Για την έλλειψη μαζικότητας των διαδηλώσεων με αφορμή τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ

Παρά τη «συγκλονιστική προσπάθεια», η έλλειψη μαζικότητας των διαδηλώσεων στις 29-30/06 με αφορμή τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη δεν μπορεί παρά να προβληματίζει τόσο τους συμμετέχοντες σε αυτές όσο και τους συνειδητά απέχοντες. Η θέση που αναπτύσσεται στο παρόν άρθρο είναι ότι αυτή η έλλειψη μαζικότητας αναδεικνύει το πρόβλημα τόσο στη γενικότερη στάση των δυνάμεων που κάλεσαν σε αυτές, όσο και την ειδικότερη στάση τους με αφορμή τη ναζιστική εισβολή Πούτιν στην Ουκρανία, που, κάποια στιγμή, πρέπει επιτέλους να συζητηθούν από τις ίδιες.

Καταρχάς, και για να το λήξουμε μια και καλή: είχε νόημα να διαδηλώσει κανείς στις 29-30/06 με αφορμή τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη; Ας μη σταθούμε εδώ στο νόημα της συγκεκριμένης μορφής δράσης (που πολύς κόσμος, άσχετα αν με διάφορες μορφές το θέμα του πολέμου «τον καίει», δεν καταλαβαίνει, θα δούμε γιατί), στον εκφυλισμό του όπλου της διαδήλωσης και τον διαδηλωσακισμό ως καμουφλάζ κάποιων για το πολιτικό τους κενό, στο ρεβιζιονισμό γενικώς και αορίστως, στο 2015 κλπ. Ξεκάθαρα ας ειπωθεί: Ναι, είχε, και μόνο στη «διεύρυνση ενδιαφέροντος» του ΝΑΤΟ να σταθεί κανείς, με τον ρητό πια αντικινεζισμό, που το καθιστά ακόμα πιο επικίνδυνο για την παγκόσμια ειρήνη.

Όμως, δεν είναι μόνο, ούτε καν τόσο, η σύνοδος η επικαιρότητα. Οι διαδηλώσεις διεξήχθησαν σε μια συγκυρία που σφραγίζεται από τη ναζιστική εισβολή Πούτιν στην Ουκρανία. Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, μια διαδήλωση που αφορά το ΝΑΤΟ, ξεκινά από το ότι η καθημερινότητα και η επικαιρότητα αυτή την περίοδο – θέλουν δεν θέλουν κάποιοι ασυνείδητοι ή συνειδητοί απολογητές του ρωσικού ιμπεριαλισμού – διαμορφώνεται όχι τόσο από τη δράση του ΝΑΤΟ, όσο του Πούτιν. Επομένως, έστω και μόνο για να μη χάσεις την έξωθεν καλή μαρτυρία (που την έχεις χάσει, αλλά για αυτό θα γίνει λόγος παρακάτω), δεν μπορείς, όχι μόνο να μη στέκεσαι αλληλέγγυος στο πλέον άμεσο θύμα του πολέμου, την Ουκρανία, ρητά, έμπρακτα ή έστω συμβολικά (ευθέως φιλορωσική η απουσία σημαιών της Ουκρανίας, έστω της ΣΣΔ Ουκρανίας, λες και το ’99 ήμασταν με τον Μιλόσεβιτς όταν κραδαίναμε γιουγκοσλαβικές), αλλά γενικότερα να μην εντάσσεις την αύξηση της επιθετικότητας του ΝΑΤΟ στο σημερινό πλαίσιο της ναζιστικής εισβολής Πούτιν στην Ουκρανία – συνέχεια και ποιοτικό άλμα στην επιθετικότητα του ρωσικού ιμπεριαλισμού τα τελευταία χρόνια –, έστω με αυτή ως πρόσχημα, ως αφορμή. Ας μην προσπερνούμε, άλλωστε, ότι, για αυτούς στους οποίους – υποτίθεται – απευθυνόμαστε, για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, δεν είναι ακριβώς το ΝΑΤΟ ο «καλός της υπόθεσης», αλλά σήμερα, ο Πούτιν είναι σίγουρα ο (πιο) «κακός».

Διαφορετικά, σε περίπτωση που δεν λαμβάνουμε υπόψη τα παραπάνω, μετατρέπουμε τη διαδήλωση με αφορμή τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, σε διαδήλωση των δικών μας θέσεων που έχουμε έτσι κι αλλιώς, ανεξαρτήτως της επικαιρότητας, της α ή της β εξέλιξης. Αυτό προκύπτει, άλλωστε, και από τα πανό των συμμετεχόντων και τα καλέσματα, είτε σε αυτά που η Ρωσία απλούστατα δεν υπήρχε (!) ή «καταγγελλόταν» τριτοτέταρτη, δηλαδή, κρυμμένη σε μια μακρά σειρά «καταγγελλομένων», είτε σε όσα «επιδέξια» (γιατί δήθεν αυτό είναι το «ψητό» για τον ελληνικό λαό) προσπέρναγαν το σημερινό πλαίσιο, για να διατυπώσουν την θέση τους περί αποχώρησης της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ (ή αποχώρησης του ΝΑΤΟ από την Ελλάδα), είτε όσα έλεγαν το παραδοσιακό στατικό (και, στην πράξη, φιλορωσικό) «ούτε-ούτε». Δεν είναι, μάλιστα, υπερβολή να πει κανείς ότι κάποια πανό και καλέσματα, από το περιεχόμενό τους, έμοιαζαν να είναι φτιαγμένα το 1999, ίσως και παλαιότερα. Συν τοις άλλοις, αυτά, όπως και τα αντίστοιχα στις διαδηλώσεις ενάντια στην επ’αόριστο επέκταση της στρατιωτικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ (όπου η Ρωσία παρουσιαζόταν, ως επί το πλείστον, ως… θύμα) αναδεικνύουν και τις ευθύνες όσων αντιιμπεριαλιστών δεν επικαιροποιούν τις αναλύσεις τους ή δεν τις εφαρμόζουν στην καθημερινότητα, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα όχι μόνο να μη χωρούν στην ατζέντα τους άλλες παρεπόμενες σημαντικές εξελίξεις (π.χ. η στρατηγική συνεργασία ελλαδικού με σιωνιστικό κράτος) αλλά και την «γραφικοποίηση»-απαξίωση του όρου «αντιπολεμικό κίνημα», που μόνο «κίνημα» δεν είναι, ενώ σοβαρά ερωτήματα εγείρουν και για το αν είναι αντιπολεμικό και αντιιμπεριαλιστικό, όπως θα δούμε παρακάτω.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με άλλη μια εκδήλωση της προβληματικής στάσης των δυνάμεων που κάλεσαν στις συγκεντρώσεις: μια στάση, ουσιαστικά, αποχής από την πολιτική και αντικατάστασης της τελευταίας από μια φωνακλάδικη (υπό μορφή διαδήλωσης ή κεφαλαίων και θαυμαστικών στα γραπτά τους) διατύπωση των θέσεων-συμπερασμάτων τους. Αποχή από την πολιτική σημαίνει (είτε λόγω της φιλορωσικής τρομοκρατίας της ρετσινιάς του «ρεφορμιστή» είτε για να καμωνόμαστε τους «σκληρούς» και «συνεπείς») αδιαφορία για έμφαση στην εξήγηση του σημερινού πλαισίου και του συγκεκριμένου και για αναζήτηση αιχμών, που στοχεύουν να φέρνουν στο πλευρό σου τη συγκεκριμένη στιγμή όλο και περισσότερους, σημαίνει ότι παύεις να αντιμετωπίζεις την κάθε αφορμή, π.χ. τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, ως συγκεκριμένη μάχη και, άρα, παύεις την επιδίωξη εντοπισμού του κύριου κάθε φορά και απόσπασης εφεδρειών από τον αντίπαλο. Η αποφυγή αντιμετώπισης της αφορμής ως μάχης, όμως, σημαίνει οικειοθελής αποχώρηση από τον «πόλεμο» (όσο κι αν άλλα γράφουμε στις προκηρύξεις μας, περί ταξικού πολέμου κλπ.).

Χρειάζεται, επομένως, μετωπική αντίληψη στην καθημερινότητα, ακόμα κι αν διαφωνεί κανείς ότι μέτωπο χρειάζεται και σε πολιτικό-οργανωτικό επίπεδο. Η αντίθετη στάση δεν είναι αθώα, δεν επιφέρει απλώς την προαναφερθείσα αποχώρηση από τον «πόλεμο». Όσον αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα, της επικαιρότητας που διαμορφώνεται από τη ναζιστική εισβολή Πούτιν στην Ουκρανία, είναι φιλορωσική. Έχει ξαναγίνει λόγος για το φιλορωσικό συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουν συνθήματα όπως το «όχι στον πόλεμο» ή «άδικος από όλες τις πλευρές» (που εξισώνουν θύμα-θύτη) ή η copypaste αναπαραγωγή των ρωσικών επιχειρημάτων (από την «περικύκλωση» ως την περιφρόνηση Ζελένσκι ή την «γιαγιά» κ.ο.κ.), οπότε, για λόγους οικονομίας χώρου, ας μη σταθούμε σε αυτά. Ας μη σταθούμε ούτε στο δύσκολο ερώτημα που αφορά και όσους καταδικάζουν απερίφραστα και πάνω από όλα τη ναζιστική εισβολή Πούτιν στην Ουκρανία, αλλά κοτσάρουν και το «καμία εμπλοκή», χωρίς να απαντούν και να εξηγούν ταυτόχρονα «στην πράξη, πώς, τότε, θα νικήσει η Ουκρανία», που, με μια τέτοια παράλειψη, καθίσταται πλέον (αφού όλοι οι παράγοντες έχουν πια τοποθετηθεί) επίσης φιλορωσικό, αφού υπονοεί το «ας χάσει».

Μετωπική αντίληψη στην καθημερινότητα σημαίνει, όσον αφορά τον λόγο μας, να μιλάμε με όρους αντιθέσεων και τάσεων, η έμφαση στο λόγο μας να δίνεται σε αυτές, όχι να μιλάμε ως επί το πλείστον με συνθήματα προπαγάνδας-ζύμωσης. Σημαίνει, εν προκειμένω, καταρχάς, να εξηγούμε γιατί και να στιγματίζουμε το ότι, ως απάντηση στη ναζιστική εισβολή Πούτιν, επιλέχθηκε και από τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές το πλαίσιο του ΝΑΤΟ εν είδει επιστροφής στα παλιά (κάτι που βασικά στρέφεται και εναντίον τους, αφού πρώτο βιολί έτσι βάζουν τα πλέον φιλοπόλεμα στοιχεία της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης των ΗΠΑ και, φυσικά, τη Ρωσία), για τους βραχυπρόθεσμους-κοντόθωρους στόχους τους: π.χ. ο γερμανικός ιμπεριαλισμός για να βρει εύσχημο τρόπο να υπερστρατιωτικοποιηθεί, ο γαλλικός (που θεωρούσε «κλινικά νεκρό» το ΝΑΤΟ πριν λίγο καιρό, και παρά το ρίξιμο με το AUKUS) για να πλήξει οικονομικά τον γερμανικό ο οποίος θα τρώει την πυρηνική «σκόνη» του για καιρό, και επειδή (ο γαλλικός) έχει ξεπέσει τόσο που, μόνος, μπορεί να τα βάζει πια μόνο με κάναν Ερντογάν, κ.ο.κ. (Μπορεί, φυσικά, να δοθούν και άλλες εξηγήσεις).

Πρέπει, από την άλλη, να αναγνωρίζουμε και να μιλούμε για τις ρωσοκινεζικές αντιθέσεις, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να αναδεικνύουμε και να στιγματίζουμε πραγματικά αντιιμπεριαλιστικά τη σημερινή εξέλιξη, τη ρητή στοχοποίηση του Πεκίνου από το ΝΑΤΟ, αφού αυτή στέλνει την Κίνα (που, στις αρχές της εισβολής, είχε ταλαντευτεί) στην αγκαλιά του Πούτιν (και δη ως κομπάρσο), μια στοχοποίηση, στην τελική, εξίσου φιλορωσική. Πρέπει να εξηγούμε (πέρα από τη δική μας, την «ιδανική» πολιτική) ότι μια λιγότερο φιλοπόλεμη στάση ακόμα και ιμπεριαλιστών θα έτεινε να οξύνει τις ρωσοκινεζικές αντιθέσεις, να κάνει Ρωσία και Κίνα να αποκλίνουν, πατώντας πάνω στην αντικειμενική βάση ότι η μεν, ως αναθεωρητική δύναμη, χρησιμοποιεί το ρόλο του παγκόσμιου ταραξία, η δε ακόμα δεν έχει φτάσει σε αυτό το στάδιο, κάνει φυσικά και φασαρίες, πρωτίστως όμως, το πάει λάου-λάου, με εμπόριο, επενδύσεις, ταξίματα, δεν έχει γερές προσβάσεις στην πολιτική σκηνή χωρών όσο η Ρωσία, την συμφέρει ηρεμία ακόμα, σε παγκόσμια κλίμακα (όχι τοπική). Μια λιγότερο φιλοπόλεμη στάση ακόμα και ιμπεριαλιστών θα έκοβε τον βήχα σε δυνάμεις όπως η Ινδία, που επιλέγουν (στο βαθμό που τους επιτρέπεται, καθώς το κύριο είναι η εξάρτησή τους, όχι η διαπραγματευτική τους δυνατότητα) να δώσουν βραχυπρόθεσμα διέξοδο στη Ρωσία. Θα έτεινε να απομονώσει πραγματικά τη Ρωσία (όχι με τα – εκ των πραγμάτων – φιλορωσικά εμπάργκο), όχι να της φτιάχνει κοτζάμ διεθνή κοινότητα δεκάδων κρατών (από Ιράν, που στοχοποιήθηκε εκ νέου μετά την αποκατάσταση των σχέσεων Μπάιντεν-Σαούδ, και Πακιστάν ως το παραδοσιακά ουδέτερο Τουρκμενιστάν). Τέλος, μόνο με την ανάλυση στη βάση αντιθέσεων μπορούμε να πείσουμε γιατί πράγματι μπορεί να υπάρξει «καμία εμπλοκή» της εξαρτημένης Ελλάδας, που φωνάζουμε, αλλά και ταυτόχρονα να νικήσει η Ουκρανία.

Στην πράξη, τέτοια μετωπική αντίληψη αποσκοπεί στο να ανοίξει αυτιά για την «ιδανική» μας πολιτική και να κερδίσει καταρχάς στο συγκεκριμένο ζήτημα ακόμα και οπαδούς των ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών (που συνηγορούν υπέρ της «αυτονόμησης της Ευρώπης από τις ΗΠΑ»), ακόμα και οπαδούς του ΝΑΤΟ που καταλαβαίνουν – εσφαλμένα βέβαια – ότι το ΝΑΤΟ είναι «ο καλός της υπόθεσης» στον σημερινό πόλεμο ή ότι «καλώς ή κακώς αυτόν έχουμε τώρα, με αυτόν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να αποκρουστεί η Ρωσία» (που, από την άλλη, σωστά σκέφτονται ότι αυτό είναι το κύριο σήμερα: πώς θα ηττηθεί η Ρωσία, και δεν το ρίχνουν φιλορωσικά στη γενικολογία, τη θεωρία και την αμπελοφιλοσοφία). Γιατί αν, όντως, διεξάγουμε πόλεμο, σημαίνει ότι πρέπει να διεξάγουμε και μάχες. Και οι μάχες κερδίζονται με το να αποσκοπούμε, έστω, να πετυχαίνουμε κάθε φορά συσχετισμό υπέρ μας, είτε σαλαμοποιώντας τον αντίπαλο, είτε στερώντας του εφεδρείες, ουδετεροποιώντας κ.ο.κ.. Αν καλούμε, με τέτοια συγκυρία, σε διαδήλωση με σχεδόν αποκλειστικό σύνθημα να.. διαλύσουμε το ΝΑΤΟ, τότε, αφενός, μάλλον έχουμε μπερδέψει τα συνθήματα (το σύνθημα προπαγάνδας το κάνουμε σύνθημα δράσης) και τις μορφές δράσης (με μια διαδήλωση στη χάση και τη φέξη, ως Καραμήτροι), ενώ αφετέρου, καθιστούμε στα μάτια του απλού κόσμου τη συμμετοχή στη διαδήλωση χωρίς νόημα, αφού είτε «δεν φέρνει αποτέλεσμα», την επίτευξη του μεγαλεπήβολου στόχου για τον οποίο εμείς καλούμε τώρα (διάλυση του ΝΑΤΟ), είτε «δεν φέρνει ειρήνη» (αφού, χωρίς την παράθεση εναλλακτικών, πρακτικά, έστω και ανομολόγητα, αφήνουμε τη Ρωσία να παίζει μονότερμα). Ακόμα χειρότερα, καλούμε τον κόσμο να γίνει «κήρυκας» (των θέσεών μας, ενίοτε των φαεινών μας και όχι σπάνια κάποιου «χρυσόστομου» αρχηγίσκου), όχι αγωνιστής, κάτι το πολύ προσβλητικό, το υποτιμητικό, το διόλου χειραφετητικό-επαναστατικό και, συν τοις άλλοις, επικίνδυνο: γιατί η αποπολιτικοποίηση, δηλαδή, η αποτροπή ενασχόλησης με τον πολιτικό αγώνα (ακόμα και μέσω της «δογματοποίησης» και της διάδοσης απλώς και μονίμως «θέσεων») αποκτηνώνει τον άνθρωπο.

Θα πρέπει να αναρωτιόμαστε συνεχώς αν μιλάμε με όρους θέσεων ή με όρους πολιτικής. Όποιος, λοιπόν, μιλά με όρους θέσεων στην παρούσα συγκυρία, δηλαδή δίνει έμφαση π.χ. στο «70 χρόνια ΝΑΤΟ η ίδια ιστορία» κ.ο.κ., δεν συμβάλλει στην αλλαγή συσχετισμών προς την κατεύθυνση της διάλυσης του ΝΑΤΟ, όπως αντίστοιχα κάνει για την υπόθεση του σοσιαλισμού όποιος έχει έγνοια απλώς να μην παραλείψει να γράψει τη λέξη «σοσιαλισμός» στην προκήρυξή του (που θα μοιράσει κουτοπόνηρα μόνο στο ασφαλές πλαίσιο των «μυημένων», στη διαδήλωση, που φοβάται μη και τον πουν «δεξιό» – αλλά αυτό είναι άλλη, μεγάλη συζήτηση). Αντίθετα, συμβάλλει στην επιβεβαίωση του ότι είναι υπαρκτό το δίλημμα «ΝΑΤΟ ή Πούτιν» (όσο και αν ο ίδιος λέει «ούτε-ούτε»), με αποτέλεσμα να οδηγεί τον κόσμο σε αποχή και απαθή παρακολούθηση της νίκης του εισβολέα ιμπεριαλιστή στην Ουκρανία (Έτσι εξηγείται και η μείωση του ενδιαφέροντος του κόσμου για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Αφού δεν του δίνεται μια εναλλακτική, αρκείται στην εκατέρωθεν αόριστη καταδίκη Πούτιν και ΝΑΤΟ. Όμως, με αυτή μόνο δεν πας μακριά. Αργά ή γρήγορα, το ρίχνεις στην τρελή και ασχολείσαι με τίποτα άλλο). Προς μεγάλη χαρά του Πούτιν, που γίνεται ακόμα μεγαλύτερη με διαδηλώσεις περιφοράς των θέσεών μας, στις οποίες συμμετέχουν δυνάμεις ανοιχτά υπέρ του ρωσικού ιμπεριαλισμού, σαν να μην τρέχει τίποτα για τους έστω τίμιους οπαδούς του «ούτε-ούτε», και παρότι αλλοιώνεται έτσι το στίγμα των διαδηλώσεων, μετατρεπόμενο σε περισσότερο φιλορωσικό-δηλαδή φιλοϊμπεριαλιστικό και φιλοπόλεμο. Δεν είναι όμως τυχαία αυτή η κατάσταση. Αφού ο πήχης ρίχνεται στο «αντιδυτικό» επίπεδο, είναι πολύ φυσιολογικό να χωρούν και οι προωθούντες τη ρωσική ιμπεριαλιστική πολιτική στους κόλπους των έντιμα ενδιαφερόμενων για ανάπτυξη πραγματικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.

Τα παραπάνω γράφτηκαν με πλήρη αδιαφορία για το αν χαρακτηριστούν ρεφορμιστικά ή και φιλοδυτικοϊμπεριαλιστικά (ιδίως από όσους αφήνουν τους ρεφορμιστές να παίζουν μονότερμα και ενισχύουν το ρώσικο ιμπεριαλισμό από εποχής Μπρέζνιεφ). Είναι τόσο ρεφορμιστικά ή και φιλοϊμπεριαλιστικά, όσο «διαστρεβλωτικά» της φύσης του ιμπεριαλισμού ήταν τα λόγια του Στάλιν, όταν έλεγε (17/2/51) ότι είναι δυνατή η αποτροπή του πολέμου χάρη στην κινητοποίηση των λαών (όχι «των κομμουνιστών» ή των φιλοσοβιετικών). Πάγια θέση, άλλωστε, στο παρόν ιστολόγιο είναι ότι ο δογματισμός και ο σεχταρισμός, στην πράξη, δεν είναι ουδέτεροι έναντι όλων των ιμπεριαλιστών, και ότι τα προβλήματα δεν πρέπει να κρύβονται κάτω από το χαλάκι με πανηγυρισμούς, όπως π.χ. για το πόσο… «δυναμικές» ήταν οι «αντιπολεμικές» διαδηλώσεις ή στείρες διαπιστώσεις για την «αναντιστοιχία» της μαζικότητάς τους με την σοβαρότητα της κατάστασης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: