Ν. Ζαχαριάδη: Να πραγματοποιηθεί η λαϊκή επιταγή (05/12/1954)

65 χρόνια συμπληρώνονται από την “6η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ και της ΚΕΕ του ΚΚΕ”. Δεν χρειάζεται πια να σημειωθεί κάτι παραπάνω για αυτή. Σταδιακά, τα τελευταία 20 χρόνια, αναγνωρίστηκε από την πλειοψηφία των αριστερών ανθρώπων στην Ελλάδα ο καταστροφικός της ρόλος για το λαϊκό κίνημα, καθώς περιόρισε τον εκφραστή του, το κομμουνιστικό κίνημα (διασπασμένο πια σε πολλές παρατάξεις) σε περιθωριακή θέση στην πολιτική ζωή του τόπου, ακριβώς τον καιρό που, ως ενιαίο κόμμα (υπό την καθοδήγηση του Ν. Ζαχαριάδη) είχε την πρωτοκαθεδρία των κινήσεων σε αυτή.

Το ουσιαστικό για το λαό ερώτημα δεν έχει να κάνει τόσο με το ποιος είναι ο συνεχιστής του ΚΚΕ εκείνου που υπήρχε ως το Μάρτη του 1956, από οργανωτική σκοπιά, όσο με το ποιος συνεχίζει την πολιτική του κόμματος εκείνου. Και η πολιτική (υποθέτοντας, για να προχωρήσει η συζήτηση, ότι όλοι οι κομμουνιστές θεωρητικά συμφωνούν για την στρατηγική), προϋποθέτει μια ανάλυση, αλλά και συνεπάγεται μια τακτική. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, το παρακάτω μικρό άρθρο του Νίκου Ζαχαριάδη, και άλλα, προηγούμενα στη μετεμφυλιακή περίοδο, και ας αναρωτηθούμε: ποια ανάλυση ανάγει στην μορφή του κομματικού και του πολιτικού συστήματος της χώρας και το ρόλο των διαφόρων πόλων του τις αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών (άλλος ανερχόμενος και άλλος απερχόμενος), που, στον έναν ή τον άλλο βαθμό, με τη μία ή την άλλη μορφή και μέθοδο, δρουν στην Ελλάδα; Και μάλιστα παίρνει το ρίσκο να προβεί και σε εκτίμηση για την πιο πιθανή (έστω και εκείνη τη στιγμή) μορφή του προτιμώμενου από τον αντίπαλο πολιτικού συστήματος; Ποιος μπορεί να πει ότι: “Το βασικό και ζωτικό για το λαό και τον τόπο είναι: Όχι ποιος θα κάνει την αλλαγή, μα να γίνει η αλλαγή”, δηλαδή, να μη βλέπει τον εαυτό του ως κάτοχο καρέκλας; Ποιος μπορεί, έστω, να χαρίσει τη μνησικακία στον αντίπαλο, λέγοντας “Ας σηκώσει ο Πλαστήρας τη σημαία της ενότητας, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης και της δημοκρατίας κι εμείς θα του ξεχάσουμε ακόμα και το Μπελογιάννη(συνέντευξη ΝΖ στο Ρ.Σ. της Ελεύθερης Ελλάδας-29/10/1952);

Τα ερωτήματα αυτά τίθενται μόνο ενδεικτικά. Είναι, εντούτοις, και μερικώς επίκαιρα, καθώς, με δεδομένη την πολιτική συγκυρία, αγωνία διακατέχει πολλούς να μην αποκομίσει, όπως το 2011, ο Σύριζα οφέλη από τη διογκούμενη λαϊκή οργή κατά της αντιδημοκρατικής και αντιλαϊκής πολιτικής Μητσοτάκη (επιμένοντας, βέβαια, άλλη μια φορά να αδιαφορούν για την αντανάκλαση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων στο πολιτικό σύστημα και τις προτιμήσεις των ιμπεριαλιστών για το κομματικό σύστημα της προτίμησής τους).

Ας μην σταθούμε τόσο σε όσους “καθαρίζουν” με τα “ή… ή…” ή τερματίζοντας το κοντέρ αριστερά-επαναστατικά-απογειωτικά και άλλα καθόλου “ακραία” αλλά ιδιαίτερα στρογγυλεμένα, αφού δεν έχουν καμία αιχμή. Έχει προ πολλού απαντηθεί ότι, πέραν της ανάγκης της διάκρισης των συνθημάτων (προπαγάνδας-ζύμωσης-δράσης-άμεσης δράσης/εντολής), της ανάγκης γρήγορων περασμάτων από τη μια μορφή (οργάνωσης ή πάλης) στην άλλη, το θέμα δεν είναι ποιος θα πει “πρώτος” τη μεγάλη κουβέντα, αλλά ποιος θα την πει έγκαιρα, ποιος θα επιβάλλει μάχες στον αντίπαλο όταν δεν τον συμφέρει.

Υπάρχουν κάποιοι που νομίζουν ότι θα “ξορκίσουν το κακό” βάζοντας, σε κάθε τους πρόταση, τον Σύριζα δίπλα από τη ΝΔ, στο ίδιο κάδρο. Εντούτοις, κάτι τέτοιο δεν είναι πολιτικός αγώνας, αλλά ιδεολογικός, “αντιοπορτουνιστικός” αγώνας, που επουδενί δεν μας διασφαλίζει από έναν… δικό μας οπορτουνισμό. Ακριβώς επειδή έτσι ταυτίζουμε τον ιδεολογικό με τον πολιτικό αγώνα, αφήνουμε το Σύριζα να παίξει μονότερμα και να αποκομίσει οφέλη χωρίς καν, αυτή τη φορά, να κουνήσει το δαχτυλάκι του, αφού πλέον διεκδικεί τους “νοικοκυραίους” (Σημείωση: Όχι ότι το 2010-’12 το κούνησε, καθώς δι’ αντανακλάσεως, και λόγω του σεχταρισμού της αριστεράς, ο αγανακτισμένος-εξεγερμένος λαός συναντώντας εκεί κλειστές πόρτες, στράφηκε στο σπίτι του σωματικά και στο Σύριζα εκλογικά και μόνο-γιατί οργανωτικά και εκεί συνάντησε το ίδιο από τους “προστάτες της αριστεροσύνης του Σύριζα”. Όμως, τότε, αν μη τι άλλο, δεν έκανε συστηματικά και κυρίως τον “μεσαιοχωρίτη”, αλλά κυρίως έκανε λόγο για “εναλλακτική”, “ριζοσπαστική”, “ΠουΦουΆ” κλπ. Τα περί “συνέχειας του κράτους” συγκριτικά ήταν λιγότερα).

Υπάρχουν άλλοι που, ακόμα χειρότερα, νομίζουν ότι με στρατιωτικούς όρους θα αποτρέψουν την “παρείσφρυση” συριζαϊκών στοιχείων, π.χ. στις συγκεντρώσεις που προσέρχονται μέλη του Σύριζα, για να δείξουν ότι είναι ακόμα αριστερά. Περιττό να ειπωθεί ότι αυτή η στάση είναι ακόμα πιο αποτυχημένη, καθώς στέκεται σε κάτι που ο ίδιος ο Σύριζα επίσημα πια θεωρεί δευτερεύον: την “αριστερή” του δράση. Είναι τόσο αναποτελεσματική όσο και αυτή όταν κάποιοι (μερικώς, οι ίδιοι) “την έπεφταν” στους εναπομείναντες Πασόκους που την προπερασμένη δεκαετία έμπαιναν στον κόπο να κατέβουν σε τοπικές ή εργατικές κινητοποιήσεις. Βάλλουν κυριολεκτικά στο πουθενά, στο κενό.

Αν, λοιπόν, δεχτούμε ότι, με δεδομένη την άνοδο της λαϊκής κινητοποίησης, είναι δικαιολογημένη η πρεμούρα κάποιων “πώς δεν θα δρέψει τους καρπούς ο Σύριζα”, προσαρμόζοντας στα μέτρα τους τη διδασκαλία του Λένιν ότι σε στιγμές ανόδου του κινήματος, “παραμονές της επανάστασης” (τρεις τελίτσες), καθίσταται καθοριστική η πάλη εναντίον του οπορτουνισμού (των άλλων…), τότε η λύση δεν είναι να χτυπάμε έννοιες ή ιδέες όπως “δημοκρατικά” ή “αντιαυταρχικά” ή διάφορα “λίγα” “μέτωπα”. Αυτά θα δημιουργηθούν, αν ο λαός υποδείξει τη δημιουργία τους (υπάρχει, βέβαια, η περίπτωση να μη γίνουν, αν ο λαός, με σπασμένα τα φτερά ακόμα από το ‘10-‘12, δεν έχει τη δύναμη να τα απαιτήσει, ή ο αντίπαλος μας προλάβει). Άρα, εμείς δεν πρέπει να κάνουμε τους στρουθοκάμηλους (Εν προκειμένω, ας δούμε, επιτέλους, πώς θα μας ήθελε εμάς το αντίπαλο στρατόπεδο). Το θέμα είναι να μη γίνουν αυτά τα (οποιασδήποτε μορφής, ακόμα και άτυπα) μέτωπα που θα δημιουργηθούν, καρικατούρα αυτών που θα έπρεπε να είναι, και τα οποία, μόλις λάβουν αυτή τη μορφή καρικατούρας, και το κίνημα ξεφουσκώσει (γιατί μη νομίζουμε ότι ο κόσμος θα βγαίνει επί χρόνια συνεχώς στο δρόμο), τότε θα δρέψει τον καρπό ο όποιος Σύριζα, αυτοπροτεινόμενος ως ο κατάλληλος άξονας του κομματικού εκείνου συστήματος που ενδιαφέρει τον ιμπεριαλισμό και το πολιτικό σύστημα και που θα (τους) δώσει “διέξοδο”.

Για να αποτραπεί η αποκόμιση οφέλους από το Σύριζα, πρέπει αυτή τη φορά να δοθεί έμφαση στο οργανωτικό: εκτός πολιτικού επιπέδου, όχι με τη “διάχυση”, όχι με νεκρανάσταση ή κάποια μορφή Πλατειών (έδειξαν τα όριά τους, έδειξαν ότι, παρά τις καλές προθέσεις, μπορεί ο αντίπαλος να εκμεταλλευτεί τα “χύμα” και να χτίσει ανενόχλητος το κομματικό σύστημα που τον ενδιαφέρει), όχι με “συντονιστικά”, αλλά με πιο συγκροτημένες οργανώσεις, με αναπόφευκτη ιεραρχία (αλλά και τη μεγαλύτερη και συχνότερη δυνατή λογοδοσία). Αν το 2015, οι πρωτεργάτες του “χύμα”, όταν δεν λάκισαν, βολεύτηκαν (από τον Σύριζα ή τον Μαρινάκη), σήμερα, το να προταχτεί κάτι το “χύμα”, θα είναι κυριολεκτικά αυτοκτονικό, με δεδομένη την απογοήτευση στην οποία αυτά οδήγησαν από το ‘12 με αποκορύφωμα το ‘15, αλλά και με μια πανθομολογούμενη αύξηση της καταστολής, σε περίπτωση πογκρόμ.

Σε πολιτικό επίπεδο δε, με τη δημιουργία ενός όχι πόλου (που μοιάζει πλουραλιστικός, ακόμα και “αμεσοδημοκρατικός”, όμως είναι αντιδημοκρατικός για το μέλος και διαφθαρτικός για τα “στελέχη”), αλλά μιας οργάνωσης που θα αναθέτει συγκεκριμένα καθήκοντα στα μέλη της και θα κάνει πολιτική, δηλαδή, θα έχει ενεργό εμπλοκή στα μέτωπα (όπως κι αν αυτά ονομαστούν, ό,τι μορφή κι αν έχουν) που θα προκύψουν κατ’ απαίτηση του λαού, και η οποία θα λαμβάνει υπόψη, μεταξύ άλλων, τις παραπάνω παραμέτρους (χρόνος, αντανάκλαση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων στο κομματικό σύστημα, επιθυμητός για τον ιμπεριαλισμό αποδιδόμενος στους κομμουνιστές ρόλος σε αυτό το κομματικό σύστημα).

***

Να πραγματοποιηθεί η λαϊκή επιταγή

Στις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές που ανάγλυφα φανέρωσαν την ακατάσχετη λαϊκή τάση για ενότητα, ο λαός ανοιχτά και κατηγορηματικά αποδοκίμασε το συναγερμό και την πολιτική του κι έβαλε για άμεση λύση το βασικό σήμερα για τη χώρα ζήτημα: Να φύγει η κυβέρνηση του “στρατάρχη”, να γίνουν εκλογές με αναλογική από υπηρεσιακή κυβέρνηση και μέσα σε συνταγματικές προθεσμίες να γίνει η αλλαγή.

Το αποτέλεσμα και το νόημα των εκλογών αυτών είναι τόσο καθαρό, που δεν μπορεί να το αγνοήσει κανένας. Αυτό δε σημαίνει ότι (διάληψη ραδιοφώνου…), και το αναγνωρίζουν όλοι. Γι’ αυτό και απ’ την άλλη μέρα της εκλογής (διάληψη ραδιοφώνου…) που θέλει να βάλει φραγμό στην πραγματοποίηση της λαϊκής ενότητας για την αλλαγή. Όλη αυτή την κίνηση την κατευθύνει η αμερικάνικη πρεσβεία, ο Κάννον και διακλαδίζεται αυτή προς δύο κατευθύνσεις: Η μία είναι η ορθόδοξη συναγερμική και στηρίζεται κατά κύριο λόγο στον ΙΔΕΑ.

Ο χρεοκόπος και αποδιοπομπαίος συναγερμός καταστρώνει και αναπτύσσει την αντεπίθεσή του προς την ολοκλήρωση του εκφασισμού και την ουσιαστική κυριαρχία του ΙΔΕΑ, ενώ ξαπολύουν τη ρουκέτα του ανασχηματισμού της κυβέρνησης για να ρίξει στάχτη στα μάτια και ετοιμάζουν χιλιάδες συλλήψεις και διάλυση όλων των οργανώσεων που τους στέκουν εμπόδιο. Μαγειρεύει απαγορευτικό φίμωτρο για τον Τύπο, οργανώνει ακόμα πιο οργιαστικό ξεφάντωμα της αστυνομικής και της στρατοκρατικής απαγόρευσης, σκαρώνει κομμουνιστικές συνωμοσίες, τρομοκρατικές δίκες και εκτελέσεις, ΚΥΠ, ασφάλειες, αντικομμουνιστικό τραστ εγκεφάλων, πήραν εντολή και δουλεύουν πυρετώδικα για να ετοιμάσουν όλα τα στοιχεία και να ξεφουρνίσουν την κατάλληλη στιγμή “μεγάλη” κομμουνιστική συνωμοσία και τόσο σ’ αυτή όσο και στη “δίκη” που θα επακολουθήσει, οι εχθροί του λαού θα παν να μπλέξουν όλο τον κόσμο απ’ τους αντιπάλους των.

Παράλληλα, ο συναγερμός θα φουντώσει εις το απόγειον την κομμουνιστική φοβία και την κατασυκοφάντηση και το κυνήγημα της λεγόμενης συνοδοιπορίας. Έτσι ελπίζει και αν ακόμα γίνουν εκλογές, να ρυμουλκηθεί ως αυτές και να τις “πάρει” με το σπαθί και την μπότα.

Η άλλη κατεύθυνση του Κάννον είναι να εξαναγκάσει την αντιπολίτευση και με την απειλή των πιο πάνω κινήσεων του συναγερμού-ΙΔΕΑ να συσπειρωθεί γύρω απ’ τους Παπατζή-Βενιζέλο με αποκλεισμό όλων των αριστερών, οπότε μπορεί η αντιπολίτευση να ελπίζει ότι θα διαδεχτεί κοινοβουλευτικά τον Παπάγο, με τον όρο, φυσικά, ότι θα ακολουθήσει την ίδια μ’ αυτόν πολιτική, δηλαδή την πολιτική του Κάννον. Η δεύτερη αυτή κατεύθυνση προτιμιέται για την ώρα απ’ τους αμερικάνους και απ’ τους άγγλους. Τους πρώτους τους καλύπτει πιο πολύ δημοκρατικά και τους δεύτερους τους αφήνει περισσότερες δυνατότητες “συμβίωσης” με τους γιάνκηδες στην Ελλάδα. Πράμα που θα τους ανοίξει παραπέρα πιο πολύ την όρεξη. Προς την κατεύθυνση αυτή πιέζουν να προσανατολίσουν οι ενδιαφερόμενοι και τον Παύλο. Ο Κάννον όμως και τα αφεντικά του δε διστάζουν καθόλου να απειλούν με το πείραμα της Γουατεμάλα αν δεν καταφέρουν την κύρια επιδίωξή τους, που είναι να μην επιτρέψουν την ανάπτυξη της αντισυναγερμικής συνεργασίας που είχαμε στις εκλογές. Έτσι, η απειλή του ΙΔΕΑ δεν είναι εικονική, μα πραγματική και άμεση. Και αυτό, ανάμεσα στ’ άλλα, το δείχνει και το τελευταίο μεγάλο ξεκαθάρισμα στην ανώτατη ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων. Ο Γκίκας, που ήταν επικεφαλής του κινήματος του ΙΔΕΑ της 31 του Μάη 1951, τοποθετήθηκε τώρα αρχηγός του ΓΕΣ, ενώ ένας από τους υπαρχηγούς του είναι ο αρχιχίτης Γρίβας. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι ο κύριος σκοπός της αμερικάνικης πολιτικής στην Ελλάδα, που την αποδέχεται κι όλος ο κόσμος της αμερικανοδουλείας, είναι να υποκλέψει απ’ το λαό και να ανατρέψει την ετυμηγορία του της 21-28 του Νοέμβρη. Το απόλυτα αντιλαϊκό, ανθελληνικό, αντεθνικό περιεχόμενο της πολιτικής αυτής παραμένει αμείωτο και δυναμώνει ολοένα.

Δεν επιτρέπεται να υποτιμάμε τις κινήσεις αυτές των εχθρών του λαού, ούτε και να περιμένουμε μοιρολατρικά να γίνει απ’ όλους αποδεχτή η λαϊκή θέληση όπως αυτή εκφράστηκε στις εκλογές. Μια τέτοια νάρκωση είναι επικίνδυνη. Ούτε πρέπει να υποτιμάμε τις δυνατότητες των αντιπάλων μας. Και άλλες φορές υπόκλεψαν, στραπατσάρισαν, αγνόησαν τη θέληση του λαού. Κι άλλες φορές δράσαν ανοιχτά στρατοκράτες και χαφιέδες. Ώστε επανάληψη και εφησύχαση δεν επιτρέπονται.

Στις δύσκολες και υπεύθυνες στιγμές που περνάμε, ο τόπος, ο λαός χρειάζεται θαρραλέα όσο και ψύχραιμη, θέλει να ‘χει αποφασιστική, ελληνόπρεπη, συνεπή, πατριωτική, δημοκρατική ηγεσία. Όσοι μουρμουρίζουν από οποιαδήποτε πλευρά κι αν έρχονται οι μουρμούρες: ότι, αυτός είναι τέτοιος και ο άλλος δεν κάνει, ή όσοι διαδίδουν ότι τους αριστερούς κλπ. δεν πρέπει να τους συμπεριλάβουμε στην πατριωτική ενότητα, αυτοί ουσιαστικά καλλιεργούν τη διάσπαση και παίζουν το παιχνίδι του Κάννον.

Το βασικό και ζωτικό για το λαό και τον τόπο είναι: Όχι ποιος θα κάνει την αλλαγή, μα να γίνει η αλλαγή. Οπότε, πρωταρχικό γίνεται και τούτο: Να συνεργαστούν όλοι, δίχως καμιά εξαίρεση, για να γίνει η αλλαγή που θέλει ο λαός.

Οι συνεπείς δημοκρατικές αντισυναγερμικές δυνάμεις και παράγοντες του τόπου, όλοι όσοι θέλουν τα έργα τους να εναρμονίζονται προς την εκφρασμένη και εκλογικά θέληση του λαού πρέπει ακόμα να ξέρουν ότι, στις 21-28 του Νοέμβρη έγινε μόνο μια πρώτη αρχή· ότι, μπροστά τους βρίσκονται ακόμα μεγάλα εμπόδια, σοβαρές δυσκολίες και δοκιμασίες και ότι, η επιτυχία μπορεί να ‘ρθει με δυο προϋποθέσεις: Πρώτον, όταν μένουν πιστοί στις αρχές που ψήφισε ο λαός, αλλαγή στην πορεία της χώρας. Δημοκρατική ανάπτυξη με κύριο περιεχόμενό τη τη λαϊκή επιβίωση εσωτερικά. Ειρηνική συμβίωση και συνεργασία με όλες τις χώρες στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Αναστήλωση της εθνικής μας αυτοτέλειας. Και δεύτερον, όταν αναπτύξουν και στερεώσουν παραπέρα τη δημοκρατική πατριωτική σύμπραξη, στηριγμένοι στη λαϊκή οργάνωση και δράση, παντού σε κάθε γωνιά, όπου ζουν εργαζόμενοι πατριώτες, έλληνες, ελληνίδες, πολίτες αξιωματικοί, στρατιώτες.

Μόνον έτσι, με εμμονή ατράνταχτη στη λαϊκή εντολή και με ανειρήνευτη πάλη και μαζική αντίπραξη στα σκοτεινά σχέδια των καταστροφέων της πατρίδας μας, θα βαδίσουμε προς την αλλαγή, που το πρώτο της βήμα είναι: Διάλυση της βουλής, εκλογές με αναλογική από υπηρεσιακή κυβέρνηση.

Οι κουκουέδες δηλώνουν για μια ακόμα φορά, χωρίς στενόκαρδες κομματικές βλέψεις και αξιώσεις, θα σταθούν όπως πάντα ατράνταχτα και ολόψυχα στο πλευρό της συνεπούς πατριωτικής δημοκρατικής ηγεσίας του τόπου αυτής που ενσαρκώνει τη θέληση του λαού και οργανώνει και καθοδηγεί τους αγώνες του.

Στεκόμαστε σε μια καμπή της εθνικής μας πορείας, οπότε ο τόπος μπροστά στη χρεωκοπία και το καταχαντάκωμα των προσκυνημένων του, διψά για νέους άνδρες και ηγήτορές του, οπότε η πιο ευγενική φιλοδοξία του κάθε πατριώτη ηγέτη πρέπει να είναι να φτερουγίζει παλληκαρήσια και ατρόμαχτα μαζί με τους πόθους του λαού μπροστάρη στην πάλη του για αλλαγή. Τέτοιους ηγήτορες γεννά πάλι ο αγώνας του λαού.

Εμείς θα σταθούμε ανεπιφύλαχτα στο πλευρό τους.

5 Δεκέμβρη 1954

Δημοσιεύτηκε, μεταξύ άλλων, στον “Λαϊκό Αγώνα”, όργανο των προσφύγων της Ελλάδας στην Ουγγαρία, χρόνος Ε’, αρ.φ. 824, Σάββατο 18 Δεκέμβρη 1954, σ.1.

Tagged: , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: