Για τον πολιτικό αγώνα που οδήγησε στον Οκτώβρη (Στάλιν: Τι συνέβηκε; – Νίκη της Αντεπανάστασης – Νίκη των Καντέτων, 23-24/07/1917)

Στο 14ο μέρος του αφιερώματος για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση, υπάρχουν τρία κείμενα του Στάλιν γραμμένα τον Ιούλη του 1917. Εν μέσω κλίματος επιδρομής των αντεπαναστατικών δυνάμεων μετά τα γεγονότα της 3 – 4 Ιούλη, όπου απαιτούσε “όλη την εξουσία στα Σοβιέτ” ένα μη ελεγχόμενο από τους μπολσεβίκους κίνημα (το οποίο όμως οι μπολσεβίκοι δεν απαξίωσαν, όπως αντιθέτως κάνουν κάποιοι σήμερα στην Ελλάδα), ο Στάλιν αναδεικνύει με τα κείμενά του την αναγκαιότητα της διατήρησης της ψυχραιμίας και της σύνδεσης με τις μάζες ακόμα και τον καιρό της υποχώρησης. Εξάλλου, σε τέτοιες εποχές, για να ξεχωρίσει στα μυαλά των ανθρώπων το προδοτικό “κόκκινο” από το πραγματικό κόκκινο, πρέπει το κόκκινο να είναι συγκροτημένο. Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, με αφορμή τα κείμενα αυτά, πόσο θα “πληρώσουμε” την ασυνέχεια στη σύνδεση με τις λαϊκές μάζες, που παρατηρείται σε πολλούς αγωνιστές από το 2015 και μετά (έστω κι αν αυτοί οι αγωνιστές τα προηγούμενα χρόνια κινούνταν καθοδηγούμενοι από ρεφορμιστικές ή οπορτουνιστικές πολιτικές).

Τι συνέβηκε;

Αυτό έγινε στις 3 – 4 Ιούλη. Οι εργάτες και οι φαντάροι διαδήλωναν μαζί στους δρόμους της Πετρούπολης, φωνάζοντας το σύνθημα: “Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών!”.

Τι ήθελαν τότε οι εργάτες κι οι φαντάροι, τι επιδίωκαν;

Μήπως να ανατρέψουν τα Σοβιέτ;

Όχι, βέβαια!

Τμήμα διαδηλωτών στην Πετρούπολη. Το πανό γράφει: “Κάτω οι καπιταλιστές υπουργοί. Όλη η εξουσία στο Σοβιέτ των εργατών, στρατιωτών και αγροτών βουλευτών” (πηγή)

Οι εργάτες κι οι φαντάροι επιδίωκαν κείνες τις μέρες να πάρουν τα Σοβιέτ όλη την εξουσία στα χέρια τους και να βελτιώσουν τη δύσκολη ζωή των εργατών, των αγροτών, των φαντάρων και των ναυτών.

Οι εργάτες κι οι φαντάροι επιδίωκαν την ενίσχυση των Σοβιέτ και όχι την εξασθένιση και την εξαφάνισή τους.

Οι εργάτες κι οι φαντάροι ήθελαν τα Σοβιέτ, παίρνοντας την εξουσία, να ξεκόψουν από τους τσιφλικάδες και να δώσουν αμέσως τη γη στους αγρότες, χωρίς να βάλουν την υπόθεση στα χρονοντούλαπα.

Οι εργάτες κι οι φαντάροι ήθελαν τα Σοβιέτ, παίρνοντας την εξουσία, να ξεκόψουν από τους κεφαλαιοκράτες και να δημιουργήσουν καλύτερους όρους δουλιάς και να καθιερώσουν τον εργατικό έλεγχο στις φάμπρικες και τα εργοστάσια.

Οι εργάτες κι οι φαντάροι ήθελαν τα Σοβιέτ να διακηρύξουν δίκαιους όρους ειρήνης και να βάλουν επιτέλους τέρμα στο σκληρότατο πόλεμο, που θερίζει εκατομμύρια νεαρές υπάρξεις.

Αυτά επιδίωκαν κείνες τις μέρες οι εργάτες κι οι φαντάροι.

Οι αρχηγοί όμως της Εκτελεστικής Επιτροπής, οι μενσεβίκοι κι οι εσέροι δεν ήθελαν να ακολουθήσουν το δρόμο της επανάστασης.

Αντί τη συμμαχία με την επαναστατημένη αγροτιά προτίμησαν το συμβιβασμό με τους τσιφλικάδες.

Αντί τη συμμαχία με τους επαναστάτες εργάτες προτίμησαν το συμβιβασμό με τους κεφαλαιοκράτες.

Αντί τη συμμαχία με τους επαναστάτες φαντάρους και ναύτες προτίμησαν τη συμμαχία με τους γιούνκερς και τους κοζάκους.

Διακήρυξαν με τον πιο ύπουλο τρόπο ότι οι μπολσεβίκοι εργάτες και φαντάροι είναι εχθροί της επανάστασης κι έστρεψαν τα όπλα εναντίον τους προς όφελος της αντεπανάστασης.

Τυφλοί που είναι! Δεν αντιλήφθηκαν ότι ανοίγοντας πυρά ενάντια στους μπολσεβίκους, άνοιγαν πυρά ενάντια στην επανάσταση και ετοίμαζαν το θρίαμβο της αντεπανάστασης.

Και γι’ αυτό ακριβώς βγήκαν τότε στο φως της ημέρας οι αντεπαναστάτες που ως εκείνη τη στιγμή ήταν κρυμμένοι στα σκοτεινά.

Και το ρήγμα που άρχισε κείνο τον καιρό να δημιουργείται στο μέτωπο πάλης και που έδειξε πόσο ολέθρια είναι η πολιτική των οπαδών της άμυνας, αναπτέρωσε ακόμα περισσότερο τις ελπίδες της αντεπανάστασης.

Κι η αντεπανάσταση δεν παρέλειψε να εκμεταλλευτεί τα “λάθη” των μενσεβίκων και των εσέρων.

Εκφοβίζοντάς τους και μπλέκοντάς τους στα δίχτυα τους, τιθασσεύοντάς τους και συνενώνοντάς τους γύρω τους, οι αρχηγοί της αντεπανάστασης κ. Μιλιουκόφ άρχισαν την εκστρατεία τους ενάντια στην επανάσταση. Τρομοκρατικές επιδρομές και κλείσιμο των εφημερίδων, αφοπλισμός των εργατών και των φαντάρων, συλλήψεις και κακοποιήσεις, ψευτιά και συκοφαντία, αισχρή και σιχαμερή συκοφαντία των πουλημένων χαφιέδων ενάντια στους αρχηγούς του κόμματός μας – να ποιοι είναι οι καρποί της πολιτικής του συμβιβασμού με τους κεφαλαιοκράτες και τσιφλικάδες.

Τα πράγματα έφτασαν στο σημείο που οι αποθρασυμένοι καντέτοι στέλνουν τελεσίγραφα, απειλούν και τρομοκρατούν, ενώ παράλληλα διασύρουν και βρίζουν τα Σοβιέτ, και από το άλλο μέρος οι κατατρομαγμένοι μενσεβίκοι κι οι εσέροι παραδίνουν τη μια θέση ύστρα από την άλλη. Κι εδώ πρέπει να προσθέσουμε ότι οι γενναίοι υπουργοί κάτω από τα χτυπήματα των καντέτων αλλάζουν ο ένας πίσω από τον άλλο, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στα τσιράκια του Μιλιουκόφ χάριν… της “σωτηρίας”… της επανάστασης.

Διαδήλωση στη Λεωφόρο Νιέφσκι της Πετρούπολης, 3 Ιούλη 1917 (πηγή)

Μήπως ύστερα απ’ όλα αυτά πρέπει ν’ απορούμε που η αντεπανάσταση πανηγυρίζει για τη νίκη;

Αυτή είναι σήμερα η κατάσταση.

Αυτό όμως δε μπορεί να βαστάξει πολύ.

Η νίκη της αντεπανάστασης είναι νίκη των τσιφλικάδων. Οι αγρότες όμως δε μπορούν πια να ζήσουν χωρίς γη. Γι’ αυτό είναι αναπόφευχτος ο αποφασιστικός αγώνας ενάντια στους τσιφλικάδες.

Η νίκη της αντεπανάστασης είναι νίκη των κεφαλαιοκρατών. Οι εργάτες όμως δε μπορούν να ησυχάσουν χωρίς ριζική καλυτέρευση της ζωής τους. Γι’ αυτό είναι αναπόφευχτος ο αποφασιστικός αγώνας ενάντια στους κεφαλαιοκράτες.

Η νίκη της αντεπανάστασης σημαίνει παράταση του πολέμου. Ο πόλεμος όμως δε μπορεί να συνεχιστεί πολύ, γιατί όλη η χώρα πνίγεται κυριολεχτικά κάτω από το βάρος του.

Γι’ αυτό η νίκη της αντεπανάστασης είναι ασταθής και εφήμερη.

Το μέλλον ανήκει σε μια νέα επανάσταση.

Μόνο η πραγματοποίηση της απόλυτης κυριαρχίας του λαού μπορεί να δώσει γη στους αγρότες, να βάλει σε τάξη την οικονομική ζωή της χώρας και να εξασφαλίσει την ειρήνη, που είναι τόσο απαραίτητη για τους πολυβασανισμένους λαούς της Ευρώπης.

Ραμπότσι ι Σολντάτ”, αρ. 1, 23 του Ιούλη 1917.

Ανυπόγραφο άρθρο.

***

Νίκη της αντεπανάστασης (42)

Η αντεπανάσταση έχει οργανωθεί. Αναπτύσσεται κι επιτίθεται σ’ όλο το μέτωπο. Οι ηγέτες της αντεπανάστασης, οι κύριοι καντέτοι, που χτες ακόμα μποϋκόταραν την κυβέρνηση, είναι σήμερα έτοιμοι να ξαναγυρίσουν στην εξουσία για να γίνουν οι νοικοκύρηδες του τόπου.

Τα “ιθύνοντα” κόμματα των εσέρων και των μενσεβίκων με την κυβέρνησή τους “της σωτηρίας της επανάστασης” υποχωρούν εντελώς άταχτα. Είναι έτοιμα να κάνουν κάθε υποχώρηση, είναι έτοιμα να δεχτούν το καθετί, αρκεί να τους διατάξουν.

Να παραδώσουν τους μπολσεβίκους και τους οπαδούς τους;

– Ορίστε, κύριοι καντέτοι, σας παραδίνουμε τους μπολσεβίκους.

Να παραδώσουν την αντιπροσωπεία της Βαλτικής και τους μπολσεβίκους της Κρονστάνδης;

– Στις διαταγές σας, κύριοι του 2ου Γραφείου, σας παραδίνουμε την αντιπροσωπεία.

Να κλείσουν τις μπολσεβίκικες εργατικές και στρατιωτικές εφημερίδες που είναι ανεπιθύμητες στους καντέτους;

-Όπως αγαπάτε, κύριοι καντέτοι, θα απαγορεύσουμε την έκδοσή τους.

Να αφοπλίσουν την επανάσταση, να αφοπλίσουν τους εργάτες και τους φαντάρους;

-Ευχαρίστως, κύριοι τσιφλικάδες και κεφαλαιοκράτες. Θα αφοπλίσουμε όχι μονάχα τους εργάτες της Πετρούπολης, μα και του Σεστρορέτσκ κι ας μην έχουν πάρει μέρος στα γεγονότα της 3 και 4 του Ιούλη.

Να περιορίσουν την ελευθερία του λόγου και της συγκέντρωσης, το απαραβίαστο του ατόμου και της κατοικίας, να καθιερώσουν τη λογοκρισία και να ανασυστήσουν την Ασφάλεια;

-Όλα θα γίνουν, κύριοι αντεπαναστάτες, όλα χωρίς εξαίρεση.

Να επαναφέρουν τη θανατική ποινή στο μέτωπο;

-Ευχαρίστως, κύριοι αχόρταγοι…

Να διαλύσουν τη φιλανδική βουλή που ακολουθεί την πολιτική πλατφόρμα που ψήφισαν τα Σοβιέτ;

-Θα εκτελεστεί η διαταγή σας, κύριοι τσιφλικάδες και κεφαλαιοκράτες.

Να τροποποιήσουν το κυβερνητικό πρόγραμμα;

-Μετά χαράς, κύριοι καντέτοι.

Κι οι μενσεβίκοι με τους εσέρους είναι πρόθυμοι να κάνουν κι άλλες υποχωρήσεις, μόνο και μόνο για να καταλήξουν σε συμφωνία με τους καντέτους, μόνο και μόνο για να συμφωνήσουν στην τιμή με τον ένα ή τον άλλο τρόπο..

Παρ’ όλα αυτά όμως η αντεπανάσταση όλο και αποθρασσύνεται, ζητά όλο και καινούργιες θυσίες και φέρνει την Προσωρινή κυβέρνηση και την Εκτελεστική Επιτροπή ως το σημείο να απαρνηθούν επαίσχυντα τον εαυτό τους. Η Προσωρινή κυβέρνηση και η Εκτελεστική Επιτροπή, προτείνουν για το χατίρι των καντέτων να συγκληθεί στη Μόσχα “έκτακτη συνέλευση” από τα μέλη της διαλυμένης κρατικής Δούμας κι άλλα προνομιούχα πρόσωπα όπου μέσα στη γενική αυτή συγχορδία η ΚΕΕ θα αποτελεί την πιο αξιοθρήνητη μειοψηφία. Οι υπουργοί που τα ΄χουν χαμένα καταθέτουν τα χαρτοφυλάκιά τους στα πόδια του Κερένσκι. Οι καντέτοι υπαγορεύουν τα ονόματα και με βάση τις επιθυμίες τους συντάσσεται ο κατάλογος των μελών της κυβέρνησης.

Αιματηρή διάλυση της διαδήλωσης της 4 Ιούλη 1917 στην Πετρούπολη, γωνία Λεωφόρου Νιέφσκι και οδού Σαντόβαγια (πηγή)

Οι άνθρωποι που κρατάν σήμερα στα χέρια τους το τιμόνι της εξουσίας θέλουν με τη βοήθεια της τσαρικής Δούμας και των προδοτών καντέτων να πνίξουν στο αίμα την ελευθερία που κερδήθηκε με τόσες θυσίες. Να σε τι αίσχος μάς οδηγούν..

Από τό άλλο μέρος ο πόλεμος όλο και συνεχίζεται, η κακοδαιμονία στο μέτωπο μεγαλώνει και κείνο που τους απασχολεί είναι να επαναφέρουν τη θανατική ποινή για να καλυτερέψουν την κατάσταση. Τυφλοί που είναι! Δε βλέπουν πως η επίθεση τότε μόνο μπορεί να υπολογίζει στις συμπάθειες των μαζών όταν οι σκοποί του πολέμου είναι ξεκάθαροι και προσφιλείς στο στρατό, όταν ο στρατός έχει συνείδηση πως χύνει το αίμα του για δική του υπόθεση· δε βλέπουν πως στη δημοκρατική Ρωσία, όπου γίνονται ελεύθερα συνελεύσεις και συγκεντρώσεις των φαντάρων δε μπορεί να διεξαχθεί μαζική επίθεση αν ο στρατός δεν έχει συνείδηση αυτού του πράγματος.

Και η καταστροφή όλο και συνεχίζεται, απειλώντας με την πείνα, την ανεργία και το γενικό αφανισμό. Και σκέφτονται να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση με αστυνομικά μέτρα ενάντια στην επανάσταση. Αυτή είναι η θέληση της αντεπανάστασης. Τυφλοί που είναι! Δε βλέπουν πως χωρίς επαναστατικά μέτρα ενάντια στην κεφαλαιοκρατία δεν είναι δυνατό να σωθεί η χώρα από την αποσύνθεση.

Οι εργάτες βρίσκονται σε διωγμό, οι οργανώσεις διαλύονται, οι αγρότες αντιμετωπίζουν την κοροϊδία, συλλαμβάνονται οι φαντάροι και οι ναύτες, συκοφαντούνται και δυσφημούνται οι αρχηγοί του προλεταριακού κόμματος, ενώ παράλληλα πανηγυρίζουν και συκοφαντούν οι αποθρασσυμένοι αντεπαναστάτες – κι όλα αυτά κάτω από το σύνθημα της “σωτηρίας” της επανάστασης. Να πού μας έχουν καταντήσει τα κόμματα των εσέρων και των μενσεβίκων.

Και υπάρχουν ακόμα στον κόσμο άνθρωποι (βλ. “Νόβαγια Ζιζν”), που ύστερα απ’ όλα αυτά μάς προτείνουν να ενωθούμε μ’ αυτούς τους κυρίους, που “σώζουν” την επανάσταση στραγγαλίζοντάς την.

Για ποιους μας περνάνε;!

Όχι, κύριοι, δε μπορούμε να βαδίσουμε στον ίδιο δρόμο με τους προδότες της επανάστασης!

Οι εργάτες ποτέ δε θα ξεχάσουν ότι στις δύσκολες στιγμές τις μέρες του Ιούλη, όταν η αντεπανάσταση λυσσασμένη άνοιξε πυρ ενάντια στην επανάσταση, το κόμμα των μπολσεβίκων ήταν το μοναδικό κόμμα που δεν εγκατέλειψε τις εργατικές συνοικίες.

Οι εργάτες ποτέ δε θα ξεχάσουν ότι στις δύσκολες αυτές στιγμές τα “ιθύνοντα” κόμματα των εσέρων και των μενσεβίκων βρίσκονταν στο στρατόπεδο εκείνων που ρίχνονταν απάνω στους εργάτες, τους φαντάρους και τους ναύτες και τους αφόπλιζαν.

Οι εργάτες θα τα θυμούνται όλα αυτά και θα βγάλουν τα ανάλογα συμπεράσματα.

Ραμπότσι ι Σολντάτ”, αρ. 1, 23 του Ιούλη 1917.

Υπογραφή: Κ. Στ.

***

Νίκη των καντέτων

Ο χορός των υπουργικών μεταβολών δε φαίνεται να έχει πάρει ακόμα τέλος. Το μαγείρεμα στα παρασκήνια ανάμεσα στους καντέτους και τον Κερένσκι συνεχίζεται ακόμα. Οι “κομπίνες” ακολουθούν η μια την άλλη.

Οι καντέτοι, φυσικά, θα πάρουν μέρος στην κυβέρνηση, γιατί όλα γίνονται με υπόδειξή τους. Ο Τσερνόφ πολύ πιθανόν να παραμείνει. Τον Τσερετέλι, όπως φαίνεται, “δεν τον θέλουν” πια. Ο Τσερετέλι “χρειάστηκε” για να αφοπλίσει τους εργάτες. Με τον αφοπλισμό των εργατών τέλειωσε κι ο ρόλος του. “Ο Μαύρος έκανε ό,τι έπρεπε, ο Μαύρος μπορεί να φύγει τώρα”(43). Θα τον αντικαταστήσει ο Αυξέντιεφ.

Εδώ όμως δεν πρόκειται βέβαια για πρόσωπα. Δεν πρόκειται για τον Τσερνόφ, τον Τσερετέλι ή οποιονδήποτε άλλον την ίδιας πάσταση. Γιατί όλοι τους είναι το ίδιο πράγμα. Ποιος δεν ξέρει ότι αυτοί οι τσιμερβαλντικοί της κακιάς ώρας εξυπηρέτησαν εξίσου καλά όπως κι ο Χέντερσον κι ο Τομά (44) το έργο του ιμπεριαλισμού;!

Το ξαναλέμε ότι εδώ δεν πρόκειται για πρόσωπα.

Η καταστροφή των γραφείων της “Πράβντα” από γιούνκερς τον Ιούλη του 1917 (πηγή)

Η ουσία του ζητήματος είναι ότι σ’ όλη αυτή την ανακατωσούρα, στο κυνηγητό αυτό για υπουργικά χαρτοφυλάκια κλπ, που στη βάση τους βρίσκεται ο αγώνας για την εξουσία, επικράτησε στην εσωτερική πολιτική η γραμμή των καντέτων, η γραμμή της αντεπανάστασης και στην εξωτερική πολιτική η γραμμή του “πολέμου μέχρις εσχάτων”.

Γιατί το ζήτημα έμπαινε έτσι:

Είτε συνέχιση του πολέμου και στην περίπτωση αυτή ολοκληρωτική εξάρτηση από τα χρηματιστήρια του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης, κυριαρχία των καντέτων και χαλιναγώγηση της επανάστασης, γιατί ούτε οι καντέτοι, ούτε το “συμμαχικό” κεφάλαιο δε μπορούν να έχουν καμιά συμπάθεια για τη ρωσική επανάσταση.

Είτε μεταβίβαση της εξουσίας στα χέρια της επαναστατικής τάξης, σπάσιμο των οικονομικών δεσμών που μας πέρασε το συμμαχικό κεφάλαιο και που δένουν χειροπόδαρα τη Ρωσία, διακήρυξη των όρων ειρήνης και εξυγίανση της ξεχαρβαλωμένης λαϊκής οικονομίας σε βάρος των κερδών των τσιφλικάδων και των κεφαλαιοκρατών.

Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει, και οι μενσεβίκοι κι οι εσέροι που ζητούσαν τρίτο δρόμο ήταν αναπόφευχτο να χρεωκοπήσουν.

Αποδείχτηκε ότι οι καντέτοι απ’ αυτή την άποψη ενεργούνε με μεγαλύτερη ψυχραιμία και νηφαλιότητα.

Είναι απαραίτητο – γράφει η “Ρετς” – “η εξουσία να ξεκόψει αποφασιστικά από τις ολέθριες τάσεις του τσιμερβαλντισμού και του “ουτοπικού” σοσιαλισμού”.

Μ’ άλλα λόγια: πόλεμος χωρίς επιφυλάξεις, πόλεμος μέχρις εσχάτων.

Πρέπει να καταλήξουμε οριστικά κάπου”- λέει ο Νεκράσοφ – στη γνωστή σύσκεψη: είτε πάρτε την εξουσία (αποτείνεται στα Σοβιέτ), είτε δώστε στους άλλους τη δυνατότητα να πάρουν την εξουσία.”.

Μ’ άλλα λόγια: ή επανάσταση ή αντεπανάσταση.

Οι μενσεβίκοι κι οι εσέροι απαρνήθηκαν τον επαναστατικό δρόμο, συνεπώς, ήταν αναπόφευχτο να πέσουν κάτω από την κυριαρχία των καντέτων, την κυριαρχία της αντεπανάστασης.

Γιατί καντέτοι θα πει εξασφαλισμένο εσωτερικό δάνειο.

Γιατί καντέτοι θα πει φιλία με το συμμαχικό κεφάλαιο, δηλαδή εξασφαλισμένο εξωτερικό δάνειο.

Και τα λεφτά χρειάζονται τόσο πολύ λόγω της καταστροφής στα μετόπισθεν και ιδιαίτερα στο μέτωπο…

Αυτού βρίσκεται όλη η ουσία της “κρίσης”.

Αυτού βρίσκεται όλο το νόημα της νίκης των καντέτων.

Πόσον καιρό θα βαστάξει αυτή η νίκη, αυτό θα το δείξει το κοντινό μέλλον

Ραμπότσι ι Σολντάτ”, αρ. 2,

24 του Ιούλη 1917.

Κύριο άρθρο.

Σημειώσεις

(42)Το άρθρο “Νίκη της αντεπανάστασης” δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Κρονστάνδης “Προλετάρσκογιε Ντιέλο” (προφέρεται “Προλετάρσκαγιε Τζιέλα”), αρ. 5, στις 19 του Ιούλη 1917, με τον τίτλο “Θρίαμβος της αντεπανάστασης”.

(43)Λόγια του Μουλέι Χασάν, του μαύρου της Τύνιδας, ενός από τους ήρωες της τραγωδίας του Φ. Σίλλερ, “Η συνωμοσία του Φιέσκο στη Γένοβα” (Φ. Σίλλερ, Άπαντα, τόμος 2ο, έκδοση της “Ακαδημίας”, 1936, σελ. 260)

(44)Α. Χέντερσον – ένας από τους ηγέτες του αγγλικού Εργατικού Κόμματος (λεϊμποριστές). Στην περίοδο του πρώτου παγκόσμιου πολέμου ο Χέντερσον ήταν σοσιαλσωβινιστής και μέλος της κυβέρνησης του Λόυντ Τζορτζ.

Ο Α. Τομά ήταν ένας από τους ηγέτες του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Στην περίοδο του πρώτου παγκόσμιου πολέμου έγινε σοσιαλσωβινιστής και μπήκε στη γαλλική κυβέρνηση.

Βλ. επίσης

Το 1ο μέρος του αφιερώματος στα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση: Στάλιν: Για τα σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών & Σχετικά με τον πόλεμο (14-16/03/1917)

Το 2ο μέρος: Στάλιν: Στο δρόμο για τα υπουργικά χαρτοφυλάκια & Οι όροι της νίκης της ρωσικής επανάστασης (17-18/03/1917)

Το 3ο μέρος: Στάλιν: Η κατάργηση των εθνικών περιορισμών & Είτε – Είτε (25-26/03/1917)

To 4ο μέρος: Στάλιν: Ενάντια στην ομοσπονδιακή οργάνωση & Αυτοκριτική (28/03/1917)

Το 5ο μέρος: Στάλιν: Δύο Αποφάσεις & Η γη στους αγρότες (11-14/04/1917)

Το 6ο μέρος: Στάλιν: Η προσωρινή κυβέρνηση & Η σύσκεψη στα ανάχτορα της αυτοκράτειρας Μαρίας (18-25/04/1917)

Το 7ο μέρος: Στάλιν: Πάνω στο ζήτημα της σημερινής στιγμής & Εισήγηση και Τελικός λόγος για το εθνικό ζήτημα (24-29/04/1917)

Το 8ο μέρος: Στάλιν: Έμειναν πίσω από την επανάσταση & Τι περιμέναμε από τη συνδιάσκεψη; (04-06/05/1917)

Το 9ο μέρος: Στάλιν: Η καμπάνια για τις δημοτικές εκλογές & Τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών της Πετρούπολης (21-24-26/05/1917 & 15/06/1917)

Το 10ο μέρος: Στάλιν: Χτες και Σήμερα (Κρίση της επανάστασης) & Ενάντια στις μεμονωμένες διαδηλώσεις (13-14/06/1917)

Το 11ο μέρος: Στάλιν: Προς όλους τους εργαζόμενους – προς όλους τους εργάτες και τους φαντάρους της Πετρούπολης, Η διαδήλωση & Πυκνώστε τις γραμμές σας (17-20/06 & 15/07/1917)

Το 12ο μέρος: Στάλιν: Λόγοι στην έκτακτη συνδιάσκεψη της Οργάνωσης της Πετρούπολης του ΣΔΕΚΡ (Μπ.) (16 –20/07/1917)

Το 13ο μέρος: Στάλιν: Πρωτομαγιά (18/04/1917)

Ενοποιημένο Σοσιαλιστικό Κόμμα Καταλονίας (PSUC): Τα γεγονότα της Βαρκελώνης

Για τα 80 χρόνια από την απόπειρα πραξικοπήματος του POUM στην Καταλονία (03-08/05/1937)

Ο ξένος Τύπος έχει δημοσιεύσει τις πλέον αντιφατικές πληροφορίες αναφορικά με τα γεγονότα της Βαρκελώνης. Έγινε λόγος για αναρχικό πραξικόπημα: κάποιες εφημερίδες ισχυρίζονταν ότι οι αναρχικοί είχαν καταλάβει την εξουσία, άλλες ισχυρίζονταν ότι το αντιφασιστικό Λαϊκό Μέτωπο βρισκόταν σε κατάσταση πλήρους αποδιοργάνωσης.

Αφίσα της Ενοποιημένης Σοσιαλιστικής Νεολαίας (πηγή)

Επιθυμούμε εδώ να αναφέρουμε επιγραμματικά τη σειρά των γεγονότων της Βαρκελώνης, τα οποία προκάλεσαν την ανησυχία των φίλων της ελευθερίας και της ειρήνης ολόκληρου του κόσμου, και να αναδείξουμε ταυτόχρονα τις αιτίες για αυτό το επεισόδιο.

Η επίλυση της τελευταίας κυβερνητικής κρίσης στην Καταλονία είχε σφόδρα απογοητεύσει τους τροτσκιστές και φασίστες προβοκάτορες που ήλπιζαν ότι, με το να διασπάσουν τις αντιφασιστικές δυνάμεις, θα εμπόδιζαν την ανάπτυξη και την ισχυροποίηση των στρατιωτικών και πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Η συντριπτική πλειοψηφία της CNT (αναρχοσυνδικαλιστική Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας) συντάχθηκε με τη Γενική Ένωση Εργαζομενων (UGT), το Ενοποιημένο Σοσιαλιστικό Κόμμα, τους αριστερούς ρεπουμπλικάνους και το αγροτικό κόμμα στην αναγνώριση ότι το πρώτιστο καθήκον όλων είναι η οργάνωση της νίκης επί του φασισμού, δηλαδή, η μετατροπή της Καταλονίας σε ένα ισχυρό προπύργιο και παντoδύναμο οπλοστάσιο στην υπηρεσία της ισπανικής Δημοκρατίας. Οι προβοκάτορες γνώριζαν ότι αυτή η εξέλιξη που σημειωνόταν στην Καταλονία τους τελευταίους μήνες παρά τις πολυάριθμες αντιστάσεις, θα σήμαινε το τέλος τους, όπως και των φασιστών, αν πετύχαινε.

Ποιες είναι οι δυνάμεις που αντιτίθενται στην οργάνωση της αντιφασιστικής νίκης; Πριν από όλους οι τροτσκιστές, η ηγεσία του POUM. Παρά τον εξαιρετικά περιορισμένο αριθμό τους, δεν είναι λιγότερο επικίνδυνοι, γιατί, με τη χυδαία δημαγωγία, καταφέρνουν να αποπροσανατολίζουν μερικούς αναρχικούς κύκλους, στρέφοντάς τους σε ιδέες συγκεχυμένες, και παρασέρνοντάς τους σε τυχοδιωκτισμούς. Κάθε βήμα μπροστά που γίνεται στο δρόμο της οργάνωσης της αντιφασιστικής νίκης, της οικοδόμησης Λαϊκού Στρατού, της ρύθμισης της πολεμικής βιομηχανίας, της ενίσχυσης της εξουσάις της αντιφασιστικής κυβέρνησης (όπως τη διάταξη που αφορά την ανάκτηση από πλευράς κυβέρνησης όλων των όπλων μεγάλου βεληνεκούς), προκαλούσε την οργή των τροτσκιστών προβοκατόρων, οι οποίοι απαντούσαν με φωνές όπως: “Η αντεπανάσταση προχωρά!”. Ισχυρίζονταν ότι η κυβέρνηση επιθυμούσε να αφοπλίσει την εργατική τάξη προκειμένου να την τσακίσει, καλούσαν σε ένοπλη αντίσταση και στην ανατροπή της αντιφασιστικής κυβέρνησης.

Κάποιοι, στο εξωτερικό, επιθυμούσαν να αναγνωριστεί σε αυτούς τους ανθρώπους τουλάχιστον η καλή θέληση. Τα ακόλουθα γεγονότα θα αποδείξουν πως σφάλλουν: οι μεγάλες επιχειρήσεις είναι στα χέρια των εργατών· οι τραπεζίτες, οι καπιταλιστές του χρήματος εξαφανίστηκαν διά παντός· η γη είναι στα χέρια των αγροτών και η νίκη επί του φασισμού, χωρίς την οποία δεν μπορεί να κρατηθούν όλες αυτές οι επαναστατικές κατακτήσεις, δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά με τη διατήρηση της ενότητας όλου του αντιφασιστικού λαού, δεν μπορεί να είναι το έργο παρά του Λαϊκού Μετώπου. Να γιατί οι αιματηρές κινητοποιήσεις των τροτσκιστών ενάντια στους αντιφασίστες ηγέτες του λαού, το φάντασμα της “αντεπανάστασης”, των “ισπανών Νόσκε” για το οποίο μιλούν, είναι όλα συνειδητά ψέματα, συνειδητή πρόκληση, συνειδητή συνενοχή με το φασισμό.

Στο πλευρό ων τροτσκιστών, βρίσκουμε στοιχεία στα οποία ο αντιφασιστικός λαός έχει δώσει το όνομα “ανεξέλεγκτοι”: πρόκειται για συμμορίες κοινωνικών αποβρασμάτων, που πάντοτε γνώριζε η Ισπανία, οι οποίες παρείσφρυσαν στους αναρχικούς εργατικούς σχηματισμούς για να επιδοθούν, υπό την κάλυψη αυτών των οργανώσεων, σε κάθε είδος εγκληματικής δράσης. Ένας αριθμός από τα μέλη τους βρίσκονται άμεσα στην υπηρεσία του φασισμού και συνιστούν αυτό που αποκαλείται “πέμπτη φάλαγγα” του Φράνκο. Όπως οι πρακτορεύοντες τα συμφέροντα του φασισμού τροτσκιστές, είναι ορκισμένη εχθροί της αντιφασιστικής τάξης και τρέμουν μπροστά στην αυξανόμενη δύναμη της κυβέρνησης και την οριστική νίκη του λαού επί του γασισμού. Δεν έχουν οι ίδιοι κανένα πολιτικό σύνθημα, όμως τα προμηθεύονται από τους συνεταίρους τους τροτσκιστές. Αυτοί οι προβοκάτορες έχουν καταφέρει να διασφαλίσουν μία σημαντική ποσότητα όπλων, τα οποία αξιοποιούν, ενωμένοι με τους τροτσκιστές, ενάντια στον αντιφασιστικό λαό, για να προβοκάρουν τους αγρότες και τις μεσαίες τάξεις, την ώρα που το τροτσκιστικό POUM κατηγορεί την κυβέρνηση ότι δεν παρέχει επαρκή ποσότητα όπλων στο μέτωπο της Αραγκόν.

Βγάζοντας τη μάσκα του POUM (πηγή)

Πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι η δημαγωγία του POUM, με τις όλο και πιο συχνές επιθέσεις ενάντια στην αναρχοσυνδικαλιστική CNT, συχνά έχει εμποδίσει τους ηγέτες αυτής της οργάνωσης να λάβουν ενάντια τους “ανεξέλεγκτους” αυστηρά μέτρα, τα οποία απαιτεί το συμφέρον της εργατικής τάξης και ολόκληρου του αντιφασιστικού λαού.

Με την επίλυση της τελευταίας κυβερνητικής κρίσης, οι τροτσκιστές, οι “ανεξέλεγκτοι” και άλλοι πράκτορες του φασισμού είδαν ως τελευταία ευκαιρία σωτηρίας τους την εξαπόλυση αιματηρών αγώνων ενάντια στον αντιφασιστικό λαό, τον οποίο ήλπιζαν να λυγίσουν με έναν αδελφοκτόνο πόλεμο. Σε πολλές περιοχές της Καταλονίας, επιδόθηκαν σε βίαιες ενέργειες ενάντια στους αντιφασίστες αγωνιστές. Ταυτόχρονα, οι τροτσκιστές, δια μέσου του έντυπου οργάνου τους, της “Λα Μπατάγια”, καλούσαν ανοιχτά τα μέλη τους να σαμποτάρουν με κάθε τρόπο το έργο της νέας κυβέρνησης. Οι προβοκάτορες επεφύλασσαν τις πιο σφοδρές επιθέσεις τους στο Ενοποιημένο Σοσιαλιστικό Κόμμα Καταλονίας και την UGT, γιατί αντιλαμβάνονταν ότι αυτές οι οργανώσεις, των οποίων η επιρροή στη χώρα δεν σταματούσε να αυξάνεται, είναι οι κύριοι φορείς της εξυγίανσης της πολιτικής κατάστασης και της οργάνωσης της αντιφασιστικής νίκης. Στις 25 Απρίλη, “ανεξέλεγκτοι” δολοφόνησαν το Ρολντάν Κορτάδα, μέλος της περιφερειακής επιτροπής της UGT και επικεφαλής του Συμβουλίου Δικαιοσύνης. Ένα κύμα αγανάκτησης ξεσηκώθηκε σε όλη τη χώρα. Ομόφωνα και ανεξαρτήτως οργάνωσης, η εργατική τάξη και ολόκληρος ο λαός απαίτησαν να τελειώνουμε μια και καλή με όλες αυτές τις εγκληματικές κινήσεις των προβοκατόρων. Αφοπλισμός και εκμηδένιση των προβοκατόρων, εκρίζωση του εγκληματικού τροτσκισμού, αυτό ήταν το αίτημα σε ολόκληρη τη χώρα.

Η κυβέρνηση προετοιμάστηκε να πάρει ενεργητικά μέτρα. Τροτσκιστές, “ανεξέλεγκτοι” και άλλοι προβοκάτορες είδαν την τελευταία τους ευκαιρία να βρίσκεται στην ανοιχτή εξέγερση. Η ροή των γεγονότων ήταν γρήγορη.

Στις 3 Μάη, δημιουργήθηκαν οδοφράγματα από τους προβοκάτορες σε διάφορα σημεία των προαστίων της Βαρκελώνης. Το POUM διακήρυξε ότι οι εργάτες κατέβαιναν στο δρόμο για να υπερασπιστούν τις επαναστατικές τους κατακτήσεις ενάντια στην αντεπανάσταση. Την ίδια μέρα διανεμήθηκαν στους δρόμους φυλλάδια που καλούσαν σε ένοπλη εξέγερση. Ένα από τα φυλλάδια, το οποίο ανοιχτά δημοσιεύτηκε από τους “ανεξέλεγκτους”, έφερε, δίπλα από τα εμβλήματα της CNT-FAI, την υπογραφή: Φίλοι του Ντουρούτι. Η Περιφερειακή Επιτροπή της CNT και της FAI δημοσίευσαν άμεσα μία προκήρυξη για να δηλώσουν κατηγορηματικά ότι οι δύο οργανώσεις δεν είχαν καμία σχέση με τους δημιουργούς του φυλλαδίου, το οποίο ατίμαζε το όνομα του αντιφασίστα ήρωα Ντουρούτι. Ένα άλλο φυλλάδιο παρόμοιας φύσης, το οποίο επίσης καλούσε σε ένοπλη εξέγερση, έφερε την υπογραφή: POUM – CNT – FAI. Η “Εργατική Αλληλεγγύη”, όργανο των CNT – FAI, διακήρυξε πως ούτε η μία ούτε η άλλη οργάνωση είχαν συνταχθεί με το POUM για την υπογραφή οποιουδήποτε φυλλαδίου. Επρόκειτο λοιπόν για ένα ψέμα και μια εγκληματική προβοκάτσια του τροτσκιστικού POUM.

Κατά το απόγευμα της 3 Μάη, λόγω αυτών των γεγονότων, η αστυνομία, υπό την προσωπική καθοδήγηση του επικεφαλής της περιφερειακής αστυνομίας, Ροντρίγκες Σάλας, κατέλαβε το τηλεφωνικό κέντρο. Δέχτηκε επίθεση. Αυτή η κίνηση της αστυνομίας δεν είχε επ’ουδενί σκοπό, όπως ισχυρίζονται μετά το πραξικόπημα οι τροτσκιστές προβοκάτορες, να πλήξει τα δικαιώματα ελέγχου από τους εργάτες στις επιχειρήσεις, δικαιώματα που κατοχυρώνει ο νόμος, αλλά απλούστατα να θέσει τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις υπό τον άμεσο έλεγχο της αστυνομίας.

Τα γεγονότα στο τηλεφωνικό κέντρο παρείχαν στους προβοκάτορες το πρόσχημα που αναζητούσαν για να ανοίξουν πυρ σε διάφορα σημεία της πόλης. Οι εγκληματίες επιχειρούσαν να ξεσηκωθούν ενάντια στον αντιφασιστικό λαό και την κυβέρνησή του.

Στις 4 Μάη, η Βαρκελώνη βρισκόταν σε κατάσταση πολέμου. Οι προβοκάτορες είχαν καταφέρει να καταλάβουν μερικά σημεία και δρόμους της πόλης, και ιδίως τις συνοικίες του λιμανιού. Οι τροτσκιστές είχαν πετύχει να κερδίσουν με το μέρος τους σε αυτό τον εγκληματικό τυχοδιωκτισμό κάποια εργατικά στοιχεία, χάρη στα ψέματά τους και τα συνθήματά τους που είχαν επινοήσει για να εξάψουν τα πνεύματα. Όμως ήδη λίγες ώρες μετά, χτύπαγε στο μάτι ότι, από τη μια πλευρά, βρισκόταν ολόκληρος ο αντιφασιστικός λαός, και ιδίως οι εργατικές μάζες που ήταν οργανωμένες στις δύο μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις, όπως και όλες οι αντιφασιστικές οργανώσεις και τα κόμματα, και, από την άλλη, δεν βρίσκονταν παρά μόνοι οι τροτσκιστές, οι “ανεξέλεγκτοι” και άλλοι πρακτορεύοντες τα συμφέροντα του φασισμού. Ήδη το μεσημέρι της 4ης Μάη, από το ραδιόφωνο της Βαρκελώνης ακουγόταν η φωνή των εξουσιοδοτημένων από όλες τις αντιφασιστικές οργανώσεις εκπροσώπων, και οι οποίοι καλούσαν τον πληθυσμό να τερματίσει τη λυσσασμένη πάλη που είχαν εξαπολύσει οι τροτσκιστές προβοκάτορες.

Οι προβοκάτορες, μετά από ένα σύντομο διάστημα ηρεμίας, κατάφεραν, στις 5 Μάη, να ξαναρχίσουν την πάλη και να εμποδίσουν σε διάφορα σημεία την επανέναρξη της δουλειάς, όμως οι δυνάμεις της αντιφασιστικής κυβέρνησης, υποστηριζόμενες από το λαό, κατέλαβαν κατά το απόγευμα ακόμα και τις κύριες εστίες αναταραχής και κατάφεραν να εξαλείψουν την απόπειρα εξέγερσης.

Η αντιφασιστική ενότητα νίκησε τους προβοκάτορες. Το κύρος της αντιφασιστικής κυβέρνησης ενισχύθηκε περαιτέρω με αυτά τα γεγονότα. Οι ελπίδες του φασισμού εξανεμίστηκαν. Το πόσο λίγο οι προβοκάτορες ήταν σε θέση να αποδυναμώσουν τις δυνάμεις τις χώρας, καταδεικνύεται από το γεγονός ότι τα στρατεύματα της Δημοκρατίας στο μέτωπο της Αραγονίας κατάφεραν να εξαπολύσουν, κατά τη διάρκεια αυτών των φασαριών, μία σειρά από επιθετικές ενέργειες.

Αναμφίβολα, η συντριβή της απόπειρας αντεπαναστατικής εξέγερσης σημαίνει ένα βήμα εμπρός στο δρόμο της οργάνωσης της Καταλονίας για τον αντιφασιστικό πόλεμο. Η προσωρινή κυβέρνηση που πρόσφατα συστάθηκε ενώνει εκπροσώπους των αριστερών ρεπουμπλικάνων, του αγροτικού κόμματος, της UGT και της CNT. Μία σημαντική καινοτομία, είναι η απόδοση εκ νέου στην κεντρική κυβέρνηση της Δημοκρατίας, του υπουργείου Άμυνας και της φροντίδας για τη δημόσια τάξη. Το Υπουργείο Άμυνας, το οποίο είχε μέχρι τώρα ανατεθεί σε εκπρόσωπο της CNT, ανακτήθηκε από το στρατηγό Πόθας, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα την ενίσχυση του ενιαίου χαρακτήρα της διοίκησης σε όλο το έδαφος της Δημοκρατίας. Η φροντίδα για τη δημόσια ασφάλεια ανατέθηκε σε εκπρόσωπο της κεντρικής κυβέρνησης, όμως έχει συμφωνηθεί να θεωρείται ότι αυτό είναι ένα προσωρινό μέτρο.

Η αντιφασιστική ενότητα, προϋπόθεση της νίκης επί του φασισμού, οφείλει σε μεγάλο βαθμό τη σωτηρία της στην ενεργητική και συνεπή πολιτική του Ενοποιημένου Σοσιαλιστικού Κόμματος και της UGT. Η Καταλονία είναι ήδη σήμερα σε θέση να πραγματευτεί ενεργητικότατα την εκπλήρωση των ιστορικών καθηκόντων που της θέτει αυτός ο πόλεμος για την ελευθερία και την ανεξαρτησία του ισπανικού λαού. Αν τόσο τραγικές ήταν οι μέρες του Μάη, ωστόσο, σήμαιναν και την ήττα του Φράνκο και του διεθνούς φασισμού. Για να ολοκληρώσουμε αυτή την ήττα, πρέπει να τελειώνουμε με τους προβοκάτορες και τους τροτσκιστές πράκτορες του Φράνκο στα μετόπισθεν. Είναι αυτό το καθήκον που ανατίθεται σήμερα στην κυβέρνηση της Ζενεραλιτάτ και σε όλες τις οργανώσεις του αντιφασιστικού λαού.

Κείμενο της Κεντρικής Επιτροπής του Ενοποιημένου Σοσιαλιστικού Κόμματος Καταλονίας που δημοσιεύτηκε στο όργανο της Κομμουνιστικής Διεθνούς La Correspondance Internationale, γαλλική έκδοση, 22 Μάη 1937, νο.22, σ.σ.541542

Η πραγματικότητα της πετρελαϊκής συμμαχίας Ρωσίας – Κίνας

Διάφοροι μη μαρξιστές αναλυτές κάνουν λόγο για απόσπαση της πολιτικής από την οικονομία και για απόλυτο έλεγχο της πρώτης (συχνά αποκαλούμενης ως “γεωπολιτικής”) στην οικονομία. Αποτέλεσμα είναι να μιλούν για “χάος” στην διεθνή σκηνή (βασικά, στη Δύση), μία έννοια που ήδη από 125ετίας ο Ένγκελς έχει απορριφθεί. Ο λόγος είναι γιατί υποτιμούν ως και αγνοούν τον ρόλο της οικονομίας ως βάσης της πολιτικής. Από αυτό το φιλοσοφικό λάθος προκύπτουν ολέθρια πολιτικά σφάλματα. Για παράδειγμα, παρουσιάζουν ακλόνητο το ρωσοκινεζικό άξονα, στον οποίο, προφανώς, η χώρα πρέπει να στραφεί, καθότι είναι και το “αντίβαρο” στη “Δύση” που κάνει κόλαση τη ζωή των κατοίκων της χώρας μας.

Το παρακάτω άρθρο, συνέχεια άλλων που έχουν μεταφραστεί στο parapoda και πραγματεύονται τις υπαρκτές αλλά υποτιμημένες στην Ελλάδα ρωσοκινεζικές αντιθέσεις, αναδεικνύει ότι η ρωσοκινεζική συνεργασία στον πετρελαϊκό τομέα (που από το 2013 έδωσε ιδιαίτερη τροφή στους παραπάνω αναλυτές) βασίζεται σε (πρόσκαιρα ευνοϊκά) οικονομικά δεδομένα και υπενθυμίζει ότι ίσως αυτή η συνεργασία μπορεί να μην είναι τόσο στρατηγική και ακλόνητη (άρα και αξιόπιστη) όπως οι παραπάνω (αναξιόπιστοι) αναλυτές θέλουν να παρουσιάζουν.

***

Η πραγματικότητα της πετρελαϊκής συμμαχίας Ρωσίας – Κίνας

Οι δεσμοί της Ρωσίας με την Κίνα για το πετρέλαιο βαθαίνουν, όμως οι αγορές καθοδηγούν την αναπτυσσόμενη σχέση, όχι η πολιτική.

του Nicholas Trickett

26 Απρίλη 2017

Καθώς η Μόσχα στρέφεται προς τις ασιατικές πετρελαϊκές αγορές, η αυξανόμενη εξάρτηση της Ρωσίας από την κινεζική κατανάλωση ενέργειας τραβά πολύ την προσοχή. Όμως όταν τη θεωρούμε απόδειξη της αυξανόμενης “πετρελαϊκής συμμαχίας” ή στρατηγικής συνεργασίας, τείνουμε να παρερμηνεύουμε τη σινορωσική ενεργειακή σχέση. Διάφορες αναλύσεις συχνά ταυτίζουν το αυξανόμενο εμπόριο με την αυξανόμενη εμπιστοσύνη. Η οικονομική, όμως, πραγματικότητα κάνει πιο σύνθετο τον πολιτικό στόχο της Ρωσίας να βρει ένα ευρύ φάσμα συνεταίρων στην ενεργειακή ασφάλεια καθώς επιδιώκει μεγαλύτερο ρόλο ως εγγυητή της ενεργειακής ασφάλειας στη Βορειοανατολική Ασία και γενικότερα την περιοχή Ασίας – Ειρηνικού. Οποιαδήποτε πολιτική στρατηγική που χρησιμοποιεί την διπλωματία του πετρελαίου ως κριτήριο, υπάρχει μόνο εντός του πλαισίου που ορίζουν οι δυνάμεις της αγοράς, οι οποίες είναι πέραν του ελέγχου της Ρωσίας, κάτι που συχνά ξεχνιέται στις ατέρμονες συζητήσεις για τη σύνθετη σχέση Ρωσίας – Κίνας.

Το εμπόριο με την Κίνα βαθαίνει

Η συζήτηση για μια σινορωσική πετρελαϊκή συμμαχία ή στρατηγική συνεργασία ξεκίνησε ήδη από τη σημαντική συμφωνία της Ρόσνεφτ με τη CNPC το 2013, αξίας, σύμφωνα με αναφορές, $270 δις σε βάθος 25ετίας. Όμως η πολιτική σκοπιά είναι κάτι το πολύ βολικό για να μπορούμε να κάνουμε λόγο για δήθεν κοινά ρωσοκινεζικά συμφέροντα, τα οποία καταστρέφουν το μονοπολικό κόσμο που οικοδομήθηκε από τις ΗΠΑ.

Γιατί, στην πραγματικότητα, η συμφωνία της Ρόσνεφτ για αποστολή 600.000 βαρελιών πετρελαίου ημερησίως μέσω αγωγού αντανακλούσε μία προ δεκαετίας συμφωνία της ιδιωτικής εταιρίας Γιούκος, την οποία η Ρόσνεφτ αργότερα κατάπιε, μέσω της νομικής επίθεσης ενάντια στο Μιχαήλ Χοντορκόφσκι και την εταιρία του. Η Γιούκος δεν διαπραγματευόταν με τους κινέζους βάσει στρατηγικών συμφερόντων της Ρωσίας και η αρχική της πρόταση για αγωγό μετατράπηκε σε αγωγό Ανατολικής Σιβηρίας – Ειρηνικού Ωκεανού (ESPO) που θα έφτανε ως το Βλαδιβοστόκ. Η μεγάλη άσκηση παρασκηνιακής πίεσης από την Ιαπωνία, καθώς μία υπόσχεση για πιο ευέλικτες εξαγωγές πετρελαίου στην περιοχή Ασίας – Ειρηνικού, συνέβαλαν στο να επικρατήσουν όσοι στο Κρεμλίνο προτιμούσαν να αποφύγουν να προσδέσουν τις περιφερειακές πετρελαϊκές τύχες της Ρωσίας μόνο στην Κίνα, αν και οι αγωγοί ανάμεσα σε Ρωσία και Κίνα και πάλι δημιουργούνταν ως τμήματα του ευρύτερου συστήματος ESPO.

Οι επιδέξιοι ελιγμοί της Ρόσνεφτ έναντι των κινέζων συνεταίρων της – η εταιρία έχει βγάλει δεκάδες δις από τη CNPC και άλλους για να αποπληρωθούν χρέη χωρίς μεγάλες παραχωρήσεις, έχει χρησιμοποιήσει ινδούς συνεταίρους ως αντιστάθμισμα, και πουλά στην Κίνα αποθέματα φυσικού πετρελαίου για να εξαγριώσει τη Γκάζπρομδεν έχουν συμβάλει καταλυτικά στο βάθεμα του εμπορίου πετρελαίου ανάμεσα στις δύο χώρες. Η CNPC άρχισε την κατασκευή της επέκτασης της χωρητικότητας των αγωγών από το ESPO προς την παλιά πετρελαιούπολη Ντάκινγκ τον περασμένο Αύγουστο βάσει της ενεργειακής συμφωνίας του 2013. Οι εισαγωγές αργού από την Ρωσία επίσης έχουν αυξηθεί, κάτι που αποδεικνύεται από το γεγονός ότι η Ρωσία ξεπέρασε τη Σαουδική Αραβία ως προμηθευτή, καθώς προμήθευε την Κίνα κατά μέσο όρο 1,05 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως το 2016. Το σύστημα ESPO παίζει ένα ρόλο κλειδί σε αυτή την αλλαγή.

Το λιμάνι Κοζμίνο, 100 χιλιόμετρα ανατολικά του Βλαδιβοστόκ (πηγή)

Το 2011, μόλις το 8% του πετρελαίου από το ESPO πήγε στην Κίνα, καθώς το 75% συνολικά αγοράστηκε από την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και τις ΗΠΑ. Η Κίνα αγόρασε σχεδόν το 70% του συνολικού εμπορίου το οποίο πέρασε από το λιμάνι του ESPO, Κοζμίνο, πέρσι, σχεδόν 445.000 βαρέλια ημερησίως. Η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα – οι προτιμώμενοι από τη Ρωσία περιφερειακοί συνέταιροι για την αντιστάθμιση της Κίνας – έχουν περιορίσει τις προμήθειές τους σε ρωσικό πετρέλαιο, καθώς έχουν βρει τις εισαγωγές αργού από το Ιράν και τη Σαουδική Αραβία πιο ελκυστικές. Αυτές οι τάσεις εντάσσονται στις ευρύτερες περιφερειακές δυναμικές που η Ρωσία πρέπει να διαπραγματευτεί, αν θέλει να χρησιμοποιήσει τον πετρελαϊκό της πλούτο ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής στην περιοχή Ασίας – Ειρηνικού.

Οι αλλαγές στην κινεζική αγορά

Η Κίνα αντιμετωπίζει πρόβλημα στην παραγωγή πετρελαίου: τα μεγαλύτερά τηςκοιτάσματα πετρελαίου γερνούν και είναι ακριβό να συντηρούνται, οι χαμηλές τιμές πετρελαίου πλήττουν τις επενδύσεις και επιταχύνουν την πτώση της παραγωγής πετρελαίου, και η ζήτηση πετρελαίου θα συνεχίσει να αυξάνεται. Αναγνωρίζοντας αυτή την πραγματικότητα, το Πεκίνο άρχισε να δίνει άδειες σε ανεξάρτητα “μικρών διαστάσεων” (teapot) διυλιστήρια για να διευκολύνει τις μεταρρυθμίσεις στην αγορά που θα έκαναν πιο ανταγωνιστικές τις κρατικές εταιρίες πετρελαίου της Κίνας. Τα teaport συνέβαλαν κατά 90% και πλέον στην αύξηση των εισαγωγών της Κίνας το 2016, μία τάση που πιθανώς να συνεχιστεί.

Αυτές οι εξελίξεις δημιουργούν μεγαλύτερη ευελιξία στις ρωσικές μη κρατικές εταιρίες για να ανταγωνίζονται, δημιουργούν μεγαλύτερη ευελιξία στις κινέζικες εταιρίες ώστε να εμπορεύονται πετρέλαιο όχι με μακροπρόθεσμα συμβόλαια προμήθειας, και καθιστούν τις αυξανόμενες εισαγωγές πετρελαίου από τη Ρωσία μία αναγκαιότητα ξεχωριστή από τη συζήτηση για το “δίλημμα της Κίνας για τα Στενά της Μαλάκκα”, δηλαδή, την αυξανόμενη ανησυχία για το ότι η εξάρτηση από εισαγωγές δια μέσου θαλάσσιων διαδρόμων που περιπολούνται από ανταγωνίστριες δυνάμεις θα μπορούσαν να θέσουν μία υπαρξιακή απειλή σε περίπτωση κρίσης.

Το Γενάρη, η Ρόσνεφτ και η CNPC συνήψαν συμφωνίες για μια μελέτη σκοπιμότητας για ένα διυλιστήριο στο Τιαντζίν που θα δημιουργηθεί για να διυλίζει πετρέλαιο (blend) από το σύστημα ESPO, το οποίο θα κατευθύνει την μελλοντική αύξηση της παραγωγής προς την κινέζικη αγορά. Όμως η συμφωνία ήταν μία πραγματιστική επιλογή για το ρωσικό πετρελαϊκό γίγαντα, και δεν συνάφθηκε λόγω κάποιας πολιτικής συνεργασίας, αν κανείς αναλογιστεί το περιφερειακό σκηνικό.

Η Ρωσία και η πετρελαϊκή αγορά Ασίας – Ειρηνικού

Ιστορικά, το πετρέλαιο (blend) της Ρωσίας μέσω ESPO πάλεψε για να βρει χώρο στην Ασία. Όμως αλλαγές στις περιβαλλοντικές πολιτικές στην Κίνα υποχρεώνουν σε χαμηλής περιεκτικότητας σε θείο όπως το πετρέλαιο (blend) του ESPO, του Sokol και της ρωσικής Άπω Ανατολής. Η Ρόσνεφτ σύναψε επίσης παρόμοιες συμφωνίες διύλισης με την πετρελαϊκή εταιρία της Ινδονησίας, Περταμίνα, η οποία ονομάστηκε Tuban, προσβλέποντας να αφήσει την Περταμίνα να συμμετέχει στα πετρελαϊκά πρότζεκτ στην Άπω Ανατολή που θα τροφοδοτήσουν το διυλιστήριο. Η Ρωσία προσβλέπει σε μεγαλύτερα ανοίγματα για τα πετρελαϊκά της μείγματα από τότε που άρχισαν οι περικοπές στην παραγωγή πετρελαίου από τον ΟΠΕΚ να επιδρούν στις ασιατικές αγορές, όμως δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο αν ένας τερματισμός αυτών των περικοπών θα εξάλειφε αυτά τα νεότερα κέρδη.

Η παραγωγή της περιοχής θα επιδράσει επίσης στη ζωτικότητα του ρωσικού εμπορίου. Η Mackenzie Wood προβλέπει ότι η παραγωγή πετρελαίου της περιοχής Ασίας – Ειρηνικού θα μειωθεί κατά ένα εκατομμύριο βαρέλια ημερησίως ως το 2020, κυρίως εξαιτίας των εξελίξεων στην Κίνα. Όμως οι χαμηλές τιμές πετρελαίου έχουν πλήξει την παραγωγή σε Ινδονησία, Βιετνάμ, Ταϊλάνδη και οποιοδήποτε υπάρχουν υπεράκτια σχέδια άντλησης, τα οποία απαιτούν υψηλές τιμές για να παραμείνουν κερδοφόρα. Η Ρόσνεφτ μπορεί να επιδιώκει να βοηθήσει το Βιετνάμ για την ανάπτυξη των αποθεμάτων πετρελαίου στη Νότια Κινεζική Θάλασσα όμως δεν μπορεί να βγάλει κέρδος από αυτό ακόμα, ιδίως επειδή τα περισσότερα κοιτάσματα στην περιοχή Ασίας – Ειρηνικού είναι μικρού ή μεσαίου μεγέθους. Η υποδομή που χρειάζεται για να λειτουργήσει η άντληση από ένα μικρό κοίτασμα δεν είναι πολύ διαφορετική από ένα γιγαντιαίο, κάνοντας έτσι τη σχετική ανάπτυξή τους να κοστίζει ακριβότερα. Συνολικά, οι χαμηλές τιμές μεγαλώνουν την εξάρτηση της περιοχής Ασίας- Ειρηνικού από εισαγωγές, καθώς εκμηδενίζουν την επένδυση στην παραγωγή πετρελαίου.

Η απόκτηση του λιμανιού Βαντινάρ στην Ινδία από τη Ρόσνεφτ θα επιτρέψει να υπάρχουν νέες ροές πετρελαίου από τη ρωσική ανατολή. Οι ινδοί εισαγωγείς, από τότε που έλαβαν χώρες οι περικοπές του ΟΠΕΚ, αγοράζουν επίσης περισσότερο από το πετρέλαιο (blend) των Ουραλίων της Ρωσίας, το οποίο συχνά προορίζεται για τις ευρωπαϊκές αγορές. Οι συναλλαγές αυτές έρχονται ως έκπληξη, αλλά μοιάζουν με ένα νέο ρήγμα στην περιοχή που έρχεται με υποσχέσεις και παγίδες για τη Ρωσία. Οι ΗΠΑ και η Bραζιλία εξάγουν τώρα περισσότερο πετρέλαιο στην Κίνα και σε άλλες ασιατικές αγορές, μειώνοντας τις επιπτώσεις από τις περικοπές του ΟΠΕΚ. Οι ανακοινωθείσες περικοπές οδήγησαν σε έναν αγώνα ταχύτητας για τα τάνκερ για να διασφαλίσουν στις εταιρίες αγορές, ωθώντας τις τιμές μεταφοράς πετρελαίου ανοδικά. Έκτοτε, οι αυξήσεις στην παραγωγή σε άλλα μέρη, η μειούμενη κινεζική παραγωγή και η αβεβαιότητα για την αποτελεσματικότητα των περικοπών του ΟΠΕΚ διατήρησαν τις τιμές μεταφοράς χαμηλότερα, κάνοντας το πετρέλαιο από την αμερικανική ήπειρο και τη Ρωσία πιο ανταγωνιστικό σε αγορές που ιστορικά δεν ήταν προσβάσιμες. Ένας φόρος κατανάλωσης που έχει προταθεί στην Κίνα για διάφορα πετρελαϊκά προϊόντα μπορεί επίσης να πλήξει τη ζήτηση τάνκερ, εμποδίζοντας περαιτέρω την αύξηση των τιμών και πιθανώς δίνοντας στη Ρωσία και σε άλλους μεγαλύτερο περιθώριο για να πάρουν μερίδιο σε νεότερες αγορές.

Ακόμα και με μεγαλύτερη άμεση πρόσβαση της Ρωσίας, οι ΗΠΑ φαίνονται σε καλύτερη θέση για να αυξήσουν την παραγωγή τους έναντι της Ρωσίας, λόγω μεγαλύτερης ευελιξίας, καινοτομίας και πρόσβασης σε πιστώσεις για τις αμερικανικές εταιρίες. Η ρωσική πετρελαϊκή διπλωματία στην Κίνα μπορεί να έχει μια πολιτική διάσταση, όμως είναι μια απόλυτη αναγκαιότητα για μια χώρα που έχει ανάγκη από χρήματα από πετρέλαιο και αέριο, και η οποία τώρα έρχεται όλο και πιο πολύ σε σύγκρουση με το όλο και πιο αυξανόμενο προφίλ των ΗΠΑ ως εξαγωγέα.

Οι αναδυόμενες αγορές έχουν καταναλώσει περισσότερο πετρέλαιο από όσο οι αναπτυγμένες οικονομίες κατά τα τέσσερα τελευταία χρόνια και η Ευρώπη, η “αγελάδα μετρητών από ενέργεια” της Ρωσίας, δεν είναι το μέλλον για το πετρέλαιο. Το 2015, η Ρωσία ήδη είχε πουλήσει το 32% του πετρελαίου της σε μη ευρωπαϊκές αγορές. Αυτή η τάση πιθανώς αυξηθεί περισσότερο καθώς η ρωσική παραγωγή στρέφεται προς ανατολάς, καθοδηγούμενη κυρίως από την Κίνα λόγω του μεγάλου της μεγέθους, των αναγκών της και των ανασφαλών εισαγωγών της παρά λόγω πολιτικής συνεργασίας. Ωστόσο, το απρόβλεπτο άνοιγμα της Ασίας σε πετρέλαιο από τον Ατλαντικό σημαίνει ότι η γειτονιά γίνεται όλο και πιο πολυπληθής. Η Σαουδική Αραβία αποδεικνύεται ότι είναι πρόθυμη και δυναμική στην προσέγγιση συνεταίρων από την Ασία. Καθώς η Ρόσνεφτ και άλλες ρωσικές εταιρίες προσπαθούν να κλείσουν συμφωνίες στην Κίνα, είναι ώρα να αποσύρουμε το τροπάριο για μια σινορωσική πετρελαϊκή συμμαχία. Οι δύο είναι κολλημένοι μεταξύ τους, θέλοντας και μη, όμως δεν είναι ξεκάθαρο ότι πράγματι το θέλουν.

Ο Nicholas Trickett εργάζεται σε ένα θινκ τανκ στην πόλη της Ουάσινγκτον. Ολοκληρώνει ένα μεταπτυχιακό στις ευρασιατικές σπουδές με το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο στην Αγ. Πετρούπολη με επίκεντρο στην ενεργειακή ασφάλεια και τη ρωσική εξωτερική πολιτική.

Το κείμενο εμφανίστηκε στο The Diplomat στις 26/04/2017.

Για τον πολιτικό αγώνα που οδήγησε στον Οκτώβρη (Στάλιν: Πρωτομαγιά, 18/04/1917)

Στα πλαίσια του αφιερώματος για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση, το σημερινό μέρος έχει το άρθρο του Στάλιν για την Πρωτομαγιά του 1917.

***

Πρωτομαγιά

Πάνε σχεδόν τρία χρόνια από τότε που οι ληστές κεφαλαιοκράτες των εμπόλεμων χωρών έριξαν τον κόσμο στην ανθρωποσφαγή.

Φωτογραφία από τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1917 στην Πετρούπολη (Πλατεία Μεγάρου – Ντβαρτσόβαγια). Το αριστερό πανό γράφει: «Ζήτω η δημοκρατική επανάσταση», το δεξί «Ζήτω ο σοσιαλισμός».

Πάνε σχεδόν τρία χρόνια από τότε που οι εργάτες όλων των χωρών, χτες ακόμα ομόαιμα αδέρφια και σήμερα ντυμένοι στο χακί στέκονται αντιμέτωπο, σαν εχθροί, και σακατεύουν, σκοτώνουν ο ένας τον άλλο, για να χαίρονται οι εχθροί του προλεταριάτου.

Φωτογραφία από τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1917 στην Πετρούπολη. Το μεσαίο πανώ γράφει: «Όπλο του λαού. Ζήτω η Διεθνής», το δεξί «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα».

Μαζική εξόντωση των ζωντανών δυνάμεων των λαών, μαζική καταστροφή και εξαθλίωση, ερείπια στις πολιτείες και τα χωριά που άλλοτε ανθούσαν, μαζική πείνα και επιστροφή σε κατάσταση βαρβαρότητας – να τι μας φέρνει καθημερινά ο πόλεμος. Και όλα αυτά για να μπορεί μια φούχτα ληστές, με κορώνα και χωρίς κορώνα, να ληστεύει τις ξένες χώρες και να συσσωρεύει αμέτρητα πλούτη.

Φωτογραφία από τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1917 στην Πετρούπολη.

Ο κόσμος άρχισε να ασφυχτιά στη μέγγενη του πολέμου…

Έγινε πνιγερή η ατμόσφαιρα και οι λαοί της Ευρώπης άρχισαν πια να σηκώνουν κεφάλι ενάντια στην πολεμόχαρη κεφαλαιοκρατία.

Φωτογραφία από τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1917 στο Βλαδιβοστόκ.

Η ρωσική επανάσταση ανοίγει πρώτη ρήγμα στον τοίχο που χωρίζει τους εργάτες τον έναν από τον άλλο. Σε στιγμές γενικής “πατριωτικής” μέθης οι ρώσοι εργάτες διακηρύχνουν πρώτοι το λησμονημένο σύνθημα: “Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!”.

Φωτογραφία από τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1917 στην Πετρούπολη (Πλατεία Ισαάκιεφ)

Με το βροντολάλημα της ρωσικής επανάστασης ξυπνούν από το λήθαργο κι οι εργάτες της Δύσης. Απεργίες και διαδηλώσεις στη Γερμανία, διαδηλώσεις στην Αυστρία και τη Βουλγαρία, απεργίες και συλλαλητήρια στις ουδέτερες χώρες, αναβρασμός που όλο και δυναμώνει στην Αγγλία και τη Γαλλία, μαζική συναδέλωση στα μέτωπα – αυτά είναι τα πρώτα χελιδόνια της σοσιαλιστικής επανάστασης που ανεβαίνει.

Φωτογραφία από τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1917 στο Χάρκοβο.

Και η σημερινή μας γιορτή, η Πρωτομαγιά, δεν είναι μήπως κι αυτή ένα σημάδι που δείχνει ότι μέσα στα ποτάμια του αίματος σφυρυλατούνται οι καινούργιοι δεσμοί της αδελφοσύνης των λαών;

Φωτογραφία από τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1917 στην Πετρούπολη (Λεωφόρος Νιέφσκι).

Καίγεται το έδαφος κάτω από τα πόδια των ληστών του κεφαλαίου, γιατί υψώνεται ξανά πάνω από την Ευρώπη η κόκκινη σημαία της Διεθνούς.

Η σημερινή μέρα, η Πρωτομαγιά, μέρα που εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες της Πετρούπολης απλώνουν αδερφικά το χέρι στους εργάτες όλου του κόσμου, ας αποτελέσει την εγγύηση ότι θα γεννηθεί η νέα επαναστατική Διεθνής!

Φωτογραφία από τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1917 στην Πετρούπολη.

Το σύνθημα “Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!”, που αντήχησε σήμερα στις πλατείες της Πετρούπολης, ας πετάξει πάνω απ’ όλο τον κόσμο κι ας ενώσει τους εργάτες όλων των χωρών στην πάλη για το σοσιαλισμό!

Φωτογραφία από τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1917 στο Μινσκ.

Πάνω από τα κεφάλια των ληστών του κεφαλαίου, πάνω από τα κεφάλια των ληστρικών τους κυβερνήσεων, απλώνουμε το χέρι στους εργάτες όλων των χωρών και αναφωνούμε:

Φωτογραφία από τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1917 στην Πετρούπολη (Πλατεία Ισαάκιεφ).

Ζήτω η Πρωτομαγιά!

Ζήτω η αδελφότητα των λαών!

Ζήτω η σοσιαλιστική επανάσταση!

Στο πανό γράφεται: «Ζήτω η διεθνής ημέρα της εργασίας – Ζήτω ο σοσιαλισμός».

 

Πράβντα”, αρ. 35,

18 του Απρίλη 1917 (παλιό ημερολόγιο)

Ανυπόγραφο άρθρο

Πηγή: Στάλιν, Άπαντα, τόμος 3ος, σ.σ.41-43

Πηγές φωτό: http://foto-history.livejournal.com/7278243.html

http://leon-rumata.livejournal.com/3517427.html

http://leon-rumata.livejournal.com/3518486.html

http://leon-rumata.livejournal.com/2847593.html

https://ria.ru/revolution_documentary_footage/20170428/1491554107.html

 

Βλ. επίσης

Το 1ο μέρος του αφιερώματος στα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση: Στάλιν: Για τα σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών & Σχετικά με τον πόλεμο (14-16/03/1917)

Το 2ο μέρος: Στάλιν: Στο δρόμο για τα υπουργικά χαρτοφυλάκια & Οι όροι της νίκης της ρωσικής επανάστασης (17-18/03/1917)

Το 3ο μέρος: Στάλιν: Η κατάργηση των εθνικών περιορισμών & Είτε – Είτε (25-26/03/1917)

To 4ο μέρος: Στάλιν: Ενάντια στην ομοσπονδιακή οργάνωση & Αυτοκριτική (28/03/1917)

Το 5ο μέρος: Στάλιν: Δύο Αποφάσεις & Η γη στους αγρότες (11-14/04/1917)

Το 6ο μέρος: Στάλιν: Η προσωρινή κυβέρνηση & Η σύσκεψη στα ανάχτορα της αυτοκράτειρας Μαρίας (18-25/04/1917)

Το 7ο μέρος: Στάλιν: Πάνω στο ζήτημα της σημερινής στιγμής & Εισήγηση και Τελικός λόγος για το εθνικό ζήτημα (24-29/04/1917)

Το 8ο μέρος: Στάλιν: Έμειναν πίσω από την επανάσταση & Τι περιμέναμε από τη συνδιάσκεψη; (04-06/05/1917)

Το 9ο μέρος: Στάλιν: Η καμπάνια για τις δημοτικές εκλογές & Τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών της Πετρούπολης (21-24-26/05/1917 & 15/06/1917)

Το 10ο μέρος: Στάλιν: Χτες και Σήμερα (Κρίση της επανάστασης) & Ενάντια στις μεμονωμένες διαδηλώσεις (13-14/06/1917)

Το 11ο μέρος: Στάλιν: Προς όλους τους εργαζόμενους – προς όλους τους εργάτες και τους φαντάρους της Πετρούπολης, Η διαδήλωση & Πυκνώστε τις γραμμές σας (17-20/06 & 15/07/1917)

Το 12ο μέρος: Στάλιν: Λόγοι στην έκτακτη συνδιάσκεψη της Οργάνωσης της Πετρούπολης του ΣΔΕΚΡ (Μπ.), 16 –20/07/1917)

 

Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκό): Ανάληψη ευθύνης για την επίθεση σε παραστρατιωτικούς στη Σούκμα

Με ηχογραφημένο μήνυμα, ο εκπρόσωπος Τύπου της Επιτροπής Ειδικής Ζώνης της Νταντακαράνια του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας (Μαοϊκού), Βικάλπ, ανέλαβε, εξ ονόματος του κόμματος, την ευθύνη για την επίθεση στις 24 Απρίλη 2017 σε μέλη των ινδικών “Κεντρικών Εφεδρικών Αστυνομικών Δυνάμεων” (CRPF), στην περιοχή Μπουρκαπάλ στην Τσινταγκούφα (στο Τσατίσγκαρχ), κοντά στην πόλη Σούκμα, με αποτέλεσμα 26 νεκρούς από τις τάξεις των κρατικών δυνάμεων. Περίπου το 70% των πάνω από 300 επιτιθέμενων στη μάχη που διήρκεσε 3 ώρες, σύμφωνα με μαρτυρίες, ήταν γυναίκες. Η επίθεση έρχεται ως απάντηση στην ινδική κρατική επίθεση στους Μαοϊστές στο Μαλκανγκίρι, τον Οκτώβρη του 2016, με αποτέλεσμα 30 νεκρούς, και ως απάντηση στις μαζικές σεξουαλικές επιθέσεις και βιασμούς κατά των ντόπιων γυναικών από κρατικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις.

Παρακάτω δημοσιεύονται αποσπάσματα από το ηχογραφημένο μήνυμα. Εφ’ όσον υπάρξουν και άλλα αποσπάσματα στα αγγλικά, φυσικά θα μεταφράζονται και αυτά και θα προστίθενται.

***

O Λαϊκός Απελευθερωτικός Αντάρτικος Στρατός προέβη στην επίθεση στην περιοχή Μπουρκαπάλ στην Τσινταγκούφα (στο Τσατίσγκαρχ) ως απάντηση στην (κυβερνητική) εκστρατεία για το 2017 και την ψεύτικη καμπάνια παράδοσης (μαοϊστών). Συγχαίρουμε το ΛΑΑΣ, την ηγεσία του, τους διοικητές και το λαό της Νταντακαράνια για την ενεργό υποστήριξή τους. Αυτή η επίθεση ήταν μια συνέχεια της επίθεσης στο Μπέτζι (σ.parapoda: το Μάρτη του 2017, με 12 κυβερνητικούς ένοπλους νεκρούς). Αυτές οι επιθέσεις έρχονται ως απάντηση, είναι αμυντικές, για να ηττηθούν οι αντιλαϊκές πολιτικές και για να προχωρήσει ο λαϊκός αγώνας”(…)

Αυτές οι επιθέσεις πρέπει να ειδωθούν ως απάντηση ενάντια στις σεξουαλικές θηριωδίες που διαπράττονται από τις δυνάμεις ασφαλείας εναντίον των ιθαγενών γυναικών και κοριτσιών που βρίσκονται στη ζώνη της σύγκρουσης. Πρέπει να θεωρηθούν επίσης απάντηση στα αμέτρητα περιστατικά βίας που αποτελούν όνειδος για κάθε πολιτισμένη κοινωνία. Οι επιθέσεις στο Μπέτζι και το Μπουρκαπάλ πρέπει να θεωρηθούν απάντηση για την αξιοπρέπεια και το σεβασμό των ιθαγενών γυναικών. Αυτές οι επιθέσεις πραγματοποιούνται για να απελευθερώσουμε τους ιθαγενείς στις περιοχές της σύγκρουσης από τις απάνθρωπες θηριωδίες που υφίστανται από τις δυνάμεις ασφαλείας”(…)

Οι δρόμοι, οι σιδηρόδρομοι, οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας φτιάχνονται με την προστασία των παραστρατιωτικών δυνάμεων και της αστυνομίας σε αυτές τις περιοχές με το μανδύα της βοήθειας προς το κοινό, όμως γίνονται για τη λεηλασία των φυσικών πόρων, για την εκμετάλλευση των λαϊκών μαζών και για τη διευκόλυνση και ασφάλεια των μεταφορών των δυνάμεων ασφαλείας. Αυτές οι επιθέσεις γίνονται για να αντιταχθούμε σε αυτή την ωμή λεηλασία και για να διασφαλίσουμε ότι αυτοί οι πόροι θα χρησιμοποιούνται για την ευημερία των λαϊκών μαζών” (…)

Ο εκπρόσωπος τύπου των Μαοϊστών αρνήθηκε ότι τα πτώματα των τζαουάν (σ.parapoda: σημαίνει “νέος”, αλλά στη στρατιωτική ορολογία έχει να κάνει με τους χαμηλόβαθμους) ακρωτηριάστηκαν από το ΛΑΑΣ, μία συκοφαντία που ήδη “μαζεύεται” από επίσημες πηγές, όπως το Υπουργείο Εσωτερικών:

Δεν μεταχειριστήκαμε τα πτώματα των τζαουάν με ασέβεια. Είναι τα μεγάλα ΜΜΕ που ψευδώς προπαγανδίζουν ότι ακρωτηριάστηκαν μέλη των τζαουάν από το ΛΑΑΣ (στην επίθεση στο Μπούρκαπαλ). Στην πραγματικότητα, είναι η αστυνομία και οι παραστρατιωτικές δυνάμεις που μεταχειρίζοναι με τέτοιο τρόπο τα πτώματα των μελών του ΛΑΑΣ που σκοτώνονται στις συγκρούσεις. Πολλά πτώματα μαοϊστών έχουν ακρωτηριαστεί (από τις δυνάμεις ασφαλείας) και καθυστερείται η απόδοσή τους στους οικείους τους. Οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν επίσης βγάλει άσεμνες φωτογραφίες των γυναικών μελών του ΛΑΑΣ που έχουν σκοτωθεί σε συγκρούσεις και τις διαδίδουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης”.(…)

Αναφερόμενος στα πογκρόμ από κάποιες ομάδες σε ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δικηγόρους, δημοσιογράφους και αντιπολιτευόμενα κόμματα στο Τσατίσγκαρχ, ο εκπρόσωπος Τύπου κατηγόρησε την πολιτειακή και την κεντρική κυβέρνηση για αντιδημοκρατικές πρακτικές.

Οι επιθέσεις στο Μπέτζι και το Μπουρκαπάλ στην Τσινταγκούφα πρέπει να θεωρηθούν μια απάντηση ενάντια στην απόπειρα να δημιουργηθεί μία αντιδημοκρατική και φασιστική ατμόσφαιρα. Αυτές οι επιθέσεις εκφράζουν την αντίθεση στην εκμετάλλευση των Νταλίτ, των ιθαγενών και των μειονοτήτων και τις επιθέσεις στην πολιτισμική και οικονομική τους ζωή από τους βραχμανιστές ινδουιστές εθνικιστές, τους φασίστες, τους σάνγκι και τις κυβερνήσεις του BJP (σ.parapoda: Ινδικό Λαϊκό Κόμμα), ενάντια στην εμπλοκή της αστυνομίας και των δυνάμεων ασφαλείας. Καλούμε τους δημοσιογράφους, τις πατριωτικές και φιλολαϊκές δυνάμεις στο Τσατίσγκαρχ και τη χώρα, τους ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τους καλλιτέχνες να δουν από την κατάλληλη σκοπιά αυτές τις επιθέσεις και να τις κατανοήσουν. Δεν είμαστε βίαιοι άνθρωποι, αλλά είμαστε αναγκασμένοι να χρησιμοποιήσουμε βία ως αντίποινα και προς υποστήριξη των εκμεταλλευόμενων μαζών ενάντια στις φεουδαρχικές δυνάμεις, τους εγχώριους και διεθνείς επιχειρηματικούς ομίλους και τις κυβερνήσεις που τους υποστηρίζουν”.(…)

Ο εκπρόσωπος Τύπου των Μαοϊστών απηύθυνε κάλεσμα στους παραστρατιωτικούς και τους χαμηλόβαθμους αστυνομικούς να παραιτηθούν από τις κυβερνητικές τους δουλειές και να συμμετέχουν στο λαϊκό αγώνα.

Οι τζαουάν δεν είναι εχθροί μας, πολλώ δε μάλλον ταξικοί εχθροί μας. Όμως γίνονται εμπόδιο στη λαϊκή ευημερία με το να αποτελούν τμήμα του κυβερνητικού εκμεταλλευτικού και αντιλαϊκού μηχανισμού. Καλούμε τους χαμηλόβαθμους αξιωματικούς των παραστρατιωτικών δυνάμεων και των τζαουάν να σταματήσουν να πολεμούν για τους εκμεταλλευτές πολιτικούς, μεγαλοεργολάβους, τους εγχώριους και διεθνείς μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, τις μαφίες, τους μπράβους και τους βραχμανιστές ινδουιστές φασίστες που από τη φύση τους είναι ενάντια στους Νταλίτ, τους ιθαγενείς, τις θρησκευτικές μειονότητες και τις γυναίκες. Μη χάνετε τη ζωή σας προστατεύοντας τέτοιους ανθρώπους και τις περιουσίες τους. Παραιτηθείτε από τις κυβερνητικές δουλειές σας και συμμετέχετε στο λαϊκό αγώνα”.

Πηγές για τα αποσπάσματα στα αγγλικά, εδώ, και για τις φωτό: εδώ και εδώ

Η Κομμουνιστική Διεθνής & το Κ.Κ. Ιταλίας για το θάνατο – δολοφονία του Αντόνιο Γκράμσι (27/04/1937)

Συμπληρώνονται σήμερα 80 χρόνια από το θάνατο του Αντόνιο Γκράμσι, του μεγάλου μπολσεβίκου και τριτοδιεθνιστή ιδρυτή και επικεφαλής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας, o οποίος δολοφονήθηκε από την 11ετή φυλάκιση από το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι. Ο Γκράμσι άφησε ένα τεράστιο πρακτικό έργο παρακαταθήκη, την ίδρυση και τη μπολσεβικοποίηση κομμουνιστικού κόμματος. Όμως οι ρεβιζιονιστές και όλοι οι άλλοι που αρέσκονται να καμώνονται τους αριστερούς, αλλά αποφεύγουν την ανάληψη των βασικών πρακτικών καθηκόντων που δημιούργησαν αυτή την ταυτότητα (οργάνωση εργαζομένων για την επανάσταση), έχουν σταθεί στο θεωρητικό του έργο και το έχουν κατακομματιάσει, ώστε να το παρουσιάζουν κατά πώς τους βολεύει.. Όπως και να’χει, η προσωπικότητα και η συμβολή του τον έκαναν να διεκδικείται ως και από την…Εκκλησία, η οποία κάνει λόγο για στροφή του Γκράμσι στο…θεό λίγο πριν πεθάνει.

Για το θεωρητικό έργο του και τις παραποιήσεις του από τους ρεβιζιονιστές και όσους έφτασαν ως και στο να διαλύσουν το Κ.Κ. Ιταλίας, βλ. εδώ και εδώ. Παρακάτω είναι μεταφρασμένες οι ανακοινώσεις και άλλα κείμενα από το κομμουνιστικό κίνημα της εποχής για το θάνατο του Γκράμσι.

Τα συλλυπητήρια των ηγετών του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος

Μόσχα, 29 Απρίλη

Ένας νέος κρίκος προστίθεται στην αλυσίδα των φασιστικών εγκλημάτων ενάντια στην εργατική τάξη, ενάντια στις εργαζόμενες μάζες, ενάντια στην ανθρωπότητα. Στις 27 Απρίλη, πέθανε, στη Ρώμη, στα χέρια των δήμιων φασιστών, ο σύντροφος Αντόνιο Γκράμσι, επικεφαλής της εργατικής τάξης και του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας. Ο σύντροφος Γκράμσι, ο οποίος είχε συλληφθεί από τους φασίστες τον Οκτώβρη του 1926, είχε μείνει πάνω από 10 χρόνια στη φυλακή. Η ποινή του θα έληγε στις 21 Απρίλη 1937. Πέθανε στη φυλακή παρά τη λήξη της ποινής του· πέθανε τη στιγμή που η οικογένειά του, οι σύντροφοί του, όπως και όλοι οι εργάτες της Ιταλίας μπορούσαν να ελπίζουν ότι, ευρισκόμενος σε ελευθερία, θα είχε τη δυνατότητα να αποκαταστήσει την υγεία του, η οποία είχε καταστραφεί από τα δέκα χρόνια της φασιστικής φυλακής.

Από προκήρυξη για το θάνατο του Γκράμσι (πηγή

Ο Γκράμσι δολοφονήθηκε από το φασισμό. Πέθανε από τα βασανιστήρια του ιταλικού φασισμού, ο οποίος είχε σκοτώσει το Ματεότι και εκατοντάδες από τα καλύτερα παιδιά της εργατικής τάξης της Ιταλίας. Δολοφονήθηκε από τους φασίστες δήμιους οι οποίοι κατέπνιξαν την ελευθερία του ιταλικού λαού και οι οποίοι, τώρα, εξαπολύουν ενάντια στους λαούς ολόκληρου του κόσμου την απειλή ενός αιματηρού επιθετικού πολέμου. Ο Γκράμσι δολοφονήθηκε από τους εγκληματίες των οποίων τα αεροπλάνα βομβαρδίζουν, εξολοθρεύουν και ακρωτηριάζουν τον ειρηνικό πληθυσμό, τις γυναίκες και τα αθώα παιδιά της Ισπανίας.

Η ιταλική εργατική τάξη και το παγκόσμιο του προλεταριάτου χάνουν, στο πρόσωπο του Γκράμσι, έναν από τους καλύτερους ηγέτες τους, έναν μαχητή που ήταν από τους πιο αφοσιωμένους στην απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τον καπιταλιστικό ζυγό και εκμετάλλευση, στην υπόθεση της ειρήνης και της ελευθερίας, στην υπόθεση του σοσιαλισμού.

Παιδί του λαού, στενά συνδεδεμένος με την εργατική τάξη, ένας από τους καθοδηγητές της επαναστατικής πτέρυγας του ιταλικού εργατικού κινήματος πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου, βαθύς γνώστης της ιστορίας του λαού του και του μαρξισμού, ο Αντένιο Γκράμσι ήταν ένας από τους ιδρυτές του ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Ήταν ο πρώτος, στην Ιταλία, που εκτίμησε την παγκόσμια ιστορική συνεισφοράτης μεγάλης σοσιαλιστικής επανάστασης του Οκτώβρη. Ήταν ο πρώτος που διάδοσε στις ιταλικές μάζες τις αρχές της νικηφόρας επανάστασης του Οκτώβρη, του δόγματος του Λένιν. Αμέσως μετά τον πόλεμο, τέθηκε επικεφαλής της επαναστατικής πρωτοπορίας του ιταλικού προλεταριάτου και προσπάθησε να καθοδηγήσει τον αγώνα του στο δρόμο της κατάκτησης της εξουσίας από τα σοβιέτ και για την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Διδαγμένος από την ήττα του ιταλικού επαναστατικού κινήματος το 1920, διαπαιδαγωγημένος στις τάξεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς, στη σχολή του κόμματος των Λένιν και Στάλιν, ο Αντόνιο Γκράμσι αφιέρωσε όλες του τις δυνάμεις στη δημιουργία του μαζικού κόμματος της εργατικής τάξης, εργαζόμενος για την εκδίωξη των λακέδων της αστικής τάξης από τις τάξεις των εργαζομένων.

Υπό την καθοδήγηση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, αγωνίστηκε για την εξάλειψη του οπορτουνισμού και του σεχταρισμού από τις τάξεις του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας, ώτε να το κάνει ένα πραγματικό μπολσεβικικό κόμμα.

Ήδη από την εμφάνιση του φασιστικού κινήματος, ο Γκράμσι ήταν επικεφαλής του αγώνα των ιταλών εργαζομένων για την υπεράσπιση των ταξικών τους συμφερόντων και των δημοκρατικών τους ελευθεριών. Όντας εξαιρετικά μισητός από την αντιδραστική εργατική τάξη, προσπάθησε να καταδείξει στο προλεταριάτο το δρόμο που θα του επέτρεπε, μέσω της συμμαχίας με τις μεγάλες μάζες της αγροτιάς και της προοδευτικής μικροαστικής τάξης, να αναπτύξει το νικηφόρο αγώνα του και να ανατρέψει το αιματηρό καθεστώς των μελανοχιτώνων.

Το πρωτοσέλιδο της Unita που ανακοινώνει το θάνατο του Γκράμσι (πηγή) 

Στενά συνδεδεμένος με τις μάζες, ικανός να διαπαιδαγωγείται στο σχολειό των μαζών, ξέροντας να καταλαβαίνει από αυτό όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής, αλύγιστος επαναστάστης, πιστός μέχρι την τελευταία του πνοή στην Κομμουνιστική Διεθνή και το κόμμα του, ο Γκράμσι μάς αφήνει την ανάμνηση ενός από τους καλύτερους εκπροσώπους της γενιάς των μπολσεβίκων η οποία στις τάξεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς διαπλάστηκε στο πνεύμα της διδασκαλίας των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν, στο πνεύμα του μπολσεβικισμού.

Οι στραγγαλιστές του ιταλικού λαού, οι δήμιοι που, επί 10 χρόνια, κράτησαν στη φυλακή αυτό τον άνθρωπο με κακή υγεία, με την πεποίθηση ότι θα παρέδιδαν ακολούθως στο ιταλικό προλεταριάτο μόνο το πτώμα του, οφείλουν να λογοδοτήσουν στο παγκόσμιο προλεταριάτο για αυτή τη δολοφονία.

Το όνομα του Γκράμσι θα είναι γραμμένο με χρυσά γράμματα στη σημαία της εργατικής τάξης και των εργαζομένων οι οποίοι, στην Ιταλία, την Ισπανία, τη Γαλλία και σε ολόκληρο τον κόσμο αγωνίζονται για να αποκρούσουν τον αισχρό φασισμό και για να τον εξαφανίσουν από προσώπου Γης.

Το όνομα του Γκράμσι θα παραμείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη όλων όσων αγαπούν την ελευθερία και την ειρήνη. Το μαχητικό παράδειγμα της ζωής του θα εμπνέει εκατομμύρια ανθρώπων στον αγώνα για την ακατανίκητη υπόθεση της εργατικής τάξης και του σοσιαλισμού.

Δημητρόφ, Έρκολι, Μανουήλσκι, Πικ, Κουούσινεν, Μαρτί, Γκότβαλντ, Μοσκβίν, Φλορίν, Βαν Μιν, Κολάροφ, Οκάνο, Μπρονκόφσκι, Κον Σιν, Λοζόφσκι, Ραϊμόν Γκιγιό, Τουόμινεν.

***

Κατεβάζουμε ευλαβικά τις σημαίες μπροστά στον τάφο του Αντόνιο Γκράμσι!

Ανακοίνωση της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ. Ιταλίας

Το ιταλικό προλεταριάτο και ολόκληρος ο ιταλικός λαός ζουν σήμερα το πιο επίπονο πένθος. Ο Αντόνιο Γκράμσι, ο ιδρυτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας, ο Αντόνιο Γκράμσι, ένα από τα καλύτερα παιδιά της γης μας, πέθανε.

Ο αγαπητός ηγέτης του κόμματός μας δολοφονήθηκε σιγά-σιγά, μέρα τη μέρα, από το δολοφονικό φασισμό, του οποίου ήταν φυλακισμένος επί 11 χρόνια.

Ακόμα και κατά τις τελευταίες μέρες του, η κυβέρνηση που ντρόπιασε τη χώρα μας δεν ήθελε να τον αποδώσει στην ελευθερία και την οικογένειά του. Αυτό είναι ένα επιπλέον έγκλημα, η ευθύνη για το οποίο βαρύνει τη φασιστική κυβέρνηση και προσωπικά το Μουσολίνι.

Όντας ένα πολύ υψηλό πνεύμα, με μια τεράστια κουλτούρα, ο Αντόνιο Γκράμσι ήταν ο πιο μεγάλος ιταλός του αιώνα μας.

Προσχώρησε χωρίς να διστάζει στο σχολιό του πιο προχωρημένου τμήματος του λαού μας, του τορινέζικου προλεταριάτου. Χάρη στη μελέτη της εμπειρίας της ρώσικης επανάστασης και του μπολσεβικικού κόμματος, και έχοντας εμβαθύνει τις γνώσεις του στη μαρξιστική – λενινιστική θεωρία, ο Αντόνιο Γκράμσι, καθώς ήταν συνδεδεμένος με τη ζωή του προλεταριάτου του Τορίνου, ήταν ο κύριος εμπνευστής και ο ηγέτης του κινήματος του εργατικού κινήματος της πρωτεύουσας του Πιεμόντε μεταπολεμικά.

Ήταν σε αυτό το κίνημα, το οποίο καθοδηγούταν από το Γκράμσι, που το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας βρήκε τις πιο σίγουρες βάσεις του. Ο Λένιν είδε στο Γκράμσι και στο κίνημα που αυτός καθοδηγούσε τη σοσιαλιστική εκείνη ομάδα που ήταν η πλέον κοντινή με τη γραμμή της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Η ρωσική έκδοση του «Δέντρου του Σκαντζόχοιρου» του Γκράμσι (1955) (πηγή)

Ήταν ο Γκράμσι που έθεσε πρώτος το πρόβλημα της ενότητας του ιταλικού λαού, του προλεταριάτου του Βορρά και των αγροτών του Νότου και των νησιών, των διανοουμένων και όλων των λαϊκών στρωμάτων που εργάζονται και υποφέρουν. Είναι αυτός που έδειξε σε όλους αυτούς τη λύση η οποία βρίσκεται στην ενοποίηση του λαού γύρω από το προλεταριάτο, στην πάλη για την ελευθερία. Ο τίτλος που έδσε στο ένδοξο όργανο του κόμματός μας – την Ουνιτά – ήταν, στην πραγματικότητα, εμπνευσμένος από αυτή τη μεγάλη ιδέα στην οποία ο Γκράμσι έδωσε ζωή συσπειρώνοντας γύρω της, σε μεγάλο αριθμό, τα καλύτερα πνεύματα της χώρας μας.

Ο Αντόνιο Γκράμσι έπαιξε έναν ρόλο αποφασιστικό στην πάλη για τη μπολσεβικοποίηση του κόμματός μας, ενάντια στη σεχταριστική, αντιλενινιστική φράξια του Μπορντίγκα, η οποία ακολούθως μετατράπηκε σε άμεσο πράκτορα του φασισμού, σε πρωτοπορία της αντεπανάστασης. Έπαιξε έναν ρόλο επίσης πρώτης γραμμής στη δράση ενάντια στον οπορτουνιστικό ντεφαιτισμό των δεξιών ρευμάτων, τα οποία σήμερα έχουν συνασπιστεί με το μπορντιγκισμό και τον τροτσκισμό. Το 3ο συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας, το οποίο έλαβε χώρα στη Λυών, το Γενάρη του 1926, και όπου οι αντιλενινιστικέ τάσεις ηττήθηκαν, διεξήχθη υπό την καθοδήγησή του.

Ο Αντόνιο Γκράμσι ήταν ένας μεγάλος δάσκαλος για τα στελέχη του κόμματος. Ήταν ο κύριος εκπαιδευτής εκατοντάδων ηρωικών μαζητών που υποφέρουν εδώ και χρόνια – για κάποιους, ακόμα και πάνω από 10 χρόνια – στις φυλακές καιστα νησιά όπου έχουν εξοριστεί, χωρίς η πίστη τους να λυγίζει ούτε για μια στιγμή. Ο Παλμίρο Τολιάτι – Έρκολι – καθοδηγητής του κόμματός μας, είναι ο καλύτερός του μαθητής. Και από το σχολείο του Γκράμσι έχουν επίσης βγει οι Τερατσίνι και Σκοτσιμάρο, Παρόντι, Ροβέντα και Σαντιά, που πρέπει σήμερα να σώσουμε.

Το Γκράμσι τον φοβούνταν οι εχθροί του λαού· και είναι για αυτό που τον έκαναν να πεθάνει όντας κρατούμενος. Είναι το σύμβολο των δεινών ενός ολόκληρου λαού που παλεύει ακατάπαυστα για να απελευθερωθεί, για να κατακτήσει τη δημοκρατία για την οποία το κόμμα μας αγωνίζεται.

Οι φίλοι της ελευθερίας, εντός και εκτός Ιταλίας, δεν μπορούν χωρίς να αντιδράσουν μπροστά σε ένα τέτοιο μαρτύριο. Πρέπει να ενωθούν για να τιμήσουν τη μνήμη το Αντόνιο Γκράμσι και για να απελευθερώσουν τα αγωνιζόμενα αδέρφια του που τους απειλεί η ίδια τύχη.

Οι σημαίες μας χαμηλώνουν ευλαβικά μπροστά στον τάφο του νεκρού ηγέτη μας, δυστυχώς, πολύ νωρίς. Απευθύνοντας με συγκίνηση το χαιρετισμό μας στην οικογένεια του Γκράμσι, οι σκληρά χτυπημένες τάξεις μας θα ενωθούν ακόμα περισσότερο. Και ορκιζόμαστε όλοι, ενωμένοι όπως ένας άνθρωπος, να παλέψουμε μέχρι τέλους, επικεφαλής του προλεταριάτου και του ιταλικού λαού, ώστε η χώρα μας να κατακτήσει την ελευθερία της, ώστε το Λαϊκό Μέτωπο να νικήσει και στην Ιταλία.

Η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας

***

Συλλυπητήριο τηλεγράφημα προς την ΚΕ του Κ.Κ. Ιταλίας

Η δολοφονία του Γκράμσι, ιδρυτή και ηγέτη του κόμματός μας, οδηγού και παραδείγματος για τον ιταλικό λαό, δασκάλου και μάρτυρα της ελευθερίας, γεμίζει τις καρδιές μας με λύπη και θυμό. Αυτός ο θάνατος που μεθοδικά προετοίμαζε ο Μουσολίνι, είναι ο επίλογος έντεκα χρόνων απερίγραπτων φυσικών και ψυχολογικών βασανιστηρίων που έκαναν το Γκράμσι ίσο με τους μεγάλους μάρτυρες της ιστορίας του ανθρωπίνου είδους. Πρόκειται για το μεγαλύτερο έγκλημα που διέπραξε η φασιστική τυραννία.Ο ιταλικός λαός, οι εργαζόμενοι και τα ελεύθερα πνεύματα ολόκληρου του κόσμου θα διατηρήσουν άσβηστη τη μνήμη της ζωής και του έργου του Αντόνιο Γκράμσι, του ηγέτη, του παραδείγματος και του μάρτυρα. Το κόμμα μας θα ανεβάσει ακόμα πιο ψηλά τη σημαία του Γκράμσι, τη σημαία της ελευθερίας και του σοσιαλισμού. Ο σύντροφος Γκράμσι, ο πιο μεγάλος Ιταλός του αιώνα, συμβολίζει με τη θυσία του τις απερίγραπτες θυσίες των παιδιών του λαού στα μέτωπα του αγώνα – στην Ιταλία, όπως και στην Ισπανία, στις φυλακές όπως και στους τόπους εξορίας. Δεν θα επιτρέψουμε στο φασισμό να συνεχίσει το άτιμο έργο του, να ξεσπάσει το μένος του ενάντια στους Τερατσίνι, Σκοτσιμάρο και σε τόσους άλλους ηγέτες της ιταλικής εργατικής τάξης. Η δολοφονία του Γκράμσι ας ξυπνήσει στην καρδιά όλων των Ιταλών την ιερή πίστη στην ελευθερία. Το κόμμα μας θα αναδειχθεί σε άξιο κληρονόμο του ιδρυτή και ηγέτη του.

Έρκολι, Μαραμπίνι, Φαρίνι, Λεόνε, Τζερμανέτο, Λοβερά, Βίνια, Νέρι, Ρομπότι, Φαρίνα, Παστόρε, Μοντανιάνα Ρίτα, Μαλταγλιάτι, Μενότι.

***

Η ζωή ενός μεγάλου επαναστάτη

Μόσχα, 29 Απρίλη

Ο Αντόνιο Γκράμσι γεννήθηκε στη Σαρδηνία (Ιταλία), το 1891, σε μια οικογένεια φτωχών αγροτών. Πολύ νέος, πήγε στη βιομηχανική πόλη του Τορίνο και, με μεγάλες στερήσεις, σπούδασε στο πανεπιστήμιο αυτής της πόλης.

Στο Τορίνο, συνδέθηκε με το εργατικό κίνημα και προσχώρησε προπολεμικά στο ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Έγινε κατάτη διάρκεια του πολέμου αρχισυντάκτης του τορινέζικου οργάνου του σοσιαλιστικού κόμματος, της “Κραυγής του Λαού”, έπειτα της τορινέζικης έκδοσης του κεντρικού οργάνου του κόμματος. Εκείνη την περίοδο, αγωνίστηκε δραστήρια στη συνεπή επαναστατική πτέρυγα του ιταλικού σοσιαλιστικού κόμματος, συμμετείχε ενεργά στην καθοδήγηση της γενικής απεργίας και στην εξέγερση στο Τορίνο ενάντια στον πόλεμο το 1917 και εκλέχτηκε από τα επαναστατικά στοιχεία αυτής της πόλης για την παράνομη συνδιάσκεψη της αριστερής πτέρυγας του σοσιαλιστικού κόμματος που διεξήχθη την ίδια χρονιά στη Φλωρεντία.

Από το κίνημα των καταλήψεων εργοστασίων το 1920 (πηγή)

Μετά τον πόλεμο, το 1919, ίδρυσε στο Τορίνο μία δημινιαία εφημερίδα, τη “Νέα Τάξη”, γύρω από την οποία σχηματίστηκε και αναπτύχθηκε ένα ισχυρό κίνημα εργοστασιακών συμβουλίων το οποίο ήταν, μεταπολεμικά, η πιο συνεπής απόπειρα της ιταλικής εργατικής τάξης να οργανώσει, κατά το παράδειγμα της Οκτωβριανής επανάστασης, τον αγώνα για την ανατροπή της αστικής τάξης και την κατάκτηση της εξουσίας.

Βασιζόμενος στη μελέτη των έργων του Λένιν και στην εμπειρία της Οκτωβριανής επανάστασης, ο Γκράμσι ανέπτυξε το 1920 μία πλατφόρμα για τη δημιουργία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας που ο Λένιν, στο 2ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, χαρακτήρισε ως την πλέον κοντινή με τις θέσεις του μπολσεβικικσμού. Επικεφαλής της ομάδας της “Νέας Τάξης”, ο Γκράμσι έπαιξε έναν ρόλο πρώτης τάξης στον αγώνα ενάντια στο ρεφορμισμό και ενάντια στον κεντρισμό (Σεράτι) για τη δημιουργία του Κομμουνιστικού Κόμματος στην Ιταλία.

Μετά την ίδρυση του κόμματος, το 1921, ο Γκράμσι, όντας μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του, ενεπλάκη στον αγώνα ενάντια στην οπορτουνιστική τάση της άκρας αριστεράς που προσωποποιούσε ο Μπορντίγκα, ο οποίος βρίσκεται σήμερα στις θέσεις του αντεπαναστατικού τροτσκισμού και ζει ήσυχα στην Ιταλία υπό την προστασία της φασιστικής αστυνομίας με την ο ποία συνεννοείται πολύ καλά. Στην πάλη ενάντια στον ακροαριστερό οπορτουνισμό, ο Γκράμσι μελέτησε βαθιά τα προβλήματα στρατηγικής και τακτικής της προλεταριακής επανάστασης στην Ιταλία. Κατά τη διάρκεια της κρίσης που προκλήθηκε από τη δολοφονία του σοσιαλιστή Ματεότι από τους φασίστες, καθοδήγησε με ικανότητα την πολιτική του κόμματος, συγκεντρώνοντας τα πυρά ενάντια στο φασισμό, καταπολεμώντας τα διστακτικά στοιχεία της δημοκρατικής μικροαστικής τάξης που συνθηκολόγησαν απέναντι στο φασισμό, φοβούμενα την ανάπτυξη του μαζικού κινήματος.

Εκείνη την περίοδο, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας έκανε, υπό την καθοδήγησή του, τα πιο σημαντικά βήματα στο δρόμο της μπολσεβικοποίησής του και της κατάκτησης των μαζών. Τα καλύτερα στελέχη του ιταλικού κόμματος εκπαιδεύτηκαν από το Γκράμσι. Κατά τη διάρκεια αυτής της πάλης, ο Γκράμσι συνελήφθη στη Ρώμη, το Νοέμβρη, όπου προετοίμαζε τη δήλωση της κομμουνιστικής κοινοβουλευτικής ομάδας στην Εθνοσυνέλευση ενάντια στα έκτακτα μέτρα που λάμβανε ο φασισμός.

Καταδικάστηκε το 1928 σε 20 χρόνια κάθειρξης, η οποία αργότερα μειώθηκε σε 10 χρόνια, με αμνηστία. Όντας στη φυλακή και δεομένης της κακής κατάστασης της υγείας του, πολλές φορές κινδύνευσε η ζωή του. Χάρη στην πάλη του διεθνούς προλεταριάτου, οι φασίστες δήμιοι υποχρεώθηκαν, το 1934, να βελτιώσουν λίγο την κατάστασή του όμως, στην πράξη, παρέμενε πάντοτε σε καθεστώς φυλάκισης. Πέθανε στα χέρια των φασιστών δολοφόνων που είχαν σκοπό να δώσουν τέλος στη ζωή του η οποία ήταν ολόκληρη αφοσιωμένη στην υπόθεση του προλεταριάτου, στην πάλη ενάντια στο φασισμό, στην επανάσταση.

Πηγή: La Correspondance Internationale, γαλλική έκδοση, 1η Μάη 1927, φ.19, σ.σ. 484486

 

Για τον απολογισμό της ΚΟΕ 2012 – 2015: οι εκλογές του 2012 & η συζήτηση για ΣΥΡΙΖΑ – κόμμα

Στα δύο προηγούμενα κείμενα σχετικά με την τακτική που υιοθετήθηκε εντός και εκτός ΚΟΕ λίγο πριν και κατά τη διάρκεια του 3ου συνεδρίου της το Μάρτη του 2012, αναδείχτηκε ότι η δημιουργία του κατάλληλου ψυχολογικού κλίματος μπορεί να παραλύσει ή να αποπροσανατολίσει μέλη μιας κομμουνιστικής οργάνωσης, δηλαδή, άτομα που θα πρέπει να επαγρυπνούν για να αποτρέπουν αντίστοιχες καταστάσεις στην καθημερινή τους πάλη (δηλαδή, εκτός οργάνωσης). Το κλίμα αυτό, με τις δύο πτυχές (ο “μπαμπούλας” του εσωτερικού εχθρού και το τεχνητό “φιλικό” κλίμα), όταν φέρνει τη “νίκη” σε όποιον θέλει να εκμεταλλευτεί μία οργάνωση, είναι επόμενο να συνεχιστεί και το επόμενο διάστημα, και να τον αποθρασσύνει περισσότερο. Για παράδειγμα, είδαμε στο προηγούμενο κείμενο το πραξικόπημα Ρινάλντι, όπου δημοσίως διαστρέβλωσε τη συνεδριακή απόφαση μόνο για εκλογική συμμετοχή στο Σύριζα, σε πλήρη συμμετοχή. Άλλωστε, όταν δεν συζητείται ένα ζήτημα, το οποίο, μάλιστα, θα έπρεπε να απολογιστεί (εν προκειμένω, στο συνέδριο, έστω και μόνο λόγω του ότι η συντριπτική πλειοψηφία των μελών δεν πάταγε στο Σύριζα), τότε, είναι προφανές ότι τον όποιο πραξικοπηματία τον βολεύει η συνέχιση της ίδιας κατάστασης.

Όταν, όμως, σε μια κομμουνιστική οργάνωση δεν υπάρχει ειλικρινής συμφωνία (η οποία, βάσει δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, αποτυπώνεται και με ψηφοφορία), αυτό διαπαιδαγωγεί τα μέλη σε μια κατάσταση όπου κοροϊδεύονται μεταξύ τους· και η οργάνωση, έχοντας μειωμένες απαιτήσεις από τα μέλη της, λαμβάνει χαρακτηριστικά υποκριτικών “αριστερών” κομμάτων τύπου ΣΥΝ, δεν είναι κομμουνιστική. Πέραν της αλληλοκοροϊδίας όμως, είναι λογικό να δημιουργείται και ένας σιωπηρός “εμφύλιος”, αφού υπάρχουν καταστάσεις εκμετάλλευσης και γκρίνιας. Και εδώ δεν γίνεται λόγος μόνο για τον “εμφύλιο” που προκαλείται λόγω οργής για τις “στελεχάντζες” που έκαναν κήρυγμα στα μέλη να πηγαίνουν στον τοπικό Σύριζα ενώ τα ίδια ούτε που είχαν γραφτεί (ακόμα και μετά την αναστολή του ’13, την οποία προωθούσαν). Αυτός ο “εμφύλιος” προκαλείται στη βάση. Δημιουργείται μία οργάνωση βάσης στην οποία ο ένας σύντροφος, παρότι π.χ. διαφωνεί με το Σύριζα, θεωρεί όμως κομματικό καθήκον να πάει στην τοπική του Σύριζα, και ο άλλος, ο “θεωρητικός” “αντιτριτοδιεθνιστής”, ούτε που πατάει, αφού ξέρει πως το κορόιδο θα βγάλει τη “δουλειά”. Κάποια στιγμή, βέβαια, και το κορόιδο θα σταματήσει να πηγαίνει και, ενίοτε, αποχωρεί, συχνά ταυτίζοντας την κομμουνιστική οργάνωση με τις ελεεινότητες του κάθε περισπούδαστου “γραμμιτζή” του “Δρόμου”, ο οποίος, συμπεριφερόμενος έτσι, προξενεί μεγαλύτερη ζημιά, στην κοινωνία συνολικότερα.

Φυσικά, τέτοιες αποχωρήσεις πάντοτε καλύπτονται με νέες στρατολογήσεις από “νέα” “ακροατήρια”, τα οποία αντιστοιχούν στο επιθυμητό είδος και μέγεθος της οργάνωσης: εν προκειμένω, μία οργάνωση που μοιάζει περισσότερο με μηχανισμό εκφώνησης των “φαεινών” του κάθε “ηγέτη”, και η οποία αφήνει να εννοηθεί (στους “συμμάχους”) ότι έχει μεγαλύτερο εκτόπισμα, απλώς, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, δεν φέρνει όλα τα μέλη της στη “συμμαχία”· μία οργάνωση που τρώει από τα “έτοιμα”, μέχρι αυτά να τελειώσουν, και να ανακαλυφθεί μία νεα “κινούσα (στην πραγματικότητα, παραλυτική) ιδέα” (όπως έγινε, και το ’13, με τη θεωρία της “συμβολής”, και το ’16, με τη μετατροπή σε συνεργείο υποστήριξης του “Δρόμου”)· μία οργάνωση μικρότερων διαστάσεων, η οποία έτσι δεν “αλλάζει τα πράγματα στην αριστερά”, αφού ο δημιουργός του κλίματος εντός της οργάνωσης, βολεύεται με την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων και τις θέσεις του στην κοινωνία (εκδότης, κατά φαντασία και “με πήλινα πόδια” νο.2 του Σύριζα, ηγέτης οργάνωσης που “άμα θέλει, μας τη δείχνει”) και, άρα, τι τον νοιάζει (και γιατί, επομένως, να μην αποτελεί και αντικείμενο παζαριού) αν η οργάνωση θα είναι “μικρότερων διαστάσεων” στην κοινωνία (το αντίθετο, άλλωστε, θα μπορούσε να τον αμφισβητήσει).

Επιστρέφοντας λίγο στην “εξιστόρηση” (αν και, όπως έχει ειπωθεί στο εισαγωγικό κείμενο, αφού δεν υπάρχει στόχος εδώ για εξιστόρηση, αλλά για ανάδειξη στοιχείων τακτικής χρήσιμων – προς αποφυγή – για το μέλλον), μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, αμέσως μετά το 3ο συνέδριο υπήρξε “παλινόρθωση”. Η αλαζονία των επαγγελματικών – ιδίως – στελεχών επανήλθε. Τυχόν συζήτηση για το Σύριζα ξεχάστηκε (ιδίως αφού μπήκαμε σε προεκλογική περίοδο). Το γεγονός όμως ότι δεν υπήρξε συζήτηση ούτε για το ευρώ (παρά μόνο, στην καλύτερη, ως τριτεύον επιχείρημα στο περιορισμένο πλαίσιο δικαιολόγησης του πολιτικού διαζυγίου με κάποιους που το έθεταν πιο κεντρικά) αποκαλύφθηκε σε πανελλήνια διάσταση όταν κυκλοφόρησε το “Δελτίο Τύπου” (άλλος ένας μικρομεγαλισμός και ένδειξη “σοβαρότητας” και “οργανωμένου μαγαζιού”) για την αποκήρυξη της θέσης για το ευρώ. Το Δελτίο Τύπου, τόσο για την ύπαρξή του, όσο και για το φοβισμένο και “νομιμόφρον” ύφος του, προκάλεσε μούδιασμα στα περισσότερα μέλη, τα οποία – είδαμε – διαπαιδαγωγήθηκαν να έχουν χαλαρή σχέση με την οργάνωση συνολικότερα και να μην ασχολούνται σε καθημερινή βάση με το τι θέμα θα “ανοίξουν” τα “στελέχη”. Του Δελτίου Τύπου, άλλωστε, είχε προηγηθεί η προκήρυξη της οργάνωσης για τις εκλογές όπου μιλουσε “για μια Ευρώπη χωρίς ΕΕ”, μία έκφραση η οποία, ως συνέχεια των πραξικοπημάτων και της νομιμόφρονος δράσης, “φαγώθηκε” στην προκήρυξη για τις δεύτερες εκλογές. Η σειρά των πραξικοπημάτων σε βάρος των μελών (και της οργάνωσης και του κομμουνισμού), δεν έχει τελειωμό, οπότε δεν έχει νόημα να αναφερθούν όλα εδώ.

Όπως είναι φυσικό, η δημιουργία ενός κλίματος που επιτρέπει πραξικοπήματα, διαμορφώνει μία οργάνωση στην οποία τα μέλη, από ένα σημείο και μετά, “εξοικειώνονται” με αυτά (ιδίως λόγω της στρεβλής ανάγνωσης περί δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, τον οποίο η “ηγεσία” όποτε συμφέρει τον θυμάται). Εδώ δεν χωρά αντίλογος, με επίκληση π.χ. του ρυθμού προσαρμογής στη νέα κατάσταση (παρότι πράγματι ο ρυθμός είναι θέμα, αφορά άλλα ζητήματα, για τα οποία θα γίνει λόγος αργότερα). Όταν, για παράδειγμα, δεν συζητάς το θέμα της ανάδειξης και του απολογισμού των επαγγελματικών στελεχών, και με δεδομένο ότι μένεις (έστω και χωρίς να το συζητήσεις εντός οργάνωσης) στο Σύριζα, που θα αυξήσει σε κάθε περίπτωση τα ποσοστά του και εσύ κατά πάσα πιθανότητα θα βγάλεις βουλευτή, τότε, συνειδητά δημιουργείς μία κατάσταση, όπου, ως αποτέλεσμα του μικρομεγαλισμού που ο ίδιος προωθείς, θα ακούς “1.000€ ακατέβατα για να γίνω συνεργάτης”. Και αν αυτό είναι “μεμονωμένο” κρούσμα ελεεινότητας, οι ατομικές προσκλήσεις σε μεμονωμένους για να γίνουν στελέχη, είναι δυνατό, ιδίως σε συνθήκες μαζικής ανεργίας, πέραν της μετατροπής μίας κομμουνιστικής οργάνωσης σε ΟΑΕΔ, να προκαλέσει διχόνοια και εγωισμό σε μέλη με τα ίδια “αγωνιστικά παράσημα” στα οποία δεν υπήρξαν προσκλήσεις.

Οι εκλογές έγιναν και είναι αλήθεια ότι και τα μέλη της οργάνωσης έδωσαν μεγάλη και οργανωμένη μάχη, αλλά και ότι ο Σύριζα δεν άξιζε τη 2η θέση. Όποιος συμμετείχε στο Σύριζα γνωρίζει ότι σε χαρακτηριστικές “στιγμές”, άσχετα τι παρουσίαζαν τα ΜΜΕ (και αυτό είναι ζήτημα προς σκέψη), δεν ήταν παρών: στους “Αγανακτισμένους” οι του ΣΥΝ είχαν κατέβει με αυτοκολλητάκι “να μιλήσει ο λαός” (με εκλογές). Τους αγώνες για τα διόδια τους σνομπάραν (μόνο οι της ΚΟΕ συμμετείχαν). Στο κίνημα για την αύξηση των εισιτηρίων ήταν παρόντες ως τρίτοι παράγοντες (κύριο ρόλο έπαιζαν οι λαϊκές συνελεύσεις, και οι οποίες ήταν μη ελεγχόμενες από το ΣΥΝ). Οι δε όποιες “εκστρατείες” έκανε ο Σύριζα τη διετία 2010 – 2012 δεν ήταν ενταγμένες σε κάποιο σχέδιο κλιμάκωσης, αλλά εξυπηρετούσαν εσωτερικά σχέδια. Η σχέση του Σύριζα με τα κινήματα ήταν, επομένως, όχι άμεση, αλλά δι’αντανακλάσεως: λόγω των ΜΜΕ, αλλά κυρίως επειδή η υπόλοιπη αριστερά δεν αντιμετώπισε σωστά (και σε αντίθεση με τους μπολσεβίκους το 1917) τα μη ελεγχόμενα από αυτή κινήματα.

Με την ανάδειξη, λοιπόν, του Σύριζα στη 2η θέση δινόταν μια ιστορική ευκαιρία να καλυφθεί η απόσταση ανάμεσα στην (όποια) ΚΟΕ και το λαό, αλλά και να τροποποιηθούν οι συσχετισμοί και εντός Σύριζα, και άρα, να αλλάξει και ο Σύριζα. Ήταν τέτοια η ζήτηση για Σύριζα, που τίποτε δεν ήταν δεδομένο (πέραν της θέλησης Τσίπρα να καπελώσει το λαϊκό ποτάμι, και ο οποίος ήδη από τη βραδιά των εκλογών, μίλησε για μετατροπή του Σύριζα σε κόμμα, εντός δηλαδή του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος και κανόνων παιχνιδιού). Χρειαζόταν “μόνο” συνειδητοποίηση της ιστορικότητας των στιγμών. Δυστυχώς, επικράτησε η προσωπική “ανάγκη” κάποιων για…διακοπές, και οι οποίοι “έκλεισαν το μαγαζί”, αντί να συντάξουν σχέδιο για να “οργωθεί” από κομμουνιστές η Ελλάδα. Το Σεπτέμβρη, βέβαια, ήταν πια εμφανές ότι “το πουλάκι είχε πετάξει”. Οι κινητοποιήσεις ήταν μαζικές αλλά μικρότερες από ό,τι μέχρι το Φλεβάρη του 2012, και αμήχανες. Και η ροή προς το Σύριζα ήταν πιο “συντεταγμένη” και μεμονωμένη (και από την πλευρά της μετέπειτα Αριστερής Πλατφόρμας υπήρχε διαφωνία στο άνοιγμα του Σύριζα). Το παιχνίδι, λοιπόν, παιζόταν με τους ίδιους όρους όπως το 2011. Όμως, εντός ΚΟΕ “μεταφέρονταν” συνομιλίες του “ηγέτη” με τον “μεγάλο ηγέτη” ότι από Σεπτέμβρη θα’χαμε γενικότερα κλιμάκωση, θα καταλαμβάνονταν ως και…δημόσια κτίρια, μπλα μπλα μπλα. Φυσικά, το ποιος δούλευε ποιον είναι θέμα των ιστορικών. Όμως, και μόνο το περιεχόμενο των συνομιλιών (για το ποιος θα αναλάβει την πρωτοβουλία) δημιουργούσε ένα κλίμα αναμονής, για να ξεχαστεί και η ιστορικότητα της στιγμής. Όσο δε για το γεγονός της μεταφοράς των μεταξύ τους συνομιλιών (που μετά την αναστολή καθιερώθηκε ως περίπου υποκατάστατο της εισήγησης), ευνόητο είναι ότι δημιουργεί ένα κλίμα κουτσομπολιού και ετεροκαθορισμού μιας κομμουνιστικής οργάνωσης, αντί για την εκπόνηση δικού της σχεδίου.

Η εκπόνηση αυτόνομου σχεδίου για μια κομμουνιστική οργάνωση είναι απαραίτητη, πολλώ δε μάλλον όταν υπάρχουν αλλάγές στη διάταξη των ταξικών δυνάμεων και των πολιτικών τους φορέων. Ούτε, όμως αυτή η ταξική ανάλυση πραγματοποιήθηκε. Αντίθετα, τροχιοδεικτικές βολές άρχισαν να ρίχνονται για τις μορφές που πρέπει να πάρει το “ενιαίο κόμμα Σύριζα”. Ο ίδιος ο Ρινάλντι το Σεπτέμβρη του 2012 πέταξε και το παράδειγμα της πορτογαλικής Λαϊκής Δημοκρατικής Ενότητας (UDP) που “ανέστειλε τη δημόσια εμφάνισή της” προς χάριν του Μπλόκου της Αριστεράς (μία αναστολή που, στο αχτίφ, όπου την πρότεινε επισήμως το 2013, δήλωνε πως την είχε σκεφτεί τάχα μόλις μία μέρα πριν). Έτσι, η οργάνωση αποδέχτηκε την ατζέντα του ΣΥΝ, χάθηκε όλο το φθινόπωρο, και φτάσαμε το Νοέμβρη-Δεκέμβρη στην Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, όπου, σε αντίθεση με τον όρο που έθετε η ΚΟΕ κατά την “επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ” το Φλεβάρη του 2011 (“όχι όπως πριν”), όλα ήταν όπως πριν: με την εξαίρεση κάποιων φαντασιόπληκτων νοσταλγών των Πλατειών (και πλατειολόγων) “στελεχών” της ΚΟΕ (συν κάποιων που διόρισαν), που κυκλοφόρησαν φυλλάδιο εντός Συνδιάσκεψης με υπογραφές μόνο τα ονόματά τους (όχι της Οργάνωσης), και την ιδιότητά τους ως μελών τοπικών οργανώσεων (π.χ. “Ρινάλντι Ρούντι, τ.ο. Γαλατσίου”), θεωρώντας πως έτσι θα “επιβάλλουν” στον Τσίπρα τη δημιουργία κόμματος μελών.

Δεν είναι μόνο το ότι, σε μία κομμουνιστική οργάνωση, όταν πλέον εισάγεται και το στοιχείο της φαιδρότητας, ως μέσο για τη διάλυσή της, και το στοιχείο της υποκρισίας, ως μέσο για τη συκοφάντησή της προς τα έξω, τα πράγματα καθίστανται οριακά. Είναι ότι η προσωπική προβολή κάποιων (αυθαίρετα επιλεγμένων), και το γεγονός ότι η οργάνωση πραξικοπηματικά εφ’εξής θα προβάλεται μέσω ατομικών υπογραφών, καλλιεργεί περαιτέρω εγωισμούς και σε άλλα μέλη της τάδε κομμουνιστικής οργάνωσης (και ακόμα κι αν αποχωρήσουν, ο φουσκωμένος εγωισμός παραμένει). Ως φυσιολογικό αποτέλεσμα, επομένως, ήρθε και η αυτόνομη κάθοδος στις εκλογές στη συνδιάσκεψη του Σύριζα (για την ανάδειξη κεντρικού οργάνου) και άλλων δύο μεμονωμένων μελών της οργάνωσης.

Παρακάτω, παρατίθενται δύο κείμενα του γράφοντος, το ένα μεσούσης της προεκλογικής εκστρατείας για το στρογγύλεμα των θέσεων της ΚΟΕ, το δεύτερο αμέσως μετά, για τη σχέση ΚΟΕ-Σύριζα και τη συζήτηση Σύριζα-κόμμα. Δεν παρατίθενται με ένα σκεπτικό τύπου “εγώ τα’λεγα”, αλλά ως ένδειξη δημόσιας αυτοκριτικής, και κυρίως περισυλλογής για το αν αρκεί “να τα λέμε”, όταν καλλιεργείται ένα τέτοιο κλίμα εντός μιας οργάνωσης και όταν έχει αυτό παραλύσει τα μέλη.

***

05/06/2012

Σύντροφοι της Γραμματείας,

Αξιοποιώντας την πρόσκληση σε προγενέστερο σημείωμα για περισσότερη επικοινωνία βάσης και καθοδήγησης έχω να κάνω τις εξής παρατηρήσεις:

Το κείμενο με τίτλο «Διακήρυξη της ΚΟΕ για τις εκλογές της 17ης Ιούνη» κάνει άλματα απαράδεκτα για κομμουνιστική οργάνωση, που καθοδηγεί τη σκέψη της και δράση της από το λενινισμό.

Δεν μπορείς να μιλάς σε ένα κείμενο για συνθήματα άμεσης δράσης («Ψήφο στο Σύριζα»), συνθήματα δράσης («ανατροπή»), συνθήματα προπαγάνδας («Σοσιαλισμός») και να ξεχνάς βασικά συνθήματα ζύμωσης για τα οποία έχουμε «σκοτωθεί» και συκοφαντηθεί, όπως είναι το σύνθημα «για μια Ευρώπη χωρίς ΕΕ».

Το περίεργο είναι πως το «για μια Ευρώπη (…) χωρίς ΕΕ» υπήρχε στην εκλογική διακήρυξη για την 6η Μάη. Τώρα τι άλλαξε; Είναι οι συνειδήσεις πιο πίσω; Όχι, γιατί τότε δεν θα κάναμε το άλμα να μιλάμε για «Σοσιαλισμό», για πιο «ώριμα», δηλαδή, πράγματα.

Και τι Σοσιαλισμό, μάλιστα. Του 21ου αιώνα. Έναν τόσο πλαδαρό ορισμό.

Άρα το «ούτε βήμα πίσω», αφορά μόνο την αφίσα και το λαό. Όμως, για την ΚΟΕ, αυτή η παράλειψη δεν είναι «ένα βήμα πίσω, (για) δύο βήματα μπρος». Πρόκειται για κάτι χειρότερο.

Σύντροφοι,

Αν από το 2010 και μέχρι πρόσφατα ο κίνδυνος για «αριστερή» παρέκκλιση ήταν πιο σημαντικός, όλη η πορεία μετά ειδικά την 6η Μάη δείχνει πως ο κίνδυνος για δεξιά παρέκκλιση μπαίνει από την πόρτα πια. Δεν το μαρτυρούν μόνο τα οφθαλμοφανή παραπτώματα-καπελώματα, σαν το παραπάνω, αλλά και η προφανής απόσπαση της καθοδήγησης από τη βάση, σαν να μη διδαχτήκαμε τίποτα από τα τελευταία χρόνια, και η αδιαφορία για την οργανωτική προετοιμασία απέναντι στο νέο Σύριζα, που παύει να’ναι άθροισμα συνιστωσών: συνεπώς, εμείς πλέον δεν θα είμαστε συνιστώσα, και δεν πρέπει να γίνουμε κάτι σαν το Ξεκίνημα μέσα στο μεταπολιτευτικό ΠΑΣΟΚ ή να καταντήσουμε οργανωτικά την ΚΟΕ «Δικαίωμα» και «Γρανάζι».

Σύντροφοι,

Σας δηλώνω πως δεν θέλω να βγάλετε «δικαιωμένο» κανένα αριστεριστή και φραξιονιστή (στον οποίο δίνετε τροφή με τέτοιες συνεχείς παραλείψεις-παραπτώματα).

Σας δηλώνω πως με την ίδια αποφασιστικότητα που οι Μπολσεβίκοι καταπολέμησαν τη δεξιά παρέκκλιση αμέσως μετά την «αριστερή», με την ίδια θα την πολεμήσω κι εγώ, αν αυτή εμφανιστεί περαιτέρω, χρησιμοποιώντας κάθε τρόπο.

Σας ενημερώνω ότι κείμενο που είναι εκτός λενινιστικού πλαισίου, δεν θα το «πειράξω», προσθέτοντας ό,τι θα έπρεπε (μιας και εδώ φαίνεται πως κάποιοι προσθαφαιρούν ό,τι τους καπνίσει), απλώς ενημερώνω πως στην επόμενη συνεδρίαση ΟΒ θα επισημάνω όχι μόνο την καθυστέρηση δημοσίευσης εκλογικής διακήρυξης (10 μέρες το λιγότερο), αλλά και την ανυπαρξία της.

***

10/07/2012

Αγαπητοί σ. της Γραμματείας,

Εισακούοντας την προτροπή σας, σας γράφω για τη θέση της ΚΟΕ στο ΣΥΡΙΖΑ.

Για να εντοπιστεί η καλύτερη τοποθέτηση και πρακτική της ΚΟΕ μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να δούμε α) την κατάσταση του λαϊκού κινήματος, β) την κατάσταση των αγωνιζόμενων κοινωνικών τάξεων, γ) τα αντικειμενικά καθήκοντα της ΚΟΕ.

Η κατάσταση του (σωστά, κατ’εμάς, πολύμορφου και ασύμμετρου) λαϊκού κινήματος χαρακτηρίζεται το τελευταίο 6μηνο από την πτώση της αγωνιστικής του πτυχής και την άνοδο των νομιμόφρονων, εκλογικίστικων τάσεών του. Χαρακτηρίζεται από την πτώση του ταξικού ριζοσπαστισμού και την κυριαρχία του μικροαστικού ριζοσπαστισμού. Προσοχή: οι δύο αυτοί ριζοσπαστισμοί δεν είναι αντικρουόμενοι, όπως λέει το «ΚΚΕ». Αντίθετα, ο δεύτερος δημιουργήθηκε χάρη στον πρώτο (λόγω των εργατικών κινητοποιήσεων και παράδοσης), ο πρώτος, όμως, είναι εμποτισμένος από το δεύτερο, λόγω της χώρας στην οποία βρισκόμαστε, όπου, με καθυστερημένη και διασπασμένη την παραγωγή, με το μικροαφεντικό να μην απέχει πολύ από τον απλό εργαζόμενο, ο εργαζόμενος νιώθει πολύ «απτό» το «όνειρο» να γίνει κι αυτός αφεντικό και, συνεπώς, η μικροαστική ιδεολογία είναι κυρίαρχη και στον εργάτη, και κατ’επέκταση και στο εργατικό κίνημα.

Σε τι οφείλεται αυτή η κατάσταση; Δεν έχουμε παρά να δούμε την κίνηση των τάξεων, στην αλληλοσυσχέτισή τους.

Το Μάη του 2010, ορθώς διαπιστώναμε τη ρήξη μεγαλοαστικής-μικροαστικής τάξης, ως ιδιαίτερο στοιχείο της τρέχουσας κρίσης. Αυτό είχε συνέπειες στην ίδια τη μικροαστική τάξη, καθώς δεν μπορεί να αποτελεί ηγέτιδα δύναμη της κοινωνίας: τη διασπούσε στα τρία κομμάτια, με τις αντίστοιχες αντανακλάσεις της σε πολιτικό επίπεδο: η δημιουργία της ΔΗΜ.ΑΡ. εξέφραζε το ανώτερο στρώμα των μικρομεσαίων που άμεσα έτειναν σε άνευ όρων συμβιβασμό με τη μεγαλοαστική τάξη. Τα άλλα δύο της στρώματα, με τις ταλαντεύσεις τους (2010-2011) εκφράστηκαν μέσα από το Σύριζα των Τσίπρα-Βούτση ή δεν εκφράζονταν καθόλου πολιτικά, οπότε και παρενέβησαν με τις πλατείες, ζητώντας πολιτική εκπροσώπηση-δημοκρατία (και όχι άμεση δημοκρατία). Ο Σύριζα ήταν ο μόνος «ώριμος» (σε σχέση με νεοπαγή σχήματα τύπου ΕΠΑΜ, Σπίθα, ΕΛΑΔΑ κλπ) πανελλαδικός πολιτικός οργανισμός να φιλοξενήσει τη συμμαχία αυτών των δύο στρωμάτων και (του μεγαλύτερου τμήματος) της εργατικής τάξης, και έτσι φτάσαμε στο 27%.

Αυτό το 27% αλλάζει τη σχέση μεταξύ και των τάξεων ή των στρωμάτων των τάξεων που στήριξαν το ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι, το ανώτερο εναπομείναν στρώμα των μικρομεσαίων (δεύτερο το 2010) έχει κατακτήσει την ηγεμονία. Είναι αυτό που δεν ζητά την ανατροπή του πολιτικού συστήματος, αλλά την ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών εντός του ίδιου συστήματος. Η ίδια του η κοινωνική θέση δεν του επέτρεπε, εξ ορισμού, να φτάσει τον αγώνα πέραν καποιων ορίων, ενώ η προοπτική της εξουσίας του «ανέστησε» τα πιο χαμερπή ένστικτα, της ανάληψης της (υπάρχουσας) εξουσίας, της εύκολης λύσης. Είναι, άλλωστε, το δεύτερο στρώμα των μικρομεσαίων που «δεν αντέχει άλλο» να αγωνίζεται κινηματικά (όσο, τέλος πάντων, αγωνίστηκε δύο χρόνια), «κουράστηκε», είναι έτοιμο για έναν συμβιβασμό με το «ρεαλισμό» των μνημονίων.

Έτσι, προωθούν οι πολιτικοί εκφραστές του στρώματος αυτού τον ΣΥΡΙΖΑ-Κόμμα.

Ο Σύριζα-κόμμα, όμως, σημαίνει αναστήλωση του κομματικού-κομματοκεντρικού συστήματος, και κατ’επέκταση, σημαίνει τη διάσωση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Ούτως ή άλλως, ο Συριζα του 4,5% είχε ισχυρή την πτέρυγα της ανατροπής μόνο των πολιτικών συσχετισμών (Παπαδημούληδες, τροτσκιστές). Και τώρα, η φιλολογία για Σύριζα-κόμμα ενισχύει αυτή την τάση- πτέρυγα, ακόμα κι αν λένε τα εισηγητικά μας κείμενα πως θέλουμε έναν Σύριζα όχι κόμμα αλλά «κίνημα με μορφή κόμματος».

Όμως, ένας Συριζα-κόμμα είναι βλαπτικός για το ίδιο το λαϊκό κίνημα. Πρώτον, επειδή προσπαθεί να το εγκλωβίσει σε μια μόνο μορφή του, την κομματική. Αυτό αντικρούει την άποψή μας πως το μαζικό κίνημα άλλαζε μορφές συνεχώς, και ήταν ασύμμετρο. Πρόκειται πραγματικά για μια κλίνη του Προκρούστη, όπου θα προσδοκούμε να μετατρέψουμε την εκλογική μας επιρροή σε αγωνιστές δια μιας, ενώ τους πιο προχωρημένους ψηφοφόρους ή αγωνιστές, να τους εγκλωβίσουμε σε ένα πιο light πολιτικό φορέα από όσο αντέχει η σκέψη τους και η δράση τους, μόνο και μόνο για να χωρέσουν και οι δύο κατηγορίες ψηφοφόρων (το κοινό γνώρισμα και των δυο).

Από την άλλη, ο Συριζα-κόμμα είναι βλαπτικός για το ίδιο το Πολιτικό και Κοινωνικό Μέτωπο(ΠΚΜ) που προάγουμε (ή ξεχάσαμε πια;): στο πολιτικό του σκέλος, επειδή, ταυτίζοντας εμπράκτως το ΠΚΜ με το ΣΥΡΙΖΑ εμποδίζουμε την περαιτέρω επέκτασή του με άλλες μικρότερες ομάδες, δεξιότερα και αριστερότερα του Συριζα. Στο κοινωνικό σκέλος, οι συνέπειες είναι ακόμα πιο προφανείς, αφού, αντί να ξεκινήσουμε μετεκλογικά άμεσα την ανάσχεση της πτώσης του αγωνιστικού κινήματος, σπαταλάμε το υπαρκτό ανθρώπινο αγωνιστικό δυναμικό για την ενίσχυση του κομματοκεντρικού αγώνα, και προάγουμε την περαιτέρω «διαφθορά» των εν δυνάμει αγωνιζόμενων με τον κομματοκεντρισμό, αντί να συμβάλλουμε στην αγωνιστική διαπαιδαγώγισή τους. Έτσι, μειώνουμε τις δυνατότητες ανάπτυξης των κοινωνικών κινημάτων και τα «μαραίνουμε» στην πράξη.

Αγνοούμε, εν τέλει, τη φύση του Συριζα, που είναι μια ταξική συμμαχία. Με επικεφαλής της, όμως, τη μικρομεσαία τάξη, οικοδομούμε, παρά τις αγνές προθέσεις, ένα Σύριζα Μπάαθ, έναν Σύριζα κορπορατιστικό, με αφεντικά και εργαζόμενους στο ίδιο κόμμα, έναν Σύριζα –όσο κι αν ακούγεται ακραίο- μουσολινικό.

Για να δικαιολογηθεί δε η μετατροπή του Συριζα, από σ. παρουσιάζονται ως πετυχημένα τα πλέον αποτυχημένα και άσχετα μοντέλα:Η PLO των συμφωνιών του Όσλο, το Εκουαδόρ με πολιτικούς κρατούμενους από το ΜΛΚΚ Εκουαδόρ (σχεδόν αδελφό μας κόμμα, με παρόμοια τακτική), ή η Βενεζουέλα, όπου, τουλάχιστον εκεί, έχει αγγιχτεί το ζήτημα της εξουσίας που στηρίζεται από την κάνη των όπλων. Τα δε ευρωπαϊκά παραδείγματα είναι παραδείγματα ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΗ. Το Μπλόκο της Πορτογαλίας δύο χρόνια τώρα είναι δύναμη-ανάχωμα του ριζοσπαστισμού, αφού μέχρι και απεργοσπασίες διεξάγει, ενώ η «εσωτερική δράση» των συνιστωσών του, αφού η εξώστρεφη απαγορεύεται, είναι ανύπαρκτη και σύντομα θα αποτελέσει παρελθόν, όπως μας είπε ο σ. που ήρθε για το φεστιβάλ. Η δε γερμανική «Αριστερά» είναι οριακά αριστερότερη της Δημ.Αρ. και δεν εκπροσωπεί τη γερμανική εργατική τάξη.

Φυσικά, τα παραπάνω δεν σημαίνουν πως δεν πρέπει να υπάρχει η ταξική συμμαχία που έχει πολιτικό εκφραστή το ΣΥΡΙΖΑ. Το θέμα, όμως, είναι η ΗΓΕΜΟΝΙΑ σε αυτό το μέτωπο. Και για να μην γίνει το μέτωπο αυτό φασιστικό, θα πρέπει να υπάρξει ένα πολιτικό κόμμα της εργατικής τάξης (ή μια οργάνωση με τα χαρακτηριστικά του) που να ασκεί όχι μόνο την ιδεολογική-πολιτική ηγεμονία (που αυτό, σε κάποιο βαθμό το πετύχαμε τους τελευταίους μήνες), αλλά και την ιδεολογική-κοινωνική ηγεμονία, να εμπνέει δηλαδή την επαναστατική-ανεξάρτητη-λεβέντικη στάση ζωής.

Αυτό είναι το καθήκον που θα έπρεπε να έχει η ΚΟΕ εντός και εκτός του ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως, απασχολούμενη με την οικοδόμηση του υπαρκτού ΣΥΡΙΖΑ, ενισχύει τον παρασιτισμό της έναντι αυτού, που σωστά διαπιστώναμε στο 3ο συνέδριο. Έπειτα, εγκλωβίζει την πολιτική της γραμμή, που είναι πλατύτερη και του ΣΥΡΙΖΑ του 27%. Όποιος λέει ότι μέσω του γερού Σύριζα ευνοείται η ΚΟΕ, ξεχνά πως η γερή ΚΟΕ από το Γενάρη και μετά ήταν που ευνόησε το Συριζα. Βλάπτουμε, λοιπόν, και το ΣΥΡΙΖΑ, αν αμελούμε την ΚΟΕ.

Επιπροσθέτως, διαπαιδαγωγεί στη λογική της ανάθεσης περαιτέρω τα μέλη της, που το πληρώσαμε τρία χρόνια τώρα. Ακόμα, ενισχύει μια εσώστρεφη διαδικασία, εκ νέου αποκοπτόμενη από τις επιρροές της (μη συριζικές κατ’ανάγκη), που μετά βίας ξαναποκτήσαμε με τη συζήτηση για το 3ο συνέδριο, και για τις οποίες μόλις πέρσι το καλοκαίρι κλαιγόμασταν για το ότι τις είχαμε χάσει. Εξάλλου, σταματά και τη διαδικασία ανασυγκρότησής της, που είναι η πλέον εξώστρεφη (αφού η κοινωνία αυτά βιώνει στην καθημερινή της ζωή): την αύξηση της οργανωτικότητάς της, την άνθιση των εσωτερικών διαδικασιών, τη δημιουργία επιτροπών και τις προσωποποιημένες ευθύνες, την τακτική λογοδοσία, τη διαφάνεια στα οικονομικά και τους αποσπασμένους. (Ειδικά το τελευταίο, όσο καθυστερεί, δημιουργεί σε ουκ ολίγους συντρόφους, και ειδικά όσους οικονομικά είναι σε άσχημη κατάσταση, την αίσθηση δημιουργίας μιας νέας κλίκας, ενισχύοντας τον ατομικισμό τους. Σιωπώντας επί του θέματος, αυτό πετυχαίνετε). Επίσης, οι δύο σημαντικές αποφάσεις περί «στροφής στην εργατική τάξη» και «λειτουργία υπό όλες τις συνθήκες», ξεχνιούνται, μέσα από τη «μέθη» για το 27%.

Ακόμα μεγαλύτερο χτύπημα ήταν οι πραξικοπηματικές «αποφάσεις της ΠΣΕ», που, με την αμφισημία τους, αναφορικά με την ΚΟΕ σημαίνουν ως και τερματισμό του Resistance και του Δρόμου. Φυσικά, έτοιμο είναι και το πρόσχημα, περί «οικονομικής ζημιάς, υπονόμευσης από τα μέλη κλπ κλπ».

Θα μπορούσαν φυσικά να συνδυαστούν τα δύο καθήκοντα, οικοδόμησης της ΚΟΕ και του νέου Συριζα, με στόχο έναν Σύριζα γύρω από έναν κομμουνιστικό πυρήνα, την ΚΟΕ. Θα μπορούσε ιδιαίτερο βάρος από τα μέλη της ΚΟΕ να δίνεται στη δημιουργία Συριζα στις εργατολαϊκές συνοικίες, όχι «παντού» (όπου θα παίζουμε δευτερεύοντα ρόλο). Θα μπορούσε αυστηρά να μην «αποσπαστούν» αγωνιστές μας από τα λαϊκά κινήματα για να χτίζουν το Συριζα-Κόμμα, αλλά να γίνει το αντίθετο, με μια καλύτερη κατανομή των σ. Θα μπορούσαν οι λογοδοσίες των οργάνων να ξεκινήσουν ήδη. Ποιον θα πείραζε αυτό;

Έχω μόνο να πω πως ποτέ δεν πέτυχε μακροπρόθεσμα η απόπειρα καταστολής της πολιτικής έκφρασης της εργατικής τάξης. Κι αν δεν ασχοληθούμε σοβαρά με αυτή, τότε, χαρίζουμε εργατιά στη Χρυσή Αυγή. Επίσης, θεωρώ πως όποιος δρα υπέρ της μη εφαρμογής των αποφάσεων του 3ου συνεδρίου βλάπτει συνειδητά την ΚΟΕ. Η ΚΟΕ, όμως, είναι αντικειμενική κοινωνική αναγκαιότητα. Έτσι, η ανεξάρτητη-δημόσια υπόστασή της θα υπάρχει μέχρι να υπάρξει νέο επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης. H ΚΟΕ θα συνεχίσει, όχι ως αποτέλεσμα μιας «δυστυχισμένης συνείδησης». Αλλά επειδή η ύπαρξή της δεν θα σταματήσει εξαιτίας καμίας «ευτυχισμένης ασυνειδησίας», παράγωγης ενός εκλογικού ποσοστού (για το οποίο και εγώ προσπάθησα).