Η βεβήλωση αντιφασιστικών μνημείων στην Ελλάδα από πλασιέ του ρωσικού ιμπεριαλισμού και η αναμόρφωση του κομματικού συστήματος

Νέα βεβήλωση αντιφασιστικού μνημείου στην Ελλάδα προκλήθηκε από «αντιφασίστες» κομιστές της πολιτικής του ρωσικού ιμπεριαλισμού. Μετά το μαγάρισμα του μνημείου του Σοβιετικού Στρατιώτη στην Καλλιθέα, όπου η νεοϊδρυθείσα ομάδα «Λαϊκή Δράση» και η ΕΟ Τ-34 φωτογραφίζονταν με την τσαρική σημαία ψευδοκράτους του Πούτιν στο Ντονέτσκ (μαζί, βέβαια, και με τα απαραίτητα για να δημιουργηθεί το κατάλληλο έκτρωμα σφυροδρέπανα και κόκκινο αστέρι που, στα αιματοβαμμένα χέρια του Πούτιν, όλοι καταλαβαίνουμε τι νόημα – το αντίθετό τους – αποκτούν), στο στόχαστρο των πλασιέ της αιμοσταγούς πουτινικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής βρέθηκε αυτή τη φορά το Θυσιαστήριο της Λευτεριάς στην Καισαριανή. Συγκεκριμένα, η προπαγάνδιση της πολιτικής του ρώσου δήμιου, έλαβε χώρα με τη μορφή γκράφιτι μιας γιαγιάς που εμφανίζεται σε βίντεο να εξαπατάται από ουκρανούς ενόπλους, που παρίσταναν τους ρώσους εισβολείς, και να υψώνει τη σημαία της ΕΣΣΔ, η οποία ακολούθως πατιέται από ουκρανό αμυνόμενο, καθότι σύμβολο πια του ρώσου εισβολέα (αφού αυτός – απατεωνίστικα – την επικαλείται) και λόγω των πολύ πιο πρόσφατων και εντυπωμένων από αυτές της περιόδου Λένιν-Στάλιν αναμνήσεων της αποουκρανοποιητικής περιόδου Χρουσιώφ-Μπρέζνιεφ κλπ., που δυστυχώς υπήρξε και δεν έχει νόημα να στρουθοκαμηλίζουμε. Η κίνηση της γιαγιάς να αρνηθεί τα τρόφιμα που της προσέφεραν οι ένοπλοι, έχει φυσικά αξιοποιηθεί από τον πουτινικό μηχανισμό προπαγάνδας. Βίντεο, κούκλες στους δρόμους και τα μετρό, αυτοκόλλητα, γκράφιτι, παντού, έχει γεμίσει η Ρωσία με τη μορφή της γιαγιάς.

Η πουτινική προπαγάνδα, λοιπόν, αυτούσια μεταφέρεται πια σε ελληνικό έδαφος από άτομα που κλιμακώνουν την κατάληψη «χώρου», με τη γνωστή ρωσική ιμπεριαλιστική τακτική (ήδη από εποχής Μπρέζνιεφ) του «κι εμείς τα ίδια λέμε», για να ακολουθήσει μια αυτονόητη (αλλά ανυποψίαστη) ενότητα μαζί τους, την οποία – με ιμπεριαλιστική (εν προκειμένω, ρωσική, δηλαδή, ραφιναρισμένη, ύπουλη) υποστήριξη – ακολουθεί η κατάληψη θέσεων, και ακολούθως η εκτόπιση των υπολοίπων, μια τακτική που ως και τον εμφύλιο έσπειρε σε πολλά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα ιδίως τη δεκαετία του ’70 και εδραίωσε τον νεοαποικισμό.

Επειδή δεν έχει νόημα να σταθεί κανείς στα κατάλοιπα των ατόμων αυτών από τις προηγούμενες πολιτικές τους εμπειρίες (μεγαλοστομία, παλαιστη-λίκια κλπ.), καθότι αναπόφευκτα και ανθρώπινα, ας δούμε λίγο δύο-τρεις «θέσεις» τους, όπως αυτές διατυπώνονται από τους πλέον λαλίστατους από αυτούς, τη «Λαϊκή (εκ των πραγμάτων, όμως, Λα-φαζαν-ική) Δράση»: καταρχάς, μιλούν για «αντιιμπεριαλισμό», όμως εννοούν αντιδυτικισμό. Χαρακτηριστική είναι η θέση τους για τη ναζιστική εισβολή Πούτιν στην Ουκρανία, που, όπως ο Πούτιν, αποφεύγουν να την πουν έστω πόλεμο, αλλά, ρίχνοντας τη μπάλα στην εξέδρα και στην «ανάλυση», μιλούν για «Ρωσο-Νατοϊκή σύγκρουση», όχι μόνο αποκρύπτοντας τον εισβολέα, αλλά υποτιμώντας και περιφρονώντας αν όχι αγνοώντας την εθνική διάσταση: τον αγώνα ζωής και θανάτου που διεξάγει το ουκρανικό έθνος, με βάση τα όσα έχουν πει οι ίδιοι οι εισβολείς και επί χρόνια πιπίλιζαν τα μυαλά του ρωσικού λαού τα ρωσικά ΜΜΕ, που αμφισβητούν την ίδια την ύπαρξη ουκρανικού έθνους. Οι όποιες αναφορές στην «καπιταλιστική» Ρωσία είναι όχι απλά «για τα μάτια του κόσμου», αλλά πιο απαλές ακόμα και από την «διαφωνία» Κολιγιάννη όταν ο Μπρέζνιεφ πρωτοδιατύπωσε την ανάγκη ομοσπονδιοποίησης της Κύπρου το Γενάρη του ’65 (λίγο μετά την «σωτηρία» της το ’64 από τον Χρουσιώφ). Διαφημίζουν, άλλωστε, αναλύσεις πουτινικών ρώσων ρεβιζιονιστών που πασχίζουν να αποδείξουν ότι η πουτινική Ρωσία δεν είναι ιμπεριαλιστική («με βάση», μάλιστα, «τα λενινιστικά κριτήρια»).

Κάνουν λόγο, επίσης, αν και ως επί το πλείστον όψιμοι κομμουνιστές, για αντιρεβιζιονισμό και για ανάγκη «ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος». Όμως, κάνουν πως δεν ξέρουν ότι ο αντιρεβιζιονισμός δεν είναι μια θεωρητική επινόηση, μια λέξη στον αέρα, αλλά ένας αγώνας στην πραγματική ζωή: συγκεκριμένα, και πέραν των άλλων, δεν νοείται αντιρεβιζιονισμός χωρίς αντισοσιαλιμπεριαλισμό, χωρίς δηλαδή όλα τα εργαλεία εντοπισμού, ανάλυσης και καταγγελίας των εξελιγμένων μεθόδων παρείσφρησης του πιο ύπουλου – καθότι πατά στο κομμουνιστικό και αντιφασιστικό παρελθόν της ΕΣΣΔ των Λένιν και Στάλιν – ιμπεριαλισμού, του ρωσικού. Δεν νοείται αντιρεβιζιονισμός χωρίς ιδιαίτερη επίθεση στον ρωσικό ιμπεριαλισμό.

Το χειρότερο από όλα, είναι ότι, όπως οι ρώσοι ιμπεριαλιστές, παίζουν με το θυμικό και το συναίσθημα. Χαρακτηριστική είναι η χρησιμοποίηση όχι μόνο της πορτοκαλομαύρης κορδέλας (του Κόκκινου, όμως και του Τσαρικού και του Πουτινικού Στρατού), αλλά και της εμβληματικής μορφής της γιαγιάς, που «σπάει» τις αντιστάσεις εκείνων που είχαν οικείες αντίστοιχες μορφές στη ζωή τους. Φυσικά, αυτή την τακτική αποπολιτικοποίησης, προς άγραν ψήφων και οπαδών (ενίοτε δε και τραμπούκων), τη βλέπουμε εδώ και 66 χρόνια από τους κατ’εξοχήν εκμεταλλευτές των συναισθημάτων, που έχουν φτάσει να λυγίζουν ως και τα παιδιά των αντιρεβιζιονιστών-αντισοσιαλιμπεριαλιστών πολιτικών προσφύγων που συγκρούστηκαν κατά μέτωπο με τον ρωσικό ιμπεριαλισμό (τότε μπρεζνιεφικό σοσιαλιμπεριαλισμό). Όμως, οι δεύτεροι είναι κάπως «ξεφωνημένοι» τόσες δεκαετίες πια και κάπως είναι μαζεμένοι (έχουν ξαμολύσει, βέβαια, τις μαζικές οργανώσεις τους, που είτε βλέπουν μόνο ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, είτε μιλούν για «περιοχή της Ουκρανίας»). Οι πρώτοι είναι που έχουν την τόσο χρήσιμη για τον ρωσικό ιμπεριαλισμό «έξωθεν καλή μαρτυρία».

Τα παραπάνω γράφονται όχι για να «διδαχτούν» κάποιοι νεοφώτιστοι που χρησιμοποιούν όρους όπως ο Παπαδόπουλος την καθαρεύουσα. Γράφτηκαν ενδεικτικά και μόνο γιατί η απαξίωση απάντησης, έστω και με τη μορφή άρθρου σε ένα ιστολόγιο, οδηγεί στην περαιτέρω αποθράσυνση και κατάληψη χώρου. Το είδαμε αυτό την περασμένη δεκαετία με άλλους ρωσόφιλους, τους Χρυσαυγίτες. Ας μην ταράσσονται οι ως άνω καταντήσαντες πλασιέ Πούτιν: δεν χαρακτηρίζονται Χρυσαυγίτες, αλλά αξιοποιούνται από τον ρωσικό ιμπεριαλισμό όπως οι Χρυσαυγίτες. Δεν είναι ασύνδετη, λοιπόν, αυτή η αποθράσυνση των «εξ αριστερών» λακέδων του ρωσικού ιμπεριαλισμού αλλά, αντίθετα, θα πρέπει να ενταχθεί στο πλαίσιο των γενικότερων ζυμώσεων για ανακατατάξεις του κομματικού σκηνικού στην Ελλάδα, ιδίως μετά την αποκάλυψη του ναζιστικού χαρακτήρα του πουτινισμού σε ευρύτερες λαϊκές μάζες στην παραδοσιακά ρωσόφιλη ελληνική κοινωνία. Είναι προφανές ότι το ποσοστό υποστηρικτών της εισβολής βγάζει βουλευτές και στα δεξιά και στα «αριστερά». Επίσης, είναι δεδομένο ότι ο ρωσικός ιμπεριαλισμός θέλει να μπετονάρει αυτά τα υποστηλώματα της πολιτικής του στην Ελλάδα και δεξιά και «αριστερά» και έχει βγει παγανιά, όπως το ’12, που ανοιχτά προσέγγιζε κόσμο (ως και σε συνιστώσες του Σύριζα), πολλώ δε μάλλον αφού οι κινήσεις του καταρρέοντος Μητσοτάκη που θέλει κι αυτός πόλωση, τού δίνουν το δικαίωμα να βγει πιο ανοιχτά, καθότι «ριγμένος» από αυτόν (κατά το «περικυκλωμένος» από το ΝΑΤΟ). Το «αριστεροπατριωτικό» έκτρωμα, αν και ίσως δεν προλάβει τις επερχόμενες εκλογές (δεν ξέρουμε όμως και οι δεύτερες αν και με πόση χρονική απόσταση από τις πρώτες θα γίνουν), ξαναζεσταίνεται και οι Λαφαζάνηδες, «Εργατικοί αγώνες», Παραγοντάτοι κλπ. ψάχνουν ξανά νεολαία, όχι απαραίτητα οργανωτικά συνδεδεμένη με αυτούς. (Με κάποιους πάντως, επικοινωνία υπάρχει – μέσω «διπλωματικών αρχών» – εδώ και σχεδόν μια δεκαετία, μετά την κατάρρευση του αναρχικού χώρου και πάντα στα πλαίσια του «αντιφασισμού», του Ντονμπάς κλπ). Από αυτή την άποψη, είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουν κάποιοι ότι, στην πιο αθώα εκδοχή, αυτός είναι ο ρόλος που τους επιφυλάσσεται και ας μην τσιμπούν από την ίδια τους τη μεγαλοστομία (που, ούτως ή άλλως, θα ‘πρεπε να την αντιμετωπίζουν ως κατάλοιπο και να την καταπολεμούν, καθότι ασύμβατη με κομμουνιστές). Ο άλλος είναι, αν αγριέψουν τα πράγματα και πολωθούν με τους μετατροπείς της Ελλάδας σε αμερικανική μπανανία, να παίξουν το ρόλο των ταγμάτων (πουτινικής) ασφαλείας: Το σύνθημα έχει, εν προκειμένω, ήδη βρεθεί: «μαζική λαϊκή αυτοάμυνα» λένε (διαστρεβλώνοντας πουτινικά έννοιες και νοήματα). Το αποτέλεσμα για τους περισσότερους από αυτούς είναι ήδη γνωστό: η ιδιώτευση (και επιπλέον χαμένα χρόνια μέχρι να συνθέσουν το παζλ του «τι έγινε», αν δεν το ρίξουν στην τρέλα) ή και η τύχη του Ρουπακιά. Για κάποιους λίγους αλλά πιο πονηρούς: χρήμα (ναι, παίζει και τέτοιο, και η ματαιοδοξία αξιοποιείται από τον ρώσικο ιμπεριαλισμό) και γνωριμίες για επαγγελματική αποκατάσταση όταν αλλάξει το τροπάρι (το είδαμε το ’15, όταν γέμισαν τα διάφορα ΜΜΕ διάφοροι, αντιμνημονιακοί αλλά και πιο «εξτρήμ», ενίοτε εν αναμονή νέας αξιοποίησης. Ναι, το κάνει και αυτό ο ρωσικός ιμπεριαλισμός).

«Και η ενότητα;», θα ρωτήσει κάποιος. Το τριτοδιεθνιστικό κομμουνιστικό κίνημα έχει ήδη απαντήσει, όπως πάντα καθόλου σεχταριστικά. Τα Λαϊκά Μέτωπα «πάτησαν» πάνω στη συμμαχία της ΕΣΣΔ με έναν αποικιοκράτη ιμπεριαλιστή (τη Γαλλία), η αντιχιτλερική συμμαχία έγινε με ιμπεριαλιστές (ΗΠΑ-ΗΒ), τα εθνικοαπελευθερωτικά μέτωπα έγιναν με αγγλόφιλους και αγγλόδουλους (Τσιριμώκους), ακόμα και η πρώτη φάση των λαϊκοδημοκρατικών μετώπων μεταπολεμικά. Προφανώς, λοιπόν, και δεν αντιμετωπίζονται (όπως κακώς έκαναν μεταπολιτευτικά κάποιοι) ως έμμισθοι πράκτορες του (ρωσικού) ιμπεριαλισμού όλοι οι ρωσόδουλοι. Αλλά η συνεργασία μαζί τους, σε διάφορα θέματα, πρέπει να γίνεται εν γνώσει του ρόλου τους, ως Τσιριμώκων και όχι ως «ενθουσιωδών νέων» που «είναι μικροί ακόμα, θα μάθουν».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: