Ν. Ζαχαριάδη: Μπροστά στη θανάσιμη κρίση (19/05/1955)

Στο παρακάτω άρθρο, ο Νίκος Ζαχαριάδης αποδεικνύει ότι ένα επαναστατικό κόμμα μπορεί να κάνει πολιτική, χωρίς να χάνει την επαναστατικότητά του. Μπορεί να είναι επαναστατικό το κόμμα αυτό, χωρίς να στέκεται μόνο στη διατύπωση συνθημάτων προπαγάνδας (τα οποία, όταν δεν συνδέονται με συγκεκριμένα συνθήματα ζύμωσης και δράσης, είναι ακίνδυνα). Μπορεί να είναι επαναστατικό, χωρίς να “ντρέπεται” να βάλει πολιτικούς στόχους που δημιουργούν ρήγματα στον αντίπαλο, όπως εκλογές, ή αντικυβερνητικό μέτωπο, που τόσο έχουν διχάσει ακόμα και τον αριστερό κόσμο στη χώρα μας τις τελευταίες “επαναστατικές” δεκαετίες σχετικά με τη ρεφορμιστικότητά τους (ή, για την ακρίβεια, λόγω της μονοπώλησής τους από τον ρεφορμισμό και το αυτοστρίμωγμα των επαναστατικών δυνάμεων σε μια βολική – για τον αντίπαλο και τα οκνηρά τμήματα των δυνάμεων αυτών – γωνίτσα). Μπορεί να καλεί σε δημοκρατικό μέτωπο, χωρίς να χαρίζεται σε ψευτοδημοκράτες, και χωρίς φυσικά να κάνει ό,τι και διάφοροι σημερινοί επαναστάτες, που πετάνε μαζί με τα απόνερα το παιδί (και τη σκάφη επίσης). Ακόμα και την αποσύνδεση εκλογών από το περιεχόμενο της αλλαγής ως βάση συμφωνίας μπορούσε να αντέξει ένα επαναστατικό κόμμα σαν το ζαχαριαδικό ΚΚΕ. Όχι ότι αυτά μπορούν να γίνουν σήμερα με την υπάρχουσα οργανωτική κατάσταση. Όμως, από τη μία, υπάρχει η εμπειρία του ζαχαριαδικού ΚΚΕ αλλά απαξιώνεται, παρότι δεν ήταν οι συμμαχίες ο λόγος για την απώλεια της επαναστατικότητας του κόμματος αυτού, και από την άλλη, είναι εντελώς ακίνδυνη για τον αντίπαλο η απόρριψή της “από θέση αρχής”, όπως κάνουν σήμερα διάφοροι επαναστάτες μεν, όχι όμως περισσότερο επαναστάτες από τα μέλη του ζαχαριαδικού ΚΚΕ, που ήξεραν ότι ο πολιτικός αγώνας δεν είναι ρεφορμισμός, αλλά προϋπόθεση του επαναστατικού αγώνα. Τέλος, μπορεί να είναι διεθνιστικό ένα επαναστατικό κόμμα, αλλά να μιλά ταυτόχρονα για “την Κύπρο μας” και τις απειλές της Άγκυρας. Το ζαχαριαδικό ΚΚΕ δεν χάριζε τον πατριωτισμό στη δεξιά. Αντίθετα, αναδείκνυε τον λόγο για τον οποίο η δεξιά – στα λόγια και μόνο – σήκωνε κάποια εθνικά θέματα.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά αποδεικνύεται, άλλη μια φορά, πόσο συκοφαντικός ήταν ο χαρακτηρισμός της πολιτικής του ΚΚΕ επί Ζαχαριάδη ως σεχταριστικής, λίγους μήνες μετά, από τους ρεβιζιονιστές εγκάθετους της “6ης Ολομέλειας”. Τέλος, μια ιστορική λεπτομέρεια και για μια δεξιά συκοφαντία: έστω και από ένα λάθος του Ν.Ζ., και στο άρθρο αυτό αποδεικνύεται ότι είναι συκοφαντία ότι ο Ζαχαριάδης “έδωσε” τον Γρίβα στους Άγγλους (λες και τον ΝΖ χρειάζονταν, άλλωστε): Ο Ζαχαριάδης δεν ξέρει ότι Γρίβας και Διγενής δεν είναι διαφορετικά πρόσωπα.

***

Μπροστά στη θανάσιμη κρίση

Ο στρατάρχης ξανασήκωσε το μπαλτά και τον κατέβασε πάλι κατακέφαλα. Με μια μονοκονδυλιά φορτώθηκαν στο λαό πάνω από ένα δισεκατομμύριο δραχμές, καινούργιοι φόροι. Κι αυτό κι όταν και οι ίδιοι οι συναγερμικοί αναγνώριζαν φωναχτά πως άλλο η πλάτη του λαού, η αντοχή της χώρας δε σηκώνει. Είναι ολοφάνερο ότι με τα νέα αυτά τσεκουράτα, συναγερμικά, αμερικανόπνευστα μέτρα, η όλη κατάσταση στη χώρα: οικονομική, πολιτική, κοινωνική, χειροτέρεψε ακόμα πιο πολύ. Η κρίση που δέρνει τη χώρα οξύνθηκε και οξύνεται παραπέρα. Η αγανάκτηση και ο ξεσηκωμός στο λαό ανέβηκε και αυτός άλλο ένα σκαλοπάτι και μέσ’ απ’ όλα αυτά ξεπετιέται και ακούγεται πιο επιταχτικά, πιο βροντόφωνα παρά ποτέ πριν, μια προσταγή: ενότητα του λαού και πάλη για την αλλαγή. Και πρώτ’ απ’ όλα αλλαγή στην κυβέρνηση της χώρας με άμεσες εκλογές με την αναλογική. Την ανάγκη αυτή για την αλλαγή τη συνειδητοποιούν στη χώρα μας και τα πιο καθυστερημένα πολιτικά-κοινωνικά στρώματα και τα τελευταία κομμάτια του λαού. Έτσι η ανάγκη αυτή γίνεται, έγινε κιόλας παλλαϊκή-πανεθνική. Απ’ εδώ προβάλλει καθαρό και το καθήκον που στέκει μπροστά στον πολιτικό κόσμο της χώρας, στα κόμματα, στις οργανώσεις και στους παράγοντες εκείνους που δεν είναι δουλικά, εθνοπροδοτικά δεμένοι με την αμερικανοκρατία και την ξενοδουλεία και που με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο το συμφέρον του λαού και της Ελλάδας το βάζουν πάνω απ’ όλα τ’ άλλα.

Και το καθήκον αυτό στις σημερινές συνθήκες συγκεντρώνεται κυρίως σε τούτο δω το κύριο και πρωταρχικό: να συνενώσουν τις προσπάθειές τους στην οργάνωση και καθοδήγηση της πάλης του λαού για την αλλαγή.

Το ότι η αλλαγή ωρίμασε, το ότι κάτι πρέπει να γίνει, αυτό το βλέπουν και το καταλαβαίνουν και οι αμερικάνοι και οι άγγλοι επιδρομείς στον τόπο αυτόν. Το ότι τον Παπάγο τον χτύπησαν, τον στράγγισαν μέχρι τον πάτο φαίνεται και από το πώς τον μεταχειρίζονται και τι τον βάζουν να κάνει τον τελευταίο καιρό. Ζήτημα είναι αν στον τόπο μας πολιτικός εξευτελίστηκε και αυτοκουρελιάστηκε τόσο, όσο ο στρατάρχης. Μήπως αυτός δεν είναι που στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του προς το λαό, έλεγε ότι “παρήλθε σχεδόν των θυσιών η δύσκολος εποχή”, για ν’ αναφέρουμε μία μόνο από τις πολλές ανάλογες διακηρύξεις του.

Τι σεβασμό λοιπόν μπορεί να ζητά να του έχουν ένας πολιτικός, ας είναι και στρατάρχης, που τη μια μέρα ξεχνά τι είπε την άλλη και κάνει ολότελα τα αντίθετα; μα στον τέτοιο ξεπεσμό του στρατάρχη βρίσκεται και η αναμφισβήτητη ένδειξη ότι τ’ αφεντικά του κατάλαβαν ότι ξόφλησε και ετοιμάζουν κι αυτά “αλλαγή”. Τα τελευταία φορομπηχτικά μέτρα του είναι μια ακόμα απόδειξη γι’ αυτό. Βάλαν τον ξοφλημένο ουσιαστικά Παπάγο και την κυβέρνησή του να πάρουν τα μέτρα αυτά, για να διευκολύνουν το έργο των διαδόχων του, που οι αμερικάνοι προετοιμάζουν. Είναι γνωστό το ρωμαίικο πολιτικάντικο κόλπο: γι’ αυτά ή για εκείνα τα μέτρα φταίει η προκάτοχη κυβέρνηση και φυσικά η καινούργια ούτε σκέφτεται να τα θίξει. Αυτό επαναλαβαίνεται και τώρα που όλοι αποδοκιμάζουν τα νέα μέτρα, μα κανείς, κανένα κόμμα δε δήλωσε καθαρά, όπως έχει πολιτικό χρέος, ότι θα τα ακυρώσει μαζί με τη σωρεία των άλλων αντιλαϊκών και αντεθνικών επιτευγμάτων του συναγερμού αν θα ‘ρθει στην εξουσία.

Ώστε η κίνηση και η τάση για αλλαγή είναι γενική στην Ελλάδα. Και κάποια “αλλαγή” μαγειρεύουν και οι αμερικάνοι – και γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς και για να ‘χουν να λένε: ανταποκρινόμαστε και εμείς στο γενικό αίσθημα, για να κάνουν πίσω από τον χειρισμό αυτόν τη μαύρη δουλειά τους.

Ο συναγερμός καταγκρεμίζεται γιατί τον τρώνε οι αγιάτρευτες εσωτερικές αντινομίες του, γιατί τον συντρίβει το άνομο πλουτοκρατικό-ξενόδουλο αντιλαϊκό έργο του, που χειρότερα απ’ τις θεομηνίες των σεισμών συσσωρεύει συντρίμμια και μόνο συντρίμμια στην πατρίδα μας και μαζί του αξεπέραστη κρίση περνά και όλο το σύστημα της ξενοδουλείας και της αμερικανοκρατίας. Απ’ αυτού και η ανάγκη για αλλαγή.

Ώστε η Ελλάδα χρειάζεται κάποια αλλαγή και όλο το ζήτημα είναι τι λογής αλλαγή. Η παταγώδικη χρεοκοπία της ως τα σήμερα πολιτικής που εφάρμοζε στη χώρα μας η αμερικανοκρατία και η αμερικανοδουλεία, μαζί με την κατάρρευση του στραταρχικού συναγερμού, δείχνουν ξεκάθαρα και ξάστερα προς τα πού πρέπει να γίνει η αλλαγή. Προς την αντίθετη κατεύθυνση από την πολιτική που μας έριξε στο γκρεμό και μας έφερε στον πάτο. Για να βγούμε από τον γκρεμό χρειάζεται πολιτική πατριωτική, δημοκρατική, χρειάζεται άλλη κυβέρνηση, χρειάζεται ριζική αλλαγή στην εσωτερική μας πορεία και στην εξωτερική μας πολιτική. Δηλαδή, πρέπει να γίνει το αντίθετο απ’ αυτά που πραγματοποίησε κάτω από την αμερικάνικη υπαγόρευση και επιταγή η αμερικανοδουλεία. Αντί για πείνα και αφανισμό του λαού, λαϊκή επιβίωση· αντί για ανεργία, δουλειά· αντί για οικονομική συντριβή της οικονομίας της χώρας, παραγωγική επίδοση και ανόρθωση· αντί για φορολογική σύνθλιψη του λαού, βαριά φορολογία στα άνομα κέρδη της μεγαλοπλουτοκρατίας· αντί για πόλεμο και επιθετικές πολεμικές συμμαχίες, ειρήνη και συλλογική ασφάλεια στα Βαλκάνια και την Ευρώπη. Αυτό πάει να πει: οι πολεμικές δαπάνες θα περιοριστούν στο ένα δέκατο του προϋπολογισμού, που την κύρια προσοχή του θα την στρέψει προς την οικονομική ανασυγκρότηση, προς την ανακούφισή του.

Ακόμα, αντί για καθεστώς χαφιέδικης αποχαλίνωσης και εμφύλιου πολέμου, χρειαζόμαστε δημοκρατικές ελευθερίες, σεβασμό της δημοκρατικής νομιμότητας, γενική αμνηστία. Αντί για φασιστική τρομοκρατία και ΙΔΕΑ, δημοκρατία. Αντί για εθνική υποδούλωση και αμερικάνικες ατομικές βάσεις, εθνική ανεξαρτησία. Για να ζήσει η Ελλάδα χρειάζεται ακριβώς μια τέτοια αλλαγή. Κάθε άλλη ψευτοαλλαγή, που μαγειρεύουν σκοτεινά στην αντιδραστική αντιλαϊκή κουζίνα, οι αμερικανοάγγλοι ιμπεριαλιστές και οι κάθε λογής φασουλήδες τους απ’ την ξενοδουλεία, δε θα ‘χουν σαν αποτέλεσμα παρά να χειροτερέψουν ακόμα πιο καταστροφικά την όλη κατάσταση στη χώρα μας, τη θέση του λαού μας.

Στη χώρα μας συσσωρεύτηκε κιόλας μεγάλος λαϊκός όγκος, που εκπροσωπεί την πλειοψηφία του λαού και που θέλει ριζική αλλαγή. Υπάρχουν αναμφισβήτητα αντικειμενικά τεκμήρια που το επιβεβαιώνουν αυτό. Οι δημοτικές και κοινοτικές εκλογές, η αγωνιστική αντικυβερνητική κινητοποίηση σε μια σειρά κοινωνικά στρώματα, αγρότες, δημόσιοι υπάλληλοι, επαγγελματο-βιοτέχνες και λοιποί, ο γενικός πανελλαδικός ξεσηκωμός ενάντια στο τελευταίο φορομπηχτικό ξεσπάθωμα του στραταρχικού συναγερμού και της αμερικανοκρατίας, οι πρωτομαγιάτικες εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις της εργατιάς, που σπάσαν τον κλοιό, που πήγαν να στήσουν οι προδότες και διορισμένοι εργατοκάπηλοι ηγέτες. Οι κύριοι αυτοί θέλανε πάλι να ευνουχίσουν και κολοβώσουν τη μαχητική μέρα της εργατικής τάξης, όλου του λαού.

Ώστε εκείνο που μας λείπει δεν είναι η λαϊκή διάθεση και θέληση για δημοκρατική πατριωτική πάλη. Και κείνο που λείπει και που φρενάρει σήμερα επικίνδυνα την όλη αγωνιστική λαϊκή πατριωτική κινητοποίηση και πάλη είναι η έλλειψη ενότητας της ηγεσίας της πάλης αυτής. Αυτό είναι εκείνο που καθυστερεί και αναβάλλει το σάρωμα του συναγερμού. Και πρέπει να το ξανατονίσουμε: Αν ο συναγερμός στέκει ακόμα στην αρχή και η αντιλαϊκή πολιτική του συνεχίζει το όργιό της που τα γκρεμίζει όλα, ο λόγος είναι μονάχα ένας: Δεν υπάρχει ενότητα σκοπών και δράσης ανάμεσα στα αντισυναγερμικά κόμματα, οργανώσεις, παράγοντες. Και δεν υπάρχει αντισυναγερμική ενότητα, γιατί συστηματικά δουλεύεται η διάσπαση από παράγοντες που κατά τα άλλα θέλουν να μονοπωλήσουν αντιλαϊκά-αντιδημοκρατικά την αναμφισβήτητη ομοφωνία του λαού. Αυτή η διάσπαση μόνο τους εχθρούς του λαού ωφελεί. Αλλιώς δεν εξηγείται γιατί ο αρχηγός της Φιλελεύθερης Δημοκρατικής Ένωσης επανέρχεται σε τόσο κρίσιμες στιγμές στο θέμα του “συμμοριτισμού” και αντιστρέφει το μέτωπο πάλης από ενιαίο-αντισυναγερμικό που το θέλει ο λαός, σε διασπαστικό-αντιδημοκρατικό κρυπτοσυναγερμικό. Θα ‘χαμε κι εμείς να θυμηθούμε πολλά και να αντιπαραθέσουμε πολλά και να κατηγορήσουμε με ατράνταχτα στοιχεία για πολλά. Δεν το κάνουμε γιατί δεν συμφέρει στο λαό και στην Ελλάδα… Με τη συμμοριτόλογη φλυαρία πάει να κρατάει χωρισμένο το δημοκρατικό λαό, το ίδιο όπως και ο συναγερμός με τον ΙΔΕΑ που, επαναλαμβάνοντας κατά διαταγή των αμερικάνων τις εκτελέσεις των πατριωτών, θέλουν να τον διαιρούν και να τον αλυσοδένουν με την τρομοκρατία και τις δολοφονίες τους. Ούτε το ζήτημα που στέκει μπροστά στη χώρα μας, στο λαό μας είναι “συμμοριτισμός” και ΚΚΕ ή Βενιζέλος και κεντρώα αντιπολίτευση. Το ζήτημα είναι άλλο. Θα υπάρξει Ελλάδα; Θα ζήσει ο λαός της ή όλα θα εξακολουθήσουν να πηγαίνουν όπως τώρα κατά διαβόλου; Και όποιος στο θεμελιακό αυτό ζήτημα απαντά με μικροκομματικές και στενοκέφαλες αντεγκλήσεις και πολεμικές και με διασπαστικές ενέργειες, αυτός χαλά και υπονομεύει τη δημοκρατική ενότητα του λαού, αυτός προδίνει τη λαϊκή εθνική υπόθεση, γιατί ενεργεία για λογαριασμό των εχθρών της Ελλάδας και του λαού.

Το βασικό πρόβλημα της πολιτικής ζωής σήμερα από την πλευρά του λαού συγκεντρώνεται σε τούτο: Ξεσκέπασμα και απομόνωση των ψευτοδημοκρατών διασπαστών για να πραγματοποιηθεί η ενότητα γραμμής και δράσης πάνω σ’ ένα ελάχιστο πρόγραμμα. Και το πρόγραμμα αυτό είναι καθαρό και το επιδοκίμασε κιόλας ο λαός: Να φύγει η κυβέρνηση του παπαγικού συναγερμού. Άμεσες λεύτερες εκλογές με αναλογική. Μετά θα ‘ρθουν τ’ άλλα, το περιεχόμενο της αλλαγής.

Η κατάσταση στην Ελλάδα χειροτερεύει μέρα με τη μέρα και ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία της βρίσκεται στο ότι το στρατόπεδο της ξενοδουλείας και του προσκυνισμού καταβάλλει κάθε προσπάθεια να αποδείξει ότι δεν υπάρχει βιώσιμη εθνοπρεπής αντισυναγερμική συνεργασία και γι’ αυτό η λύση και η διέξοδος μπορεί να βρεθεί μόνο από τη δική τους πλευρά.

Ένα άλλο κρίσιμο σημείο είναι και το ότι με την έλλειψη ενιαίας, δημοκρατικής αντισυναγερμικής ηγεσίας, οι εχθροί του λαού, το φούντωμα της αγανάκτησης του λαού, πάνε να το εκμεταλλευθούν για να δικαιολογήσουν με τον κίνδυνο της αναρχίας, τις δικές τους αντιλαϊκές-ψευτοδημοκρατικές στρατοκρατικές-ΙΔΕΑτικες λύσεις. Εδώ πρέπει να προσθέσουμε και τούτο: Αν ο ΙΔΕΑ και ο Γρίβας δραστηριοποιούνται τόσο, τελευταία, γύρω από το κυπριακό με τους ψευτοδιγενήδες τους και τα βαρελότα τους, είναι ανάμεσα στ’ άλλα και γιατί θέλουν να δείξουν στο λαό ότι ο πολιτικός κόσμος της χώρας απότυχε και χρεωκόπησε στο κυπριακό και ότι αυτοί, δηλαδή, οι στρατοκράτες του ΙΔΕΑ και οι παρόμοιοί τους μπορούν να διεκδικήσουν και ένοπλα την Κύπρο και έτσι να θεμελιώσουν και να προωθήσουν και την άλλη θέση τους: ότι είναι και οι πιο κατάλληλοι και οι μόνοι ικανοί να ηγηθούν του έθνους, να κυβερνήσουν την Ελλάδα.

Κάτω κι απ’ αυτόν τον εθνικό μανδύα, πάνε να καλύψουν τις στρατοκρατικές-δικτατορικές επιδιώξεις τους. Και το ότι ο γνωστός διεθνούς κλίμακας αρχικατάσκοπος και αρχιπροβοκάτορας Μπράουν ουσιαστικά τους ενισχύει όπως δείχνουν και οι δηλώσεις του μόλις γύρισε από την Κύπρο – δείχνει ποιοι στέκουν πίσω από τον ΙΔΕΑ και ποιοι τον ενθαρρύνουν. Γι’ αυτό ο λαός πρέπει να είναι κουμπωμένος και να σκεφτεί και τούτο: Αφού οι αμερικάνοι μάς πρόδωσαν στον ΟΕΕ και ανάγκασαν το συναγερμό και την αμερικανοδουλεία και εκεί ακόμα να εγκαταλείψει την Κύπρο και να ψηφίσουν την πρότασή τους που βάλανε να την κάνει η Νέα Ζηλανδία, αφού λοιπόν ούτε ειρηνικά δεν μας αφήνουν να διεκδικήσουμε το νησί μας, θα μας επιτρέψουν, θα επιτρέψουν στους μπόυδές τους να το ζητήσουν με τα όπλα; Ώστε κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Και ο λάκκος είναι αυτός όπου προσπαθούν με το ψευτοεθνικό ξεσπάθωμά τους να παρασύρουν και να κουκουλώσουν μετά με τη στρατοκρατική δικτατορία τους το λαό. Ώστε χρειάζεται προσοχή, όπως χρειάζεται να προσέχουμε άγρυπνα και εκείνους τους ψευτοδημοκρατικούς που πάνε με το πρόσχημα του ενδιαφέροντός τους για την Κύπρο και για τα ψεύτικα κονταροβροντήματα των ψευτοδιγενήδων να προωθήσουν τη δημοκρατική διάσπαση στην Ελλάδα, για να κάνουν τη δουλιά τους πιο εύκολα ο Παπάγος, ο ΙΔΕΑ, οι αμερικάνοι και οι άγγλοι.

Και ας σκεφθεί ο λαός και τούτο για τους εθνοκάπηλους του ΙΔΕΑ και τους ψευτοδημοράτες: Ενώ κάνουν ότι διεκδικούν την Κύπρο, γιατί καμώνονται ότι δεν ακούν τις διαδηλώσεις των μπασιμπουζούκων συμμάχων τους στην Πόλη, στην Άγκυρα και λοιπά που ζητούν φωναχτά και ξεδιάντροπα τα νησιά του Αρχιπελάγους και τη Θεσσαλονίκη ακόμα και που ξελαρυγγιάζονται “θα φτάσουμε κι ως την Αθήνα”;

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι τα πράγματα είναι σοβαρά στον τόπο μας και γίνονται κάθε μέρα και πιο σοβαρά. Φυσικά, δεν τόνισα εδώ το ότι από πολλές πλευρές του αντισυναγερμικού στρατοπέδου εκδηλώνονται πρωτοβουλίες στενά κομματικές για παλλαϊκές συγκεντρώσεις κλπ. Σπασμωδικότητα και κατάτμηση προσπαθειών εδώ βλάπτει, γιατί ενθαρρύνει τον αντίπαλο στις δικές του σκοτεινές επιδιώξεις του. Πρέπει, πρώτ’ απ’ όλα, να δημιουργηθεί ένα ενιαίο αντισυναγερμικό κέντρο που να κόψει αμέσως όλες τις αντιλαϊκές κωλυσιεργητικές μηχανορραφίες και που με το ελάχιστο πρόγραμμα για παραίτηση του Παπάγου και άμεσες εκλογές με αναλογική, θα οργανώσει ενιαία την κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική γραμμή πορείας και δράσης του λαϊκού-αντισυναγερμικού δημοκρατικού αγώνα. Το ενιαίο αυτό κέντρο θα καθορίσει πού και πότε θα γίνουν και οι παλλαϊκές συγκεντρώσεις, ποιοι θα μιλήσουν σ’ αυτές και τι θα πουν, ποιοι βουλευτές πρέπει να παραιτηθούν για να εξαναγκαστεί η κυβέρνηση, έστω και σε μερική εκλογική αναμέτρηση. Αυτό το κέντρο θα βάλει υπεύθυνα και αποφασιστικά μπροστά στο λαό και σ’ όλους τους υπεύθυνους το ώριμο πια πολιτικό πρόβλημα της χώρας, θα επισημάνει τον κίνδυνο από την στρατοκρατία του ΙΔΕΑ και τ’ άλλα σκοτεινά μαγειρέματα. Και θα καθορίσει το δρόμο πορείας για την προώθηση του πολιτικού ζητήματος, για τη μαζική, λαϊκή αντιμετώπιση και εξουδετέρωση του κινδύνου των ανώμαλων λύσεων.

Μπροστά στη σοβαρότητα της κατάστασης, το ΚΚΕ δηλώνει πάλι ότι θα υποστηρίξει ανεπιφύλακτα και ολόψυχα χωρίς να προβάλει απαράδεχτες κομματικές αξιώσεις, το ενιαίο αυτό αντισυναγερμικό-δημοκρατικό κέντρο, την πατριωτική γραμμή του για τη λαϊκή προώθηση και λύση του πολιτικού ζητήματος. Το ΚΚΕ παράλληλα θα δυναμώσει τη δουλειά του για τη λαϊκή ενότητα, για την οργάνωση και πάλη του λαού πάνω στη δημοκρατική πατριωτική γραμμή. Γιατί πιστεύει ατράνταχτα ότι η πατριωτική εγγύηση για να νικήσει η γραμμή αυτή και για να εκμηδενιστούν όλες οι ψευτοδημοκρατικές, διασπαστικές δολοπλοκίες, βρίσκεται στην οργάνωση, συσπείρωση και κινητοποίηση του λαού και του στρατού από τα κάτω, παντού όπου δουλεύει, ζει και υπάρχει.

Πιστεύουμε ακράδαντα ότι από τη σημερινή θανάσιμη κρίση υπάρχει δυνατότητα σωτηρίας και δημοκρατικής διεξόδου, ότι μπορούμε να βγούμε από το σημερινό συναγερμικό χάος. Η διέξοδος βρίσκεται στη δημοκρατική πατριωτική ενότητα και δράση απ’ τα πάνω και απ’ τα κάτω. Στο έργο αυτό δίνουμε ανεπιφύλακτα όλες μας τις δυνάμεις.

Δημοσιεύτηκε, μεταξύ άλλων, στον “Λαϊκό Αγώνα”, όργανο των προσφύγων της Ελλάδας στη Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας, Χρόνος Ε’, αριθμός φύλλου 885, Πέμπτη 19 Μάη 1955, σ.σ. 1-2.

Tagged: , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: