Πάβλε [Ράκοφσκι]: ΝΟΦ – Μια ματιά στο λαοαπελευθερωτικό κίνημα των σλ-Μακεδόνων στην Ελλάδα (1947)

Όπως έχουμε δει και σε προηγούμενα άρθρα, η απουσία ενεργητικής πολιτικής εντός του πολιτικού κινήματος της σλαβομακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα από το ΚΚΕ μεταξύ 1944-1946, πληρώθηκε σοβαρά από το ελληνικό λαϊκοδημοκρατικό κίνημα. Ο λόγος είναι ότι αφέθηκαν να δρουν μόνοι τους άλλοι, σοβαροί παράγοντες, που διασπούσαν την ψυχική και πολιτική ενότητα της μειονότητας με τον ελληνικό λαό. Αυτοί είναι: πρώτον, το υπό οικοδόμηση μοναρχοφασιστικό καθεστώς, με τη βίαιη πολιτική που ασκούσε, πολιτική εκδίωξης της μειονότητας και, στο βαθμό που δεν μπορούσε να το πετύχει, εξαγοράς, ιδίως της μειονοτικής αστικής τάξης (που το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ήταν η προσαρμοστικότητα έναντι του κάθε φορά δυνάστη), και των χωρικών εκείνων που, αγανακτισμένοι από την μεταξική προβοκατόρικη καταπίεση, δέχτηκαν να εξοπλιστούν από τους Βουλγάρους (όχι όμως σε βαθμό τέτοιο που να τους καθιστά «Σουδήτες», όπως ισχυριζόταν ο μοναρχοφασιστικός Τύπος που επεδίωκε συλλήβδην εκδίωξη της μειονότητας). Δεύτερον, η αγγλική και αμερικανική προπαγάνδα αυτονόμησης όλης της Μακεδονίας, που ο μοναρχοφασισμός στην Ελλάδα ελεύθερα άφηνε να διακινείται εντός της μειονότητας, καθώς αυτή η αυτονόμηση είχε να κάνει όχι απλώς με απόσπαση εδαφών, αλλά με εγκαθίδρυση ενός αντικομμουνιστικού κράτους-σφήνας στα νότια του λαϊκοδημοκρατικού μετώπου κρατών και λαών στην Ευρώπη. Τρίτον, η υπονομευτική τιτοϊκή δουλειά, που ανθούσε, δεδομένης της μοναρχοφασιστικής καταπίεσης αλλά και του αντικειμενικού γεγονότος ότι, για πρώτη φορά, στην άλλη πλευρά των συνόρων, υπήρχε ανάπτυξη του σλαβο-μακεδονικού έθνους, σχετικά απρόσκοπτη (γιατί, δεδομένου του φιλοϊμπεριαλισμού του Τίτο, η κατεύθυνση της ανάπτυξης του εν λόγω έθνους ήταν στρεβλή, καθώς συνίστατο στην απομάκρυνσή του από την αντιιμπεριαλιστική τότε σλαβική οικογένεια, τον φυσικό του χώρο, και τον περιορισμό του στη μικρή γιουγκοσλαβική).

Ο τρίτος παράγοντας ήταν, φυσικά, και ο πιο ύπουλος. Γιατί πήγαζε από κάποιον με τον οποίο δόθηκαν κοινοί αιματηροί αγώνες για την απελευθέρωση από τον ναζιστικό-φασιστικό ζυγό. Κόμιζε, επίσης, απελευθέρωση εθνική και κοινωνική (καθότι δήλωνε κομμουνιστής και, αρχικά, τυπικά ανήκε στο λαϊκοδημοκρατικό στρατόπεδο).

Έτσι, το ΝΟΦ, όσο κι αν είχε ιδρυθεί από τιτοϊκούς μειονοτικούς που το’χαν σκάσει από την Ελλάδα, ερχόμενοι σε ρήξη με το ΕΑΜ, και αρχικά είχε αποδοκιμαστεί από τη μειονότητα, λόγω της αιματηρής πραγματικότητας που δημιουργούσε ο μοναρχοφασισμός, άρχισε να ριζώνει σε αυτή. Στο βουνό, στο οποίο άρχισαν να καταφεύγουν και άλλοι δημοκρατικοί πολίτες, υπήρχε ένα καθεστώς αναγκαστικής συμβίωσης με τους ΝΟΦίτες. Σε κάποιες περιπτώσεις, υπήρχαν και ένοπλες συγκρούσεις. Εντούτοις, αναγνωρίζοντας ότι η υπόθεση της μαχητικής ενότητας Ελλήνων και Σλαβο-Μακεδόνων αρχίζει να χάνεται προς όφελος του ιμπεριαλισμού (και των δύο λακέδων του, με διαφορετικούς ρόλους ο καθένας: του τιτοϊσμού και του ιμπεριαλισμού), από τα τέλη του 1945, επισήμως το ΚΚΕ αρχίζει μια πιο ενεργητική πολιτική. Αναγνωρίζοντας ότι η ίδρυση μιας δεύτερης «δικής του» οργάνωσης εντός της μειονότητας τότε δεν θα συνέβαλλε στην ενότητά της ίδιας (πράγμα που αποτελούσε προϋπόθεση για την ενότητά της ως συνόλου με τον ελληνικό λαό), άρχισε μια «επίθεση» ως επί το πλείστον φιλίας, π.χ. με την δημόσια αναγνώρισή του ως λαϊκοδημοκρατικής οργάνωσης. Έτσι φτάσαμε στις 21 Νοέμβρη 1946, όπου υπογράφτηκε ενότητα με το ΝΟΦ και οι μειονοτικοί κομμουνιστές-μέλη του ΚΚΕ και προσκείμενοι στο ελληνικό λαϊκοδημοκρατικό κίνημα και τυπικά εντάχθηκαν σε στελεχιακές θέσεις του ΝΟΦ.

Όπως είναι φυσικό, για λόγους πολιτικούς, αλλά και για λόγους προσωπικούς, κάποια από τα «παλιά» στελέχη του ΝΟΦ αντιμετώπιζαν με καχυποψία την ενότητα αυτή και τα νέα στελέχη. Ο Πάβλε Ράκοφσκι από τις Κάτω Κλεινές Φλώρινας, για παράδειγμα, πρωτοστάτης στην λιποταξία του «Τάγματος Γκότσε» τον Οκτώβρη του 1944, τη θεωρούσε αργότερα «ρίξιμο» ακόμα κι από το ΚΚΓ αυτή την επίτευξη ενότητας. Φυσικά, δεν ήταν «ρίξιμο», αλλά μια προσαρμογή της τακτικής του ΚΚΓ στην επίθεση φιλίας από το ελληνικό λαϊκοδημοκρατικό κίνημα, καθώς δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει μια επιμονή στον οργανωτικό διχασμό της μειονότητας.

Όμως, όπως και να ‘χει, αν υπήρχε στις τάξεις της μειονότητας τέτοια στάση που οδηγούσε σε έκφραση εθνικισμού, αυτός θα υπήρχε έτσι κι αλλιώς. Γιατί η κύρια αιτία του ήταν (και είναι) η καταπίεση (που ντροπιάζει τον ελληνισμό, και αυτό θα πρέπει να το θυμούνται κάποιοι στρουθοκάμηλοι).

Το παρακάτω κείμενο το έγραψε ο ίδιος ο Ράκοφσκι, ως υπεύθυνος ζύμωσης-προπαγάνδας του ΝΟΦ το 1947, τον καιρό που ακόμα είχε το ελευθέρας. Ο εθνικισμός του δεν έγκειται, φυσικά, στο πώς ονομάζει την μειονότητα (όπως βλέπουμε, με έναν ιδιάζοντα τρόπο). Το αντίθετο. Δεν ήταν μόνο η ΣΝΟΦ και η Οργάνωση «Ήλιντεν», αλλά ακόμα και ο Ράκοφσκι που αναγνώριζε ότι δεν είναι αυτό το κύριο. Ούτε τότε ήταν, ούτε τώρα είναι. Αυτό είναι κάτι το δευτερεύον, και κακώς εγκλωβίζονται σε αυτό κάποια μέλη της μειονότητας σήμερα. Αυτό που προέχει είναι να γνωρίσει η ελληνική κοινωνία την ύπαρξη αυτής της μειονότητας, και να αντιμετωπίσει τα μέλη της ως ίσους ανθρώπους, έλληνες πολίτες. Γιατί το βασικό πρόβλημα, για την ακρίβεια, δεν είναι καν η αναγνώριση της ύπαρξής της, αλλά κάτι ακόμα μεγαλύτερο που πρέπει να αλλάξει: η ίδια η αντίληψη του έλληνα πολίτη για την ομοιογένεια του ελληνικού κράτους, που τη θεωρεί κάτι το “ιερό” και βλέπει στην επισήμανση, έστω, ότι αυτή δεν υπάρχει, κάτι το επικίνδυνο. Όταν γίνει αυτό, το μεγάλο, θα μπορεί να γίνει και το μικρό, το πώς ονομάζει η ίδια η μειονότητα την ίδια.

Ο εθνικισμός του Ράκοφσκι έγκειται στο ότι προσπαθεί έμμεσα να περάσει κάποια πράγματα. Ενώ, για παράδειγμα, ο ίδιος, αυθόρμητα, το 1944 είχε δημιουργήσει ένα αμιγώς κυριλλικό αλφάβητο για τη γλώσσα της μειονότητας, το 1947 υιοθετεί σιωπηρά την τυποποιημένη γλώσσα της ΛΔ Μακεδονίας, η οποία είχε πια σερβοκροατικά και λατινικά γράμματα, εκτοπίζοντας σημαντικά σλαβικά. Επίσης, όσον αφορά την πρόσφατη ιστορία της μειονότητας, θεωρεί το ΝΟΦ συνέχεια του ΣΝΟΦ, παρατείνοντας μάλιστα τη ζωή του δεύτερου, ενώ αυτό είχε διαλυθεί πριν καν την απελευθέρωση της χώρας, και σιωπώντας για τις συνθήκες και τον τόπο δημιουργίας του πρώτου. Ομοίως, δεν καταγγέλλει ως εχθρούς της μειονότητας τους καλλιεργητές της διάσπασής της (γιατί προφανώς και ο ίδιος θα συγκαταλεγόταν σε αυτούς). Κι όλα αυτά, ακόμα κι αν δεν θίγει το βασικό δικαίωμα ενός έθνους, αυτό της αυτοδιάθεσης.

Στην Αυτοβιογραφία του, ο Ράκοφσκι αναφέρει ότι το κείμενο αυτό θεωρήθηκε εθνικιστικό από τον γραμματέα του ΝΟΦ Σταύρο Κωτσόπουλο, και όπως καταγγέλλει, «κάηκαν» τα αντίτυπα της σχετικής μπροσούρας. Όπως επίσης είναι γνωστό, δεν έγινε κατορθωτό από το ελληνικό λαϊκοδημοκρατικό κίνημα να αποκαθάρει το ΝΟΦ από την τιτοϊκή διασπαστική και φιλοϊμπεριαλιστική πολιτική που κατέστρεψε και προσφυγοποίησε τη μειονότητα. Το ΝΟΦ καταδικάστηκε, για αυτό το λόγο, από τα πρωτοπόρα στελέχη της μειονότητας και διαλύθηκε, ενώ στη θέση του ήρθε το 1952 η Οργάνωση «Ήλιντεν», που, στα μόλις 4 χρόνια δράσης της, επέδειξε μια πολύμορφη πολιτική, οργανωτική και πολιτιστική δράση σε αδιάσπαστη ενότητα με το ελληνικό λαϊκοδημοκρατικό κίνημα.

Ωστόσο, το κείμενο αυτή τη στιγμή, δεδομένου ότι τώρα ο ελληνικός λαός, σε μεγάλο βαθμό, δεν γνωρίζει καν την ύπαρξη της μειονότητας, έχει μεγαλύτερη σημασία από τότε που εκδόθηκε και σωστά είχε κριθεί εθνικιστικό. Γιατί παρ’ όλες τις εύκολα εντοπίσιμες εθνικιστικές παρεκκλίσεις, αντιμετωπίζει ως ίσους ανθρώπους τα μέλη της μειονότητας, με δικαίωμα οργάνωσης, όσο κι αν η συγκεκριμένη διαθέσιμη τότε οργάνωση της μειονότητας παρουσιάζεται υπερβολικά μεγαλόπνοη και σε βαθμό συγκρότησης που δεν αντιστοιχούσε σε εκείνον που έφτασε τα δύο επόμενα χρόνια.

***

Του συν. Πάβλε

ΝΟΦ: Μια ματιά στο λαοαπελευθερωτικό κίνημα των σλ-Μακεδόνων στην Ελλάδα (1947)

Издава Агит-проп Комисија При Центр.Одбор на НОФ (Έκδοση της Επιτροπής Ζύμωσης-Προπαγάνδας παρά τω Κ.Σ. του ΝΟΦ)

Πρόλογος

Επειδή ο λαoαπελευθερωτικός αγώνας του σλ-Μακεδόνικου Λαού, στο πλευρό του Ελληνικού Λαού, κατασυκοφαντιέται και διαστρεβλώνεται συστηματικά από την αντιδραστική προπαγάνδα, εδώ και στο εξωτερικό.

Επειδή υπάρχει αρκετή σύγχυση ή και δεν ξέρουν τίποτα πολλοί συναγωνιστές, που δε ζήσανε κοντά, σχετικά με τη γέννηση και ανάπτυξη του λαο-απελευθερωτικού κινήματος των σλ-Μακεδόνων στην Ελλάδα – σχετικά με την ύπαρξη και δράση του Λαϊκού Απελευθερωτικού Μετώπου (Νάροντεν Οσλομποντίτελεν Φροντ – ΝΟΦ) των σλ-Μακεδόνων.

Επειδή αρκετοί είναι οι ελληνίζοντες σλ-Μακεδόνες καθώς και οι έλληνες συναγωνιστές, που παρ’ όλο που έζησαν και ζουν σε Νοφίτικο περιβάλλον δε φαίνονται να εχτιμούν σωστά τη σημασία της ύπαρξης του ΝΟΦ μέσα στα πλαίσια γενικά του Δημοκρατικού κινήματος στην Ελλάδα.

Η εφημερίδα του ΝΟΦ «Νεποκόρεν» («Αλύγιστος»). Πρωτοσέλιδο έχει το άρθρο του Νίκου Ζαχαριάδη «Πού βρισκόμαστε και τι πρέπει να κάνουμε» (Οκτώβρης 1948).

Επειδή η μελέτη, ερμηνεία και τοποθέτηση του σλ-Μακεδόνικου λαο-απελευθερωτικού κινήματος μέσα στα γενικά πλαίσια του Δημοκρατικού κινήματος στην Ελλάδα, είναι ανάγκη και για τα καινούργια Νοφίτικα στελέχη που κάθε λίγο αναδεικνύονται· κι ακόμα και για τον ίδιο το σλ-Μακεδόνικο λαό.

Για όλα αυτά γράφτηκε η μπροσούρα τούτη. Φυσικά, δεν είναι παρά μια πρώτη προσπάθεια γραμμένη στο βουνό, χωρίς τ’ ανάλογα βοηθήματα, και δεν εξαντλεί το θέμα. Είναι μια ματιά, όσο μπορούσε βέβαια προσεχτική… Αν όμως ανταποκρίνεται και πόσο ανταποκρίνεται στο σκοπό, που γι’ αυτό γράφτηκε, μπορούν να κρίνουν όσοι τη διαβάσουν και σκεφτούν πάνω σ’ αυτό.

Η κριτική τους θα’ ναι δεχτή.

Εισαγωγικό σημείωμα

Το σλ-Μακεδόνικο λαο-απελευθερωτικό κίνημα αποτελεί μια πραγματικότητα. Η αρχή του μπερδεύεται με την αρχή του κινήματος εθνικής αντίστασης του Ελληνικού λαού.

Οργανωτικά – διαμορφώθηκε στο ΝΟΦ.

Πολιτικά – οι σκοποί του γίνηκαν πολιτική γραμμή του ΝΟΦ.

Οι εξτρεμισμοί, εννοείται, δεν έλειψαν – αλλά πάντα καταπολεμήθηκαν.

Επιβλήθηκε σήμερα στη συνείδηση όλων – και των εχθρών ακόμη. Υπάρχει, δρα και βάζει τη σφραγίδα του στην κατάσταση εδώ πάνω (Μακεδονία). Οι «εκλογές» και το «δημοψήφισμα» Μπέβιν είναι χτυπητά παραδείγματα. Στο πρώτο: Από 100% η αποχή δεν κατέβηκε παρακάτω από 70% κατά τόπους. Στο δεύτερο: Το ίδιο ποσοστό ψήφισε λευκά όπου ήταν δυνατό να ψηφίσει. Κι αυτό είναι δουλειά του ΝΟΦ.

Φίλους έχει – το δημοκρατικό Ελληνικό Λαό.

Εχθρούς έχει – τους εχθρούς της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Έχει όμως εχθρούς και φίλους κι έξω απ’ την Ελλάδα. Τους ίδιους φίλους κι εχθρούς που ο Ελληνικός λαός έχει στο εξωτερικό. Αλλά

-Πώς εκδηλώθηκε; Ποιες οι αιτίες;

Ι.Εκφράζει τις πραγματικές ανάγκες της εξέλιξης στο σλ-Μακεδόνικο Λαό

1.Η πολιτική της αφομοίωσης και της φυσικης εξόντωση.

Είναι γνωστή η μεγαλοϊδεάτικη ελληνική πολιτική απέναντι στους σλ-Μακεδόνες. Είναι βαθύτατα αντιδραστική-αντιλαϊκή. Δημιουργεί γι’ αυτούς βαριές συνθήκες εθνικής καταπίεσης. Δεν τους αναγνωρίζεται το δικαίωμα να είναι αυτό που ήταν πάντα. Να είναι σλ-Μακεδόνες. Πρέπει ν’ αρνηθούν τον εαυτό τους και να παριστάνουν τον Έλληνα. Αν δε θέλουν, αν δε μπορούν, τότε είναι… Βούλγαροι. Και συλλαμβάνονται, ξυλοκοπούναι, προστιμάρονται, φυλακίζοντια, εξορίζονται, διώχνονται, «οικειοθελώς» είτε όχι, για πάντα από τον τόπο τους. Κι όλα αυτά ανάλογα με την διάθεση του οποιουδήποτε τοπικού αστυνόμου. Εννοείται πως δεν λείπει και η κάθε είδους βαριά κοινωνική-οικονομική καταπίεση.

Η κατάσταση αυτή συνεχίζεται από τους Βαλκανικούς πολέμους 1912-13 και δώθε. Και είναι η περίοδος τούτη πιο σκληρή κι από την εποχή της τουρκοκρατίας. Φυσικά, μια συγκρατημένη οργή, μια παθητική αντίσταση πάντα υπήρξε στους σλ-Μακεδόνες. Η τέτοια όμως αντίσταση γρήγορα γίνεται ενεργητική, όταν οι μεταβολές στις γενικότερες συνθήκες το επιτρέψουν. Γίνεται κίνημα – όπως κι έγινε.

Ώστε οι βαρύτατες κοινωνικές-οικονομικές συνθήκες διαβίωσής τους, αποτέλεσαν κυρίως την σταθερή αιτία του σλ-Μακεδόνικου λαοαπελευθεωτικού κινήματος.

2.Ο συνειδητός παράγοντας

Κάθε κίνημα λυγίζει κάτω από τα λάθη του αν δε συνειδητοποιηθεί, καλά οργανωθεί, σωστά καθοδηγηθεί ο λαός.

Ο ρόλος του συνειδητού παράγοντα είναι προϋπόθεση για την επιτυχία. Αυτός επηρεάζει συνειδητά, υποβοηθεί την κίνηση προς τα μπρος και διαλέγει τη στιγμή που αυτό θα εκδηλωθεί. Το σώζει από τα λάθη του και του εξασφαλίζει την επιτυχία.

Το ρόλο αυτό, στην περίπτωση τούτη, έπαιξε και παίζει το ΚΚΕ. Το κόμμα της Ελληνικής εργατικής τάξης, και γενικά όλων των εργαζομένων. Μόνο αυτό είχε από χρόνια στο πρόγραμμά του – τώρα και το ΕΑΜ- την αναγνώριση της σλ-Μακεδόνικης εθνικής μειονότητας, την απελευθέρωσή της, μαζί με τους Έλληνες εργαζόμενους, από το ζυγό της κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας.

Ώστε το ΚΚΕ επέδρασε συνειδητά, διευκόλυνε την ανάπτυξη και την εκδήλωση στην κατάλληλη στιγμή του σλ-Μακεδόνικου λαοαπελευθερωτικού κινήματος. Με τη σωστή καθοδήγηση, το ΚΚΕ, και το ΕΑΜ τώρα, του δίνουν σωστή κατεύθυνση και του εξασφαλίζουν την επιτυχία.

3.Το ξεκίνημα για την πρακτική λύση του σλ-Μακεδόνικου προβλήματος στην Ελλάδα

Στην διάρκεια της πρώτης κατοχής, Έλληνες και σλ-Μακεδόνες επιστρατεύονται. Χωρίς ειδικό υποχρεωτικό νόμο για επιστράτευση-αυτοεπιστρατεύονται. Έτσι, με την καθοδήγηση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, ο αγώνας των Αλβανικών συνόρων συνεχίζεται μέσα στην Ελλάδα:

Για την απόκρουση-διώξιμο των καταχτητών.

Για την λαϊκοδημοκρατική λύση των εσωτερικών προβλημάτων, που από καιρό έμεναν άλυτα και βασάνιζαν τον τόπο.

Ένα απ’ αυτά ήταν το πρόβλημα των σλ-Μακεδόνων εδώ στη Μακεδονία. Η αναγνώρισή τους σαν εθνικής μειονότητας με δικαιώματα Ισοτιμίας, Ισονομίας, Ισοπολιτείας.

Αυτό θα πει πως τώρα για πρώτη φορά οι σλ-Μακεδόνες πολεμούν δίπλα στον Ελληνικό λαό σαν σλάβοι Μακεδόνες με αίτημα ιδιαίτερα δικό τους.

Αυτό θα πει πως τώρα, για πρώτη φορά, οι αγώνες τους φέρνουν το χαραχτήρα σλ-Μακεδόνικου κινήματος.

Αυτό θα πει πως τώρα, για πρώτη φορά, η μέχρι τότε παθητική αντίστασή τους εκδηλώνεται σ’ ανοιχτό, ενεργητικό κίνημα-κίνημα ενάντια στη φασιστική βία, για Ισοτιμία και λοιπές δημοκρατικές ελευθερίες. Εννοείται πως όλα αυτά επέδρασαν πολύ στην ανάπτυξη και μαζικοποίηση του αγώνα των σλ-Μακεδόνων.

4.Η επίδραση του πολέμου

Τούτος ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος διέφερε από τον πρώτο όχι μόνο στην καταστρεπτικότητα, αλλά και στη φύση του. Ο πρώτος άρχισε και τελείωσε σαν καυγάς για το ξαναμοίρασμα του κόσμου. Τούτος ο δεύτερος εκδηλώθηκε σαν αποτέλεσμα της ίδιας αιτίας, αλλά από την αρχή του ακόμα είχε διαφορετικό χαραχτήρα από τον πρώτο.

Σαν αντιφασιστικός, ήταν βαθιά δημοκρατικός. Ήταν λαοαπελευθερωτικός.

Διέφεραν ακόμα οι δυο τούτοι πόλεμοι και στ’ αποτελέσματα που είχε η επίδρασή τους πάνω στους λαούς. Τούτος δω ο δεύτερος εφώτισε συνειδήσεις, διαφοροποίησε τους λαούς, προώθησε τα λαϊκά κινήματα ασύγκριτα πιο πολύ από τον πρώτο. Ένας επαναστατικός άνεμος έπνευσε παντού και κινητοποίησε τους λαούς ενάντια στις δυνάμεις του φασισμού.

Είναι γνωστό ότι σφοδρός έπνευσε ο επαναστατικός άνεμος και δω στα βασανισμένα Βαλκάνια.. Η προδοσιά απ’ τις πεμπτοφαλαγγίτικες κλίκες-κυβερνήσεις στην Αθήνα-Βελιγράδι-Τίρανα κι η λιποταξία του παλαιοκομματικού μπουρζουάδικου πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία-Αλβανία, προώθησαν κι ανέδειξαν τα ΚΚ πρωταγωνιστές στον αγώνα για εθνική ελευθεριά και κοινωνική δικαιοσύνη.

Οι Βαλκάνιοι κομμουνιστές, πιστοί στην υπόθεση του λαού, βρέθηκαν επικεφαλής και διευκόλυναν την κίνηση των κινημάτων προς τα μπρος. (Οι Βούλγαροι κομμουνιστές, αργότερα, μέσα στις συνθήκες της στρατιωτικής κατάρρευσης του διεθνή φασισμού, οργάνωσαν την ανατροπή του ντόπιου φασισμού και πήραν παραπέρα μέρος στην ολοκλήρωση της νίκης ενάντια στη χιτλερική Γερμανία).

Οι κρυφές, σκεπασμένες, επαναστατικές δυνάμεις του σλ-Μακεδόνικου λαού ξέσπασαν μέσα στις γενικές αντικειμενικές συνθήκες που δημιουργήθηκαν στο εξωτερικό – με τις νίκες του κόκκινου στρατού και με τα φιλικά λαοαπελευθερωτικά κινήματα των γειτονικών λαών – κι εσωτερικά – με το εθνικο-απελεθυερωτικό κίνημα του Ελληνικού Λαού. Το συνειδητό στοιχείο τους, τα στελέχη-μέλη του ΚΚΕ τέθηκαν επικεφαλής, γίνηκαν φορείς των σκοπών του κινήματος, διευκόλυναν την κίνησή του προς τα μπρος.

Το σλ-Μακεδόνικο κίνημα εκδηλώνεται σαν φυσιολογικός καρπός της δοσμένης ιστορικής στιγμής. Σαν αποτέλεσμα της ιστορικής αναγκαιότητας, όπως και τ’ άλλα κινήματα στον κόσμο.

Είναι η εποχή γενικής ανόδου των λαϊκών κινημάτων. Και εκφράζει τις πραγματικές ανάγκες της εξέλιξης του σλ-μακεδόνικου λαού. Όπως και τ’ άλλα κινήματα εκφράζουνε τις πραγματικές ανάγκες της εξέλιξης στους άλλους λαούς.

Ώστε το σλ-Μακεδόνικο κίνημα δεν γεννήθηκε πρώτα σε μερικά κεφάλια κάποιων μωροφιλόδοξων φίλων ή εχθρών του σλ-Μακεδόνικου ή του Ελληνικού λαού. Δεν είναι τεχνητό, ψεύτικό, όπως αρέσει σε μερικούς να λένε. Αντίθετα:

-Σαν αποτέλεσμα της σιδερένιας ιστορικής αναγκαιότητας έχει και την ανάλογη δύναμη και αντοχή. Έχει τη δύναμη κι αντοχή της ίδιας αυτής αναγκαιότητας.

-Σαν καθοδηγούμενο από το ώριμο, συνειδητό στοιχείο του, τα στελέχη-μέλη του ΚΚΕ, έχει εξασφαλισμένη κατεύθυνση κι επιτυχία.

Ώστε, κάθε σλ-Μακεδόνας πρέπει να προσανατολίζεται προς αυτό, να πάρει την θέση του στις γραμμές του – αν δεν θέλει να κάνει λάθος στην πολιτική του, αν θέλει να γίνει φορέας της εξέλιξης στο λαό που τον εγέννησε, αν θέλει να διευκολύνει αυτή την εξέλιξη.

Ώστε, κάθε αληθινός δημοκράτης στην Ελλάδα πρέπει να το συμπαθεί και να το βοηθεί – αν θέλει να μη φαίνεται στα μάτια των σλ-Μακεδόνων σαν αντιπρόσωπος του «κυρίαρχου, καταπιέζοντος έθνους», δηλαδή, της Ελληνικής μπουρζουαζία, αν θέλει να μη φαίνεται σαν μεγαλοϊδεάτης αντιδραστικός…

Οι σλ-Μακεδόνες είναι λαός βασανισμένος. Αιώνων σκλαβιά βαραίνει πάνω τους. Είναι φυσικό να εχθρεύονται κάθε καταπίεση. Δεν μπορεί λοιπόν παρά να είναι δημοκρατικοί. Και μάλιστα λαϊκοδημοκρατικοί. Αλλά:

Τι σημαίνει τότε η εμφάνιση των κομιτατζήδων;…

ΙΙ.Σλ-Μακεδόνικη πραγματικότητα

Είναι ανάγκη πριν απαντήσουμε να κάνουμε ορισμένες διαπιστώσεις.

Πρώτη:

-Προσέξτε τα σλ-Μακεδόνικα χωριά. Πολλά απ’ αυτά έχουν δυο εκκλησιές. Όχι μια καινούργια, μια παλιά και κοντά-κοντά. Αλλά μια «Ελληνική» και μια «Βουλγάρικη» – έτσι τις λένε οι χωρικοί – κι η μιά στον ένα κι η άλλη στον άλλο μαχαλά.

Οι εκκλησίες αυτές συμβολίζουν το θηριώδικο μίσος που τις δημιούργησε. Μιλούν εύγλωττα για την σκοτεινή εκείνη περίοδο, που η μεγαλύτερη δυστυχία χτύπησε το σλ-Μακεδόνικο λαό. Τότε γίνονταν τα πιο παράδοξα πράγματα:

Από την ίδια μάνα σλ-Μακεδόνισσα γεννιούνταν ένας «Έλληνας» κι ένας «Βούλγαρος» που κάποια μέρα ο ένας σκότωνε τον άλλο.

Ο Ελληνικός λαός υπήρξε θύμα της Ελληνικής μεγάλης ιδέας. Ο Βουλγάρικος λαός – της Βουλγάρικης. Αλλ’ ο σλ-Μακεδόνικος λαός, σε τούτο το κομμάτι της Μακεδονίας, υπήρξε θύμα και των δυο. Τον κομμάτιασαν, τον χώρισαν σ’ αντιμαχόμενες παρατάξεις κι αίμα αδελφικό χύθηκε πολύ.

Κι όλα αυτά κάτω απ’ τις συνθήκες της τουρκοκρατίας ακόμη…

Δεύτερη:

-Βαλκανικοί πόλεμοι 1912-13. Προελαύνοντας ο Ελληνικός στρατός έβαλε φωτιά στους «Βούλγαρους». Σλ-Μακεδόνικες πόλεις και χωριά, π.χ.Κιλκίς και περίχωρα, καταστράφηκαν. Δεκάδες χιλιάδες σπίτια κάηκαν. Χιλιάδες άνθρωποι θανατώθηκαν. Πάνω από εκατό χιλιάδες εκπατρίσθηκαν…

Ήταν αυτά εμπνεύσεις κι έργα της μεγαλοϊδεάτικης Ελληνικής πολιτικής. Της εθνικής πολιτικής…

Είναι γνωστό και φοβερό έγκλημα το 1924 που λέγεται: Σύμφωνο Μόλωφ-Καφαντάρη. Ταχτοποίησαν τότε τους λογαριασμούς τους η «εθνική» Ελληνική και η «εθνική» Βουλγάρικη πολιτική χρησιμοποιώντας το σλ-Μακεδόνικο λαό σαν ανταλλάξιμο εμπόρευμα.

Μας λένε πως «οικειοθελώς» έγινε η δουλειά αυτή. Η ιστορία όμως γνωρίζει πως ο λαός στο ζόρι πάνω και σε στιγμές αδυναμίας εγκαταλείπει το πατρικό σπίτι και χωρίς την βοήθεια τέτοιων «συμφώνων».

Αργότερα κάπως χαλαρώθηκε η πολιτική αυτή. Αλλά γρήγορα άρχισε πάλι να σκληραίνει, για να γίνει βάρβαρη επί Μεταξά.

Στις βίαιες συγκεντρώσεις των νυχτερινών σχολείων, στις φυλακές και τα ξερονήσια, ο Μεταξάς μάθαινε στον καθυστερημένο σλ-Μακεδόνικο Λαό πώς: Να μισεί-να φοβάται-να δυσπιστεί προς κάθε τι το Ελληνικό. Δημιουργούσε εχθρούς της Ελλάδας…

Τρίτη:

-Έρχεται ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος 1940-1. Η στρατευμένη σλ-Μακεδόνικη νεολαία – όπως και η Ελληνική – κάνει θαύματα στ’ Αλβανικά βουνά. Χιλιάδες σλ-Μακεδόνες που πέσαν εκεί μαρτυρούν γι’ αυτό. Η περιβόητη όμως «εθνική» πολιτική στα μετόπισθεν αγεληδόν στέλνει τους σλ-Μακεδόνες γερο-πατέρες και τις μητέρες στα ξερονήσια.

Έπειτα, η κατοχή – μετά την ολοκληρωτική προδοσιά της πεμπτοφαλαγγίτικης κυβέρνησης…

Πάλι όμως ο λαός ξεσηκώνεται σε μια ηρωική προσπάθεια. Πραγματοποιεί το κίνημα Εθνικής Αντίστασης (1941-44) που είναι τίτλος τιμής για την Ελλάδα…

Ένα τμήμα του σλ-Μακεδόνικου λαού απ’ την αρχή μπαίνει αδίσταχτα στον αγώνα, δίπλα στον Ελληνικό λαό – μέσα στο ΕΑΜ. Ήταν το συνειδητό, πρωτοπόρο τμήμα του. Η πλατιά μάζα όμως μένει αδρανής. Φοβάται. Διστάζει. Ενώ ένα άλλο τμήμα του σλ-Μακεδόνικου λαού δεν αργούν να γίνουν κομιτατζήδες.

Και τώρα το ερώτημα: Τι σημαίνει αυτό;

-Σημαίνει ότι η μεγαλοϊδεάτικη Ελληνική «εθνική» πολιτική σε βάρος του σλ-Μακεδόνικου λαού είχε και στην περίπτωση τούτη τ’ ανάλογα αποτελέσματα: Σ’ ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο τμήμα του σλ-Μακεδόνικου λαού διετήρησε ζωηρό μίσος ενάντια στην Ελλάδα.

-Σημαίνει ότι η φασιστική προπαγάνδα των καταχτητών εκμεταλλεύτηκε καλά το μίσος αυτό και πέτυχε να ρίξει το τμήμα εκείνο του σλ-Μακεδόνικου λαού ενάντια στο δημοκρατικό Ελληνικό λαό και, φυσικά, ενάντια και στο άλλο τμήμα του σλ-Μακεδόνικου λαού που συμπολεμούσε μαζί του. Δηλ.ενάντια στο ίδιο το σλ-Μακεδόνικο λαο-απελευθερωτικό κίνημα.

-Σημαίνει ότι πραχτικά το μίσος αυτό ενάντια στην Ελλάδα έκαμνε αδύνατο να πραγματοποιηθεί η ενότητα του σλ-Μακεδόνικου λαού και η κινητοποίησή του ενάντια στο φασισμό, μέσα στο ΕΑΜ.

-Σημαίνει λοιπόν ότι εδώ ήταν ανάγκη ν’ ακολουθηθεί άλλη ταχτική. Ταχτική βασισμένη στη σλ-Μακεδόνικη πραγματικότητα, όπως αυτή ιστορικά διαμορφώθηκε κάτω από την επίδραση της Βουλγάρικης και της Ελληνικής μεγαλοϊδεάτικης πολιτικής.


ΙΙΙ.Το Σ.Ν.Ο.Φ.

1 Ανυπέρβλητη ανάγκη

Η ύπαρξη και δράση των κομιτατζήδων ήταν μεγάλο κακό. Κατέστρεφε τη λαϊκή ενότητα μέσα στο σλ-Μακεδόνικο λαό. Η αντίθεση ανάμεσα σ’ αυτούς και στο σλ-Μακεδόνικο λαο-απελευθερωτικό κίνημα ήταν εμφύλιος πόλεμος. Επηρέαζε και μεγάλωνε το δισταγμό της πλατιάς σλ-Μακεδόνικης μάζας και την κρατούσε αδρανή. Γι’ αυτό και η γενίκευση της μαχητικής ενότητας με τον δημοκρατικό Ελληνικό λαό γινόταν αδύνατη.

Η ενότητα μέσα στο σλ-Μακεδόνικο λαό ήταν προϋπόθεση για την παραπέρα ενότητά του με τον δημοκρατικό Ελληνικό λαό. (ΛΑΘΟΣ)

Στη θέση όμως αυτής της ενότητας υπήρχε το μίσος των κομιτατζήδων ενάντια στην Ελλάδα. Ο φυσιολογικός αυτός καρπός της μεγαλοϊδεάτικης πολιτικής.

Το μίσος αυτό έπρεπε να φύγει απ’ τη μέση. Αλλά αυτό δεν ήταν δουλειά που μπορούσε να την κάνει μια Ελληνική πολιτική οργάνωση ή κόμμα. Στους κομιτατζήδες δεν ήταν δυνατό να επιδράσει ωφέλιμα κανένα κόμμα ή πολιτική οργάνωση Ελληνική.

Μόνη πάλι η ταχτική της καταστροφής τους δυναμικά έφερνε αρνητικά αποτελέσματα! Βάθαινε το χάσμα μέσα στο σλ-Μακεδόνικο λαό και δυνάμωνε το μίσος ενάντια στον Ελληνικό λαό – έριχνε νερό στο μύλο του εχθρού.

Έτσι πρόβαλε ανυπέρβλητη η ανάγκη να υπάρχει μια σλ-Μακεδόνικη πολιτική οργάνωση, που θα πραγματοποιούσε αυτό που δεν μπορούσε να πετύχει το ΕΑΜ. Θα πραγματοποιούσε τη λαϊκή ενότητα μέσα στο σλ-Μακεδόνικο λαό κι έπειτα την παραπέρα ενότητά του με τον Ελληνικό λαό.

Έτσι ιδρύθηκε το Σλαβομακεδόνικο Λαο-απελευθερωτικό Μέτωπο. Το ΣΝΟΦ.

Ώστε το ΣΝΟΦ γεννήθηκε από την ανάγκη για λαϊκή ενότητα μέσα στο σλ-Μακεδόνικο λαό και παραπέρα ενότητα με τον Ελληνικό λαό.

2.Η μόνη σωστή ταχτική

Το ΣΝΟΦ ανταποκρίθηκε στην ανάγκη αυτή. Οι δυσκολίες, είναι αλήθεια, ήταν μεγάλες. Βοηθημένο όμως και καθοδηγημένο από το ΚΚΕ και το ΕΑΜ μπόρεσε ν’αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τη φασιστική προπαγάνδα της οχράνα. Ξεσκέπασε τους πράχτορές της Κάλτσεφ, Ντήμτσεφ και λοιπούς. Πέτυχε να σώσει τη λαϊκή ενότητα μέσα στην τεράστια πλειοψηφία του σλ-Μακεδόνικου λαού και με τον τρόπο αυτό πλάτυνε κι ισχυροποίησε τη μαχητική ενότητα με το δημοκρατικό Ελληνικό λαό.

Η γρήγορη άνοδος του λαο-απελευθερωτικού κινήματος (μετά την εμφάνιση του ΣΝΟΦ-1943) κι ο παράλληλος εκφυλισμός της φασιστικο-οχρανίτικης κίνησης, μιλούν εύγλωττα γι’ αυτό.

Μερικοί φίλοι θέλουν να πουν πως αυτή η άνοδος του λαο-απελευθερωτικού κινήματος κι ο εκφυλισμός της οχρανίτικης κίνησης, δηλαδή η χρεοκοπία των πραχτόρων, οργάνων αυτής της κίνησης, χρωστιέται στα γεγονότα που γίνονταν την εποχή κείνη στις Ρούσικες στέπες. Σ’ αυτό συμφωνούν με τους εχθρούς των σλ-Μακεδόνων. Κι αυτό είναι μια καθαρή συκοφαντία.

Οι απλοί σλ-Μακεδόνες χωρικοί δεν μπορούν να είναι, δεν είναι καιροσκόποι. Για να είναι κανείς καιροσκόπος πρέπει να διαθέτει πλατύτερη αντίληψη, οξυμένο σχετικά πολιτικό κριτήριο, εχτός απ’ τη διαφθαρμένη, κατώτερη ψυχή του καιροσκόπου που μόνο τ’ατομικά συμφέροντά του σκέφτεται. Ο απλώς όμως σλ-Μακεδόνας χωρικός ζει, αισθάνεται αυτό που άμεσα το ζει. Τα γεγονότα του άμεσου περιβάλλοντός του σχεδόν μονάχα. Κι αυτό γιατί, στη μεγάλη καθυστέρησή του, πολύ περισσότερο ζει με την καρδιά και με πολύ λίγο με το κεφάλι. Και – αντίθετα από το φέρσιμο ενός καιροσκόπου – εθυσίασε τ’ ατομικά του συμφέροντα. Νοικοκυριό, οικογένεια, και τη ζωή του εθυσίασε.

Δεν υποτιμούμε την τεράστια ευεργετική επίδραση που είχαν οι νίκες του κόκκινου στρατού πάνω στα λαϊκο-εθνικά κινήματα σ’ όλο τον κόσμο. Στους φίλους όμως αυτούς θα λέγαμε τούτο, ότι: Θα έπρεπε να ‘ρθουν να δουν, ν’ ακούσουν με τι αγάπη, αφοσίωση, ενθουσιασμό, περηφάνεια μιλούν για τη δική τους πολιτική οργάνωση. Θα καταλάβουν πως το να εξηγιέται η άνοδος του σλ-Μακεδόνικου λαοαπελευθερωτκού κινήματος με μόνο τα χιλιάδες μίλια μακριά γεγονότα είναι ανοησία, όταν δεν είναι κακόβουλη πρόθεση.

Το ΣΝΟΦ ιδρύθηκε κι έδρασε στις περιφέρειες Φλώρινας και Καστοριάς μόνο. Αλλά η αίγλη του γοήτευε τις ψυχές των σλ-Μακεδόνων κι έξω απ’ τις περιφέρειες αυτές.

Με το ΣΝΟΦ, το σλ-Μακεδόνικο λαο-απελευθερωτικό κίνημα ανεβαίνει στη δεύτερη φάση του. Γίνεται πολύ πιο μαζικό και δυναμικό. Στις δυο γνωστές περιφέρειες παίρνει συγκεκριμένη δική του οργανωτική φόρμα. Κι η μαχητική ενότητα με τον δημοκρατικό Ελληνικό λαό γίνεται πια γεγονός.

Έτσι, τον επόμενο χρόνο απ’ την ίδρυση του ΣΝΟΦ, το καλοκαίρι του 1944, έχουμε:

Πάνω από 5.000 σλ-Μακεδόνες αντάρτες στο μόνιμο ΕΛΑΣ.

Πάνω από 20.000 στον εφεδρικό ΕΛΑΣ.

Μαζικά ο Λαός από πόλεις και χωριά μετέχει στον αγώνα όπως μπορεί: Τροφοδότηση, περίθαλψη, μεταφορές με ζώα ή στην ράχη, πληροφοριοδότηση, οδηγοί, σύνδεσμοι κλπ.

Φυσικά δόθηκαν και θύματα. Και όχι ολίγα. Δυστυχώς όμως λείπουν τα σχετικά στοιχεία…

Ώστε το ΣΝΟΦ μπόρεσε κι έγινε ο φορέας κι ο εκφραστής της λαϊκής ενότητας μέσα στο σλ-Μακεδόνικο λαό και της παραπέρα μαχητικής ενότητας με τον δημοκρατικό Ελληνικό λαό. Πλάτυνε και προώθησε το σλ-Μακεδόνικο κίνημα, πλάτυνε κι ισχυροποίησε τη μαχητική ενότητα με τον δημοκρατικό Ελληνικό λαό.

Ώστε η ίδρυση του ΣΝΟΦ αποτελεί τη μόνη σωστή ταχτική που η συγκεκριμένη ιστορική στιγμή απαιτούσε να εφαρμοσθεί για να εμποδιστεί ο εχθρός να σταθεροποιήσει φασιστικές οργανώσεις και βοηθητικά δικά του ένοπλα κινήματα στη Μακεδονία και χτυπήσει έτσι το αντιφασιστικό, απελευθερωτικό κίνημα.

Λίγο αργότερα όμως, το Δεκέμβρη του 1944, εγγλέζικα κυρίως στρατεύματα χτυπούν τον ηρωικό ΕΛΑΣ στην Αθήνα. Ακολουθεί η συμφωνία της Βάρκιζας και μετά απ’ αυτή ξεσπάει τρομοκρατική εξοντωτική δράση της εθνικόφρονης δοσίλογης δεξιάς σε βάρος του κινήματος Εθνικής Αντίστασης. Με ξεχωριστή λύσσα κυνηγούν το σλ-Μακεδόνικο λαο-απελευθερωτικό κίνημα. Το ΣΝΟΦ παραλύει έτσι που φάνηκε πως διαλύθηκε.

-Γιατί όλα αυτά;

ΙV.Σύμμαχοι, σύγχρονα κι αντίπαλοι

Αναλύοντας την εξέλιξη της κατάστασης στην Ελλάδα, πιστεύουμε να βρούμε την απάντηση στο «Γιατί;».

Ι.Η πολιτική του ΕΑΜ

Δύο κυρίως είναι οι παράγοντες που έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο και καθόρισαν την εξέλιξη της κατάστασης.

Η Ελληνική πολιτική του ΕΑΜ και η εγγλέζικη πολιτική της μοναρχοπλουτοκρατικής κλίκας.

Η Ελληνική πολιτική του ΕΑΜ ήταν:

-Εξωτερική: Εθνική ελευθεριά και Ανεξαρτησία-φιλία ισότιμη προς όλους τους συμμάχους.

-Εσωτερική:Λαϊκοδημοκρατική λύση των εσωτερικών προβλημάτων, αποκατάσταση κοινωνικής δικαιοσύνης-ισοτιμία για τις εθνικές μειονότητες-ανοικοδόμηση.

Με το σύνθημα εθνική ελευθεριά και ανεξαρτησία, η εξωτερική πολιτική του ΕΑΜ δεν εννοούσε φυσικά μόνο το διώξιμο των καταχτητών. Είναι γνωστό πως η Ελλάδα οικονομικά ήταν και είναι εξαρτημένη από το ξένο κεφάλαιο – ιδιαίτερα το εγγλέζικο. Γι’ αυτό σχεδόν πάντα η πολιτική της Ελλάδας (εσωτερική-εξωτερική) ήταν εξάρτημα ξένης εξωτερικής πολιτικής – συχνότατα της εγγλέζικης.

Η εξάρτηση τούτη μετέτρεπε την Ελλάδα σε πιόνι στα χέρια των ξένων ιμπεριαλιστών-εμπόρων του πολέμου. Οδηγούσε την Ελλάδα σε τυχοδιωκτικές περιπέτειες εξωτερικά. Στην εξαθλίωση εσωτερικά και το αλληλοφάγωμα. Αυτά πάλι με τη σειρά τους φέρνανε κατευθείαν σε νέα, πιο βαθιά οικονομική υποδούλωση-βαθύτερο χρέωμα.

Φαύλος κύκλος…

Η νεοελληνική ιστορία είναι μια βασανιστική, αιματηρή πορεία μέσα απ’αυτό το φαύλο κύκλο. Η Ελλάδα δεν ησύχασε εσωτερικά ποτέ. Η Ελλάδα δεν επρόκοψε ποτέ. Γιατί ποτέ δε βρέθηκε πραγματικά εθνικά ελεύθερη κι ανεξάρτητη. Οι μόνοι που πρόκοψαν στον τόπο τούτο είναι η ντόπια ξενόδουλη πλουτοκρατική ολιγαρχία. Ο εδώ και από ανέκαθεν πράχτορας των ξένων, που μαζί μ’ αυτούς τρέφεται και παχαίνει από τη δυστυχία της Ελλάδας.

Το ΕΑΜ ήθελε και θέλει την Ελλάδα πραγματικά ελεύθερη και ανεξάρτητη.

Συνεπούμενα, το ΕΑΜ έβαζε χέρι στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των ξένων – ιδιαίτερα των εγγλέζων. Έρχονταν σ’ αντίθεση μ’ αυτούς. Και, φυσικά, έρχονταν σ’ αντίθεση και με τους εδώ πράχτορές τους – τη μοναρχική είτε ψευτοδημοκρατική και ξενόδουλη πλουτοκρατία…

Το ίδιο γινόταν και με την εσωτερική πολιτική του ΕΑΜ.

Η λαϊκοδημοκρατική λύση των εσωτερικών προβλημάτων, η αποκατάσταση κοινωνικής δικαιοσύνης εσήμαινε θανάσιμο χτύπημα ενάντια στα άνομα κέρδη της ασυνείδητης και ξενόδουλης πλουτοκρατίας.

Συνεπούμενα, το ΕΑΜ έρχονταν σ’ ανειρήνευτη αντίθεση μ’αυτή. Και, φυσικά, και με τους εγγλέζους – τώρα και αμερικανούς ιμπεριαλιστές – που βρίσκονται πίσω απ’ αυτή.

Ώστε το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) από την πρώτη στιγμή που ιδρύθηκε και ανέλαβε να οργανώσει το κίνημα Εθνικής Αντίστασης ενάντια στους Ιταλο-γερμανο-βούλγαρους καταχτητές και ενάντια στην πλουτοκρατική Κουίσλιγκ Ελληνική Κυβέρνηση της Αθήνας, είχε κιόλας βρεθεί ουσιαστικά σ’ αντίθεση με την εγγλέζικη πολιτική και με τους Τσωρστιλοπροστατευόμενους τότε εκπρόσωπους της Ελληνικής ξενόδουλης πλουτοκρατίας που είχαν λιποταχτήσει απ’ την Ελλάδα. Κι αυτό γιατί ζητούσε νοικοκυραίοι στην Ελλάδα να είναι μόνο οι Έλληνες. Γιατί επέμεινε να ακολουθεί Ελληνική πολιτική.

2.Πώς φθάσαμε στο «Δεκέμβρη»

Στη θέση μιας ανοιχτής αντίθεσης και πολεμικής υπήρχε στη διάρκεια της πρώτης κατοχής η «συμμαχική-φιλική» φρασεολογία. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τους εις το Κάιρο αγγλόδουλους εκπρόσωπους της ελληνικής κρυπτοφασιστικής πλουτοκρατίας να ‘ρθουν σ’ επαφή με τους Ιταλο-γερμανόφουλους κουίσλιγκς κυβερνήτες στην Αθήνα, για ν’αντιμετωπίσουν μαζί και χτυπήσουν την αυξανόμενη ισχύ κι επιρροή του ΕΑΜ στην Ελλάδα. (Ανεξάρτητα φυσικά από το τι έκαμνε το ΕΑΜ για να πετύχει συνεννόηση μαζί τους για το καλό του τόπου).

Αυτό δεν εμπόδισε τους «συμμάχους» άγγλους (Ιντέλιτζενς Σέρβις) να ‘ρθουν σ’ επαφή με τους εχθρούς γερμανούς (Γκεστάπο) για τον ίδιο σκοπό. Αποδειχτικά στοιχεία το ΕΑΜ δημοσίευσε όχι ολίγα.

Έτσι, με τις κοινές προσπάθειες όλων ιδρύθηκαν οι πολλές και διάφορες φασιστικές μικροοργανώσεις στην Ελλάδα. Έτσι ιδρύθηκαν τα διάφορα φασιστικά στρατιωτικά τμήματα. Από τα περίφημα τάγματα ασφαλείας του Γονατά, ίσαμε το «δημοκρατικό» στρατό του Ζέρβα,

Άλλα από τους γερμανούς κι άλλα από τους άγγλους εφοδιάζονταν με χρήμα κι οπλισμό. Κι όλα είχαν γι’ αντικειμενικό σκοπό το χτύπημα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Ήταν αυτό ταχτική εμπνευσμένη από την πολύπειρη Ιντέλιτζενς Σέρβις. Συμβάδιζε θαυμάσια με τα από το Λονδίνο «φιλικά-συμμαχικά» λιβανίσματα προς το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Και φαίνονταν πως εξυπηρετούσε την εγγλέζικη πολιτική στην Ελλάδα…

Το ΕΑΜ όμως, στον πολυμέτωπο τούτο αγώνα φάνηκε ακαταμάχητο. Ο Ελληνικός Λαός αποδεικνυόταν ότι έχει αρκετά ώριμο πολιτικό αισθητήριο. Δεν ξεγελιόνταν. Κατανόησε κι εχτίμησε σωστά την Ελληνική πολιτική του ΕΑΜ. Μεσ’ στις γραμμές του αγωνίζονταν για την πραγματοποίησή της.

Αν δεν ήταν η ισχύς των καταχτητών που τα προστάτευε, όλα αυτά τα φασιστικά κατασκευάσματα των Ζερβο-γονατάδων και των άλλων, θα γίνονταν καπνός σε μια-δυο εβδομάδες.

Αυτό ανησυχούσε την εγγλέζικη πολιτική.

Αυτό μεγάλωνε και όξυνε την αντίθεσή της με το ΕΑΜ.

Τόσο περισσότερο, όσο η φυγή των γερμανών απ’ την Ελλάδα γινόταν αναπόφευγη.

Τόσο περισσότερο, όσο η σημασία της κυριαρχίας πάνω στην Ελλάδα γινόταν μεγαλύτερη.

Και η σημασία της κυριαρχίας πάνω στην Ελλάδα γίνηκε εξαιρετική, όταν απ’ την εξέλιξη των γεγονότων στο Ανατολικό Μέτωπο και στα Βαλκάνια φάνηκε πως η εγγλέζικη πολιτική έχανε για πάντα όλες τις θέσεις της απ’ την υπόλοιπη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Η Ελλάδα τότε ξαφνικά κοντά στην πολιτικοοικονομική σημασία, πήρε εξαιρετική στρατηγική σημασία για τον εγγλέζικο ιμπεριαλισμό. Η κυριαρχία πάνω της ήταν απαραίτητη για την κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο. Ήταν απαραίτηττη και για την εξασφάλιση βάσεων για μελλοντική εξόρμηση ενάντια στις Βαλκανικές Δημοκρατίες και τη Σοβ. Ένωση.

Η Ελλάδα λοιπόν έπρεπε να κρατηθεί με κάθε τρόπο.

Αυτό εσήμαινε ότι το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ έπρεπε να χτυπηθεί, εξουδετερωθεί με κάθε τρόπο. Να κρατηθεί η εξουσία από τους πράχτορες- τη μοναρχική, είτε ψευτοδημοκρατική πλουτοκρατία…

Κι όταν οι γερμανοί, πανικόβλητοι, έφυγαν, κι ενώ ο ΕΛΑΣ ξεμπέρδευε με τα υπολείμματά τους, ΠΑΟτζήδες κλπ, και με το Ζέρβα, οι εγγλέζοι στην Αθήνα παράτησαν τη «συμμαχική» φρασεολογία. Έδωσαν το λόγο στα τανκς κι αεροπλάνα και ρουκετοβόλα τους.

Ώστε πρώτο – η εξαιρετική στρατηγική σημασία της Ελλάδας για την κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο και σα βάση για εξόρμηση ενάντια στα Δημοκρατικά Βαλκάνια και τη Σοβ. Ένωση, και δεύτερο – το ακατανίκητο του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με έμμεσα μέσα, έκαναν τον εγγλέζικο ιμπεριαλισμό να δράσει άμεσα, άρα: Με τα ρουκετοβόλα του, και να επιβάλει τους πράχτορές του στην Αρχή στην Ελλάδα.

Έτσι έγιναν τα γεγονότα του Δεκέμβρη 1944 που τέλειωσαν με τη συμφωνία της Βάρκιζας. Ο «Δεκέμβρης» είναι το αποκορύφωμα, το μεγαλειωδέστερο σημείο των αγώνων του Λαού της Ελλάδας για ελευθεριά και Δημοκρατία.

3.Το δημοκρατικό κίνημα στην Ελλάδα είναι ανίκητο

Η μοναρχοπλουτοκρατική κλίκα ανέβηκε στην εξουσία με τη δύναμη των ξένων. Γι’ αντάλλαγμα: – Εγγλέζικη αποστολή ήρθε να ρυθμίσει την οικονομική ζωή της Ελλάδας – Εγγλέζικη αποστολή ήρθε να οργανώσει το στρατό – Εγγλέζικη αποστολή ήρθε να οργανώσει την αστυνομία. (Στρατός κι αστυνομία είναι όπλα απαραίτητα στα χέρια εκεινού που είναι υποχρεωμένος να κρατήσει με τη βία την εξουσία.) Οι εγγλέζοι τα παίρνουν όλα στα χέρια τους και η εγγλέζικη Πρεσβεία γίνεται η πραγματική Κυβέρνηση της Ελλάδας…

Ξένη και ντόπια ξενόδουλη πλουτοκρατία βιάζονται να νομιμοποιήσουν την κατάσταση που δημιούργησαν. Οργανώνουν τις «εκλογές» και το «δημοψήφισμα» Μπέβιν και εκβιάζουν έτσι μια ψευτολύση στο πολιτικό και το πολιτειακό πρόβλημα. Παράλληλα, κι αυτό από την πρώτη στιγμή, θέτουν σε διωγμό το κίνημα Εθνικής Αντίστασης. Με ιδιαίτερη λύσσα κυνηγούν το σλ-Μακεδόνικο Λαοαπελευθερωτικό κίνημα. Ενάντια στο σλ-Μακεδόνικο Λαό εφαρμόζουν μια βάρβαρη πολιτική φυσικής εξόντωσής του. Έτσι, με το μονόπλευρο εμφύλιο πόλεμο πάνε ν’ αποκλείσουν κάθε δυνατότητα για ομαλές δημοκρατικές λύσεις. Η ομαλότητα θα ‘ταν θάνατος γι’ αυτούς. Δεν έχουν την πλειοψηφία κι ούτε μπορούν να την αποχτήσουν.

Το αλληλοφάγωμα λοιπόν που και σήμερα εξακολουθούν να οργανώνουν με την έξαλλη «δυναμική» πολιτική τους πάντα είχε και τώρα έχει σκοπό: Να σπάσει τη δύναμη αντίστασης του Λαού – να ενισχύσει και σταθεροποιήσει τη θέση της ξένης ιμπεριαλιστικής και ντόπιας παρασιτικής και φασιστικής πλουτοκρατίας.

Είναι αλήθεια ότι το δημοκρατικό γενικά κίνημα στην Ελλάδα, για περισσότερο από μισό χρόνο μετά τη Βάρκιζα περνούσε μια αληθινή δοκιμασία. Το ΣΝΟΦ φαίνονταν σα να μην υπάρχει. Αλλ’ η Ιδέα που εκφράζει τις πραγματικές ανάγκες της εξέλιξης είναι ανίκητη. Κι ένας Λαός που ατσαλώθηκε στο καμίνι των αγώνων της πρώτης κατοχής δεν είναι δυνατόν τώρα να υποκύψει.

Το ΕΑΜ ξεπέρασε τη δοκιμασία τούτη…

Ο «Δεκέμβρης», η «Βάρκιζα» και συνέχεια ο μονόπλευρος εμφύλιος πόλεμος είχαν βέβαια σαν αποτέλεσμα και μια ανακατάταξη των δυνάμεων. Αλλά αυτή δε μπορούσε να είναι σε βάρος του αντιφασιστικού δημοκρατικού κινήματος. Στην πραγματικότητα, όλα τα καιροσκοπικο-υποκριτικά στοιχεία, που στον καιρό της πρώτης κατοχής μπήκαν στις γραμμές του ΕΑΜ – το εγκαταλείπουν τώρα. Αντίθετα, άλλα αντιφασιστικά στοιχεία, που αμφέβαλλαν για τους πραγματικούς σκοπούς του (το νόμιζαν κομμουνιστικό κι ότι αγωνίζεται να φέρει κομμουνισμό) και πίστευαν πως ο παλαιοκομματικός πολιτικός κόσμος μπορούσε ν’ αναστήσει την παλιά αστική δημοκρατία, τα στοιχεία αυτά βρήκαν τη φυσική τους θέση στις γραμμές του.

Έτσι, το ΕΑΜ, ξεκαθαριζόμενο από τα ξένα κι επικίνδυνα γι’ αυτό στοιχεία και ενισχυμένο με γνήσια αντιφασιστικά δημοκρατικά στοιχεία, βγαίνει απ’ τη δοκιμασία ισχυρότερο.

Επίσης ισχυρότερο βγαίνει απ’ τη δοκιμασία και το σλ-Μακεδόνικο λαοαπελευθερωτικό κίνημα.

Παρά τις φυλακίσεις, εξορίες, ξυλοδαρμούς, δολοφονίες, εχτελεστικά αποσπάσματα, καταστροφές με τη φωτιά – παρά τη λύσσα των μοναρχοπλουτοκρατικών οργάνων, το λαοαπελευθερωτικό κίνημα των σλ-Μακεδόνων μπόρεσε να διατηρηθεί. Αλλά μέσα από τις καινούργιες καταστροφές και τα καινούργια αίματα, προβάλλει ασύγκριτα πιο μαζικό και δυναμικό απ’ ότι ήταν στον καιρό της πρώτης κατοχής – πριν από το «Δεκέμβρη».

Τα παρακάτω στοιχεία μιλούν εύγλωττα για τη σκληρότητα της δοκιμασίας που πέρασε το λαοαπελευθερωτικό κίνημα του σλ-Μακεδόνικου Λαού μετά τη «Βάρκιζα». Λείπουν τα στοιχεία για την Ανατολική Μακεδονία και για ορισμένα μέρη της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας:

Καστοριά

Φλώρινα

Έδεσσα

Γουμένιτσα-Γιαννιτσά

Σύνολο

Σκοτωμένοι

56

90

74

48

268

Βιασμένες γυναίκες-κορίτσια

42

96

150

9

297

Φυλακίστηκαν

596

3083

2057

814

6550

Δικάστηκαν

320

1507

1952

436

4215

Καταδικάστηκαν

285

1214

1305

436

3240

Εξορίστηκαν

122

509

552

115

1298

Κακοποιήθηκαν

1369

10280

1085

1082

13816

Τρελάθηκαν από ξύλο

5

5

2

1

13

Κάηκαν σπίτια

110

Λείπουν στοιχεία

813

968

Εχτός απ’ αυτά, χιλιάδες οικογένειες πλιατσικολογήθηκαν. Τους πήραν λίρες-προίκες-πολύτιμα είδη-πρόβατα. Ολόκληρος ο πληθυσμός 45 για την ώρα χωριών μετατοπίστηκε βίαια προς άλλα χωριά που ελέγχονται άμεσα από το κράτος της βίας. Μακριά από το σπίτι του και τα χτήματά του, όλος αυτός ο κόσμος μένει άεργος κι είναι καταδικασμένος σε θάνατο από πείνα. Ολόκληρα χωριά έχουν καταστραφεί με τη φωτιά. Περίπου 20 χιλιάδες αναγκαστικά εκπατρίστηκαν φεύγοντας προς τις βόρειες Λαϊκές Δημοκρατίες για να σώσουν τη ζωή τους. (Απόφαση του 1ου Πανοφίτικου Αχτίφ στελεχών 20-22 του Μάη ε.ε..Δημοσιεύτηκε στο Κεντρικό Όργανο του ΝΟΦ, εφημ. «ΝΕΠΟΚΟΡΕΝ» της 1ης Ιούνη 1947).

Φυσικά, η τέτοια τρομοκρατική εξοντωτική πολιτική του μοναρχοφασισμού σε βάρος των σλ-Μακεδόνων δε σταμάτησε, συνεχίστηκε μάλιστα αγριότερη. Αλλά πια δεν είναι η εποχή του 1945. Το σλ-Μακεδόνικο λαοαπελευθερωτικό κίνημα, δίπλα στο Ελληνικό, έσπασε την πίεση του μοναρχοφασισμού. Ανατρέποντας όλα τα εμπόδια, διαμορφώθηκε σε μια οργανωμένη και πειθαρχημένη πολιτική δύναμη που βάζει τη σφραγίδα της στην κατάσταση.

Η δύναμη αυτή είναι το ΝΟΦ…

Ώστε το σλ-Μακεδόνικο λαοαπελευθερωτικό κίνημα – καθώς και το εθνικό απελευθερωτικό δημοκρατικό κίνημα του Ελληνικού Λαού – άντεξε στην επίθεση του πράχτορα των ξένων, του μοναρχοφασισμού. Και όχι μόνο άντεξε, αλλά και δυνάμωσε και μαζικοποιήθηκε ακόμα πιο πολύ – ακριβώς γιατί είναι φορέας και εκφραστής των πραγματικών αναγκών της.

V.Το ΝΟΦ

1.Ιστορική αναγκαιότητα

Το ΝΟΦ δεν είναι άλλο από το ΣΝΟΦ. ΤΟ Σ παραλείπεται τώρα γιατί έπαυσε να παίζει προοδευτικό ρόλο. Το 1943 ήταν σωστό να υπάρχει το Σ για να υπογραμμίζει ότι η οργάνωση αυτή είναι σλ-Μακεδόνικη. Αυτό επιδρούσε ωφέλιμα στους παρασυρμένους της Οχράνα. Αντίθετα, τώρα, η υπογράμμιση τούτη είναι κάτι περισσότερο από περιττή. Είναι λίγο επικίνδυνη. Γιατί δημιουργεί κλίμα ευνοϊκό για την ανάπτυξη σοβινισμού κι αποχωριστικών διαθέσεων.

Με το ΝΟΦ το σλ-Μακεδόνικο λαοαπελευθερωτικό κίνημα ανεβαίνει σ’ ανώτερη, Τρίτη φάση. Χαρακτηριστικά του τώρα είναι πάλι βέβαια η μαζικότητα, κυρίως όμως η ζηλευτή οργανωτική του και ιδεολογική μονολιθικότητα. Κι αυτά σημαίνουν ωριμότητα.

Στις περισσότερες περιοχές όπου ζουν σλ-Μακεδόνες υπάρχει τώρα το σλ-Μακεδόνικο κίνημα με δική του ξεχωριστή οργανωτική φόρμα. Με το ΝΟΦ, ο σλ-Μακεδόνικος λαός κατά 90% πραγματοποίησε την εθνικολαϊκή του ενότητα και παραπέρα σταθεροποίησε, και είναι σήμερα πραγματικότητα, μια θαυμαστή ενότητα με τον τίμιο Ελληνικό λαό.

Τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη κι αλληλοκατανόηση μεταξύ Ελλήνων και σλ-Μακεδόνων. Πάνω από 5.000 διωκόμενοι σλ-Μακεδόνες υπηρετούν στις τάξεις του ΔΣΕ και μερικοί απ’ αυτούς μάχονται σε περιοχές νοτιότερα από την Θεσσαλία, όπου γίνονται αντικείμενο λατρείας και εχτίμησης. Το γεγονός μιλάει πολύ εύγλωττα…

Τίμιοι Έλληνες αγωνιστές απέχτησαν μεγάλη συμπάθεια και κύρος στους τίμιους σλ-Μακεδόνες. Κι αντίθετα: Σλ-Μακεδόνες πολιτικοί κατάδικοι, φυλακισμένοι κι εξόριστοι, βοηθούνται από τον τίμιο Ελληνικό λαό με ιδιαίτερη χαρά, εχτίμηση και προτίμηση. Το ΚΚΕ και γενικά κι η ΕΠΟΝ αποχτούν τεράστια επιρροή στις σλ-Μακεδόνικες μάζες. (Απόφαση 1ου Πανοφίτικου αχτίφ στελεχών – εφημ.ΝΕΠΟΚΟΡΕΝ, 1/6/1947).

Είναι φανερό ότι:

Αν το 1943 η ίδρυση του ΣΝΟΦ ήταν ανυπέρβλητη ανάγκη για να πραγματοποιηθεί εκέινο που δε μπόρεσε να πετύχει το ΕΑΜ: Για να πραγματοποιηθεί η λαϊκή ενότητα μέσα στο σλ-Μακεδόνικο Λαό κι έπειτα η παραπέρα ενότητά του με το δημοκρατικό Ελληνικό Λαό, τώρα, η ύπαρξη και δράση του ΝΟΦ είναι εξίσου ανυπέρβλητη ανάγκη για τη διατήρηση, αλλά και ανάπτυξη της τέτοιας ενότητας.

Αν το 1943 η ίδρυση του ΣΝΟΦ ήταν η μόνη σωστή ταχτική που η συγκεκριμένη ιστορική στιγμή απαιτούσε να εφαρμοστεί, για να εμποδιστεί ο εχθρός να σταθεροποιήσει φασιστικές οργανώσεις και βοηθητικά δικά του ένοπλα κινήματα στη Μακεδονία και χτυπήσει έτσι το αντιφασιστικό απελευθερωτικό κίνημα, τώρα, η ύπαρξη και δράση του ΝΟΦ είναι εξίσου η μόνη σωστή ταχτική, που η ιστορική στιγμή που περνάμε απαιτεί να εφαρμοστεί, για να εμποδιστεί ο εχθρός να σταθεροποιήσει φασιστικές οργανώσεις και δικά του ένοπλα συγκροτήματα στη Μακεδονία και χτυπήσει έτσι το Δημοκρατικό κίνημα στην Ελλάδα.

Ώστε, η ύπαρξη και δράση του ΝΟΦ μέσα στα πλαίσια γενικά του Δημοκρατικού Κινήματος στην Ελλάδα είναι ιστορική αναγκαιότητα.

Ώστε, κάθε αντινοφική ενέργεια, κάθε υποτίμηση του ΝΟΦ (είδος σαμποτάζ ενάντιά του) είναι ενέργεια που στρέφεται ενάντια στην ενότητα του σλ-Μακεδόνικου Λαού – ενάντια στην ενότητα Ελλήνων και σλ-Μακεδόνων – συνεπούμενα, ενάντια στον κοινό δημοκρατικό αγώνα τους κι εξυπηρετεί τα συμφέροντα των καταχτητών και των ντόπιων οργάνων τους.

2.Η πιο ώριμη συνειδητή και πρωτοπόρα δύναμη

Ωστόσο, η ανάγκη της ύπαρξής του δε βρίσκεται μόνο σ’ό,τι παραπανω ειπώθηκε. Η ιστορική αποστολή του ΝΟΦ δε μπορεί να εξαντλείται στο να πετύχει: Την ενότητα στο σλ-Μακεδόνικο Λαό και την παραπέρα ενότητα με τον Ελληνικό Λαό. Αυτό άλλωστε δεν είναι ο σκοπός, αλλά προϋπόθεση για την επιτυχία του σκοπού.

Σκοπός είναι η απελευθέρωση της χώρας από τα νύχια των ξένων ιμπεριαλιστών και των ντόπιων οργάνων τους, κι η δημοκρατικοποίησή της – Η δημιουργία συνθηκών για ελεύθερη ζωή του σλ-Μακεδόνικου Λαού σε ισοτιμία, ισονομία, ισοπολιτεία με τον Ελληνικό Λαό – Η δημιουργία συνθηκών για ελεύθερη καλλιέργεια από το σλ-Μακεδόνικο Λαό του Εθνικού του πολιτισμού – Η δημιουργία συνθηκών για την αναγέννησή του: πολιτική, οικονομική και εθνικοεκπολιτιστική.

Αλλά ούτε και μ’ αυτό εξαντλείται η ιστορική αποστολή του ΝΟΦ.

Αν το ΝΟΦ είναι η οργανωτική μορφή του λαοαπελευθερωτικού κινήματος του σλ-Μακεδόνικου Λαού – Αν το κίνημα αυτό είναι αποτέλεσμα ιστορικής αναγκαιότητας κι εκφράζει τις πραγματικές ανάγκες της εξέλιξης στο σλ-Μακεδόνικο Λαό – Αν συνεπούμενα το ΝΟΦ είναι ο φορέας κι ο εκφραστής των πραγματικών αναγκών της εξέλιξης αυτής στο σλ-Μακεδόνικο Λαό, τότε γίνεται φανερό πως η ιστορική αποστολή του δεν τελειώνει με την απελευθέρωση της χώρας και τη δημοκρατικοποίησή της – με τη δημιουργία συνθηκών για την πολιτική, οικονομική κι εθνικο-εκπολιτιστική αναγέννηση του σλ-Μακεδόνικού Λαού.

Η δημιουργία συνθηκών είναι μόνο ο σκοπός-προϋπόθεση για να πραγματοποιηθεί η τέτοια αναγέννηση του σλ-Μακεδόνικου Λαού, που είναι ο τελικός σκοπός του ΝΟΦ. Κι εννοείται πως, και μετά τη δημιουργία κατάλληλων συνθηκών, χρειάζεται ακόμα πολύ και κουραστική δουλειά για να πραγματοποιηθεί τελικά ο σκοπός αυτός.

Το ΝΟΦ απ’ τη φύση του την ίδια είναι η πιο ώριμη, συνειδητή και πρωτοπόρα δύναμη του σλ-Μακεδόνικου Λαού. Και δική του είναι η ιστορική αποστολή να οργανώσει και καθοδηγήσει την ολόπλευρη αναγέννησή του μέσα στις ευνοϊκές συνθήκες της Λαϊκής Δημοκρατίας. Συνεπούμενα:

Το ΝΟΦ θα είναι και τότε η δύναμη εκείνη που θα κινητοποιεί το σλ-Μακεδόνικο Λαό πολιτικά για την προκοπή τη δική του και γενικά την προκοπή της χώρας.

Το ΝΟΦ θα είναι και τότε η δύναμη εκείνη που θα κινητοποιεί το σλ-Μακεδόνικο Λαό οικονομικά (πραγματοποίηση οικονομικών σχεδίων για την οικονομική ανασυγκρότηση και παραπέρα ανάπτυξη της χώρας), για την προκοπή τη δική του και γενικά την προκοπή της χώρας.

Το ΝΟΦ θα είναι και τότε η δύναμη εκείνη που θα οργανώνει και θα καθοδηγεί την εθνικο-εκπολιτιστική αναγέννηση του σλ-Μακεδόνικου Λαού – Τη δημιουργία πνευματικών δεσμών με τον Ελληνικό Λαό, για την καλύτερη γνωριμία τους. – Συνεπούμενα, για την ενίσχυση της συνεργασίας και ενότητας – Για το καλό του τόπου.

Ώστε η ανάγκη της ύπαρξης του ΝΟΦ θα υπάρχει πάντα εφόσον αυτό θα είναι η πιο ώριμη συνειδητή και πρωτοπόρα δύναμη, που, όντας ιστορικά διαμορφωμένη, έχει ιστορική αποστολή να οδηγήσει το σλ-Μακεδόνικο Λαό στο δρόμο της κοινής δράσης με τον Ελληνικό Λαό για την κοινή τους σωτηρία…

VI.ΝΟΦ και ΒΜΡΟ-ΗΛΙΝΤΕΝ

Το ΝΟΦ σήμερα διακηρύττει ότι συνεχίζει το έργο της ΒΜΡΟ (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση) του Γκότσε Ντέλτσεφ μέσα στις σημερινές συνθήκες και ότι οι αγώνες του δεν είναι άρνηση της Μακεδόνικης Επανάστασης του Ήλιντεν 1903 – αλλά συνέχειά της.

Η ερμηνεία της τέτοιας θέσης του ΝΟΦ γίνεται τόσο πιο απαραίτητη, όσο ο αγώνας του σλ-Μακεδόνικου Λαού σήμερα – όπως και οι αγώνες των πατέρων και πάπων του στο παρελθόν – εξακολουθάν να είναι αντικείμενο διαστρέβλωσης και κατασυκοφάντησης.

Τι είναι λοιπόν αυτή η Εσωτερική Μακεδόνικη Επαναστατική Οργάνωση (ΒΜΡΟ) του Γκότσε Ντέλτσεφ;

Τι επιδιώκει με την Επανάσταση του Ήλιντεν 1903 που η ίδια οργάνωσε;

Πώς γίνεται το ΝΟΦ σήμερα να συνεχίζει το έργο της ΒΜΡΟ του Γκότσε Ντέλτσεφ – οι σημερινοί αγώνες του σλ-Μακεδόνικου Λαού να είναι συνέχεια της Επανάστασης του Ήλιντεν 1903;

1.ΒΜΡΟ-Επανάσταση του Ήλιντεν 1903

Η Επανάσταση του Ήλιντεν 1903 ήταν μια από τις αποφασιστικότερες προσπάθειες του Μακεδόνικου Λαού στο παρελθόν ν’ αποτινάξει το ζυγό των μπέηδων κι αγάδων. Οι πολιτικές επιδιώξεις της αποτελούσαν το πρόγραμμα της ΒΜΡΟ του Γκότσε Ντέλτσεφ. Η οργάνωση τούτη τότε ήταν ο φορέας και ο οργανωτής των επαναστατικών τάσεων του Μακεδόνικου Λαού. Μ’ αυτή για πρώτη φορά ενοποιούνται οι επαναστατικές δυνάμεις του Λαού απ’ όλα τα μέρη της Μακεδονίας και οι έως τότε ανοργάνωτες-αυθόρμητες εξεγέρσεις μετατρέπονται σε οργανωμένη-καθοδηγμένη πάλη.

Με τη ΒΜΡΟ το νεαρό Μακεδόνικο Έθνος (όπως εννοούμε σήμερα το Έθνος) που διαμορφώθηκε κάτω από τις συνθήκες της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – κάτω από τις συνθήκες του αργοπορημένου καπιταλισμού – εμφανίζεται στην πολιτική κονίστρα και διεκδικεί το δικαίωμα της ελεύθερης ύπαρξής του.

Με την Επανάσταση του Ήλιντεν που η ΒΜΡΟ οργάνωσε αντιτάσσοντας τη βία κατά της βίας, προσπάθησε να καταχτήσει το δικαίωμα αυτό.

Η μεγαλύτερη ιστορική υπηρεσία που πρόσφερε η ΒΜΡΟ στο Μακεδόνικο Λαό είναι τούτη: Καθορίζοντας το πρόγραμμά της, έδωσε και την ιδεολογική βάση στο τοτινό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα.

Είναι γνωστό ότι η ΒΜΡΟ είχε σκοπό την αυτονόμηση της Μακεδονίας. Αυτό εσήμαινε για τον Γκότσε Ντέλτσεφ και τους ομοϊδεάτες του «αυτολεξεί»: «Κρατίδιο που θα μπει σαν ξεχωριστό μέλος στην Ομοσπονδία των άλλων κρατιδίων της χερσονήσου».

Η αυτονόμηση λοιπόν θα ήταν μια φάση που θα προηγούνταν από την Ομοσπόνδιση. Και εσήμαινε απαλλαγή της Μακεδονίας μια για πάντα από τα νύχια του μεγαλοβουλγάρικου ή οποιουδήποτε άλλου Βαλκανικού ιμπεριαλισμού.

Φυσικά, με τους στόχους αυτούς της αυτονόμησης, η ΒΜΡΟ έθιγε τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των γειτόνων. Γι’ αυτό, υποχρεώθηκε να κάνει αγώνα πολυμέτωπο: Όπως ενάντια στην Οθωμανική αυτοκρατορία έτσι κι ενάντια στους μεγαλοβούλγαρους και τους Μακεδόνες πράχτορές τους Βαρχοβίστες ενάντια στους μεγαλοσέρβους κι ενάντια στους μεγαλοϊδεάτες Έλληνες.

Είναι φανερό πως μια τέτοια Μακεδονία που η ΒΜΡΟ την ήθελε, θα έπαυε να είναι πεδίον διαμάχης των γειτόνων της. Και οι συμμορίες και πράχτορές τους θα έπαυαν, σφαζόμενοι μεταξύ τους, να σφάζουν το λαό και καταστρέφουν τη χώρα. Θα αποκαθίστατο η ειρήνη. Και η φιλική συνεργασία των Βαλκανικών λαών θα πραγματοποιούνταν εύκολα.

Ώστε, η απελευθέρωση της Μακεδονίας (διώξιμο του Τούρκου καταχτητή) δεν εσήμαινε μόνο ελευθερία του Μακεδονικού λαού – αλλά και ειρήνη στα Βαλκάνια – συνεργασία των Βαλκανικώ λαών.

Ώστε, ο αγώνας της ΒΜΡΟ και η επανάσταση του Ήλιντεν που αυτή οργάνωσε, είχαν προοδευτικό χαραχτήρα.

2.Το ΝΟΦ, κληρονόμος και συνεχιστής

«…Το ΝΟΦ, τα στελέχη του, τα μέλη του είναι περήφανα για το μεγάλο σκοπό του αγώνα που κάνουν δίπλα στον Ελληνικό λαό κι έχουν όλη την ικανότητα να εκπληρώσουν στο ακέραιο τις υποχρεώσεις τους προς το σλ-Μακεδόνικο λαό – Την Δημοκρατία στην Ελλάδα – Ειρήνη στα Βαλκάνια…» (Απόφαση του πρώτου Παν-Νοφίτικου Αχτίφ στελεχών).

Η επανάσταση του Ήλιντεν απέτυχε. Η πρώτη Μακεδόνικη Δημοκρατία – η Δημοκρατία του Κρούσοβο – που πρόλαβε να ιδρυθεί, τάφηκε κάτω από τα ερείπια της πρωτεύουσάς της. Τα ιδανικά όμως της ελευθερίας, της ειρήνης στα Βαλκάνια, της φιλικής συνεργασίας των Βαλκανικών λαών, εξακολουθούν βαθύτατα να συγκινούν κάθε σλ-Μακεδόνα. Και όχι μόνο κάθε σλ-Μακεδόνα… Οι λαοί κάτω από την επίδραση του φοβερού 2ου παγκοσμίου πολέμου διαφοροποιήθηκαν-δημοκρατικοποιήθηκαν.

Οι Βαλκανικοί λαοί κάτω από τις συνθήκες του σκληρού αγώνα τους ενάντια στον κοινό εχθρό – τον φασίστα επιδρομέα, βρήκαν τρόπο να συνεννοηθούν και πραγματοποιήσουν αυτό που για τον Έλληνα εθνομάρτυρα Ρήγα Φεραίο και για το Μακεδόνα εθνικό ήρωα Γκότσε Ντέλτσεφ ήταν όνειρο: Τη Δημοκρατική συναδέλφωση και φιλική συνεργασία μεταξύ τους.

Το γεγονός όμως αυτό αποδείχτηκε εξαιρετικά δυσάρεστο για τον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό και προκάλεσε την ένοπλη επέμβαση και παραμονή του στην Ελλάδα.

Η Ελλάδα εννοείται υπό την κατοχή των αγγλοαμερικάνων είναι και θα παρέμενε στο μέλλον ταραξίας στα Βαλκάνια – μόνιμος εχθρός των γειτονικών της Λαϊκών Δημοκρατιών και της Σοβιετικής Ένωσης – όργανο της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ξένων, άρα χώρα υποδουλωμένη, χωρίς δική της εθνική πολιτική, εσωτερική είτε εξωτερική.

Ο Ελληνικός λαός, αγωνιζόμενος σήμερα για την απελευθέρωσή του από τους νέους καταχτητές και τη δημοκρατικοποίηση της χώρας, αγωνίζεται σύγχρονα για την ησυχία στα Βαλκάνια και την φιλική συνεργασία των Βαλκανικών λαών.

Ο σλ-Μακεδόνικος λαός, αγωνιζόμενος δίπλα στον Ελληνικό, όπως και στην πρώτη κατοχή, ενάντια στους καταχτητές και για Δημοκρατία στην Ελλάδα δεν αγωνίζεται μόνο για να καταχτήσει το δικαίωμα της φυσικής κι εθνικής υπόστασής του. Σύγχρονα αγωνίζεται και για την αποκατάσταση της ειρήνης στα Βαλκάνια και της φιλικής συνεργασίας των Βαλκανικών λαών, γιατί δημοκρατική Ελλάδα σημαίνει και: Ειρήνη και συνεργασία των λαών στα Βαλκάνια.

Ώστε, η απελευθέρωση της Ελλάδας (διώξιμο των καταχτητών) και η δημοκρατικοποίησή της δεν σημαίνει μόνο ελευθεριά για το σλ-Μακεδόνικο λαό, (γι’ αυτόν είναι ο λόγος εδώ) και για τον Ελληνικό λαό – αλλά και ειρήνη στα Βαλκάνια – συνεργασία των Βαλκανικών λαών.

Ώστε, ο αγώνας σήμερα του σλ-Μακεδόνικου λαού δεν είναι άρνηση της επανάστασης του Ήλιντεν 1903 – αλλά συνέχεια.

Ώστε, το ΝΟΦ, οργανώνοντας και καθοδηγώντας τον τωρινό αγώνα του σλ-Μακεδόνικου λαού, παρουσιάζεται πραγματικά σαν ο κληρονόμος και συνεχιστής των καλύτερων παραδόσεων της ΒΜΡΟ του Γκότσε Ντέλτσεφ, σήμερα.

VII.Εχθροί του σλ-Μακεδόνικου Λαοαπελευθερωτικού Κινήματος

Εχθροί του ΝΟΦ

1.Βαρχοβίστες

Είναι Μακεδόνες πράχτορες της διεθνούς αντίδρασης. Η ιστορίας τους είναι λίγο παλιά. (Ολόκληρη παράδοση προδοσιάς και εγκλημάτων σε βάρος του Μακεδόνικου λαού).

Όπως είναι γνωστό, γεννήθηκε ο βαρχοβιασμός σαν όργανο της βουλγάρικης Αυλής των μεγαλοβουλγάρων. Υπηρετώντας προσπάθησε να διαστρεβλώσει την ιδεολογική βάση του εθνικού απελευθερωτικού κινήματος του Μακεδονικού λαού, μόλις αυτό εκδηλώθηκε στα τέλη του περασμένου αιώνα.

Ζητούσαν και οι βαρχοβίστες αυτονόμηση της Μακεδονίας στα πλαίσια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπως ο Γκότσε Ντέλτσεφ και οι άλλοι αρχηγοί Μακεδόνες πατριώτες. Αλλά αυτή δεν θα ‘ταν παρά μόνο μια φάση πριν από την ένωση με την «μητέρα Βουλγαρία». Κι αυτό γιατί – κατ’ αυτούς – Μακεδόνες δεν υπάρχουν παρά μόνο… βούλγαροι εκ Μακεδονίας…

Κυριαρχώντας (μετά τον θάνατο του Γκότσε Ντέλτσεφ κι αφού ξεκαθάρισαν τους συνεργάτες του) οι βαρχοβίστες στην καθοδήγηση του ΒΜΡΟ, την χρεοκόπησαν εντελώς, μετατρέποντάς την σε συνηθισμένη αντιδραστική, τρομοκρατική οργάνωση στην υπηρεσία του βουλγάρικου ιμπεριαλισμού – αργότερα του φασισμού (1941-44) και τώρα του αμερικανοαγγλικού ιμπεριαλισμού. Ο εγκληματίας πολέμου βαρχοβίστας αρχηγός της σήμερα Ιβάν Μιχαήλωφ ζει βασιλικά στην Αμερική του Τρούμαν.

Σήμερα, κατ’ εντολή της διεθνούς αντίδρασης, παρουσιάζονται σαν «αυτονομιστικό κίνημα», σαν υπερασπιστές της αυτοδιάθεσης του Μακεδονικού λαού και με υπομνήματα (Λοζάντσεφ κι αντιδραστική οργάνωση ΜΠΟ στην Αμερική) ζητούν «αυτόνομη ή ανεξάρτητη ενωμένη Μακεδονία» – εννοείται υπό την προστασία της Αμερικής ή της Αγγλίας. Κάνουν δηλ. ό,τι μπορούν για να προετοιμάσουν το έδαφος για επέμβαση του αμερικανοαγγλικού ιμπεριαλισμού στα εσωτερικά των γειτονικών Λαϊκών Δημοκρατιών, για προώθηση των θέσεών του στην καρδιά των Βαλκανίων.

Μια τέτοια του προώθηση φυσικά θα σήμαινε σταθεροποίηση του μοναρχοφασισμού στην Ελλάδα – υποδούλωση ολόκληρου του Μακεδονικού Λαού κι απ’ τα τρία τμήματα της Μακεδονίας στην «Δημοκρατία» του δολαρίου ή της λίρας, που τα’ αγαθά της σήμερα εμείς εδώ και ο Ελληνικός λαός έχουμε την ατυχία να δοκιμάζουμε – θα σήμαινε μετατροπή της Μακεδονίας σ’ αντιβαλκανική, αντισοβιετική βάση.

Αντιμέτωπος σ’ αυτούς, στο κομμάτι τούτο της Μακεδονίας, στέκεται το ΝΟΦ – ο σλ-Μακεδόνικος λαός μαζί με τον Ελληνικό δημοκρατικό λαό.

2.Οι μεγαλοβούλγαροι

Είναι οι φορείς του βουλγάρικου ιμπεριαλισμού. Έχουν αναδειχθεί σαν οι πιο επικίνδυνοι εχθροί του Μακεδονικού λαού στο σύνολό του. Με τους πράχτορές τους βαρχοβίστες έκαναν το μεγαλύτερο κακό σε βάρους του, διαστρεβλώνοντας την ιστορία και τους εθνικούς απελευθερωτικούς αγώνες του. Φυσικά η μεταβολή της 9ης Σ/βρίου 1944 που έγινε στην Βουλγαρία τούς τσάκισε τα κόκκαλα. Όλοι θυμούνται ότι πάνω από εκατό μεγαλοσχήμονες εκπρόσωποι του μεγαλοβουλγαρισμού (αντιβασιλείς – που ο ένας τους ήταν ο Κύριλ, αδελφός του βασιλιά Βόρι, πρωθυπουργοί, υπουργοί και βουλευτές) τουφεκίσθηκαν ομαδικά. Ο βουλγάρικος λαός τούς πλήρωσε όπως τους άξιζε, για όσα υπέφερε απ’ αυτούς.

Όσα υπολείμματά τους μπόρεσαν να διατηρηθούν έμειναν καμουφλαρισμένα. Πήραν θέση νόμιμης αντιπολίτευσης και συνέχισαν όσο τους ήταν δυνατό την δράση τους, ενάντια στα συμφέροντα του βουλγάρικου λαού. Εννοείται πως το ενδιαφέρον των αμερικάνων κι άγγλων γι’ αυτούς εκδηλώθηκε πάντοτε ζωηρό. Κι αυτό είναι εκείνο που τους έδινε κουράγιο και ωθούσε σε δράση.

Αξιοσημείωτο είναι πως η βουλγάρικη αντιπολίτευση με την αρθρογραφία στον τύπο της – Ναρόντνο Ζεμιοντέλσκο Ζνάμε – Σλόμποντεν Ναρόντ, Ζνάμε (ο αρχηγός της Ν. Πετκώφ υπέρβαλε προς το συνέδριο ειρήνης του Παρισιού και σχετικό υπόμνημα) προσπαθεί να βοηθήσει τους βαρχοβίστες στις ενέργειές τους. Είναι περιττό α πούμε τίνος συμφέροντα εξυπηρετεί η βουλγάρικη αντιπολίτευση.

Βοηθώντας τους εχθρούς του ΝΟΦ εδώ και του Ελληνικού λαού – βαρχοβίστες και την ΒΜΡΟ τους – η βουλγαρικη αντιπολίτευση γίνεται ένας υπολογίσιμος εχθρός.

Μα αν το ΝΟΦ κι ο Ελληνικός Λαός δεν μπόρεσαν από δω να την χτυπήσουν αποτελεσματικά, ο Βουλγάρικος όμως λαός εκεί αγρυπνεί. Έχει την εξουσία στα χέρια του και μπορεί κι επιβάλει την θέλησή του. Τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές, ο Πετκώφ και η παρέα του δικάζονται και τον ενδιαφέρον των άγγλων κι αμερικάνων αποδείχθηκε πως δεν μπορεί να τους σώσει.

3.Μεγαλοέλληνες

Σαν εχθροί του Μακεδονικού λαού στο σύνολο – σαν διαστρεβλωτές της αλήθειας σε βάρος του, έπαιξαν εξίσου σημαντικό ρόλο με τους μεγαλοβουλγάρους.

Είναι γνωστό ότι ποτέ η «επιστήμη» τους η ιστορική δεν έπαψε να «αποδεικνύει» πως η Μακεδόνικη επανάσταση του Ήλιντεν 1903 είναι «βουλγάρικη εξέγερση». Οι σλ-Μακεδόνες στο τμήμα τούτο της Μακεδονίας δεν έπαψαν να’ναι πότε «βούλγαροι» και πότε «σλαβόφωνοι Έλληνες», ανάλογα με τις κάθε φορά ανάγκες της πολιτικής τους της αφομοίωσης, είτε της φυσικής εξόντωσης σε βάρος τους.

Μα η ιστορική εξέλιξη τραβάει τον δρόμο της και δεν φαίνεται να συγκινείται καθόλου από όσα λέν και κάνουν οι κύριοι αυτοί, καθώς κι οι όμοιοί τους μεγαλοβούλγαροι.

Έτσι σήμερα υπάρχει στον κόσμο κράτος Μακεδονικό ελεύθερο – η Μακεδονική Λαϊκή Δημοκρατία, μέσα στην ομοσπονδία των Γιουγκοσλάβικων Λαών, σαν αποτέλεσμα της κοινής πάλης τους ενάντια στους καταχτητές και τα ντόπια όργανά τους.

Έτσι σήμερα οι «βούλγαροι» της Μακεδονίας του Πίριν έχουν αποχτήσει ισοτιμία και χαίρονται στην δυνατότητα που έχουν ν’ αναπτύσσουν τον εθνικό τους Μακεδονικό πολιτισμό μέσα στα πλαίσια της Λαϊκής Δημοκρατίας Βουλγαρίας, που ‘ναι το αποτέλεσμα του κοινού αγώνα τους με τον βουλγάρικο λαό ενάντια στους χιτλερικούς και τα όργανά τους – μεγαλοβούλγαρους.

Έτσι σήμερα και οι σλ-Μακεδόνες εδώ, οι άλλοτε «βούλγαροι» κι άλλοτε «σλαβόφωνοι Έλληνες», έχουν αναγνωρισθεί από τις πιο πρωτοπόρες δυνάμεις του Ελληνικού λαού σαν εθνική μειονότητα. Και η νομική κατοχύρωση της τέτοιας αναγνώρισής τους δεν υπάρχει αμφιβολία πως θα γίνει μόλις η Δημοκρατία νικήσει στην Ελλάδα με τις κοινές προσπάθειες Ελλήνων και σλ-Μακεδόνων.

Το ΝΟΦ σήμερα, σαν φορέας κι εκφραστής της δημοκρατικής ενότητας Ελλήνων και σλ-Μακεδόνων αποτελεί το στόχο τους.

Για να πετύχουν τη διάλυσή του – πλεύρισαν πρώην οπαδούς του Κάλτσεφ, χάρισαν τα εγκλήματά τους με σκοπό να δημιουργήσουν αντιδραστική πολιτική βάση μέσα στο σλ-Μακεδόνικο λαό. Σε 150 σλ-Μακεδόνες κρατούμενους στην Κέρκυρα, πρότειναν ότι θα τους βγάλουν από την φυλακή αν δεχτούν να γίνουν χωροφύλακες. Πλεύρισαν κι εκείνους τους σλ-Μακεδόνες που έχουν χάσει την εθνική τους συνείδηση και πιστεύουν πως είναι «Έλληνες» (γκρεκομάνοι). Τους είπαν όμορφα λόγια, τους έδωσαν τροφές κι ιματισμό της Ούνρρα, με σκοπό στο κάθε χωριό και πόλη να πετύχουν από μια βάση ξεκινήματος, από ένα γραφείο πληροφοριών – με σκοπό να δημιουργήσουν μέσα στο σλ-Μακεδόνικο λαό αντιμαχόμενες παρατάξεις. (από την γνωστή απόφαση).

Κάνουν ό,τι μπορούν για να σπρώξουν το σλ-Μακεδόνικο λαό έξω από τον δρόμο της ενότητας με τον δημοκρατικό Ελληνικό λαό – να γίνει όργανο της πολιτικής των πατρώνων τους αμερικανοεγγλέζων – να προσχωρήσει στην αυτονομιστική κίνηση της προδοτικής ΒΜΡΟ.

Ο μεγάλος θόρυβος που ξεσηκώνουν γύρω από το «σλαβικό κίνδυνο» για την «απόσπασή της από την Ελλάδα» κ.τ.λ.είναι φυσικά μια συνηθισμένη προβοκάτσια ενάντια στις βόρειες Λαϊκές Δημοκρατίες κι έχει σκοπό να δικαιολογήσει την παραμονή και δράση των ξένων στην Ελλάδα καθώς και την πολιτική της τρομοκρατίας (φυλακίσεων, εξοριών, δολοφονιών κι εχτελέσεων) που με ιδιαίτερη λύσσα εφαρμόζουν σε βάρος των σλ-Μακεδόνων.

Δεν πρέπει όμως από κανέναν να διαφεύγει ότι όλος αυτός ο θόρυβος δεν είναι άσχετος και από τις προσπάθειες της αυτονομιστικής ΒΜΡΟ να «πιάσει» στο σλ-Μακεδόνικο λαό – από τις προσπάθειες των αμερικανοεγγλέζων να λανσάρουν την ΒΜΡΟ και να της δώσουν κύρος (οι πράχτορες της Ιντέλιτζενς Σέρβις Έβανς πρώτα, Χιλλ τελευταία, υποπρόξενος (!) στη Φλώρινα κ.ά.μίλησαν ανοιχτά για αυτήν στα χωριά της Φλώρινας) – δεν είναι άσχετες από τις προσπάθειες της βουλγάρικης αντιπολίτευσης να βοηθήσει την ΒΜΡΟ στην αποστολή που έχει να εξυπηρετήσει τα ιμπεριαλιστικά σχέδια των αμερικανο-εγγλέζων στα Βαλκάνια. Όλος αυτός ο θόρυβος γίνεται και με την ελπίδα ότι θα ξυπνίσει παλιές αποχωριστικές διαθέσεις στους απλοϊκούς σλ-Μακεδόνικους πληθυσμούς. Και η πολιτική των άγριων διωγμών ενάντιά τους δεν έχει άλλο σκοπό απ’ το να δημιουργήσει ακριβώς γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη του αποχωριστικού κινήματος.

Η αυτονομιστική κίνηση στη Μακεδονία είναι έργο των αμερικανο-εγγλέζων και των οργάνων τους. Κι η Ελληνική αντίδραση, σαν όργανό τους, βοηθάει στην ανάπτυξη της κίνησης αυτής όπως κι όσο της επιτρέπει ο ειδικός ρόλος που της ανατέθηκε να παίζει στην Ελλάδα – σαν κράχτης ενάντια στις γειτονικές Λαϊκές Δημοκρατίες, σαν αντισλαβικός κράχτης.

Πολύ εύγλωττα άλλωστε μιλούν τα γεγονότα:

-Πλεύρισαν πρώην οπαδούς του Κάλτσεφ, τους χάρισαν τα εγκλήματά τους, με σκοπό να δημιουργήσουν αντιδραστική πολιτική βάση μέσα στο σλ-Μακεδόνικο λαό. – Χάρισαν τη ζωή στον ίδιο τον Κάλτσεφ, αρχηγό της αυτονομιστικής κίνησης εδώ κι αξιωματικό του φασιστικοβουλγάρκου στρατού. Πράχτορας τους βουλγάρικου φασισμού εδώ και συνεργάτης των γερμανών, ο Κάλτσεφ εγκλημάτισε σε βάρος του σλ-Μακεδόνικου και του Ελληνικού λαού. Χάρισαν τη ζωή σ’αυτόν, ενώ καταδίκασαν κι εχτέλεσαν το στέλεχος του ΝΟΦ, την ηρωίδα σλ-Μακεδόνισσα Ειρήνη Γκίνοβα-Μίρκα, που αγωνίστηκε ενάντια στον αυτονομιστή Κάλτσεφ και τους χιτλερικούς προστάτες του, ενώ καταδικάζουν κι εχτελούν κάθε μέρα ηρωικούς Νοφίτες, συνεχιστές του έργου της Μίρκας και των συνεργατών της.

Το ότι σκότωσαν τη Μίρκα και το ότι περιποιούνται τον Κάλτσεφ και τους οπαδούς του – είναι αυτά δυο πράγματα που δείχνουν ξεκάθαρα το τι θέλουν και τι δεν θέλουν να γίνει με τους σλ-Μακεδόνες οι ξενόφουλοι πλουτοκράτες «εθνικόφρονες» που κυβερνάνε τώρα την Ελλάδα με τη βοήθεια της λίρας και του δολαρίου.

4.Αμερικανο-εγγλέζικη αντίδραση

Είναι ο εχθρός των λαϊκών κινημάτων σε διεθνή κλίμακα. Η ηγεσία όλων των κρυπτοφασιστικών δυνάμεων του κόσμου. Απ’ ό,τι κιόλας παραπάνω ειπώθηκε, φαίνεται καθαρά πως οι αυτονομιστές βαρχοβίστες της ΒΜΡΟ του Ιβάν Μηχαήλοφ, οι μεγαλοβούλγαροι και οι μεγαλλοέλληνες, όλοι τους ενεργούν σαν όργανά της. Καθοδηγούνται απ’ αυτή και πειθαρχούν σ’ αυτή.

Αν ο αυτονομιστής Κάλτσεφ δικάσθηκε στην Αθήνα κι όχι στην Μακεδονία – τόπο των εγκλημάτων του – και δεν εχτελέσθηκε, αυτό γίνηκε έτσι γιατί τον Κάλτσεφ τον χρειάζεται ακόμα η αμερικανο-εγγλέζικη αντίδραση.

Αν στην Φλώρινα ιδρύθηκε αγγλικό υποπροξενείο(!) και ο υποπρόξενος, πράχτορας της Ιντέλιτζενς Σέρβις, Χιλλ, ελεύθερα κι ανοιχτά προπαγάνδιζε την αυτονόμηση της Μακεδονίας στην Βοστάρενη (Μελίτη) και Ζαμπάρδενη (Λόφοι) και σ’ άλλα χωριά της Φλώρινας, αυτό φυσικά γίνηκε έτσι, μόνο γιατί εξυπηρετούσε την πολιτική των ξένων… Κι είναι αλήθεια πως το υποπροξενείο αυτό καταργήθηκε, ο υποπρόξενος Χιλλ ανακλήθηκε αφού πρώτα το πράγμα έφθασε και συζητήθηκε στη Βουλή των Κοινοτήτων, αλλά γι’ αυτό χρειάστηκε μια επίμονη συστηματική προσπάθεια από το γραφείο Περιοχής Μακεδονίας-Θράκης του ΚΚΕ για το ολοκληρωτικό, μ’ ατράνταχτα στοιχεία, ξεσκέπασμα των έργων και της αποστολής του Χιλλ…

Αν από την Αμερική καταφθάνουν γράμματα κάποιων ξενητεμένων εκεί σλ-Μακεδόνων προς τους εδώ συγγενείς τους, όπου τους λεν να μην υποστηρίζουν το ΝΟΦ, να μην πηγαίνουν αντάρτες, να μισούν το ΕΑΜ και γενικά τους Έλληνες – αυτό δε σημαίνει άλλο, παρά ότι ο προδότης Ιβάν Μιχαήλωφ δεν τρώει τζάμπα το ψωμί των αμερικάνων αντιδραστικών.

Πολλοί είναι οι συναγωνιστές που υποτιμούν τη σημασία του σλ-Μακεδόνικου κινήματος, το ρόλο του ΝΟΦ. Η αμερικανο-εγγλέζικη αντίδραση όμως δεν κάνει το ίδιο.

Με τη λύσσα την τρομοκρατική της ελληνικής αντίδρσαης και με την γλύκα στις υποσχέσεις των ΒΜΡΟϊστών πραχτόρων προσπαθεί να τραβήξει το σλ-Μακεδόνικο λαό έξω από το δρόμο της μαχητικής ενότητας με τον Ελληνικό λαό.

Στο γνωστό Παν-Νοφίτικο αχτίφ στελεχών διαπιστώθηκε ότι:

“Στον αγώνα τούτο, ο σλ-Μακεδόνικος λαός παίρνει αποφασιστικά μέρος. Η αντίδραση – το ντόπιο όργανο των αγγλοαμερικάνων καταχτητών μ’ εντελώς ιδιαίτερη λύσσα προσπαθεί να χτυπήσει-διαλύσει το λαϊκό απελευθερωτικό μέτωπο (ΝΟΦ) του σλ-Μακεδόνικου λαού. Αυτό σημαίνει πως το ΝΟΦ παίζει έναν ιδιαίτερο σημαντικό ρόλο στη Μακεδονία κι εμποδίζει αποφασιστικά την πραγματοποίηση των σχεδίων τους”.

Επίσης:

“Δεν πρέπει να υποτιμούμε τον κίνδυνο από την προδοτική ΒΜΡΟ του Ιβάν Μιχαήλωφ. Φυσικά, η δύναμη του ΝΟΦ είναι σήμερα συντριπτική και δεν τολμούν οι πράχτορες των αγγλοαμερικάνων, οι οπαδοί των Κάλτσεφ, Ντήμτσεφ κλπ, να εμφανιστούν ανοιχτά. Δεν πρέπει όμως να μας διαφεύγει ότι υπάρχουν τέτοιοι πράχτορες. Οι Έβανς, Κάλτσεφ, Χιλλ κ.ά.δεν έχαναν άδικα τον καιρό τους στις περιφέρειες Καστοριάς, Φλώρινας κι Έδεσσας. Είναι ανάγκη να οργανωθεί ο αγώνας ενάντια στη ΒΜΡΟ κι η επαγρύπνησή μας προς την κατεύθυνση αυτή να ενταθεί”.

Είναι ολοφάνερο ότι το ΝΟΦ αναδείχτηκε και θα παραμείνει ο αποφασιστικός παράγοντας για την νίκη της Δημοκρατίας στον αγώνα ενάντια στο όργανο των αμερικανο-εγγλέζων καταχτητών, τη ΒΜΡΟ του Ιβάν Μιχαήλοφ.

Κι αν είναι αλήθεια ότι οι Έβανς, Κάλτσεφ, Χίλλ κι οι άλλοι δεν έχαναν άδικα τον καιρό τους στη Μακεδονία, αλλ’ έφτιαξαν κι άφησαν κάποιο δίχτυ αυτονομιστών πραχτόρων – αν είναι αλήθεια ότι το δωσίλογο κράτος της βίας βοηθάει τους πράχτορες αυτούς, προσπαθώντας με την πολιτική των άγριων διωγμών να δημιουργήσει κατάλληλη ατμόσφαιρα στο σλ-Μακεδόνικο Λαό, για να πιάσουν τα αποχωριστικά συνθήματά τους, κι ακόμα μ’ όποιον άλλο τρόπο μπορεί τους βοηθάει (π.χ. τα γράμματα από την Αμερική των αυτονομιστών οπαδών της ΒΜΡΟ, καθώς κι η αυτονομιστική εφημερίδα «Μακεδόντσκα Τριμπούνα» που βγαίνει στον Καναδά, δεν κατακτιούνται από καμιά υπηρεσία, σε κανένα Ελληνικό Ταχυδρομείο, όπως αυτό γίνεται με τα γράμματα των δημοκρατικών χωρικών μας) – αν όλα αυτά είναι αλήθεια, τότε:

Είναι ολοφάνερο ότι κάθε τάση να μειωθεί η σημασία του ρόλου του ΝΟΦ – κάθε τάση να μειωθεί η αίγλη κι επιρροή, η δύναμη του ΝΟΦ, σημαίνει τάση να ενισχυθεί η αντίδραση…

VIII.ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

1.Για τις αιτίες, ανάγκες και συνθήκες που γέννησαν το σλ-Μακεδόνικο κίνημα

Οι βαρύτατες κοινωνικές, οικονομικές συνθήκες διαβίωσης, ο κίνδυνος να χάσουν την εθνικότητά τους ή να εξοντωθούν, απετέλεσαν κυρίως τη σταθερή αιτία του λαο-απελευθερωτικού κινήματος των σλ-Μακεδόνων.

Γενικότερα οι κρυφές, σκεπασμένες επαναστατικές δυνάμεις του σλ-Μακεδόνικου λαού, με την βοήθεια των πρωτοπόρων δυνάμεων του Ελληνικού λαού, ξέσπασαν μέσα στις γενικές αντικειμενικές συνθήκες που δημιουργήθηκαν στο εξωτερικό – με τις νίκες του Κόκκινου Στρατού και με τα λαο-απελευθερωτικά κινήματα των γειτονικών λαών – κι εσωτερικά – με το κίνημα Εθνικής Αντίστασης.

Το σλ-Μακεδόνικο κίνημα εκδηλώνεται σαν φυσιολογικός καρπός της δοσμένης ιστορικής στιγμής.

Σαν αποτέλεσμα της ιστορικής αναγκαιότητας κι εκφράζει τις πραγματικές ανάγκες της εξέλιξης στο σλ-Μακεδόνικο λαό.

Κάθε σλ-Μακεδόνας πρέπει να προσανατολίζεται προς αυτό πρέπει να πάρει τη θέση του σ’ αυτό.

Κάθε αληθινός δημοκράτης στην Ελλάδα πρέπει να το συμπαθάει και να το βοηθάει.

2.Σημαντικά γεγονότα στο προτσές της εξέλιξής του

Η εμφάνιση των Κομιτατζήδων…

Αυτό σημαίνει – ότι η μεγαλοϊδεάτικηη ελληνική «εθνική» πολιτική σε βάρος του σλ-μακεδόνικου λαού είχε και στην περίπτωση τούτη τ’ ανάλογα αποτελέσματα: Σ’ ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο τμήμα του σλ-Μακεδόνικου λαού διετήρησε ζωηρό μίσος ενάντια στην Ελλάδα

-ότι πραχτικά το μίσος αυτό ενάντια στην Ελλάδα έκαμνε αδύνατο να πραγματοποιηθεί η ενότητα του σλ-Μακεδόνικου λαού κι η κινητοποίησή του ενάντια στο φασισμό, μέσα στο ΕΑΜ

-ότι λοιπόν εδώ ήταν ανάγκη ν’ ακολουθηθεί άλλη ταχτική, βασισμένη στη σλ-μακεδόνικη πραγματικότητα, όπως αυτή ιστορικά διαμορφώθηκε κάτω από την επίδραση της βουλγάρικης και της ελληνικής μεγαλοϊδεάτικης πολιτικής…

Η ίδρυση του ΣΝΟΦ…

Η ενότητα μέσα στο σλ-Μακεδόνικο λαό ήταν προϋπόθεση για την παραπέρα ενότητά του με τον ελληνικό λαό. Η ανάγκη της τέτοιας ενότητας οδήγησε στην ίδρυση του ΣΝΟΦ.

Το ΣΝΟΦ ανταποκρίθηκε στην ανάγκη αυτή.

Η ίδρυση του ΣΝΟΦ αποτελεί τη μόνη σωστή ταχτική, που η ιστορική στιγμή απαιτούσε να εφαρμοσθεί για να εμποδισθεί ο εχθρός να δημιουργήσει δική του κατάσταση στη Μακεδονία.

Με το ΣΝΟΦ αρχίζει η δεύτερη, ανώτερη φάση του σλ-Μακεδόνικου κινήματος…

Η επέμβαση των ξένων…

Η εξαιρετική στρατηγική σημασία της Ελλάδας για την κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο, σαν βάση για εξόρμηση ενάντια στις βόρειες Λ.Δημοκρατίες και τη Σοβ. Ένωση και το ακαταμάχητο του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ μ’ έμμεσα μέσα έκαναν τον εγγλέζικο ιμπεριαλισμό να δράση άμεσα, ωμά. Με τα ρουκετοβόλα του και να επιβάλει τους πράχτορές του στην Αρχή στην Ελλάδα.

Το δημοκρατικό γενικά κίνημα στην Ελλάδα περνάει μια αληθινή δοκιμασία. Το ΣΝΟΦ φαίνεται σαν να μην υπάρχει. Αλλά η ιδέα που εκφράζει τις πραγματικές ανάγκες της εξέλιξης είναι ανίκητη. Κι ένας λαός που ατσαλώθηκε στο καμίνι των αγώνων της πρώτης κατοχής, δεν είναι δυνατό τώρα να υποκύψει…

Το ΕΑΜ ξεπέρασε τη δοκιμασία τούτη, και βγήκε απ’ αυτή ισχυρότερο. Επίσης βγαίνει ισχυρότερο απ’ τη δοκιμασία και το σλ-Μακεδόνικο λαο-απελευθερωτικό κίνημα. Ανατρέποντας όλα τα εμπόδια, διαμορφώθηκε σε μια οργανωμένη και πειθαρχημένη πολιτική δύναμη που βάζει τη σφραγίδα της στην κατάσταση στη Μακεδονία – ακριβώς γιατί είναι φορέας κι εκφραστής των πραγματικών αναγκών της εξέλιξης.

Η δύναμη αυτή είναι το ΝΟΦ.

3.Για το ΝΟΦ και τους σκοπούς του

Το ΝΟΦ δεν είναι άλλο από το ΣΝΟΦ. Με το ΝΟΦ, το σλ-Μακεδόνικο λαο-απελευθερωτικό κίνημα ανεβαίνει σ’ ακόμη ανώτερη, τρίτη φάση.

Η ύπαρξη και δράση του ΝΟΦ μέσα στα πλαίσια γενικά του δημοκρατικού κινήματος είναι ιστορική αναγκαιότητα:

-Για να διατηρηθεί η ενότητα μες στο σλ-Μακεδόνικο λαό

-για να διατηρηθεί και παραπέρα αναπτυχθεί η ενότητα Ελλήνων και σλ-Μακεδόνων

-για να εμποδισθεί ο εχθρός να σταθεροποιήσει φασιστικές οργανώσεις και δικά του ένοπλα συγκροτήματα στη Μακεδονία και χτυπήσει έτσι το δημοκρατικό κίνημα στην Ελλάδα.

Ωστόσο, η ιστορική αποστολή του ΝΟΦ δεν εξαντλείται σ’ αυτά. Όλα αυτά είναι μια απλή προϋπόθεση για την επιτυχία του σκοπού. Σκοπός είναι η απελευθέρωση της χώρας από τα νύχια των ξένων ιμπεριαλιστών και των ντόπιων οργάνων τους κι η δημοκρατικοποίησή της.

-Η δημιουργία συνθηκών για την ελεύθερη ζωή του σλ-μακεδόνικου λαού σε ισοτιμία, ισονομία, ισοπολιτεία με τον Ελληνικό λαό

-Η δημιουργία συνθηκών για την αναγέννησή του, πολιτική, οικονομική, κοινωνική κι εθνικοεκπολιτιστική.

Αλλ’ ούτε και μ’ αυτό τελειώνει η ιστορική αποστολή του ΝΟΦ.

Το ΝΟΦ, από τη φύση του την ίδια, είναι η πιο ώριμη, συνειδητή και πρωτοπόρα δύναμη του σλ-Μακεδόνικου λαού. Και σ’ αυτό πέφτει η ιστορική αποστολή να οδηγήσει στην πολιτική, οικονομική, κοινωνική, εθνικοεκπολιτιστική αναγέννηση το σλ-Μακεδόνικο λαό.

Αυτό είναι ο τελικός σκοπός του ΝΟΦ.

Η δημιουργία συνθηκών με το διώξιμο των ξένων και δημοκρατικοποίηση της χώρας είναι μονάχα το βασικότερο καθήκον του σήμερα…

Η αναγκαιότητα της ύπαρξης του ΝΟΦ καθορίζεται κι επιβάλλεται, όπως τώρα, έτσι και για τις συνθήκες της Λ. Δημοκρατίας, από την επαναστατική και πρωτοπόρα φύση του, από τον πρωτοπόρο κι αναγεννητικό ρόλο του…

4.ΝΟΦ και ΒΜΡΟ-Ήλιντεν

Το ΝΟΦ συνεχίζει το έργο της ΒΜΡΟ του Γκότσε Ντέλτσεφ μέσα στις σημερινές συνθήκες κι οι αγώνες του δεν είναι άρνηση της Μακεδόνικης επανάστασης του Ήλιντεν 1903 – αλλά συνέχειά της.

Η ΒΜΡΟ του Γκότσε Ντέλτσεφ επεδίωξε την αυτονόμηση και παραπέρα την ομοσπόνδηση της Μακεδονίας με τ’ άλλα κρατίδια της χερσονήσου. Αυτό φυσικά εσήμαινε απελευθέρωση του Μακεδόνικου λαού, ειρήνη στα Βαλκάνια και φιλική συνεργασία των Βαλκανικών λαών.

Με την επανάσταση του Ήλιντεν 1903, που η ίδια οργάνωσε, αντιτάσσοντας την βία στη βία των Τούρκων, προσπάθησε η ΒΜΡΟ να πραγματοποιήσει όλ’ αυτά.

Το ΝΟΦ, σήμερα αγωνιζόμενο ενάντια στους αγγλοσάξωνες καταχτητές για την ελευθερία και δημοκρατία στην Ελλάδα, σύγχρονα αγωνίζεται και για την αποκατάσταση της ειρήνης στα Βαλκάνια και της φιλικής συνεργασίας των Βαλκανικών λαών.

Γιατί δημοκρατική Ελλάδα σημαίνει και Ειρήνη και συνεργασία των λαών στα Βαλκάνια.

Έτσι το ΝΟΦ σήμερα αναδεικνύεται σαν ο κληρονόμος και συνεχιστής των καλύτερων παραδόσεων της ΒΜΡΟ και του Γκότσε Ντέλτσεφ.

Έτσι ο αγώνας του σήμερα δεν είναι άρνηση της επανάστασης του Ήλιντεν 1903 – αλλά συνέχειά της.

5.Για τους εχθρούς του ΝΟΦ

Τέτοιοι είναι οι Μακεδόνες πράχτορες της διεθνούς αντίδρασης, οι βαρχοβίστες. Ο βαρχοβισμός γεννήθηκε σαν όργανο της βουλγάρικης αυλής και των μεγαλοβουλγάρων.

Οι βαρχοβίστες, κυριαρχώντας σιγά-σιγά στην καθοδήγηση της ΒΜΡΟ, την μετέτρεψαν σε συνηθισμένη τρομοκρατική, αντιδραστική οργάνωση στην υπηρεσία του βουλγάρικου ιμπεριαλισμού, αργότερα του φασισμού (1941-44) και τώρα του αμερικανοαγγλικού ιμπεριαλισμού.

Σήμερα με το σύνθημα: – Αυτόνομη η ανεξάρτητη ενωμένη Μακεδονία – εννοείται υπό την προστασία της Αμερικής ή της Αγγλίας – προσπαθούν να προετοιμάσουν το έδαφος για επέμβαση του αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού στα εσωτερικά των γειτονικών Λ.Δημοκρατιών για προώθηση των θέσεών του στην καρδιά των Βαλκανίων, πράγμα που πριν απ’ όλα θα σήμαινε σταθεροποίηση του μοναρχοφασισμού στην Ελλάδα.

Κοντά τους, προς την ίδια κατεύθυνση σεκοντάρει και το άλλο όργανο των αμερικανο-εγγλέζων καταχτητών, η βουλγάρικη αντιπολίτευση – τα υπολείμματα του μεγαλοβουλγαρισμού.

Ο βουλγάρικος όμως λαός αγρυπνά. Και δεν υπάρχει αμφιβολία πως γλήγορα θα ξεμπερδέψει μαζί της.

Επίσης κι η ελληνική αντίδραση, σαν όργανο των αμερικανο-εγγλέζων ιμπεριαλιστών, βοήθάει να πιάσουν τα συνθήματα των βαρχοβιστών, προσπαθώντας με την πολιτική των άγριων διωγμών να δημιουργήσει το κατάλληλο έδαφος.

Ο αμερικανο-εγγλέζικος ιμπεριαλισμός, σαν εχθρός των Λαϊκών κινημάτων σε διεθνή κλίμακα, δεν φαίνεται να υποτιμάει καθόλου το σλ-Μακεδόνικο κίνημα. Εχτός από τις δικές του άμεσες ενέργειες (Έβανς, Χιλλ, κ.ά., Υποπροξενείο στη Φλώρινα) προσπαθεί και μέσω των οργάνων του, με τη λύσσα της ελληνικής αντίδρασης και με τη γλύκα στις υποσχέσεις των βαρχοβιστών πραχτόρων της, προσπαθεί να σπρώξει το σλ-Μακεδόνικο λαό έξω από το δρόμο της μαχητικής ενότητας με τον ελληνικό λαό, προσπαθεί να χτυπήσει-διαλύσει τον δημιουργό και φορέα της ενότητας αυτής: το ΝΟΦ.

Το ΝΟΦ όμως στον αγώνα τούτο φάνηκε ακαταμάχητο…

Εννοείται πως κάθε τάση να μειωθεί η αίγλη κι επιρροή, η δύναμη του ΝΟΦ, σημαίνει τάση να ενισχυθεί η αντίδραση…

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Στη σύντομη τούτη μπροσούρα λέγονται μόνο όσα περισσότερο χρειάζονται.

Εξετάζεται το σλ-Μακεδόνικο κίνημα από κείνες μόνο τις πλευρές που η κατανόησή τους είναι εντελώς αναγκαία για να ξεπερασθούν ορισμένες αδυναμίες που παρουσιάζονται τώρα και τραβήξει για παραμπρός το κίνημα.

Ωστόσο, όταν γίνεται λόγος για ένα οργανωμένο κίνημα δεν μπορεί κανείς να μη μιλήσει και για τον χαραχτήρα του, τις κινητήριες δυνάμεις του, την στρατηγική και ταχτική του.

Θα κλείσουμε μιλώντας για τα ζητήματα αυτά.

Ο χαραχτήρας ενός κινήματος φαίνεται στους σκοπούς που πάει να πραγματοποιήσει… Ο Ελληνικός λαός αγωνίζεται ενάντια στην ξενική κατοχή – για εθνική ελευθερία. Συνεπούμενα, το κίνημά του έχει χαραχτήρα εθνικοαπελευθερωτικό. Ο σλ-Μακεδόνικος λαός σε τούτο τον αγώνα ενάντια στους ξένους, παίρνει αποφασιστικά μέρος. Τάχα μπορεί όμως γι’ αυτό το κίνημά του να είναι εθνικοαπελευθερωτικό; -Ολοφάνερα, όχι. Πολεμώντας ο σλ-Μακεδόνικος λαός μόνο για το διώξιμο των αγγλοσαξώνων καταχτητών, κάνει αγώνα μόνο προοδευτικό…Αλλά όπως είναι γνωστό, ο σλ-Μακεδόνας πολεμάει τώρα δίπλα στον Έλληνα και σαν Μακεδόνας Σλάβος με ιδιαίτερο αίτημα δικό του: – Εθνική ισοτιμία. Κι ακριβώς απ’ αυτό βγαίνει ότι το κίνημά του φέρνει στοιχεία εθνικής επανάστασης. Έχει συνεπούμενα και χαραχτήρα εθνικοαπελευθερωτικό.

Επίσης είναι βέβαιο πως έπαθλο της νίκης Ελλήνων και σλ-Μακεδόνων στον τωρινό αγώνα τους δεν θα’ναι μόνο το διώξιμο των καταχτητών κι η κατάργηση της αφομοιωτικής πολιτικής σε βάρος του σλ-Μακεδόνικου λαού, η κατάργηση της τάσης για ηγεμονία πάνω στους σλ-Μακεδόνες, η κατάργηση της εθνικής ανισότητας μεταξύ Ελλήνων και σλ-Μακεδόνων.

Θα ‘ναι κι η λύση όλων των παρωριμασμένων εσωτερικών προβλημάτων, που η αστοκοτζαμπάσικη δημοκρατία δεν έλυσε ως τα τώρα, και περιμένουν τη λύση τους.

Απ’ αυτό βγαίνει ότι το δημοκρατικό κίνημα γενικά στην Ελλάδα φέρνει και στοιχεία κοινωνικής επανάστασης. Κι επειδή τα προβλήματα που άμεσα έχει να λύσει είναι κείνα που η αστική δημοκρατία στην Ελλάδα έπρεπε από καιρό να’ χει λύσει (απαλλοτρίωση κι απόδοση της γης στους καλλιεργητές αχτήμονες κλπ), για τούτο, ο αγώνας Ελλήνων και σλ-Μακεδόνων στην τωρινή του φάση είναι αστικοδημοκρατικός.

Αλλά όπως είναι γνωστό, την ηγεσία του αγώνα τούτου Ελλήνων και σλ-Μακεδόνων την έχει το πιο πρωτοπόρο τμήμα τους – η εργατική τάξη.

Αυτό σημαίνει ότι οι λύσεις που θα δοθούν στα προβλήματα θα ‘ναι λαϊκοδημοκρατικές – σημαίνει ότι αποτέλεσμα τελικά του αγώνα τούτου θα είναι η Λ. Δημοκρατία.

Για τούτο, ο αγώνας Ελλήνων και σλ-Μακεδόνων, όσο κι αν στην αρχή του έχει να λύσει κι αστικοδημοκρατικά προβλήματα, είναι, κι όσο πάει, πιο έντονα θα φέρνει χαραχτήρα Λαϊκοδημοκρατικό.

Κινητήριες δυνάμεις.Το σλ-Μακεδόνικο κίνημα αν το δούμε στα γενικά πλαίσια του δημοκρατικού κινήματος στην Ελλάδα βρίσκεται δίπλα σ’εκείνες τις δυνάμεις του Ελληνικού λαού, που αποτελούν την πρωτοπορεία. Αυτό θα πει ότι κι αυτό βρίσκεται μεσ’ στις κύριες κινητήριες δυνάμεις του δημοκρατικού κινήματος στην Ελλάδα στην τωρινή του φάση.

Μας ενδιαφέρει όμως εδώ να το δούμε από μια άλλη άποψη:

-Ποιες είναι οι δικές του εσωτερικές κινητήριες δυνάμεις;

Ειπώθηκε πια ότι είναι αποτέλεσμα ιστορικής αναγκαιότητας κι εκφράζει τις πραγματικές ανάγκες της εξέλιξης στο σλ-Μακεδόνικο λαό. Είναι δηλαδή κίνημα ενός λαού υποδουλωμένου και με κάποιες ιδιαίτερες επιδιώξεις… Μελετώντας το σαν τέτοιο, βλέπουμε ότι κύριες κινητήριες δυνάμεις του είναι ο λαός γενικά του χωριού και της πόλης, μ’ επικεφαλής το πρωτοπόρο τμήμα του, τους κομμουνιστές-μέλη του ΚΚΕ. Μετέχουν σ’ αυτό αποφασιστικά όλοι οι εργαζόμενοι του χωριού (ακόμα κι οι πλούσιοι χωρικοί) και της πόλης (ακόμα κι οι επαγγελματοβιοτέχνες). Και το πράγμα εξηγιέται από τον εθνικοαπελευθερωτικό χαραχτήρα του κινήματος. Μόνο λείπει η αστική σλ-Μακεδόνικη τάξη.

Η απουσία της αστικής τάξης είναι χαραχτηριστική… Και δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Γιατί η σλ-Μακεδόνικη αστική τάξη από καιρό έχει πάρει το δρόμο της προδοσίας.

Για να σώσει τα συμφέροντά της, συμμάχησε με την ισχυρότερή της ελληνική. Κι επειδή αυτό δεν ήταν αρκετό για τη μεγαλοϊδεάτικη πολιτική της ελληνικής μπουρζουαζίας, επειδή η συμμαχία τους αυτή, για να γίνει, έπρεπε η σλ-Μακεδόνικη αστική τάξη ν’ αρνηθεί την εθνικότητά της, οι αστοί σλ-Μακεδόνες το ‘καναν κι αυτό. Πολλοί μάλιστα απ’ αυτούς στην πρώτη κατοχή έγιναν και βούλγαροι. Αλλά αυτό δεν εμπόδισε τους δωσίλογους της Αθήνας να δεχθούν πάλι υπό την προστασία τους αυτούς τους σλ-Μακεδονο-ελληνο-βούλγαρους, μια και φαίνονταν μετανοημένοι. Έτσι τώρα, όλοι μαζί πολεμούν το δημοκρατικό κίνημα του Ελληνικού και σλ-Μακεδόνικου λαού.

Αλλά ακόμη σ’ εποχή σαν τη δική μας, που τα λαϊκά κινήματα προσανατολίζονται, βαδίζουν το δρόμο της λαϊκής δημοκρατίας, του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, η αστική τάξη-δημιούργημα η ίδια ξεπερασμένης εποχής, εκπρόσωπος του κόσμου που ζει το τέλος του – αναπόφευγα βρίσκεται εκεί που βρίσκεται, αναπόφευγα είναι τέτοια που είναι…

Στρατηγική και Ταχτική

Επειδή το σλ-Μακεδόνικο κίνημα δεν μπορεί να υπάρχει, ν’ αναπτυχθεί και να προκόψει έξω κι ανεξάρτητα απ’ το κίνημα του Ελληνικού λαού

-Επειδή η πραγματοποίηση των σκοπών του μπορεί να γίνει μόνο με την κοινή νίκη ενάντια στους αγγλοσάξονες καταχτητές και τα ντόπια όργανά τους, με την πραγματοποίηση των γενικών στρατηγικών επιδιώξεών του όλου δημοκρατικού κινήματος στην Ελλάδα

-Επειδή λοιπόν τα συμφέροντα του σλ-Μακεδόνικου κινήματος βρίσκονται στα συμφέροντα του όλου δημοκρατικού κινήματος, που γι’ αυτό είναι και κοινά συμφέροντα, για τούτο – όπως για το ΣΝΟΦ στην πρώτη κατοχή, έτσι τώρα για το ΝΟΦ:

-Η πραγματοποίηση και ισχυροποίηση της μαχητικής ενότητας με τον Ελληνικό λαό γίνεται από την πρώτη στιγμή η κεντρική στρατηγική επιδίωξή του.

Κι η τέτοια στρατηγική επιδίωξη εσήμαινε:

1.Χτύπημα του Μακεδόνικου σοβινισμού και των αποχωριστικών, αυτονομιστικών τάσεων (οργανωμένων από την προδοτική ΒΜΡΟ και μη) και

2.Κινητοποίηση του σλ-Μακεδόνικου λαού για την στο μάξιμουμ αποφασιστική συμμετοχή του στον κοινό αγώνα ενάντια στους ξένους και ντόπιους νεοφασίστες.

Είναι ολοφάνερο πως η τέτοια στρατηγική του ΝΟΦ εμπνέεται από τα ίδια τα συμφέροντα του σλ-Μακεδόνικου λαού και τα εξυπηρετεί εξυπηρετώντας τα συμφέροντα του όλου δημοκρατικού κινήματος.

Είναι ολοφάνερο πως μόνο με την πραγματοποίηση της τέτοιας στρατηγικής του ΝΟΦ, μόνο με την πραγματοποίηση του κοινού, ενωμένου αγώνα, το σλ-Μακεδονικο κίνημα και λαός θ’ αποφύγουν, όπως και τον απέφυγαν, τον κίνδυνο της ολοκληρωτικής καταστροφής, και πραγματοποιώντας παραπέρα, μαζί με τον Ελληνικό λαό, και τ’ άλλα στρατηγικά καθήκοντα που ο κοινός αγώνας θα βάζει για εχτέλεση, θα φθάσουν στην τελική νίκη. Με την τελική νίκη, έπειτα, θ’ ανοίξει πια ο δρόμος για την πραγματοποίηση του απώτερου σκοπού του ΝΟΦ – την ολόπλευρη αναγέννηση του σλ-Μακεδόνικου λαού.

Έτσι, γενικά η στρατηγική του ΝΟΦ μπορεί να ειπωθεί με τούτες δω τις δυο λέξεις:

Ενότητα-Νίκη.

Η ταχτική που εφαρμόζεται στη δουλειά κάθε μέρα υποτάσσεται κι εξυπηρετεί αυτή τη στρατηγική…

Το κείμενο προέρχεται από την ιδιωτική συλλογή του Στέργιου Γκιουλάκη.

Tagged: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: