπορέσουν να λυγίσουν το αγωνιστικό τους πνεύμα και να τους εξολοθρεύσουν.

Οι εθνικές μειονότητες στην Ελλάδα, ενωμένες με τον ελληνικό λαό που βιώνει τα δεινά της αμερικανικής ζούγκλας, αποφασιστικά παλεύουν ενάντια στους δήμιούς τους και είναι βέβαιες για τη νίκη του δίκαιου αγώνα τους. Γιατί εμψυχωτή και καθοδηγητή στον αγώνα τους έχουν το ηρωικό ΚΚΕ και είναι συνεπής σύμμαχος του ελληνικού λαού. Γιατί στο πλευρό τους έχουν όλους τους δημοκρατικούς λαούς του κόσμου, με επικεφαλής τη μεγάλη χώρα του σοσιαλισμού – την ισχυρή Σοβιετική Ένωση, υποστηρικτή όλων των καταπιεζόμενων λαών.

Μετάφραση από την ντόπια (βάσει Παύλου Μελά και ελληνικής απογραφής του 1920) μακεδονική γλώσσα parapoda. Δημοσιεύτηκε, μεταξύ άλλων στον “Λαϊκό Αγώνα”, όργανο των προσφύγων της Ελλάδας στην Ουγγαρίας αρ.φ.78, Σάββατο 16 Οχτώβρη 1954, σ.3.

***

Националните малцинства во утрешна народнодемократична Гърция

статия на П.В.

Во монархофашистка Гърция националните малцинства, на първо место славяномакедонците, се наодват во унистожително гонение. Се лишени от свекакво дури и от най—елементарното национално право: насилствено погърчванье, унижения, арести, заточения, убийства, култпвирание на шовинистнческа и расова омраза. Таква е политиката на монархофашистките правителства спрема националните малцинства, со венец варварското изкореиванъе кое проведва Папагос против славяномакедонците согласно законо 2536 от 4-8-53 година «за пренаселванье на пограничните области» со цел националното и физическото унистожение на славяномакедонскно народ.

Истински и последователен покровител и верен защитник на националните малцинства во Гърция застана свекога героичната КПГ. Комунистическата Партия на Гърция, верна и предана на марксистко-лениниското учение за нацията, още со нейното создаванье призна правото на самоопределение на националните малцинства и винаги, во полза на народнодемократичното движение на Гърция н на движението на националните малцинства, придвижваше националнио вопрос во свекой даден исторически период.

КПГ за существуваньето и постановяваньето на националните малцинства се бореше и се бори со последователност пожервувайки много нейни членовн и кадри. За това националните малцинства во Гърция обичат КПГ. Я гледат како сосвем своя партия, згъстиа нейните редици со най -добрите свои синови и свързаа судбата си со нея. Националните малцинства организирани и ръководени от ГКП и под нейното знаме се бориа и се борат против свекаков вид гнетители.

КПГ винаги учеше и учи националните малцинства, оти единственио път за нивното ослободение, гаранция за победата на справедливата им борба е совместната и единната борба со гърцкио народ.

От денешното тежко положение, во кое се наодват националните малцинства, на първо место славяномакедонскио народ, еден е изходо— неразривно единни со братскио гърцки народ, со свите честни антитревожкн патриоти, во редовите на патриотичнио фронт на народо на Гърция, да се борат решително против американократията и американосервилността за живот, слобода, мир, демократия против: американската война и гибелта, за своите национални права, за едно демократично правителство кое ке донеси коренна промена во внътрешната и надвореш ната политика на Гърция, дека на националните малцинства ке се осигури уважението на националните им права и ке се открие пъто на победата на Народната Демократия во Гърция.

Само во една народнодемократична Гърция, дека властта ке принадлежи на народо, националните малцинства ке се ослободат от свекаков национален гнет, ке се ивеят еден слободен, радостен н творчески живот во своята земя, во татковите си огнища.

Во проекто—програмата на КПГ се кажва:

Во Народната Демократия «на националните малцинства се признава правото на самоопределение до отделванье». Това значи оти националните малцинства се слободии да решат самите за своята судба, да си уредат свойо живот според желанието еи. Имат правото да си организират живото па припципо на автономията или на отделваньето. Естенствено автономията или отделваньето како две различни страни—форми на едно и исто право, на правото на самоопределение на националните малцинства се диктува от конкретнио свекой път интерес на трудовите маси на националните малцинства и на народнодемократичното движение на Гърция. И е вопрос кой ке решат самите национални малцинства, не се натрапва от горе а во споразумение со революционните организации на националните малцинства.

Славяномакедонското национално малцинство согласно правото на самоопределение, во народнодемократична Гърция можи да живее на принципо на автономията или на отделваньето. От тия две решения ке предпочети това, кое ке е во интерес во конкретните тога условия, за трудовите маси на славяномакедонците и народнодемократичното им движение и за народната революция во Гърция. Решението например за отделванье на славяномакедонското национално малцинство во Егейска Македония предполага преди све, освен победата на Народната Демократия во Гърция и победата на Народната Демократпя во Югославия т.е предполага ослободеньето не само на Егейска Македония но и на Вардарска Македония и е вопрос на самио, на целио македонски народ. Во проекто— програмата понатамо се кажва: «Во рамките на народната държава националните малцинства ке имат пълна автономия».

Това значи пълно национално равноправие на нацноналните малцинства со гърцкио народ. Значи политическо самоуправление т.е териториално, административно, икономическо, просветно-културно, религиозно самоуправление. Националните малцинства ке участвуват активно во управлението на народната държава, ке имат своите местни органи на самоуправление—околийски совети итн., училища на майчинно си език. Ке развиват свойо национален живот, националната култура и т.н., и т.н.

За пълна автономия, т.е. за пълно национално равноправие, денес се бори революнционната организация «ИЛИНДЕН» на славяномакедонцнте от Егей. Защо това-денес е во интерес на славяномакедонскио народ и на народната революция во Гърция.

Во народнодемократична Гърция дружбата и братското сожитетство и сотрудничеството на народите, морално-политическото им единство и интернационализмо ке бйдат еден от темелите на сушествуваньето, мощта и развитието на народната държава, главната двигателна сила на народнодемократичното общество.

Во народнодемократична Гърция националната дискриминация и клевета ке се сметат за престъпление против обществото, ке изчезнат за винаги буржуазночифликчийските теории на шовинизмо и националпзмо, националната омраза и недоверието мегю народите .

Во условия на свестранен национален, материален и културен разцвет националните малцинства, ке живеят во братско сотрудничество со братскио гърцки народ. Во условията на народнодемократичнио строй ке изчезни завинаги мизерията, сиромашията, униженията, гоненията, страданията и со свестранната подкрепа и помощ на народната държава ке найдат благоприятна почва творческите сили на угнетените денес национални малцинства. Националните малцинства, кои денес се лишени от права, во утрешна народнодемократична Гърция ке станат господари во свой дом, на свойо имот, на своята земя.

Ето кой е народнпо път на возрожденьето, щастието, на безпрепяственио ход на националните малцинства напред, кой ке бнди осигурен во народнодемократична Гърция.

Пример за такво най—правилнното разрешнванье на нацноналнио вопрос за единственото спасение на националните малцинства от тежкио и непоносим гнет, е величието на разрешваньето на нацноналнно вопрос во великата страна на социализмо—Советскио Союз и страните со Народна Демократия.

Во НР Волгария турско—помашкото и македонското национални малцинства, во НР Румания и Унгария югославското национално малцинство, многочнслените националности во НР Китай итн., ослободени от свекаков национален гнет, со осигурени свите возможности развиват свойо национален живот и върват към възход.

Радостнио и щастлив живот на слободиите народи на великата фамилия на СССР, на националностите н националните малцинства во Народните Демократи вдохновява поробените национални малцинства во Гърция во борбата им за слобода, демократия и независимост, за национални права. Разрешваньето на националнио вопрос за турско— помашкото малцинство и за македонците во НР Болгария и разцвето на Пирин— единствената слободна част на Македония—воодушевлява поробените им братня во Гърция во справедливата им борба. Националните малцинства во Гърция цели години се борат за народнодемократичното разрешванье на националнио им вопрос, за националните им права, за национално востановявание. Неразривно единни со гърцкио народ, националните малцинства во Гърция се борча против кървавата диктатура на Метаксас, против хитлеристката окупация и продължават да се борат несломимо со неусгасима омраза против англоамериканските окупатори и нивните подчинени лакеи – монархофашистите унистожители и титовските предатели. Во тия тежки справедливи борби за слобода, мир, национални права, за национално востаповяванье, националните малцинства пожертвуваа и жертвуват хиляди герои от най—добрите свои синови, свите угнетени народи.

Во денешната нм теж ка борба националните малцинства во Гърция си споменват придобивките, кои им осигури народнодемократичното движение во ослободенпте от ДАГ през 1946—49 година области во Егейска Македония и Тракия—народните органи со околийските совети, самоуправлението, училищата, слободното използуванье на майчинио език и много други.

Истовременно националните малцинства не заборавуват никога подлио предателски удар на предатело Тито против ДАГ во 1949 г. кой беше една от главните причини да се пресечи пъто на осслободваньето на гърцкио народ и на националнитемалцинства и да се фърлат тия от ново во робство.

Така е ясно за националните малцинства оти ако победваше ДАГ вопросо за ослободваньето на националните малцинства ке беше разрешен.

За това националните малцинства мразат смъртно титовците и папаговците и нивните господари янките и се борат против нив со целата сила. И какви мерки да зеват янките и нивните подчинени, започвайки от разузденио терор во Макронисос со затворите, заточенията и стигайки до разстрелванията и до престъплението на родоубнйството со общото изкоренванье—погром, кое проведват против националните малцинства, и особено против непокоренио славяномакедонски народ, не ке можат да сломат борческио им дух и да ги унистожат. Националните малцинства во Гърция заедно со гърцкио народ кой исто така испитва ужасите на американската жунгла све по— решително се борат против своите унистожители и се сигурни за победата на своята справедлива борба. Защо вдохновител и ръководител во борбата имат героическата КПГ и верен союзник гърцкио народ. Защо на своята страна имат свите демократични народи на свето, начело со великата страна на социалпзмо— могущио Советскио Союз, покровител на свите угнетени народи.

Βλ. επίσης

ΚΚΕ-ΕΛΑΣ-ΣΝΟΦ Καστοριάς: Για την οργάνωση λιποταξιών Σλαβομακεδόνων στην Ελλάδα από τους τιτοϊκούς (Μάης 1944)

Παύλου Κούφη: Για την απόφαση του ΕΑΜ για διδασκαλία της σλαβομακεδονικής γλώσσας σε Φλώρινα-Καστοριά το Σεπτέμβρη του 1944

Η 1η Ολομέλεια του ΚΣ του ΝΟΦ (08/08/1948)

Γκεόργκι Δημητρώφ: Η Νοτιοσλαβική Ομοσπονδία και το Μακεδονικό Ζήτημα (19/12/1948)

Η αλληλογραφία ΚΚΕ – ΚΚ Γιουγκοσλαβίας για την αναγνώριση δικαιώματος αυτοδιάθεσης στους Σλαβομακεδόνες και η τιτοϊκή κατηγορία περί “απόσπασης γιουγκοσλαβικών εδαφών”(1949)

Χαιρετισμός Ν. Ζαχαριάδη στο 2ο συνέδριο του ΝΟΦ (25-26/03/1949)

Μιλτιάδη Πορφυρογένη: Απάντηση στους σοσιαλιστές προδότες (Μάρτης 1949)

Μιχάλη Μάλιου: Εισήγηση της Οργανωτικής Επιτροπής στην 1η Συνδιάσκεψη της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Μακεδονίας του Αιγαίου – Κ.Ο.Ε.Μ. (Αύγουστος 1949)

Π. Μαυρομάτη (Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε.): Η καπηλεία του μακεδονικού ζητήματος απ’ την προδοτική κλίκα του Τίτο (1949)

Σταύρος Κωτσόπουλος: Μακεδόνικες Εκδόσεις (1951)

Συμπεράσματα της σύσκεψης των σλαβομακεδόνων στελεχών του ΚΚΕ (1951)

Σταύρου Κωτσόπουλου – Τάκη Γουσόπουλου: Προς το συνέδριο των σλαβομακεδόνων(Γενάρης 1952)

Αλέκου Ψηλορείτη: Πού οδηγεί η τιτομοναρχοφασιστική συνεργασία (Γενάρης 1952)

Οι αγώνες του σλαβομακεδόνικου λαού για απελευθέρωση (Εισήγηση-αποφάσεις-διακήρυξη του 1ου συνεδρίου της οργάνωσης «Ήλιντεν») (Απρίλης 1952)

Για το βιβλίο του εδεσσαίου Βάνγκελ Αγιάνοβσκι – Ότσε, “Αιγαιάτικες Καταιγίδες” και για τα αντιΚΚΕ “φιλομειονοτικά” επιχειρήματα

Tagged: , , , , , , , , , , ,

2 thoughts on “Π. Βαϊνά: Οι εθνικές μειονότητες στην αυριανή λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα (Националните малцинства во утрешна народнодемократична Гърция)

  1. Ν. Π. 24 Απριλίου, 2020 στο 11:41 μμ Reply

    Η μόνη σωστή βάση για τα ζητήματα των εθνικών μειονοτήτων στην Ελλάδα!
    (Γράμμα στην ιστοσελίδα parapoda, απ’ αφορμή άρθρο για το «μακεδονικό»)

    Για να βάλουμε λιγάκι στη θέση τους πρόσωπα και πράγματα. Το δικαίωμα κρατικού αποχωρισμού αφορά ολόκληρους συγκροτημένους λαούς που κατοικούν σχεδόν αμιγώς μια περιοχή, κι όχι εθνικές μειονότητες διάσπαρτες σε γεωγραφικές περιοχές όπου κατοικούν και άλλες εθνότητες – και δη όταν ο πληθυσμός του κυρίαρχου έθνους είναι πολύ μεγαλύτερος σε αριθμό από τους μειονοτικούς και τα χωριά ανάμικτα, γιατί τότε θα γίνει το … μπάχαλο.
    Η μόνη σωστή θέση σχετικά με τη Σλαβομακεδονική μειονότητα της βόρειας Ελλάδας, την τόσο πολύπαθη και κυριολεκτικά ξεκληρισμένη από το μοναρχοφασισμό στον εμφύλιο, ήταν η θέση του ΚΚΕ από το 1935 ως και το Φλεβάρη του1949, που επανήλθε αν θυμάμαι καλά, μετά το μπέρδεμα της 5ης Ολομέλειας, στην επόμενη, την 6η Ολομέλεια, μετά την ήττα του ΔΣΕ: πλήρης εθνική ισοτιμία με τους Έλληνες, πλήρη δικαιώματα σε γλώσσα, σχολείο, εθνικές παραδόσεις, τοπική αυτοδιοίκηση των αμιγώς Σλαβομακεδονικών χωριών, πάντοτε όμως εντός της λεύτερης λαϊκοδημοκρατικής Ελλάδας. Αυτή ήταν η γραμμή της ΕΑΜικής επαναστατικής εποποιίας. Τελεία και παύλα.
    Φαίνεται όμως ότι οι παρεξηγήσεις γύρω από τον όρο αυτοδιάθεση παρέμεναν και μετά τη διόρθωση της σιβυλλικής εκείνης διατύπωσης του Ζαχαριάδη το Φλεβάρη 1949, που αναζωπύρωσε καταστάσεις, και που φαίνεται ότι παρέμεναν και μετά το ’49 και παραμένουν σε ορισμένους μαρξιστές-λενινιστές, με τη μια ή την άλλη μορφή, ένθεν κακείθεν προς ζημίαν και του σλαβομακεδονικού και του ελληνικού λαού!
    Τι πάμε κι ανακατεύουμε συμπαγή έθνη και εθνικές μειονότητες ανάμικτων περιοχών στο ζήτημα του δικαιώματος κρατικού αποχωρισμού; νομίζουμε ότι έτσι εφαρμόζουμε το μαρξισμό-λενινισμό;
    Μου κάνει επίσης πολύ μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι, ενώ στο εισαγωγικό σας σχόλιο κάνετε μια τσουχτερή διαπίστωση για τον αρθρογράφο Παντελή Βαϊνά σε σχέση με τη στρατιωτική ήττα του ΔΣΕ, παρατήρηση που μπορεί και να είναι εντελώς υποκειμενική και λαθεμένη, αφού στηρίζεται σε μια καταγγελία του Δ. Βλαντά (στελέχους με πολλαπλάσιες και βαρύτατες ευθύνες, λόγω πόστου, και ο οποίος κατόπιν ξέκοψε οριστικά από το κομμουνιστικό κίνημα!), δεν γράφετε λέξη για το ποια ακριβώς θέση είχε ο Σλαβομακεδόνας αρθρογράφος Παντελής Βαϊνάς στο όλο κομματικό ζήτημα που προέκυψε μετά την πραξικοπηματική επέμβαση των χρουστσιοφικών και τη ρεβιζιονιστική παρασυναγωγή στο ΚΚΕ, του 1956.
    Από όσα γνωρίζω ο Βαϊνάς, που ζούσε στη Βουλγαρία, παρέμεινε σταθερός στο κόμμα του Κώστα Κολιγιάννη και του Χαρίλαου Φλωράκη. Ήταν δε και αξιωματικός στο βουλγάρικο στρατό. (Βλ. σχετικά στο βιβλίο του Ν. Κυρίτση για τη στρατιωτική οργάνωση του ΔΣΕ, από τις εκδόσεις της «Σύγχρονης Εποχής»)
    Πώς λοιπόν συμβιβάζεται η προβολή αυτού του συγκεκριμένου άρθρου του Παντελή Βαϊνά από σας, με δεδομένο ότι το κόμμα των Κ. Κολιγιάννη- Χ.Φλωράκη-Αλ.Παπαρήγα-Δ. Κουτσούμπα, που φέρνει επίσημα τον τίτλο του «ΚΚΕ» , από το 1956 και δώθε ξέκοψε οριστικά από τους Σλαβομακεδόνες, διέλυσε και την οργάνωση «Ήλιντεν» (πιθανώς στηριζόμενο σε αφορμές που έδιναν και εκεί μέσα για παρεξηγήσεις κάποιοι θερμόαιμοι «Μακεδόνες σεπαρατιστές») ενώ σήμερα με τον πιο επίσημο τρόπο, δεν αναγνωρίζει ούτε καν την ιστορική ύπαρξη του σλαβομακεδονικού έθνους ως υπαρκτό έθνος στα Βαλκάνια, πριν το …1944 που σχηματίστηκε η Λαϊκή Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Μακεδονίας στη Γιουγκοσλαβία, ενώ τους εδώ εναπομείναντες θεωρεί απλώς σλαβόφωνους ή δίγλωσσους, που καμιά σχέση δεν έχουν με τους άλλους στα Σκόπια; Το σημερινό » επίσημο ΚΚΕ» στο ζήτημα των Σλαβομακεδόνων βάζει το κάρο πριν το άλογο. Θεωρεί ότι πρώτα έγινε το κράτος τους και μετά γίνηκαν έθνος! Όπως ακριβώς και η ντόπια αστική τάξη, που μάλιστα τους αρνείται κάθε αναφορά στη λέξη «Μακεδονία»!
    Γιατί ειδικά τώρα να προβληθεί μια αρθρογραφία του Βαϊνά, όταν αυτός υποτίθεται ότι παρέμενε πιστός στη «γραμμή του Ζαχαριάδη»;
    Προσωπικά πιστεύω ότι και το επαναστατικό ΚΚΕ πολλές φορές έκανε σφάλματα στο χειρισμό του σλαβομακεδονικού ζητήματος, γιατί προέβαινε μηχανιστική αντιγραφή και όχι σε δημιουργική, σωστή κατανόηση-αφομοίωση των μαρξιστικών- λενινιστικών θέσεων για αυτοδιάθεση, μέχρι κρατικού αποχωρισμού, που αφορούσαν όμως στα συμπαγή έθνη ολόκληρων περιοχών σε πολυεθνικά ευρωπαϊκά κράτη, πρώην αυτοκρατορίες, όπως π.χ. της Ρωσίας (όπου και πάλι, με βάση την αυτοδιάθεση τα κυρίαρχα σε μεγάλες εκτάσεις έθνη συγκρότησαν ανεξάρτητες σοβιετικές δημοκρατίες το 1917-1918 και παρέμειναν συνενωμένα σε μια γροθιά, εντός της ΕΣΣΔ, μετά το 1922). Το ΚΚΕ, νεαρό και άπειρο στη δεκαετία του 1920, μπέρδεψε στο μακεδονικό ζήτημα την έννοια «έθνος» με την έννοια «εθνική μειονότητα», αναφερόμενο μια σχετικά ολιγομελή (κάμποσων δεκάδων χιλιάδων μέχρι το πογκρόμ του εμφύλιου) εθνική μειονότητα μιας μεικτής περιοχής, σαν την ελληνική Μακεδονία του 1924, όταν ο εκεί ελληνικός πληθυσμός (το σύνολο των ελληνικής εθνικής καταγωγής μακεδόνων και των Ελλήνων προσφύγων) μετά τον ερχομό των προσφύγων έφτανε ήδη στο 85 με 90 τα εκατό.
    Ακόμα και πολλά χωριά, αμιγώς σλαβομακεδονικά πριν από την προσφυγική έλευση των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, ήταν ήδη τότε, μετά το 1923, μικτά. Ποιος κρατικός αποχωρισμός λοιπόν και ποια παρόμοια κουραφέξαλα.
    Έκανε μια λάθος εκτίμηση η Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία και η ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ το 1924, θεωρώντας ότι τα Βαλκάνια, με το σύνθημα της «ενιαίας ανεξάρτητης Μακεδονίας-Θράκης» θα γινόταν εστία επαναστατικής αναζωπύρωσης. μετά την ήττα της αντιφασιστικής εξέγερσης στη Βουλγαρία και θα κοβόταν ο βήχας των σωβινιστών της Σόφιας, αλλά έπεσε τελείως έξω και άργησε να αναθεωρήσει το σύνθημα. Είδαμε και πάθαμε για να συμμαζέψουμε τη γκάφα και από τότε, με κάθε στραβοπάτημα χρεωνόμαστε ένα σωρό ανιστόρητες βρισιές από ποιους; Από εκείνους που ξεπούλησαν σε κάθε ευκαιρία πατρίδα λευτεριά, τιμή!
    Δεν νομίζω λοιπόν ότι υπάρχει κανένα όφελος σήμερα να ανακατεύουμε την έννοια «έθνος» εντός άλλου κυρίαρχου έθνους, με την έννοια «εθνική μειονότητα» εντός μιας μικτής περιοχής! Να βλέπουμε τα πράγματα καθαρά, για να προσανατολίζουμε σωστά τη δράση μας.
    Εθνικές μειονότητες στη Θράκη είναι και οι Τούρκοι και οι Πομάκοι, που κάποιοι σκόπιμα φαίνεται να τους μπερδεύουν και να τους κάνουν ένα, ενώ το ΝΑΤΟικό αυτό ξεσκονόπανο που λέγεται ελληνικό αστικό καθεστώς, μετά το 1950, με αμερικάνικη εντολή ρίχτηκε σε αγώνα … εκτουρκισμού της Πομακικής εθνικής μειονότητας, που είναι παμπάλαια και αμιγώς θρακικής προέλευσης, μόνο και μόνο για να φτιάξουν προγεφύρωμα οι γιάνκηδες ενάντια στη σοσιαλιστική τότε Βουλγαρία, όπου ζει το άλλο μισό της ίδιας εθνότητας!. Και φυσικά ο τούρκικος σωβινισμός έκτοτε αλωνίζει και σήμερα δεν κρύβει τις επεχτατικές του βλέψεις. (Αφού ξεπάτωσε τις ελληνικές μειονότητες στην Πόλη, την Ίμβρο και την Τένεδο και αφού βούτηξε με τα όπλα τη μισή Κύπρο, μετατρέποντας τους Έλληνες Κυπρίους σε πρόσφυγες μέσα στον τόπο τους, όπως φυσικά και τη δύσμοιρη τουρκοκυπριακή μειονότητα, που σήμερα τείνουν να τη σβήσουν από το χάρτη οι έποικοι της Ανατολίας!
    Στις περιοχές των Τούρκων και των Πομάκων της Θράκης η πυκνότητα των πληθυσμών που ζουν στη μικτή αυτή γεωγραφική περιοχή με τους Έλληνες θρακιώτες, και ο συμπαγής χαρακτήρας των χωριών τους είναι πολύ πιο έντονα απ’ ό,τι στους εναπομείναντες Σλαβομακεδόνες της βόρειας Ελλάδας. Υπάρχει όμως κανένας κομμουνιστής που να έχει σώας τας φρένας, ο οποίος να διακηρύσσει … το δικαίωμα κρατικού αποχωρισμού για τους Τούρκους της Ξάνθης και της Κομοτηνής, τους Πομάκους των βουνών Ροδόπης και τους Τσιγγάνους(τους Κατσίβελους!) στο Σουφλί; Είμαστε με τα καλά μας;
    Οι πραγματικοί κομμουνιστές- μαρξιστές λενινιστές λένε και στο θέμα αυτό: πλήρη εθνικά-γλωσσικά-πολιτιστικά κλπ. απαραίτητα δικαιώματα στους Πομάκους, στους Τούρκους και στους Τσιγγάνους, αλλά πάντοτε μέσα σε μια λεύτερη λαοκρατούμενη και σοσιαλιστική Ελλάδα, κοινή πατρίδα, μάνα κι όχι μητριά, όλων των κατοίκων της, όλων των παιδιών της!
    Ως γνωστόν το κόμμα του κ. Κουτσούμπα και στο θέμα αυτό κάνει λόγω μόνο για …θρησκευτική μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης.
    Με πολλούς χαιρετισμούς
    Ν.Π.

    • parapoda 25 Απριλίου, 2020 στο 11:31 πμ Reply

      Αν και έχουν γραφτεί πολλά και στην εισαγωγή, και σε προηγούμενες αναρτήσεις, και αναγράφεται ότι θα υπάρξει εκτενέστερο άρθρο, ας ειπωθούν κι εδώ κάποια πράγματα.
      Κατ’αρχάς, δεν μπορούμε να τσιμπολογούμε από το μαρξισμό-λενινισμό. Ο Στάλιν λέει ότι ένα έθνος “έχει το δικαίωμα να οργανώνεται όπως του αρέσει, χωρίς βέβαια, να θίγει τα συμφέροντα άλλων εθνών”. Αλλά ο κρατικός αποχωρισμός είναι κι αυτός μία από τις πολλές εκδοχές αυτοδιάθεσης που αναγνωρίζεται. Αν δεν αναγνωρίζεται, δεν υπάρχει αναγνώριση ισοτιμίας, ας μην υποκρινόμαστε. Γιατί όμως οι μαρξιστές-λενινιστές αναγνωρίζουν αυτοδιάθεση, κι αυτό άσχετα από το ότι πρακτικά παλεύουν για εξασφάλιση των προϋποθέσεων για παραμονή; Γιατί και να μην την αναγνωρίζουν αυτοί, την αναγνωρίζουν η αστική τάξη και ο ιμπεριαλισμός. Η υπόμνησή σου περί ΝΑΤΟ, λοιπόν, αφορά μάλλον τη στρουθοκαμηλική στάση όσων προοδευτικών επικαλούνται το ότι η χώρα τους είναι εξαρτημένη, αλλά ξεχνούν τι κράτους τους διαμόρφωσε ο ιμπεριαλισμός, οπότε λένε, καταλήγοντας στο ίδιο συμπέρασμα με τους σοβινιστές, “ας μη μιλάμε για εθνικό ζήτημα”.
      Από κει και πέρα, είναι ένα θέμα η αναγνώριση του δικαιώματος αυτοδιάθεσης μιας μειονότητας και άλλο η ενοποίηση ενός έθνους. Το δεύτερο προϋποθέτει το πρώτο, μπορεί να αναγνωρίζεται και νωρίτερα από το πρώτο αν και πιο μακροπρόθεσμο, είναι δυσκολότερο (το αναφέρει μερικώς κι ο Βαϊνάς), αλλά είναι άλλο πράγμα. Η τοποθέτηση ενός κομμουνιστικού κόμματος εξαρτάται από τα γενικότερα συμφέροντα της προλεταριακής επανάστασης: μπορεί να αλλάζει λοιπόν. Ωστόσο, είναι αντιμαρξιστική-αντιλενινιστική η απόρριψη ως αρχής της ενοποίησης ενός έθνους (ένα όχι μόνο πολλαπλό δικαίωμα αυτοδιάθεσης) – γιατί είναι σαν να λέμε ότι, επειδή ένα έθνος βρίσκεται κομματιασμένο (πλέον, από τον ιμπεριαλισμό), θα αποδεχόμαστε τα τετελεσμένα του ιμπεριαλισμού. Είναι όμως και αντιιστορική: δεν ήταν μόνο οι Σλαβομακεδόνες που ζούσαν σε περισσότερα του ενός κράτη (σημείωση: δεν ήταν “διάσπαρτοι”, όπως π.χ. οι Εβραίοι, όπως υποτιμητικά λες).
      Με βάση αυτά, και όσον αφορά τα ιστορικά: Πρώτον, η αναγνώριση του δικαιώματος αυτοδιάθεσης στην 5η ολομέλεια, ήρθε να διορθώσει σε θεωρητικό επίπεδο μια δεξιά παρέκκλιση, λειτούργησε δε σε πολιτικό επίπεδο εκείνη τη στιγμή ως όπλο εναντίον των δύο εχθρών, Τίτο-μοναρχοφασιστών, που έστελναν στον Τίτο τη μειονότητα, και διασφάλισε την ενότητα Ελλήνων-Σλαβομακεδόνων. Επίσης, δεν ήταν καμία “σιβυλλική διατύπωση του Ζαχαριάδη” το Φλεβάρη του ’49 “που αναζωπύρωσε καταστάσεις” (η πρώτη είναι τον Οκτώβρη όπως λένε τιτοϊκοί, μετά υπάρχει το άρθρο Κ. το Δεκέμβρη, και το Φλεβάρη δημοσίευσαν προβοκατόρικα οι του ΝΟΦ ότι το είπε, αλλά τους υποχρέωσε σε διάψευση), αλλά το αντίστροφο. Αναγνωρίζεις ή όχι την φιλοϊμπεριαλιστική παρέμβαση του Τίτο και του ιμπεριαλισμού γενικότερα, όχι μόνο στην ελληνική αλλά και τη βουλγαρική Μακεδονία; Γιατί λέξη δεν λες για τον Τίτο.
      Δεύτερον, το σύνθημα για ενιαία ανεξάρτητη Μακεδονία-Θράκη δεν διατυπώθηκε για να γίνει “εστία επαναστατικής αναζωπύρωσης” η περιοχή, αλλά ως μία συνέπεια της αντιδραστικής αναζωπύρωσης: η αναταραχή παρέμενε στην περιοχή (με ιμπεριαλιστικό δάκτυλο επίσης), στο πραξικόπημα στη Βουλγαρία είχαν ιδιαίτερη συμμετοχή οι “μακεδονομάχοι” της, οι ανταλλαγές πληθυσμών (μιας και αναφέρεις εθνολογικά δεδομένα) ήταν κάτι πρόσφατο και -γιατί όχι;- προσωρινό ακόμα. Από το ότι άργησε να αντικατασταθεί, δεν πρέπει να φτάνουμε να αφομοιώνουμε σε τέτοιο βαθμό την σοβινιστική κριτική.
      Τρίτον, την Ήλιντεν, όπως γράφεται στο εισαγωγικό σχόλιο, τη διέλυσαν οι 6ολομελίτες γιατί το έθετε προϋπόθεση ο Τίτο για αποκατάσταση σχέσεων. Και νωρίτερα την είχε στοχοποιήσει. Η Ήλιντεν δεν απέρριπτε ως προγραμματική αρχή την εθνική ενοποίηση, γιατί οι τιτοϊκοί είχαν εξελίξει την προβοκάτσια τους: Αν την απέρριπτε, θα μιλούσαν πάλι για γραικομάνους. Αν την έβαζε ως σύνθημα ζύμωσης, θα μιλούσαν όπως οι εδώ φιλοϊμπεριαλιστές, για “επίθεση στην κρατική ακεραιότητα” όπως έκαναν το ’49. (Ας σημειωθεί ότι η ανακοίνωση της 2ης ολομέλειας της ΚΕ του ΝΟΦ που έλεγε ότι θα έβαζε την εθνική ενοποίηση ως προγραμματική αρχή και στο 2ο συνέδριο του ΝΟΦ, χρησιμοποιήθηκε προβοκατόρικα από τους τιτοϊκούς – τότε, βέβαια, είχαν αυτοί το πάνω χέρι – κι αφού έγινε η σχετική φασαρία, τελικά, η εθνική ενοποίηση δεν μπήκε ως αρχή). Όμως, όπως βλέπουμε και στο άρθρο του Βαϊνά, και σε προηγούμενα κείμενα, η Ήλιντεν πάλευε για λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα.
      Τέταρτον, και για να καθησυχάζονται οι “αριστεροί” και μη σοβινιστές (ποντιολογούντες και μη, που θα καλόβλεπαν ένα “γκρέτσεσκι όμπλαστ” στην ΕΣΣΔ), δεν υπήρχε πρακτικό ζήτημα απόσπασης εδαφών από την Ελλάδα. Ας λάβουμε υπόψη, αν όχι το “χωρίς βέβαια να θίγει τα συμφέροντα των άλλων εθνών” του Στάλιν (που ακύρωνε το συνοδευτικό περί “μακεδονικού κράτους” ή «ενιαίας Μακεδονίας» δίπλα από το βασικό: την εθνική ενοποίηση), αν όχι τον οικονομικό παράγοντα, αν όχι ότι η εθνική ενοποίηση δεν ήταν καν σύνθημα ζύμωσης, τουλάχιστον τα τρία κριτήρια συγκρότησης ΣΣΔ (που είχαν δικαίωμα απόσχισης), το άρθρο “Κ” που μιλά για “οικογένεια” και όχι ομοσπονδία, και τις δηλώσεις ακόμα και τιτοϊκών ηγετών του ΝΟΦ μεταξύ Φλεβάρη-Οκτώβρη 1949 (όχι κανένα προβοκατόρικο πρωτοσέλιδο οργάνου του ΝΟΦ). Θα υπάρξει εκτενέστερο άρθρο.
      Και τέλος, κάποια ερωτήματα Ν.Π., γιατί πολλά είπες αλλά ένα βασικό δεν είπες: οι “δίγλωσσοι”, οι “σλαβόφωνοι”, όπως τους, λες, έχουν δικαίωμα να διδάσκονται τη γλώσσα τους, πέρα από το να μην τους κόβουν το ρεύμα στα πανηγύρια τους; Μπορεί ο ιμπεριαλισμός να χρησιμοποιήσει το γεγονός ότι τους απαγορεύεται η διδασκαλία, για να μιλά για καταπιεζόμενες μειονότητες στην Ελλάδα, ναι ή όχι; Και αν ναι, τότε, όπως θέτει το εισαγωγικό σχόλιο, ποια πρέπει να είναι αυτή η γλώσσα;

      ΥΓ1. Λόγω του αμφίσημου “γράμμα στο parapoda” μπήκαν μόνο τα αρχικά του παρεμβαίνοντος.
      ΥΓ2. Αναγράφεται ότι ο Βαϊνάς “συμβιβάστηκε με το καθεστώς της 6ης ολομέλειας”.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: