Ν. Ζαχαριάδη: Για τη δημοκρατική νομιμότητα στην Ελλάδα, για το καλό του λαού και την προκοπή του τόπου (09/10/1954)

49 χρόνια συμπληρώνονται την 1η Αυγούστου από το θάνατο του Νίκου Ζαχαριάδη, όπως τουλάχιστον ανακοινώθηκε από τον ρώσικο ιμπεριαλισμό. Και όσοι στέκονται στο έδαφος της πολιτικής και όχι του υποκινούμενου από τον ρώσικο ιμπεριαλισμό συναισθηματισμού, απορρίπτουν και τις δύο εκδοχές θανάτου του Ζαχαριάδη που ως τώρα έχει διακινήσει ο τελευταίος (καρδιακό-αυτοκτονία), εκδοχές που ρίχνουν την ευθύνη στο ίδιο το θύμα του, τον Ζαχαριάδη. Αντίθετα, όσοι στέκονται στο έδαφος της πολιτικής, βάσει των γεγονότων, συμπεραίνουν ότι ο θάνατος αυτός ήταν δολοφονία. Γιατί γεγονός είναι ότι ο μπρεζνιεφικός σοσιαλιμπεριαλισμός ευθέως, από το 1968 τουλάχιστον, απειλούσε τον Νίκο Ζαχαριάδη ότι την ευθύνη για ό,τι του συμβεί θα έχει ίδιος. Γεγονός είναι, επίσης, ότι ο θάνατός του ανακοινώθηκε μετά την πρώτη μαζική εκδήλωση αντίθεσης του ελληνικού λαού στη Χούντα (Νομική), εκδήλωση που έδειχνε ότι η Χούντα, αργά ή γρήγορα, θα έπεφτε και το τι θα τη διαδεχόταν ήταν πλέον ζήτημα στην ημερήσια διάταξη. Γεγονός είναι, ακόμα, ότι ο θάνατός του επήλθε εν μέσω διαπραγματεύσεων του αστικού πολιτικού κόσμου και των ελλήνων ρεβιζιονιστών καθώς και των πατρώνων τους για το μεταδικτατορικό πολιτικό και κομματικό σύστημα στην Ελλάδα, το οποίο δεν χωρούσε ένα μαζικό επαναστατικό ανεξάρτητο κομμουνιστικό κόμμα (υπό το Νίκο Ζαχαριάδη), αλλά, αντιθέτως, και για να εκτρέψει και ανακόψει τον εντεινόμενο ριζοσπαστισμό της ελληνικής κοινωνίας, χωρούσε κομμουνιστικά κόμματα που ανοιχτά και ξεδιάντροπα φώναζαν «πάρτε βοήθεια από τη Μόσχα» του ιμπεριαλιστή Μπρέζνιεφ ή από την ελεγχόμενη από ιμπεριαλιστές ΕΟΚ. Αυτό το γεγονός των διαπραγματεύσεων ουδέποτε διαψεύστηκε από τους «εξ αριστερών» διαπραγματευθέντες, ούτε καν το περιεχόμενό τους (βλ. ομολογία Κωνσταντίνου Μητσοτάκη) που είχε να κάνει και ως με την διαμόρφωση της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας (η οποία «δεν χωρούσε» επαναπατρισμό (σλαβο-)Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων – οι οποίοι συνιστούσαν άλλον έναν μαζικό πυλώνα στήριξης σε ένα κομμουνιστικό κόμμα με επικεφαλής τον Νίκο Ζαχαριάδη). Γεγονός, συν τοις άλλοις, λοιπόν, είναι ότι από το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’70, ο ρώσικος ιμπεριαλισμός συνδιαμορφώνει το ελληνικό κομματικό σύστημα και κάθε άλλο παρά έχασε τη δυνατότητά του να το συνδιαμορφώνει, ιδίως σήμερα. Όποιος, επομένως, διακινεί τις εκδοχές του ρωσικού ιμπεριαλισμού για το θάνατο του Ζαχαριάδη, αποκρύπτει και τη συνδιαμόρφωση της κατάστασης στην Ελλάδα από τον ρώσικο ιμπεριαλισμό, προσφέρει δηλαδή στον τελευταίο τεράστιες υπηρεσίες, όσο «αντιιμπεριαλιστής» κι αν δηλώνει.

Ωστόσο, παρά τις συκοφαντίες που εξαπέλυσαν εναντίον του Νίκου Ζαχαριάδη οι δολοφόνοι του και όσοι χρησιμοποίησαν, χάρη στα όπλα του Χρουσιώφ και ακολούθως του ρώσικου ιμπεριαλισμού, τον τίτλο «ΚΚΕ», ο Νίκος Ζαχαριάδης, με τη συμβολή όσων ήταν Ζαχαριαδικοί τα δύσκολα χρόνια, έχει αποκατασταθεί σε πλατιές αριστερές και ευρύτερες λαϊκές μάζες, ανεξάρτητα, μάλιστα, από την «αποκατάσταση» στην οποία υποχρεώθηκαν να προβούν οι προαναφερθέντες διακινητές της εκδοχής της αυτοκτονίας που δίνει ο ρώσικος ιμπεριαλισμός.

Εντούτοις, παρότι όσοι ασπάζονται τις θέσεις και την πολιτική του Νίκου Ζαχαριάδη είναι περισσότεροι από ποτέ, δεν υπάρχει πολιτική οργάνωση/κόμμα που να ακολουθεί την πολιτική του Νίκου Ζαχαριάδη, πολιτική, δηλαδή, αντισεχταριστική και αδιανόητα για σήμερα πλατιών και πολύμορφων μετώπων με ταυτόχρονη προσήλωση στις αρχές που διέπουν ένα πραγματικό κομμουνιστικό κόμμα. Αυτή ήταν και είναι η μόνη ταξική πολιτική, η μόνη πολιτική δηλαδή που καθιστά την εργατική τάξη επικεφαλής του ελληνικού λαού, ραχοκοκαλιά του ελληνικού έθνους. Αντίθετα, έχουμε πλέον κάθε είδους «ζαχαριαδικό» οργανωτικό έκτρωμα: αντιμετωπικούς «ζαχαριαδικούς», «τερματίσαντες» ζαχαριαδικούς, φλωρακικούς «ζαχαριαδικούς», «οπλατζήδες ζαχαριαδικούς» κλπ, που, όπως οι δολοφόνοι του και «αποκαταστάτες» του, αποσπούν τον Ζαχαριάδη από την πολιτική του. Με τη συμβολή, μάλιστα, του ρώσικου ιμπεριαλισμού, και λόγω των αναγκών του εξαιτίας της ναζιστικής εισβολής Πούτιν στην Ουκρανία, φλωρακικοί και «οπλατζήδες» «ζαχαριαδικοί» έχουν ξεσαλώσει, φτάνοντας πια να βεβηλώνουν ανενόχλητοι (και ενίοτε εκθειαζόμενοι από μέλη και οπαδούς του κόμματος των δολοφόνων του Ζαχαριάδη) αντιφασιστικά μνημεία, προετοιμαζόμενοι ίσως να βεβηλώσουν και τον ίδιο τον τάφο του Ζαχαριάδη με τα τσαρικά σύμβολα που περιφέρουν. Οι πρακτορεύοντες την γραμμή του ρωσικού ιμπεριαλισμού που δολοφόνησε τον Ζαχαριάδη, καλλωπιστές της εισβολής Πούτιν στην Ουκρανία νοσταλγοί του Φλωράκη, ο οποίος πρώτο στόχο είχε να μην υπάρξει ζαχαριαδικό κομμουνιστικό κόμμα στην Ελλάδα γιατί αυτομάτως ο ίδιος αυτοακυρωνόταν, όλο και πιο «κινηματικά» ενωνόμενοι με τους «οπλατζήδες ζαχαριαδικούς», χρησιμοποιούν το όνομα «Ζαχαριάδης» ως μαρκίζα για άκοπη απόκτηση ακροατηρίων και για μετατροπή των τελευταίων σε «στρατό» του Πούτιν, κάτι που προϋποθέτει διαστρέβλωση του έργου του Νίκου Ζαχαριάδη: έργο ενός ανθρώπου που τα έβαλε με όλες τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής του (Αγγλία, φασιστική Ιταλία, χιτλερική Γερμανία, ΗΠΑ, ρεβιζιονιστική-σοσιαλιμπεριαλιστική ΕΣΣΔ) και διδάσκει πως οι κομμουνιστές στηρίζονται αποκλειστικά στις δικές τους δυνάμεις, έχουν μια αντισεχταριστική πλατιά πολύμορφη μετωπική πολιτική και εκπονούν μια πολιτική που αντιστοιχεί στην εκάστοτε κατάσταση, διάταξη και διαθέσεις των τάξεων και στρωμάτων στην Ελλάδα και την πραγματική θέση της Ελλάδας στον κόσμο, χωρίς μηχανιστικές μεταφορές από άλλους τόπους και άλλους χρόνους και αναζητούν την αχίλλειο φτέρνα του αντιπάλου για να τον πλήξουν με συνθήματα άμεσης δράσης και δράσης, με πολιτικές αιχμές και όχι γενικολογίες και μόνο συνθήματα προπαγάνδας και ζύμωσης: έτσι έκανε και το 1956, με την τελευταία μεγαλειώδη κίνηση, τη Δημοκρατική Ένωση, με την οποία χτύπησε το αδύναμο σημείο του αντιπάλου, το κομματικό σύστημα. Αν μη τι άλλο, το να στηριζόμαστε αποκλειστικά στις δικές μας δυνάμεις και να μη χαρίζουμε κάστανα στο ρώσικο ιμπεριαλισμό παρασυρόμενοι από τον υποκινούμενο από αυτόν συναισθηματισμό, και γενικά, το να προσέχουμε ώστε να μην αυτοεντασσόμαστε στα σχέδια των ιμπεριαλιστών, είναι αυτό που άφησαν κληρονομιά με τον αγώνα τους οι ζαχαριαδικοί πρώτης γενιάς, οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν βρίσκονται πια στη ζωή.

Το γεγονός ότι οι παραπάνω «ζαχαριαδικοί» μπορούν και θα μπορούν και μελλοντικά απρόσκοπτα να μεταχειρίζονται κατά τη βούληση των ρώσων ιμπεριαλιστών τη μνήμη του Νίκου Ζαχαριάδη οφείλεται στο ότι, όλα αυτά τα χρόνια, από τη μεταπολίτευση και μετά, η μόνη «ποικιλία» οργάνωσης που δεν υπήρξε ήταν μια οργάνωση με τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά που κληροδότησαν ο Ζαχαριάδης και οι ζαχαριαδικοί πρώτης γενιάς. Όλες τις άλλες «ποικιλίες» τις γευτήκαμε. Όμως, πρέπει κάποια στιγμή να ειπωθεί το εξής: αρκετά. Και, για την ακρίβεια, νισάφι πια. Θα είναι ακόμα πιο βαρύ του χρόνου, στα 50 χρόνια από το θάνατο του Ζαχαριάδη, το καθήκον της δημιουργίας μιας ζαχαριαδικής οργάνωσης. Και για να λέγονται τα πράγματα και με το όνομά τους, αν μη τι άλλο, θα είναι και πιο μεγάλη η ντροπή για τους ζαχαριαδικούς δεύτερης γενιάς, γιατί, επί μισό αιώνα, ακόμα δεν μπόρεσαν να φτιάξουν μια οργάνωση που να εφαρμόζει τα διδάγματα του Ζαχαριάδη και των ζαχαριαδικών πρώτης γενιάς· γιατί θα τον μετατρέπουν οι ίδιοι, με την ακινησία τους, κάτι σαν.. Καποδίστρια, θα κόβουν οι ίδιοι την πολιτική «συνέχεια» μεταξύ των γενιών των Ζαχαριαδικών, και μάλιστα, σε μια κατάσταση μεταβαλλόμενης σχέσης της κοινωνίας με τους πολιτικούς φορείς, απομάκρυνσής τους από αυτούς. Και λάθη θα γίνουν και αργά θα προχωρήσει η υπόθεση της μαζικοποίησης αυτής της οργάνωσης και δεν θα «αναγνωρίζουμε» τους «υπεραριστερούς» εαυτούς μας με τις «δεξιές» πλατιές μετωπικές πολιτικές που θα πρέπει να εφαρμόσουμε και τις αιχμές που θα πρέπει να διατυπώσουμε. Αλλά το βήμα πρέπει να γίνει. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος για την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό. Δεν υπάρχει ανώτερη συμβολή των ελλήνων κομμουνιστών στην Ελλάδα και τον ελληνικό λαό.

Με αφορμή τη μαύρη επέτειο της δολοφονίας του Ζαχαριάδη από τον ρώσικο ιμπεριαλισμό και τους φλωρακικούς, των οποίων ο ΝΖ ήταν νο.1 υπαρξιακός κίνδυνος, δημοσιεύεται στο παρόν ιστολόγιο άλλο ένα κείμενο του ίδιου του Ζαχαριάδη, που χαρακτηρίζεται από την απλόχερη πλατιά μετωπική πολιτική του και από στόχους (π.χ. δημοκρατική νομιμότητα, διατήρηση εθνικού φρονήματος κλπ.) απερίφραστα καταδικαστέους (καθότι «ολίγοι», ρεφορμιστικοί κλπ.) από πολλούς σημερινούς «ζαχαριαδικούς» που «δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους».

ΥΓ.Όσον αφορά κάποια ιστορικά ζητήματα στο άρθρο: πρώτον, ο ΝΖ, σε αντίθεση με ό,τι είχε γραφτεί σε εφημερίδα της λαϊκοδημοκρατικής Ελλάδας το 1948, δεν εκθειάζει την εκτέλεση Λαδά. Αντίθετα, αναδεικνύει ότι οι διαφόρων μορφών «ΟΠΛΑ», ακόμα κι αν έχουν πίσω τους ένα ΚΚΕ, δεν αποφεύγουν ούτε τη δημιουργία «οπλατζήδικης ψυχολογίας» αλλά ούτε και την υπαγωγή σε ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Αυτό αφορά ιδίως κάποιους ζαχαριαδικούς καταντήσαντες κουφοντινικοί. Δεύτερον, όσον αφορά τις αναφορές στον Πλουμπίδη: είτε πιστεύει κανείς ότι ήταν πράκτορας είτε όχι (πληροφορίες που έδωσε στον ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ το δεύτερο παράνομο κέντρο που υπήρχε στην Ελλάδα, και που λίγο καιρό μετά ήταν με την «6η Ολομέλεια»), σε κάθε περίπτωση, και δικαίως διαγράφτηκε, και οι υπηρεσίες πληροφοριών μπορούν να στήσουν ψευτοεκτελέσεις (πολλώ δε μάλλον σε καιρούς που απλά επιδεικνυόταν μια φωτογραφία – η μαρτυρία Παπαχρήστου για διάφορους λόγους δεν είναι αξιόπιστη), και έκαψε κόσμο ο Πλουμπίδης με την επίκληση συναισθηματισμού και η στάση του, ακόμα και στην αθώα εκδοχή της, συνιστά άλλη μια απόδειξη ότι ο συναισθηματισμός μπορεί να τεθεί στους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών και να αξιοποιηθεί από αυτούς. Κι αυτό είναι ασυγχώρητο για κομμουνιστές. Με άλλη αφορμή, τέλος, θα γίνει λόγος και για τον καλό λόγο για τον Γιώτη.

***

Ν. Ζαχαριάδη: Για τη δημοκρατική νομιμότητα στην Ελλάδα, για το καλό του λαού και την προκοπή του τόπου (09/10/1954)

Οι αμερικάνοι εισβολείς στη χώρα μας και οι ντόπιοι προσκυνημένοι λακέδες τους, για να εφαρμόσουν την πολιτική τους, που πρωταρχικό και κύριο γνώρισμα έχει τον ξέφρενο αντιλαϊκό αφηνιασμό και την πυρετώδικη πολεμική προετοιμασία, προσπαθούν να κρατούν κάτω απ’ τη ματωμένη μπότα τους κάθε λαϊκή διαμαρτυρία και αντίπραξη. Και όσο η πολιτική τους αυτή ξεσκεπάζεται και χρεοκοπεί μέσα στα πλατιά λαϊκά στρώματα πρώτ’ απ’ όλα χάρη στα ίδια της τα “έργα”, όσο δυναμώνει η πάλη του λαού ενάντια στην πολιτική αυτή, για την επιβίωση και τη λευτεριά του, τόσο μεγαλώνει η προσπάθεια του Παπάγου και των αφεντικών του να πνίξουν με το τρομοκρατικό αντιλαϊκό ξεφάντωμα την πάλη αυτή. Και στην Ελλάδα, λίγους πια μπορεί να ξεγελάσουν τα αμερικανόπνευστα τερτίπια που εφαρμόζει και ο στραταρχικός συναγερμός και που πάνε αυτό το ξεφάντωμα της τρομοκρατίας που στηρίζει την αντιλαϊκή πολιτική των εχθρών της πατρίδας μας να το παρουσιάζουν με τη μάσκα του αντικομμουνιστικού βρυχητού για συνωμοσίες και κατασκοπίες του ΚΚΕ. Συμβαίνει, μάλιστα, το αντίθετο: όσο πιο ξεχαλίνωτος και λυσσαλέος παρουσιάζεται ο αντικομμουνιστικός αφηνιασμός, τόσο οι εργαζόμενοι και όλοι οι Έλληνες ξέρουν ότι θα ‘ναι πιο άγρια η επίθεση ενάντια στη ζωή και τα δικαιώματα του λαού. Και γεγονός είναι ότι τον τελευταίο τούτο καιρό, παρά τα στραταρχικά ξεφωνητά κατά του ΚΚΕ, η πάλη των μαζών, όχι μόνον δεν ανακόπηκε, μα αντίθετα, δυνάμωσε.

Η κυβερνητική αντικομμουνιστική υστερία στην Ελλάδα μεγαλώνει και τώρα που η επίθεση αυτή φτάνει στο κατακόρυφό της. Τώρα που η αμερικάνικη πολιτική γνώρισε στο διεθνή στίβο σειρά από σοβαρές αποτυχίες. Και γι’ αυτό, συνεχίζοντας την επιθετικότητά της, με όργανά της τους πιο πιστούς σαν τον Παπάγο λακέδες της, προσπαθεί να την καλύπτει με τον μπαμπούλα του κομμουνισμού, που επισείει.

Το “καινούργιο” αντικομμουνιστικό παραλήρημα που ξαπόλυσε ο στρατάρχης στην Ελλάδα, υπαγορεύτηκε τόσο από εσωτερικούς πλουτοκρατικούς συναγερμικούς, όσο και από εξωτερικούς, αμερικάνικους λόγους.

Μα αυτή, ακριβώς, η διπλή υπόσταση του παραληρήματος αυτού υπογραμμίζει και τονίζει τη σοβαρότητα της απειλής που κρύβει και που κρέμεται πάνω στον τόπο μας. Η απειλή αυτή συσσώρεψε κιόλας συφορές και καταστροφές στην Ελλάδα και κάθε μέρα μεγαλώνει. Ταυτόχρονα όμως, η ίδια αυτή απειλή προβάλλει πιο επιταχτικά την ανάγκη για μια αποφασιστική και αγωνιστική, πατριωτική αντιμετώπιση και αποτροπή της.

Και δεν είναι τυχαίο τόσο ότι το “νέο” αντικομμουνιστικό ξέσπασμα όχι μόνο δε θόλωσε τα μυαλά, μα, αντίθετα, προκάλεσε την αγανάχτηση και την αποδοκιμασία και από κύκλους που κανένας δεν μπορεί να τους υποπτευθεί για φιλοκουκουεδισμό, όσο κυρίως και ότι η αποδοκιμασία αυτή εκφράστηκε στο παλλαϊκό-πανελλαδικό αίτημα για την αποκατάσταση και το σεβασμό της συνταγματικής τάξης, της δημοκρατικής νομιμότητας.

Το ότι τόσο πολλοί και τόσο διαφορετικοί πολιτικοί και κοινωνικοί παράγοντες του τόπου αντιτάχθηκαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ανοιχτά και έντονα στο καινούργιο ξέσπασμα της συναγερμικής παρανομίας και ασυδοσίας δείχνει ότι, όποιος στον τόπο αυτόν σέβεται τον εαυτό του και θέλει να βρίσκεται κάπως σ’ επαφή με το λαϊκό αίσθημα και το εθνικό συμφέρον, δε μπορεί πια να σιωπά και ν’ ανέχεται το συναγερμικό αφηνιασμό που συνεπάγεται και κατεργάζεται τον αφανισμό του τόπου. Μπορεί κανένας να ‘ναι όσο θέλει αντικουκουές, όμως αν αυτό τον τυφλώνει και δεν τον αφήνει να δει την τραγικότητα της κατάστασης που δημιούργησαν στη χώρα μας οι κάπηλοι του αντικομμουνισμού και απεμπολητές της Ελλάδας, τότε και αυτός θα φτάσει στην ίδια αντίθεση και αντιπαράθεση με το λαό, όπως και ο στρατάρχης με το συναγερμό του.

Τα γεγονότα δείχνουν ότι τόσα και τέτοια είναι τα ερείπια και τα βάσανα που η αμερικανοκρατία και ο αμερικανόδουλος συναγερμός συσσώρεψαν στον τόπο αυτόν ώστε σε όλο και πιο πλατιούς κύκλους ο αντικουκουέδικος φανατισμός και η προκατάληψη να παραχωρούν τη θέση τους, στο περισσότερο πατριωτικό και εθνόπρεπο πατριωτικό ζύγισμα της κατάστασης. Γι’ αυτό και δεν είναι τυχαίο, αντίθετα, είναι ενδειχτικό και χαραχτηριστικό ότι, στις σημερινές συνθήκες της χώρας μας, η λυσσαλέα αντικομμουνιστική θριαμβολογία μετατράπηκε, με την αντίδραση που προκάλεσε, σε πολιτικό φιάσκο, σε αποτυχία τόσο της κυβέρνησης, όσο και των αμερικάνων εμπνευστών και πρωτεργατών της ψευτοκατασκοπευτικής προβοκάτσιας.

Πρέπει ακόμα να τονιστεί και να υπογραμμιστεί όλη η σημασία που έχει το γεγονός ότι η αντίπραξη που προκάλεσε η συναγερμική προσπάθεια να καλυφτεί με το αντικομμουνιστικό ξεφωνητό η κυβερνητική πολιτική γενικού ξεπουλήματος και ερείπωσης, βρήκε την έκφρασή της στο καθολικό σήμερα για την Ελλάδα αίτημα ν’ αποκατασταθεί η συνταγματική τάξη και η δημοκρατική νομιμότητα. Γιατί η κατρακύλα που μας οδηγά ο Παπάγος έφτασε τον πάτο και το ξεφάντωμα το κατακόρυφό του ακριβώς όταν με την υποταγή και το προσκύνημα στην αμερικανοκρατία, που ολοκληρώθηκαν πριν ένα χρόνο, με την προδοσία της 12 του Οχτώβρη 1953, ο λαός στερήθηκε απ’ τα βασικά συνταγματικά-δημοκρατικά δικαιώματά του και στην Ελλάδα επιβλήθηκε καθεστώς διομολογήσεων και ξένης αποικιακής κυριαρχίας. Κανένας δεν πρέπει να ξεγελιέται και να μη βλέπει ότι οι αμερικάνικες πολεμικές βάσεις στη χώρα μας, που γίνονται για επιθετικούς σκοπούς ενάντια στις χώρες της Λ.Δ. και του σοσιαλισμού, πρώτα απ’ όλα υποδουλώνουν το λαό και τη χώρα, όπου γίνονται οι βάσεις αυτές. Ο λαός, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες δεν έχουν τώρα ουσιαστικά το δικαίωμα ν’ αποφασίζουν για τις τύχες τους και για τη χώρα τους και η επιβίωση του έθνους, η λευτεριά, η ειρήνη, η εθνική μας ανεξαρτησία βρίσκονται στα χέρια ξένων και εξαρτιένται απ’ αυτούς. Τα ελληνικά δικαστήρια δεν έχουν το δικαίωμα να δικάζουν τους Αμερικάνους που ατιμάζουν, ληστεύουν, σκοτώνουν τους Έλληνες γιατί ο στρατάρχης παραχώρησε στους επιδρομείς καθεστώς ετεροδικίας. Αν θα μπλεχτεί η Ελλάδα σε πόλεμο, αν θα γίνει ατομικό-υδρογονικό ορμητήριο και πολεμική επιθετική βάση, οπότε, κατά συνέπεια, πρώτη και θα υποστεί τις συνέπειες από τον ατομικό πόλεμο, αν θα στείλει το στρατό της, και πόσο στρατό, στις πέντε άκρες του κόσμου για να πετσοκοφτεί για ξένα συμφέροντα, όλα αυτά τ’ αποφασίζουν τώρα στη χώρα μας οι αμερικάνοι επιδρομείς. Αυτού κατάντησε την πατρίδα μας ο προσκυνημένος στραταρχικός συναγερμός, με την ολόψυχη υποστήριξη της “αντιπολιτευόμενης” συμπολίτευσης των παπατζήδων.

Στην κατάσταση αυτή, που στηρίζεται στο τρομοκρατικό συναγερμικό ξεφάντωμα και στην απαλλοτρίωση του λαού απ’ τα βασικά κυριαρχικά δικαιώματά του, πρωταρχική σημασία στην εθνική και πολιτική ζωή της χώρας αποχτά το ζήτημα του σεβασμού της συνταγματικής τάξης και της δημοκρατικής νομιμότητας, δηλαδή, στην πραγματικότητα, το ζήτημα ν’ αποκατασταθούν τα κυριαρχικά του λαού δικαιώματα, το ζήτημα ν’ αποφασίζει ο λαός για τις τύχες του, για την πορεία, εσωτερική και εξωτερική της χώρας του. Ώστε η πάλη για τη συνταγματική τάξη και τη δημοκρατική νομιμότητα προβάλλει, σήμερα, σαν κεντρικό-βασικό πατριωτικό καθήκον που ενδιαφέρει ζωτικά, συγκινεί και κινητοποιεί το λαό, πράγμα που βρίσκει την αντανάκλασή του και στη στάση μιας σειράς οργανώσεων, παραγόντων και κομμάτων του τόπου, που δεν άφησαν ν’ αμβλυνθεί ή να χαθεί το εθνικό τους φρόνημα.

Η αμερικανοκρατία και η ντόπια πλουτοκρατική, αμερικανόδουλη αντίδραση, με όργανό τους την κυβέρνηση του στραταρχικού συναγερμού, χρησιμοποιούν όλα τα μέσα πίεσης, εκβιασμού, εξαγοράς, τρομοκρατίας που διαθέτουν για να παρεμποδίσουν, για να πνίξουν την πάλη αυτή του λαού. Ιδιαίτερα ενάντια στ’ αντισυναγερμικά αντιπολιτευόμενα κόμματα χρησιμοποιούν το μπαμπούλα της συνοδοιπορίας και, έχοντας για κομπάρσο και τον παπατζή, πάνε να σπείρουν τη σύγχυση και τη διάσπαση μέσα στις δημοκρατικές και πατριωτικές αντισυναγερμικές δυνάμεις του τόπου. Μια απ’ τις επιδιώξεις τους, τώρα που αναμοχλεύουν το παραμύθι για κατασκοπία και προδοσία του ΚΚΕ και ξανασηκώνουν το σκιάχτρο του κομμουνιστικού κινδύνου, είναι, ακριβώς, να τρομοκρατήσουν την αντιπολίτευση για να δυσκολέψουν την αντισυναγερμική συγκέντρωση και συνεργασία. Τα γεγονότα δείχνουν ότι ο συναγερμός στην προσπάθειά του αυτή δεν έχει και πολλές επιτυχίες. Και είναι φανερό ότι μια και η στραταρχική κυβέρνηση με την πολιτική της κατεργάζεται μόνο το λαϊκό εθνικό όλεθρο, το πατριωτικό καθήκον επιβάλλει σε κάθε αντισυναγερμικό παράγοντα, κόμμα, οργάνωση, όχι μούδιασμα και υποχώρηση στην αντιπατριωτική πίεση των αμερικάνων και των λακέδων τους μέσα και έξω απ’ την κυβέρνηση, μα, αντίθετα, πιο στενή αγωνιστική αντισυναγερμική σύμπραξη και δράση σε πανελλαδική κλίμακα όλων των πατριωτικών-δημοκρατικών δυνάμεων του τόπου. Η σύμπραξη και η δράση αυτή, για να ‘ναι αποτελεσματική, πρέπει να περιλάβει και την κοινοβουλευτική εκλογική συνεργασία και να στηριχτεί στη μαζική οργάνωση και πάλη του λαού για τα πιο επείγοντα οικονομικά και πολιτικά του ζητήματα, που ανάμεσά τους, όπως, είδαμε, η ανάγκη ν’ αποκατασταθεί η συνταγματική τάξη και η δημοκρατική νομιμότητα κατέχει πρωταρχική θέση.

Τώρα μάλιστα που οι λαϊκοί αγώνες φουντώνουν και προχωράμε και για τις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές, υπάρχουν ευνοϊκές συνθήκες για να δοθεί μια σοβαρή πολιτική μάχη ενάντια στο συναγερμό. Ο στρατάρχης και η κυβέρνησή του μπορούν να υποστούν στις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές μια σοβαρή πολιτική ήττα που ν’ αποτελέσει ορόσημο στην παραπέρα πατριωτική πάλη για μια δημοκρατική αλλαγή στην εσωτερική πολιτική και στην εξωτερική πορεία της Ελλάδας. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ο στρατάρχης, με το σιγοντάρισμα και του Παπανδρέα, δεν θέλει να δώσει “πολιτικό χαραχτήρα” στις εκλογές! Σα να μην ξέρουν και τα παιδιά ακόμα ότι οποιαδήποτε εκλογική μάχη αναμφισβήτητα έχει, το θέλουν είτε όχι, οι διάφοροι στρατάρχες και τα αφεντικά τους, πολιτικό χαραχτήρα. Απαραίτητη προϋπόθεση για να υποστεί ο συναγερμός την εκλογική αυτή ήττα είναι να εξασφαλιστεί η πατριωτική σύμπραξη όλων, χωρίς εξαίρεση, των αντισυναγερμικών δυνάμεων της χώρας. Η σύμπραξη αυτή μπορεί και πρέπει να βρει τη συγκεκριμένη έκφρασή της στο ότι στην κάθε κοινότητα και στον κάθε δήμο πρέπει να υπάρχει μόνο ένας ενιαίος αντισυναγερμικός συνασπισμός και ότι η αντισυναγερμική εκλογική μάχη μπορεί και πρέπει να δοθεί με βάση ένα ενιαίο πατριωτικό πρόγραμμα, πρόγραμμα λαϊκής επιβίωσης, δημοκρατικής νομιμότητας εσωτερικά και ειρήνης εξωτερικά, πρόγραμμα εθνικής ανεξαρτησίας και αποκατάστασης των κυριαρχικών του λαού δικαιωμάτων.

Το ΚΚΕ που στέκει στην πρώτη γραμμή της αντισυναγερμικής λαϊκής κινητοποίησης, οργάνωσης και πάλης και δέχεται, αυτό πρώτο, το κύριο βάρος της αμερικανόπνευστης συναγερμικής φασιστικής παρανομίας με το καθεστώς εμπόλεμης κατάστασης που εφαρμόζεται σε βάρος του, θα κάνει και στην περίπτωση αυτή στο ακέραιο το πατριωτικό του καθήκον. Θα συντελέσει, όσο μπορεί, στην πραγματοποίηση της αντισυναγερμικής πατριωτικής σύμπραξης και τώρα με τις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές, περιορίζοντας στο ελάχιστο τις κομματικές του απαιτήσεις και φιλοδοξίες.

***

Η συναγερμική πλουτοκρατική αντίδραση και η αμερικάνικη πολιτική στην Ελλάδα περνάν βαθιά κρίση ακριβώς γιατί το μοναδικό και αποκλειστικό έργο τους είναι έργο αφανισμού και καταστροφής. Αυτό τους φέρνει σε ριζική και αγεφύρωτη αντίθεση με το λαό. Και ακριβώς γιατί η πολιτική τους, το έργο τους είναι ολοκληρωτικά αντιλαϊκό, ακριβώς γι’ αυτό, για να σταθούν και για να συνεχίζουν την πολιτική τους, παραβιάζουν και καταργούν τη δημοκρατική νομιμότητα στη χώρα μας, ποδοπατούν τους ίδιους των τους νόμους, τις δημοκρατικές ελευθερίες του λαού. Και αντίστροφα, η πάλη για την επιβίωση του λαού, για τη σωτηρία της Ελλάδας προβάλλει στην πρώτη γραμμή την ανάγκη αποκατάστασης της δημοκρατικής τάξης και νομιμότητας στην Ελλάδα. Πολύ περισσότερο που η αμερικανοκρατία και η ντόπια πλουτοκρατία, όσο βλέπουν τον ξεπεσμό και τη χρεωκοπία του στρατάρχη τους, τόσο, δίπλα στο “διάδοχο σχήμα” με τον Παπανδρέα, που μαγειρεύουν, ενθαρρύνουν και τα στρατοκρατικά παπαγικά στοιχεία του ΙΔΕΑ στις διχτατορικές τάσεις τους, αποβλέποντας έτσι, σε ακόμα πιο αιματηρή καταπίεση και κατάπνιξη της πάλης του λαού, στην εξαφάνιση κάθε έννοιας δημοκρατίας και ελευθερίας. Γεγονός είναι ότι οι στραταρχικοί αντικομμουνιστικοί βρυχηθμοί όλο και λιγότερο τους βοηθάνε. Δε βοηθάει εδώ πια τόσο ούτε η ξέφρενη δημαγωγία και ο βλαχοδημαρχισμός, που ο συναγερμός τον ανέβασε σε “ανώτερο επίπεδο”, ούτε και η κυπροκαπηλεία που, αντίθετα, ξεσκεπάζει το στρατάρχη του. Γιατί ποιος θα πιστέψει το “ενδιαφέρον” της κυβέρνησης για την εθνική αποκατάσταση της Κύπρου, όταν η ίδια διακηρύσσει ότι ξεπεράστηκε η εποχή της εθνικής ανεξαρτησίας και όταν τη διακήρυξή της αυτή την πραγματοποιεί σε σχέση με την Ελλάδα ξεπουλώντας την στους γιάγκηδες και μετατρέποντάς την σε αμερικάνικη αποικία; Ούτε μπορεί να στηρίξει και να “σώσει” το συναγερμό η εξιλέωση που ζητά να βρει στο καινούργιο αίμα που ετοιμάζεται να χύσει δικάζοντας και καταδικάζοντας συνοπτικά τους αγωνιστές του λαού που έπιασε τελευταία.

Η αδυναμία του συναγερμού ειδικά και πιο γενικά της αμερικανοδουλείας και της αμερικανοκρατίας ξεφανερώνεται εδώ απ’ το γεγονός ότι δεν τολμούν να δώσουν πολιτική μάχη προς το ΚΚΕ. Δεν μπορούν να δικάσουν την πολιτική του, γιατί αυτό θα τους ξεσκέπαζε πιο πολύ και θα τους χαντάκωνε. Το ΚΚΕ ποτέ δεν έκρυψε την πολιτική του. Πάντα τη διακήρυξε και την εφάρμοσε ανοιχτά. Και πρέπει να ξαναθυμίσουμε εδώ ότι, όταν δικάζονταν ο λαϊκός ήρωας Νίκος Μπελογιάννης, το ΚΚΕ βγήκε και διακήρυξε ότι “είναι πάντα έτοιμο να δεχτεί μέσα στην ίδια την Αθήνα οποιαδήποτε πολιτική αντιδικία με το μοναρχοφασισμό και την αμερικανοκρατία εφόσον θα εξασφαλίζονταν οι απαραίτητες νομικές και πολιτικές εγγυήσεις.” Η αμερικανοδουλεία και οι ξένοι εμπνευστές και αφέντες της δεν τόλμησαν τότε και πολύ περισσότερο δεν θα τολμήσουν τώρα μια τέτοια ανοιχτή πολιτική αντιπαράθεση. Όπως δεν δέχτηκαν, ούτε θα δεχτούν μια αμερόληπτη έρευνα για το ποιος δολοφόνησε τον Πολκ, για το πόσο είναι μπερδεμένος άμεσα στο σκοτωμό του Λαδά τόσο ο πράχτοράς τους Πλουμπίδης, όσο και ο ξεσκεπασμένος πια και επίσημα κατάσκοπος των άγγλων Έβερτ (από τους πρώτους συνένοχους και στη δολοφονία του Πολκ) και όσοι κρύβονται πίσω τους. Αυτά όμως ξεσκεπάζουν τους πραγματικούς σκοπούς των, αποκαλύπτουν πιο πολύ την πραγματική ουσία της πολιτικής και των έργων τους. Και βάζουν μπροστά σ’ όλους τους Έλληνες πιο επιταχτικά το πρόβλημα, το καθήκον: να ενωθούν και να παλέψουν για να απαλλάξουν την πατρίδα μας απ’ το αστυνομικό κράτος της αυθαιρεσίας, της βίας, του αντιλαϊκού ξεφαντώματος, απ’ την συναγερμική αμερικανόδουλη πανούκλα. Ποτέ άλλη φορά η Ελλάδα δε γνώρισε τέτοιο πέσιμο, τόση διαφθορά και εξευτελισμό. Οι δίκες των “Αστυνομικών Νέων” και της “Εστίας” φανέρωσαν μονάχα μια γωνιά απ’ το βούρκο που μέσα του είναι, λίγο πολύ, κυλισμένος όλος ο κόσμος τους. Και ποτέ δεν πρόβαλε τόσο εθνικά επιταχτικά η ανάγκη για πατριωτική ενότητα και πάλη.

Την Ελλάδα την ρίξαν στο γκρεμό. Και μόνον η ενότητα αυτή και η πάλη μπορεί να τη βοηθήσει και να τη σώσει.

Και επειδή στο έργο αυτό πρωτοστατεί το ΚΚΕ, γι’ αυτό και του ρίχτηκαν για άλλη μια φορά τα τσακάλια. Μα το μουγκρητό που φαντάστηκαν ότι ξαπόλυσαν ο στρατάρχης και ο αρχιχαφιές στρατηγός του αποδείχτηκε στην ουσία ξελαρυγγητό βραχνοκόκορα… Ούτε πιάνουν τα χιλιοξεσκεπασμένα τερτίπια τους της “αντιηγετικής” κουζίνας τους, που μ’ αυτά φαντάζονται ότι θα κλονίσουν τους αγωνιστές μας που πιάνουν, όπως δεν έχουν πέραση και τα βασανιστήρια και οι εκβιασμοί τους αμερικάνικης μάρκας. Ούτε μπορεί να ξεγελάσει κανένα και η χοντροκομμένη σκηνοθεσία της ψευτοεκτέλεσης του προβοκάτορα Πλουμπίδη, που σκαρώθηκε ακριβώς για να δημιουργηθεί το προηγούμενο που θα καλύψει τις καινούργιες δολοφονίες ενάντια στους ατρόμαχτους αγωνιστές μας, μια και δεν τα καταφέρνουν να τους λυγίσουν με τα χιλιοξεφτισμένα τερτίπια τους.

Το ΚΚΕ, εκφράζοντας με την πολιτική και τη δράση του τα πιο βασικά και ζωτικά συμφέροντα του λαού του έθνους, της πατρίδας μας, δίνει πάλι σήμερα, μαζί μ’ όλες τις πατριωτικές δυνάμεις του τόπου και επικεφαλής της πάλης αυτής τη μάχη της δημοκρατικής νομιμότητας, της εθνικής ανεξαρτησίας, της λαϊκής επιβίωσης. Και θα τη φέρει ως το τέρμα της όσες θυσίες κι αν χρειαστεί ακόμα να δοθούν, όσα εμπόδια κι αν χρειαστεί ακόμα να υπερνικηθούν. Γιατί η λύση των ζητημάτων αυτών, η αποκατάσταση της δημοκρατικής νομιμότητας και της συνταγματικής τάξης στην Ελλάδα είναι ζήτημα ύπαρξης για το λαό και τον τόπο. Η μάχη αυτή δίνεται ενάντια στην αμερικανοκρατία και την αμερικανόδουλη ντόπια πλουτοκρατία, ενάντια στην εσωτερική αντίδραση που την εκπροσωπεί ο χρεωκόπος στρατάρχης με το συναγερμό και την κυβέρνησή του. Τη μάχη αυτή τη δίνει το ΚΚΕ μαζί με όλους τους πατριώτες, μαζί με όλο το λαό και τώρα, όταν οι ξεσκεπασμένοι και επίσημα σπιούνοι των ξένων πάνε να δικάσουν με την κατηγορία της κατασκοπίας και να εχτελέσουν λαϊκούς αγωνιστές και πρωτομάχους σαν τον Γιώτη και τους συντρόφους του, που όλη τους η ζωή είναι ζωή αγώνων και ταλαιπωριών υπέρ του λαού. Τη μάχη αυτή θα την κερδίσει ο λαός με τη συμπαράσταση των τίμιων ανθρώπων σ’ όλον τον κόσμο. Θα ξεσηκωθεί στο κάθε εργοστάσιο και επιχείρηση, στις λαϊκές συνοικίες και στους συνοικισμούς, στα χωριά και στις πόλεις και θα υπερασπιστεί και θα αποσπάσει απ’ τα νύχια των δήμιών τους το Φλωράκη και τους συντρόφους του, δε θ’ αφήσει να επαναληφθεί το έγκλημα που οδήγησε στο εχτελεστικό απόσπασμα τον αξέχαστο μπροστάρη του λαού Νίκο Μπελογιάννη.

Η λαϊκή πάλη που τους τελευταίους μήνες φουντώνει όλο και πιο γερά, πάλη κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, στην πορεία και στην ανάπτυξή της θα φέρει στην πατριωτική ένωση όλων των ελλήνων και ελληνίδων πατριωτών και στο σχηματισμό της δημοκρατικής-πατριωτικής εκείνης κυβέρνησης, που θ’ αλλάξει την πορεία της χώρα μας προς μια δημοκρατική μεταβολή της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής της.

Στην πάλη αυτή, οι κουκουέδες αφιερώνουν όλες τους τις δυνάμεις. Διδάσκονται απ’ τα χτυπήματα που τους δίνει ο εχθρός και οργανώνουν πιο καλά, πιο στέρεα τις γραμμές τους. Δένονται πιο στενά με το λαό, με όλα τα πατριωτικά στοιχεία του τόπου.

Και ο λαός συσπειρώνεται πιο μαχητικά γύρω απ’ τους κουκουέδες του. Γιατί τους γνώρισε πάντα μπροστάρηδες. Γιατί τους ξέρει πάντα αγωνιστές για τα ζητήματά του, που ποτέ δεν τα βάζουν κάτω, ποτέ δεν υποχωρούν απ’ το σκοπό τους, που είναι το καλό του λαού, η προκοπή του τόπου.

Δημοσιεύτηκε, μεταξύ άλλων, στον Λαϊκό Αγώνα, όργανο των προσφύγων της Ελλάδας στην Ουγγαρία, Χρόνος Ε’, αρ. φύλλου 776, Σάββατο 9 Οχτώβρη 1954, σ.σ. 1-2.

Tagged: ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: