ΜΛΚΚ Εκουαδόρ: Το άκυρο στο 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών – ένας επιφανειακός ριζοσπαστισμός

Η πολιτική του “ούτε – ούτε” έχει μία μεγάλη ιστορία στις τάξεις του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος. Και, δυστυχώς, τις περισσότερες φορές όταν υιοθετήθηκε, προκάλεσε μεγάλη ζημιά στο κίνημα. Δεν είναι πάντοτε απορριπτέα αυτή η στάση. Πρέπει, όμως, να λαμβάνεται πάντοτε υπόψη ο συσχετισμός δύναμης και η δυναμική που προκαλείται είτε από τη μία (υιοθέτηση του “ούτε – ούτε”) είτε από την αντίθετη στάση, αν βέβαια αυτή η στάση συνοδευτεί από ανάληψη πρωτοβουλιών. Για παράδειγμα, αν η απόρριψη του διλήμματος οδηγεί στην ανάληψη πρωτοβουλιών που αντικειμενικά δημιουργούν ένα νέο δίλημμα στη γενικότερη εικόνα, τότε πρέπει να υιοθετηθεί. Για παράδειγμα, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι επαναστάτες διεθνιστές που δεν κράτησαν (με τη μη προσχώρηση είτε στο αγγλογαλλορωσικό είτε στο γερμανικό στρατόπεδο) μία στάση απλώς συνεπή με τις αρχές τους, αλλά όρισαν και καθήκοντα για δημιουργία μίας νέας Διεθνούς και για την επανάσταση, μπόρεσαν να προκαλέσουν μία νέα διαίρεση στον κόσμο, ανάμεσα στο σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό. Αντίθετα, τη δεκαετία του ’70, οι επαναστάτες κομμουνιστές που δεν έκαναν ορθή εκτίμηση των τάσεων στη διεθνή σκηνή και αρκέστηκαν στο “ούτε – ούτε” που αντιστοιχούσε στη δεκαετία του ’60, μη ορίζοντας, όπως και όσοι κινήθηκαν αντίθετα, αντίστοιχα καθήκοντα, οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο και στη διάλυση.

Τα ίδια ισχύουν και στη στάση στην εγχώρια πολιτική σκηνή. Το άκυρο είναι ένας γλυκός πειρασμός από άποψη διατήρησης της ιδεολογικής αγνότητας, είναι όμως και μία σειρήνα που συχνά οδηγεί στο αντίθετο από το στόχο που υποδείκνυε ο Λένιν: στην αποχώρηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος από το πολιτικό σκηνικό (άσχετα αν πιθανά γίνεται λόγος ως και για την ύπαρξη στόχου για εξουσία, έτσι αποκομμένου από τις πολιτικές εξελίξεις και την αξιοποίηση των δυνατοτήτων που αυτές προσφέρουν στο κίνημα). Η Λαϊκή Ενότητα στο Εκουαδόρ συμμετέχει ενεργά και στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών εντοπίζοντας τον κύριο εχθρό του εργατικού και λαϊκού κινήματος (βίντεο ενάντια στο «άκυρο»)

Το Εκουαδόρ, από αυτή την άποψη, είναι μία χαρακτηριστική περίπτωση, όπου το “ούτε – ούτε” ευνοεί τη διαιώνιση της υπάρχουσας κατάστασης τόσο στην πολιτική σκηνή της χώρας, όσο και στο εργατολαϊκό κίνημα, με δεδομένο ότι το κίνημα αρχικά είχε υποστηρίξει την άνοδο του Κορρέα στην προεδρία της χώρας, αργότερα πέρασε σε μία στάση ουδετερότητας και ψυχρότητας, και τώρα, με δεδομένη την απόκτηση καθεστωτικών χαρακτηριστικών από αυτόν, τα οποία πλήττουν το χώρο δράσης του κινήματος, αλλά και την ανεξαρτησία και τη μαχητικότητα του κινήματος, είναι αναγκαστικό να επιλεγεί μία “παράταιρη” κατά πολλούς ρεφορμιστές (που βλέπουν εξελικτικά την έλευση του σοσιαλισμού) ψήφος. Το παρακάτω άρθρο από το Μαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Εκουαδόρ (στις προεδρικές συμμετείχε στη Λαϊκή Ενότητα με υποψήφιο τον Πάκο Μονκάγιο που βγήκε 4ος), εξηγεί γιατί το “ούτε – ούτε” πρέπει να το κρίνουμε κάθε φορά με βάση την εκάστοτε συγκεκριμένη συγκυρία.

***

ΜΛΚΚ Εκουαδόρ: Το άκυρο στο 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών – ένας επιφανειακός ριζοσπαστισμός

Η τέχνη της επαναστατικής πολιτικής έγκειται στην ικανότητα να κατανοούμε με απόλυτη αντικειμενικότητα την πραγματικότητα που υπάρχει σε μια συγκεκριμένη στιγμή στην κοινωνία και, μπροστά σε αυτή, να καθορίζουμε μία ορθή στάση – σύμφωνη με τις ιδεολογικόπολιτικές αρχές – η οποία να συμβάλλει στην υλοποίηση των στρατηγικών στόχων, δηλαδή, στην περίπτωσή μας, στην κατάκτηση της εξουσίας από πλευράς της εργατικής τάξης για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Με τη μια ή την άλλη διατύπωση, ανάμεσα σε όσους θεωρούν εαυτόν αριστερό σίγουρα υπάρχει συμφωνία με την παραπάνω πρόταση. Ωστόσο, κατά την υλοποίησή της, παρουσιάζονται δυσκολίες, γιατί σε διάφορες περιστάσεις ο βολονταρισμός και ο υποκειμενισμός επικρατούν της αντικειμενικής ανάλυσης. Αυτό δυστυχώς συμβαίνει στις τάξεις κάποιων αριστερών και δημοκρατικών διανοούμενων, οι οποίοι επιδιώκουν να επαναλάβουν την πολιτική στάση που το λαϊκό κίνημα και οι αριστερές οργανώσεις υιοθέτησαν σε προηγούμενες εκλογές, παρότι λάμβαναν χώρα σε διαφορετική συγκυρία.

Με μια επιφανειακή στάση ταξικής ανεξαρτησίας καλούν σε άκυρη ψήφο, γιατί “δεν είναι δυνατό να δώσουμε ψήφο σε έναν τραπεζίτη”. Αν δει κανείς τυπικά το πολιτικό σκηνικό της χώρας, δηλαδή χωρίς να λάβει υπόψη, μεταξύ άλλων, τον συσχετισμό των υπαρχουσών δυνάμεων και τη δυνατότητα της πρόκλησης μίας αλλαγής σε αυτόν, που με κάποιο τρόπο να δημιουργεί καλύτερες συνθήκες για δράση και αγώνα· τις ιδεολογικές, πολιτικές και οργανωτικές συνθήκες στις οποίες βρίσκεται το λαϊκό κίνημα· τις αντιθέσεις στους κόλπους της κυρίαρχης τάξης· την κατάσταση πνευμάτων των μαζών οι οποίες επιδιώκουν μια αλλαγή στη χώρα, τότε είναι εξηγήσιμο το ότι καταλήγουν σε ένα τέτοιο συμπέρασμα, επιφανειακά ριζοσπαστικό, όμως εσφαλμένο.

Διαδήλωση που οργάνωσε το ΜΛΚΚ Εκουαδόρ το 2012 (πηγή)

Η άκυρη ψήφος είναι ένα από τα χαρτιά με τα οποία παίζει ο Κορρεϊσμός. Αν δεν του είναι εφικτό να αποσπάσει την ψήφο του εκλογικού σώματος, επιδιώκει αυτή, τουλάχιστον, να μην πάει στον αντίπαλό του, για τον οποίο αναπτύσει έναν πολιτικό λόγο δήθεν αντιολιγαρχικό.

Το σημερινό πολιτικό σκηνικό της χώρας είναι τέτοιο που η απόφαση για φραγμό στο δρόμο του Κορρεϊσμού μέσω της ψήφισης του Λάσσο ανταποκρίνεται πλήρως στις πολιτικές ανάγκες του εργατικού και λαϊκού κινήματος και στην πραγματική δυνατότητα της πρόκλησης μιας αλλαγής στο συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, από την οποία να μπορεί το εργατικό και λαϊκό κίνημα να επωφεληθεί για να προχωρήσει τη διαδικασία ανασύνθεσης των δυνάμεών του, ώστε να συνεχίσει τον αγώνα για τα δικά του ιδιαίτερα συμφέροντα. Είναι μία ψήφος αναγκαστική, όμως αναγκαία.

Το κύριο άρθρο της εβδομαδιαίας εφημερίδας Εn Marcha, οργάνου του Μαρξιστικού – Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Εκουαδόρ, φύλλο 1763,15-21 Μάρτη 2017.

Βλ. επίσης:

ΜΛΚΚ Εκουαδόρ: Γιατί ψήφος στον Λάσσο και όχι στον εκπρόσωπο του Κορρεϊσμού

Ανακοίνωση της Λαϊκής Ενότητας για το 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών: «Κάτω ο Κορρέα!Κάτω!»

Για τον πολιτικό αγώνα που οδήγησε στον Οκτώβρη (Στάλιν: Έμειναν πίσω από την επανάσταση & Τι περιμέναμε από τη συνδιάσκεψη;, 04-06/05/1917)

Στο όγδοο μέρος του αφιερώματος για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση, το οποίο επικεντρώνεται στον πολιτικό αγώνα που προηγήθηκε αυτής, με την ανάδειξη και εκμετάλλευση των λαθών των αντιπάλων και τη διατύπωση (ή και απόσυρση) των κατάλληλων κάθε φορά συνθημάτων, υπάρχουν δύο κείμενα του Στάλιν, παρμένα από τον 3ο τόμο των Άπαντών του (περίοδος Μάρτη – Οκτώβρη 1917), επίκαιρα για το σήμερα. Το πρώτο έχει να κάνει με το ζήτημα της ταχύτητας προσαρμογής στις εξελίξεις, κάτι που προϋποθέτει και την αναγνώριση της αλλαγής της κατάστασης. Με αφορμή το ότι η Εκτελεστική Επιτροπή του Σοβιέτ συγκρατούσε το επαναστατικό κίνημα, και όσον αφορά τη συναδέλφωση των εργατών των αντίπαλων στρατοπέδων στο μέτωπο του πολέμου, και όσον αφορά την κατάληψη γης, ο Στάλιν αναδεικνύει ότι ακόμα και στο μέτωπο της επανάστασης μπορεί να αλλάξει ο επικεφαλής του κατά καιρούς, ως αποτέλεσμα της αλλαγής της ταξικής του σύνθεσης: εν προκειμένω, ενώ στην αρχή της επανάστασης η Πετρούπολη, η πόλη, με τους εργάτες, τους μικροαστούς και την φιλελεύθερη (εξαρτημένη από τους Αγγλογάλλους) αστική τάξη ήταν στο αντιτσαρικό μέτωπο, αργότερα, με δεδομένη την αποχώρηση της φιλελεύθερης αστικής τάξης από το μέτωπο της επανάστασης, και το ότι τα σοβιέτ των δύο μεγάλων πόλεων έμεναν δέσμια από τις μικροαστικές ηγεσίες (υπό την επιρροή των Σοσιαλεπαναστατών και των Μενσεβίκων), η επαρχία άνοιγε το δρόμο, με την απαλλοτρίωση γης για την επίλυση έμπρακτων ζητημάτων. Εδώ ο Στάλιν αναδεικνύει και το ότι, σε επαναστατικούς καιρούς, χωρίς όμως να έχει έρθει ήδη η εξουσία στα χέρια των σοβιέτ, κινήσεις όπως η κατάληψη της γης, χωρίς φυσικά να απολυτοποιείται ως κίνηση, ανοίγουν το δρόμο για την επανάσταση και, συνεπώς, επ’ουδενί δεν πρέπει να τις κοιτούμε με μισό μάτι (βλ. Ελλάδα, 2011 – 12) αφού, παράλληλα, λύνουν συγκεκριμένα ζητήματα του λαού, καθιστώντας του πιο απτή, οικεία και ελκυστική την επανάσταση.

Στο δεύτερο κείμενο ο Στάλιν αναδεικνύει την αξία των ανώτατων σωμάτων των διαφόρων οργανώσεων. Τι αξία έχουν αυτά αν δεν απαντούν σε πρακτικά, συγκεκριμένα ζητήματα, αλλά αμπελοφιλοσοφούν; Όπως έχουμε δει και στην Ελλάδα, η αμπελοφιλοσοφία αντί για τον απολογισμό πράξεων και παραλείψεων – μίας προς μία – και αντί για τον προγραμματισμό συγκεκριμένων βημάτων για τη μεγαλύτερη σύνδεση με το λαό, όχι μόνο δεν έχει σχέση με την αριστερά και τον κομμουνισμό, ούτε του 20ού, ούτε του 21ου αιώνα, ούτε της Ρωσίας, ούτε καμίας χώρας, αλλά αντίθετα, συγκαλύπτει ευθύνες, βολεύει “ηγεσίες” και τους αντιπάλους και καθηλώνει το πολιτικό επίπεδο των μελών, αλλά και του λαού.

***

Έμειναν πίσω από την επανάσταση

Η επανάσταση προχωρεί. Η επανάσταση αναπτύσσεται καθημερινά σε βάθος και πλάτος, περνά από τη μια σφαίρα της ζωής στην άλλη και επαναστατικοποιεί έτσι όλη την κοινωνικο-οικονομική ζωή της χώρας από τη μια άκρη ως την άλλη.

Η επανάσταση εισορμά στη βιομηχανία και βάζει ζήτημα ελέγχου και ρύθμισης της παραγωγής από τους εργάτες (λεκανοπέδιο του Ντονέτς).

Η επανάσταση επεκτείνεται και στην αγροτική οικονομία και σπρώχνει στην ομαδική καλλιέργεια των εκτάσεων, που εγκατέλειψαν ακαλλιέργητες οι τσιφλικάδες, στον εφοδιασμό των αγροτών με εργαλεία και ζώα (νομός Σλίσελμπουργκ)(18).

Η επανάσταση αποκαλύπτει τις πληγές του πολέμου και την οικονομική καταστροφή που μεγάλωσε με τον πόλεμο, εισορμά στη σφαίρα της διανομής και βάζει από το ένα μέρος ζήτημα εφοδιασμού των πόλεων με τρόφιμα (επισιτιστική κρίση) και από το άλλο μέρος εφοδιασμού της υπαίθρου με βιομηχανικά είδη (εμπορευματική κρίση).

Για να λυθούν όλα αυτά και άλλα παρόμοια προβλήματα που έχουν ωριμάσει απαιτείται η μεγαλύτερη πρωτοβουλία των επαναστατημένων μαζών, η ενεργητική επέμβαση των Σοβιέτ των εργατών βουλευτών στο έργο της ανοικοδόμησης της νέας ζωής και τέλος το ολοκληρωτικό πέρασμα της εξουσίας στα χέρια της νέας τάξης, που είναι ικανή να βγάλει τη χώρα στην πλατιά λεωφόρο της επανάστασης.

Οι επαναστατημένες μάζες ακολουθούν κιόλας στις επαρχίες αυτό το δρόμο. Οι επαναστατικές οργανώσεις σε ορισμένα μέρη πήραν κιόλας την εξουσία στα χέρια τους (Ουράλια, Σλίσελμπουργκ), περνώντας πάνω από τα κεφάλια των επιτροπών κοινής σωτηρίας, όπως τις λένε.

Στο μεταξύ, η Εκτελεστική Επιτροπή του Σοβιέτ των βουλευτών της Πετρούπολης, που έχει για αποστολή να καθοδηγήσει την επανάσταση, κάνει, ανίσχυρη, βήμα σημειωτό, μένει πίσω, απομακρύνεται από τις μάζες και υποκαθιστά το κεφαλαιώδες ζήτημα της ανάληψης όλης της εξουσίας με το ασήμαντο ζήτημα των “υποψηφιοτήτων” στην Προσωρινή κυβέρνηση. Μένοντας όμως πίσω από τις μάζες, η Εκτελεστική Επιτροπή μένει πίσω και από την επανάσταση και δυσκολεύει την προχωρητική της κίνηση.

Έχουμε μπροστά μας δυο ντοκουμέντα της Εκτελεστικής Επιτροπής: τις “Σύντομες οδηγίες για τους απεσταλμένους των εργατών”, που πάνε δώρα στους φαντάρους στο μέτωπο, και την “Έκκληση προς τους φαντάρους του μετώπου”. Τι δείχνουν αυτά τα ντοκουμέντα; Δείχνουν και πάλι ότι η Εκτελεστική Επιτροπή μένει πίσω από τα γεγονότα, γιατί στα σπουδαιότερα ζητήματα της εποχής μας δίνει με τα ντοκουμέντα αυτά τις πιο απαράδεχτες, τις πιο αντεπαναστατικές λύσεις!

Το ζήτημα του πολέμου

Τον καιρό που η Εκτελεστική Επιτροπή λογομαχούσε με την Προσωρινή κυβέρνηση για προσαρτήσεις και επανορθώσεις, τον καιρό που η Προσωρινή κυβέρνηση σκάρωνε “διακοινώσεις” και η Εκτελεστική Επιτροπή εντρυφούσε στο ρόλο της του “νικητή”, ενώ στο μεταξύ ο καταχτητικός πόλεμος συνεχιζόταν όπως και πριν, η ζωή στα χαρακώματα, η πραγματική ζωή του φαντάρου, προώθησε ένα καινούργιο μέσο πάλης – τη μαζική συναδέλφωση. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η συναδέλφωση αυτή καθαυτή αποτελεί απλώς μια αυθόρμητη μορφή του πόθου για ειρήνη. Ωστόσο, όταν η συναδέλφωση γίνεται οργανωμένα και συνειδητά μπορεί, στα χέρια της εργατικής τάξης, να μετατραπεί σε ισχυρό όπλο, που θα επαναστατικοποιήσει την κατάσταση στις εμπόλεμες χώρες.

Και ποια είναι η στάση της Εκτελεστικής Επιτροπής απέναντι στη συναδέλφωση;

Ακούστε:

Σύντροφοι φαντάροι! Την ειρήνη δε θα την πετύχετε με τη συναδέλφωση… Οι άνθρωποι που σας διαβεβαιώνουν ότι η συναδέλφωση είναι ο δρόμος προς την ειρήνη, σας οδηγούν στο χαμό κι εσάς τους ίδιους και την ελευθερία της Ρωσίας. Μην τους πιστεύετε” (βλ. “Έκκληση”)

Αντί της συναδέλφωσης, η Εκτελεστική Επιτροπή προτείνει στους φαντάρους “να μην αρνούνται να διεξάγουν τις επιθετικές ενέργειες, που μπορεί να απαιτήσει η πολεμική κατάσταση” (βλ. “Έκκληση”). Η ουσία του ζητήματος, όπως φαίνεται, είναι ότι η “άμυνα με την πολιτική έννοια της λέξης δεν αποκλείει καθόλου τις στρατηγικές επιθέσεις, την κατάληψη νέων εδαφών κλπ. Προς το συμφέρον της άμυνας… είναι απόλυτα απαραίτητο να αναλάβουμε επιθέσεις, να καταλάβουμε καινούργιες θέσεις” (βλ. “Σύντομες οδηγίες”).

Με λίγα λόγια: για να πετύχουμε ειρήνη, πρέπει να κάνουμε επιθέσεις και να καταχτήσουμε ξένα “εδάφη”.

Αυτά είναι τα επιχειρήματα της Εκτελεστικής Επιτροπής.

Κατά τι διαφέρουν όμως οι ιμπεριαλιστικές αυτές απόψεις της Εκτελεστικής Επιτροπής από την αντεπαναστατική “διαταγή” του στρατηγού Αλεξέγιεφ, που χαραχτηρίζει τη συναδέλφωση στο μέτωπο “προδοσία” και διατάζει τους φαντάρους “να διεξάγουν ανελέητο αγώνα ενάντια στον εχθρό”;

Ή ακόμα: κατά τι διαφέρουν οι απόψεις αυτές από τον αντεπαναστατικό λόγο του Μιλιουκόφ στη σύσκεψη των αναχτόρων της αυτοκράτειρας Μαρίας, όπου ο Μιλιουκόφ ζητούσε από τους φαντάρους “επιθετικές ενέργειες” και πειθαρχία προς το συμφέρον της “ενότητας του μετώπου”;…

Το ζήτημα της γης

Όλος ο κόσμος ξέρει σχετικά με τη σύγκρουση που δημιουργήθηκε ανάμεσα στους αγρότες και την Προσωρινή κυβέρνηση. Οι αγρότες ζητούν να καλλιεργήσουν αμέσως τις εκτάσεις που εγκαταλείπουν οι τσιφλικάδες, γιατί έχουν τη γνώμη ότι αυτό είναι το μοναδικό μέσο για να εξασφαλιστεί ψωμί όχι μόνο για τον πληθυσμό των μετόπισθεν, αλλά και για το μέτωπο. Απαντώντας στην απαίτηση αυτή, η Προσωρινή κυβέρνηση κήρυξε αποφασιστικό πόλεμο στους αγρότες και έθεσε εκτός “νόμου” το αγροτικό κίνημα, κι ακόμα έστειλε επιτόπου επιτρόπους, για να περιφρουρήσουν τα συμφέροντα των τσιφλικάδων από τις “απόπειρες” των αγροτών που ενεργούν “αυθαίρετα”. Η Προσωρινή κυβέρνηση πρότεινε στους αγρότες να απέχουν από την κατάληψη της γης, ώσπου να συνέλθει η Συνταχτική συνέλευση: αυτή δα, λέει, θα λύσει όλα τα ζητήματα.

Και ποια είναι η στάση της Εκτελεστικής Επιτροπής σ’ αυτό το ζήτημα; Ποιον υποστηρίζει, τους αγρότες ή την Προσωρινή κυβέρνηση;

Ακούστε:

Η επαναστατική δημοκρατία στη μελλοντική Συνταχτική συνέλευση θα υποστηρίξει με τον πιο αποφασιστικό τρόπο… την απαλλοτρίωση της γης των τσιφλικάδων χωρίς αποζημίωση… Σήμερα όμως, ξεκινώντας από το γεγονός ότι η άμεση δήμευση της γης των τσιφλικάδων θα μπορούσε να προκαλέσει… σοβαρό κλονισμό στην οικονομία της χώρας… η επαναστατική δημοκρατία κάνει προσεχτικούς τους αγρότες και τους καλεί να αποφεύγουν κάθε αυθαίρετη λύση του ζητήματος της γης, γιατί οι αγροτικές ταραχές δε θα ωφελήσουν την αγροτιά, αλλά την αντεπανάσταση” και γι’ αυτό τους προτείνει “να μην καταλαμβάνουν αυθαίρετα τα χτήματα των τσιφλικάδων, πριν ν’ αποφασίσει η Συνταχτική συνέλευση” (βλ. “Σύντομες οδηγίες”).

Αυτά λέει η Εκτελεστική Επιτροπή.

Είναι φανερό ότι η Εκτελεστική Επιτροπή δεν υποστηρίζει τους αγρότες αλλά την Προσωρινή κυβέρνηση.

Δεν είναι ολοφάνερό ότι, παίρνοντας τέτια θέση, η Εκτελεστική Επιτροπή κατρακύλησε ως το αντεπαναστατικό σύνθημα του Σινγκαριόφ: “Περάστε χαλινάρι στους αγρότες!”;

Και γενικά, από πότε τα αγροτικά κινήματα έγιναν “αγροτικές ταραχές” και από πότε οι “αυθαίρετες λύσεις” των ζητημάτων θεωρούνται απαράδεχτες; Τι άλλο είναι τα Σοβιέτ, και μαζί τους και το Σοβιέτ της Πετρούπολης, παρά οργανώσεις που εμφανίστηκαν αυτόβουλα; Δε νομίζει η Εκτελεστική Επιτροπή ότι πέρασε πια ο καιρός που μπορούσε να ονομάζει κανείς “αυθαίρετες” τις οργανώσεις και τις αποφάσεις τους;

Η Εκτελεστική Επιτροπή μάς φοβερίζει με την “παράλυση του συστήματος εφοδιασμού σε τρόφιμα” που θα μπορούσε να φέρει η αυτόβουλη καλλιέργεια της γης των τσιφλικάδων. Να όμως που η “αυθαίρετα” δημιουργημένη επαναστατική επιτροπή του νομού Σλίσελμπουργκ, για να ενισχύσει την επισιτιστική δυναμικότητα του πληθυσμού, αποφάσισε τα παρακάτω:

Για να εξασφαλίσουμε μεγαλύτερη ποσότητα προϊόντων αρτοποιίας που η ανάγκη τους είναι πραγματικά πολύ αισθητή, οι κοινότητες πρέπει ν’ αρχίσουν να καλλιεργούν τις ελεύθερες εκτάσεις γης, που ανήκουν στις εκκλισίες και στα μοναστήρια, τις εκτάσεις που ανήκουν στην τσαρική οικογένεια, καθώς κι εκείνες που ανήκουν σε ιδιώτες”.

Τι αντίρρηση μπορεί να φέρει η Εκτελεστική Επιτροπή σ’ αυτή την “αυθαίρετη” απόφαση;

Τι άλλο μπορεί ν’ αντιπαραθέσει στη σοφή αυτή απόφαση εξόν από κούφιες φράσεις για “αυθαίρετες ενέργειες”, “αγροτικές ταραχές”, “αυθαίρετες λύσεις” κλπ παρμένες από τα διατάγματα του κ. Σινγκαριόφ;

Δεν είναι ολοφάνερο ότι η Εκτελεστική Επιτροπή έμεινε πίσω από το επαναστατικό κίνημα της επαρχίας και ότι μένοντας πίσω ήρθε σε αντίθεση με το κίνημα αυτό;…

Έτσι μπροστά μας ξετυλίγεται μια καινούργια εικόνα. Η επανάσταση αναπτύσσεται σε πλάτος και βάθος, αγκαλιάζει όλο και καινούργιες σφαίρες, εισχωρεί στη βιομηχανία, στην αγροτική οικονομία, στη σφαίρα της διανομής και βάζει στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της κατάληψης ολόκληρης της εξουσίας. Επικεφαλής του κινήματος βαδίζει η επαρχία. Ενώ τις πρώτες μέρες της επανάστασης η Πετρούπολη βάδιζε μπροστά, τώρα αρχίζει να μένει πίσω. Και δω δημιουργείται η εντύπωση ότι η Εκτελεστική Επιτροπή της Πετρούπολης επιχειρεί να σταματήσει στο σημείο που έχει φτάσει.

Σε επαναστατική όμως εποχή δεν είναι δυνατό να παραμείνει κανείς σ’ ένα σημείο, μπορεί μόνο να κινείται είτε μπροστά είτε πίσω. Γι’ αυτό, όποιος στον καιρό της επανάστασης επιχειρεί να σταματήσει, θα μείνει αναπότρεπτα πίσω, και για όποιον έχει μείνει πίσω δεν υπάρχει έλεος: η επανάσταση θα τον σπρώξει στο στρατόπεδο της αντεπανάστασης.

Πράβντα”, αρ. 48, 4 του Μάη 1917

Υπογραφή: Κ. Στάλιν

***

Τι περιμέναμε από τη συνδιάσκεψη;

Το κόμμα μας είναι η οργάνωση των σοσιαλδημοκρατών όλης της Ρωσίας, από την Πετρούπολη ως τον Καύκασο και από τη Ρίγα ως τη Σιβηρία.

Η οργάνωση αυτή δημιουργήθηκε για να βοηθήσει τους εργαζόμενους να διεξάγουν με επιτυχία τον αγώνα ενάντια στους πλουτοκράτες, ενάντια στους εργοστασιάρχες και τους τσιφλικάδες, για μια καλύτερη μοίρα στον κόσμο, για το σοσιαλισμό.

Ο αγώνας όμως μπορεί να έχει επιτυχία μόνο όταν το κόμμα μας θα είναι ενιαίο και σφιχτοδεμένο, μόνο όταν θα έχει μια ψυχή και μια θέληση, μόνο όταν θα βαράει παντού, σε όλα τα μέρη της Ρωσίας, τον ίδιο στόχο.

Πώς όμως θα πετύχουμε την ενότητα και τη συσπείρωση του κόμματος;

Για να το πετύχουμε αυτό, υπάρχει μόνος ένας δρόμος, και συγκεκριμένα: να συγκεντρωθούν σ’ ένα μέρος όλοι εκείνοι που θα τους εκλέξουν οι συνειδητοί εργάτες όλης της Ρωσίας, να μελετήσουν από κοινού τα βασικά προβλήματα της επανάστασής μας, να επεξεργαστούν μια κοινή άποψη και έπειτα, γυρίζοντας στα μέρη τους, να κατεβούνε στο λαό και να τον οδηγήσουν σ’ ένα κοινό σκοπό, από ένα κοινό δρόμο.

Μια τέτια σύναξη ονομάζεται ακριβώς συνδιάσκεψη.

Να γιατί όλοι μας περιμέναμε με ανυπομονησία να συνέλθει η Πανρωσική συνδιάσκεψη του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος της Ρωσίας.

Πριν από την επανάσταση το κόμμα μας ζούσε σε παρανομία, ήταν κόμμα απαγορευμένο, τα μέλη του τα συλλαμβάνανε και τα στέλνανε στα κάτεργα. Γι’ αυτό το λόγο η οργάνωσή του ήταν προσαρμοσμένη στις συνθήκες της παρανομίας, ήταν κόμμα “μυστικό”.

Τώρα οι συνθήκες άλλαξαν, η επανάσταση έδοσε ελευθερία, η παρανομία εξαφανίστηκε και το κόμμα έπρεπε να βγει στο φανερό, έπρεπε να οργανωθεί με καινούργιο τρόπο.

Μπροστά μας μπαίνει το ζήτημα του πολέμου και της ειρήνης. Ο πόλεμος δημιουργεί και θα δημιουργήσει κι άλλα εκατομμύρια θύματα. Ο πόλεμος ρημάζει εκατομμύρια οικογένειες. Έφερε στις πόλεις την πείνα και την εξάντληση. Στέρησε το χωριό από τα πιο απαραίτητα εμπορεύματα. Ο πόλεμος συμφέρει μόνο στους πλούσιους που θησαυρίζουν από τις παραγγελίες του δημοσίου. Ο πόλεμος συμφέρει μόνο στις κυβερνήσεις που ληστεύουν ξένους λαούς. Για μια τέτια ληστεία γίνεται ακριβώς ο πόλεμος. Κι έτσι μπαίνει το ερώτημα: τι θα γίνει με τον πόλεμο, θα τον σταματήσουμε ή θα τον συνεχίσουμε παραπέρα, θα αφήσουμε να μας σφίξει πιο πολύ η θηλιά το λαιμό ή θα την κόψουμε τελειωτικά;

Η συνδιάσκεψη έπρεπε να δόσει απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα.

Παρακάτω. Η Ρωσία βρίσκεται μπροστά σε λιμό, τόσο τα μετόπισθέν της όσο και το μέτωπο. Ο λιμός όμως θα είναι τρεις φορές πιο άγριος, αν δεν καλλιεργηθούν αμέσως όλες οι “ελευθερες” εκτάσεις. Στο αναμεταξύ, οι τσιφλικάδες εγκαταλείπουν τη γη, δεν τη σπέρνουν και η Προσωρινή κυβέρνηση δεν αφήνει τους αγρότες να καταλάβουν τη γη των τσιφλικάδων και να την καλλιεργήσουν… Τι πρέπει να γίνει με την Προσωρινή κυβέρνηση, που υποστηρίζει με κάθε τρόπο τους τσιφλικάδες; Τι πρέπει να γίνει με τους ίδιους τους τσιφλικάδες, να τους αφήσουμε τη γη ή να την κάνουμε ιδιοχτησία του λαού;

Σ’ όλα αυτά τα ερωτήματα η συνδιάσκεψη έπρεπε να δόσει σαφείς και ξεκάθαρες απαντήσεις.

Γιατί μόνο τέτιες απαντήσεις κάνουν το κόμμα ενιαίο και σφιχτοδεμένο.

Και μόνο ένα σφιχτοδεμένο κόμμα μπορεί να οδηγήσει το λαό στη νίκη.

Η συνδιάσκεψη δικαίωσε τις ελπίδες μας;

Έδοσε σαφείς και ξεκάθαρες επαντήσεις; Αυτό ας το κρίνουν μόνοι τους οι σύντροφοι, μελετώντας τις αποφάσεις της συνδιάσκεψης, που δημοσιεύτηκαν σαν παράρτημα στο φύλλο αρ. 13 (19) της εφημερίδας μας.

Σολντάτσκαγια Πράβντα”, αρ. 16, 6 του Μάη 1917.

Κύριο άρθρο.

Υπογραφή: Κ. Στάλιν

Σημειώσεις

(18)Η Νομαρχιακή Επαναστατική Λαϊκή Επιτροπή που έβγαλε το συνέδριο των αντιπροσώπων από τους δήμους και τα χωριά του νομού Σλίσελμπουργκ πήρε μέτρα για τη λύση του ζητήματος της γης. Η υποεπιτροπή της για τα ζητήματα της γης αποφάσισε: 1) Να οργανώσει την κοινοτική καλλιέργεια των ελεύθερων εκτάσεων που ανήκαν στις εκκλησίες, τα μοναστήρια, στην τσαρική οικογένεια και σε ατομικούς ιδιοχτήτες. 2) Να πάρει τα απαραίτητα εργαλεία και ζώα από τα ιδιωτικά χτήματα και τις ιδιωτικές αποθήκες κλπ, καθορίζοντας την τιμή στο ελάχιστο όριο κλπ. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, οι επιτροπές των δήμων πήραν κάτω από τον έλεγχό τους όλο το απόθεμα της γης του νομού, έκαναν καταγραφή των γεωργικών μηχανών και ζώων, πήραν μέτρα για τη φύλαξη των δασών, οργάνωσαν την καλλιέργεια των εγκαταλειμμένων χωραφιών κλπ.

(19)Στο παράρτημα της “Σολντάτσκαγια Πράβντα”, αρ. 13, στις 3 του Μάη 1917 δημοσιεύτηκαν οι αποφάσεις της 7ης Πανρωσικής συνδιάσκεψης (του Απρίλη) του ΣΔΕΚΡ (Μπ.)

***

Βλ. επίσης

Το 1ο μέρος του αφιερώματος στα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση: Στάλιν: Για τα σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών & Σχετικά με τον πόλεμο (14-16/03/1917)

Το 2ο μέρος: Στάλιν: Στο δρόμο για τα υπουργικά χαρτοφυλάκια & Οι όροι της νίκης της ρωσικής επανάστασης (17-18/03/1917)

Το 3ο μέρος: Στάλιν: Η κατάργηση των εθνικών περιορισμών & Είτε – Είτε (25-26/03/1917)

To 4ο μέρος: Στάλιν: Ενάντια στην ομοσπονδιακή οργάνωση & Αυτοκριτική (28/03/1917)

Το 5ο μέρος: Στάλιν: Δύο Αποφάσεις & Η γη στους αγρότες (11-14/04/1917)

Το 6ο μέρος: Στάλιν: Η προσωρινή κυβέρνηση & Η σύσκεψη στα ανάχτορα της αυτοκράτειρας Μαρίας (18-25/04/1917)

Το 7ο μέρος: Στάλιν: Πάνω στο ζήτημα της σημερινής στιγμής & Εισήγηση και Τελικός λόγος για το εθνικό ζήτημα (24-29/04/1917)

Ρωσική Άνοιξη στο Μπαχρέιν (σε βάρος ΗΠΑ και Ιράν)

Στο παρακάτω άρθρο βλέπουμε πώς η Ρωσία έχει αξιοποιήσει την Αραβική Άνοιξη, αφήνοντας μάλιστα τις ΗΠΑ να κάνουν τη βρώμικη δουλειά (και να κλονίσουν την εμπιστοσύνη των αιμοσταγών συμμάχων τους), για να πατήσει πόδι ακόμα και στο Μπαχρέιν, στη χώρα, δηλαδή, που φιλοξενεί το σύμβολο της όλο και μειούμενης αμερικανικής παρουσίας στον Περσικό Κόλπο, τον 5ο στόλο. Η Ρωσία δεν έχει αφήσει τομέα που να μην είναι παρούσα πια σε αυτή τη χώρα. Για την ακρίβεια, ωστόσο, η παρουσία της στο Μπαχρέιν δεν καλύπτει μόνο το χώρο που άφησαν οι ΗΠΑ, αλλά και το χώρο που αντικειμενικά διεκδικεί και ο αποκλίνων σύμμαχός της Μόσχας, το Ιράν, δημιουργώντας έτσι άλλο ένα σημείο αλληλοεπικάλυψης και τριβής ανάμεσα σε Μόσχα και Τεχεράνη.

 Оι επικεφαλής Μπαχρέιν και Ρωσίας κατά την πρώτη περσινή τους συνάντηση (φωτό)

Τέλος, είναι αξιοσημείωτο, αλλά και αυτονόητο πως η Ρωσία του Πούτιν, αξιοποιεί ακόμα και τα ελάχιστα “δημοκρατικά” σκιρτήματα των δυτικών δημοκρατιών τύπου Αγγλίας και Γαλλίας που προκαλούνται κάτω από την πίεση της πραγματικά δημοκρατικής κοινής γνώμης στη “Δύση”, αδιαφορώντας για την αιμοσταγή φύση αυτών των καθεστώτων.

Το σημείο πίεσης στη Μέση Ανατολή: Γιατί η Ρωσία χρειάζεται το Μπαχρέιν

10 Μάρτη 2017, Νικίτα Σμάγκιν

Σε μιε εποχή κατά την οποία οι ΗΠΑ, οι οποίες αποτελούσαν τον κύριο εγγυητή της ασφάλειας στη Μέση Ανατολή για μια μεγάλη χρονική περίοδο, χάνουν τη φήμη που είχαν ως ενός αξιόπιστου συμμάχου, η Ρωσία προσπαθεί να καλύψει το κενό, αυξάνοντας την επιρροή της στην περιοχή. Το Μπαχρέιν μπορεί να καταστεί ένας από τους ισχυρότερους συμμάχους της Μόσχας στην περιοχή.

Οι τελευταίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή δείχνουν ότι η Μόσχα προσπαθεί να αξιοποιήσει την αλλαγή της στάσης των χωρών της περιοχής έναντι των ΗΠΑ. Η συμπεριφορά των ΗΠΑ κατά την Αραβική Άνοιξη, όταν η Ουάσινγκτον υποστήριξε τους διαδηλωτές αντί για το σύμμαχό της Χόσνι Μουμπάρακ, ωθεί τις χώρες της περιοχής να αναζητήσουν έναν πιο σταθερό εγγυητή της ασφάλειας, κάτι που ταιριάζει πλήρως στα συμφέροντα της Μόσχας. Σε μια τέτοια κατάσταση, το μικρό Μπαχρέιν θα μπορούσε να αποτελέσει ένα “σημείο πίεσης” της Ρωσίας έναντι των ανταγωνιστών της στην περιοχή.

Οι ΗΠΑ χάνουν έδαφος

Το Μπαχρέιν είναι η κύρια βάση για τον 5ο ναυτικό στόλο των ΗΠΑ. Αυτό φυσικά σημαίνει ότι η Ουάσινγκτον έχει μία μεγάλη επίδραση στη λήψη αποφάσεων σε αυτή την πλούσια χώρα. Στο μεταξύ, οι ενέργειες των ΗΠΑ κατά τα πρόσφατα χρόνια έχουν αναγκάσει το Μπαχρέιν να αρχίσει μία αναθεώρηση της προηγούμενης προσέγγισής του αναφορικά με τη συνεργασία με αυτές.

Το εναρκτήριο σημείο αυτής της αναθεώρησης ήταν το 2011, όταν, κατά τη διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης, η Ουάσινγκτον ανοιχτά υποστήριξε τους διαδηλωτές στην Αίγυπτο και αρνήθηκε να βοηθήσει το σύμμαχό της, πρόεδρο Χόσνι Μουμπάρακ.

Αυτό το γεγονός, το οποίο συνδυάστηκε με την άσκηση κριτικής για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Μπαχρέιν, εγείρει ανησυχίες ότι, σε μια κρίση, η Ουάσινγκτον μπορεί να εγκαταλείψει την υποστήριξη στην τρέχουσα κυβέρνηση του νησιού.

Επιπρόσθετα, οι ΗΠΑ, κατά τα πρόσφατα χρόνια έχουν αρχίσει να περιορίζουν την ανάμειξή τους στη Μέση Ανατολή. Επομένως, όχι μόνο το Μπαχρέιν, αλλά ακόμα και άλλες αραβικές μοναρχίες χάνουν την εμπιστοσύνη τους στις δυνατότητες και τη θέληση της Ουάσινγκτον να βοηθήσει στην επίλυση του ιρανικού προβλήματος.

Η Ρωσία, από την άλλη, σημαντικά αύξησε την ανάμειξή της στην περιοχή κατά τα δύο τελευταία χρόνια. Και έκτοτε, αντίθετα με το Λευκό Οίκο, το Κρεμλίνο δεν απαιτεί το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως αντάλλαγμα για την παροχή όπλων, γιατί οι σχέσεις του Μπαχρέιν με τη Ρωσία είναι ένας άλλος τρόπος για την επίτευξη της δικής της ασφάλειας.

Ρόλος διαμεσολαβητή

Για τη Ρωσία, το Μπαχρέιν είναι σημαντικό, γιατί η Μανάμα είναι έτοιμη να αποτελέσει το μεσολαβητή για τις διαπραγματεύσεις της Ρωσίας με άλλες αραβικές χώρες, ιδίως με τη Σαουδική Αραβία, για το χειρισμό του ιρανικού προβλήματος.

Η θέληση του Μπαχρέιν να αποτελέσει διαμεσολαβητή επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι, σύμφωνα με τον πρέσβη του Μπαχρέιν στη Ρωσία, αυτή τη χρονιά η Μανάμα θα φιλοξενήσει μια συνάντηση των υπουργών εξωτερικών των αραβικών μοναρχιών και της Ρωσίας.

Ο αρχιστράτηγος των Ένοπλων Δυνάμεων του Μπαχρέιν Σάιχ Χαλίφα Ίμπν Άχμαντ Αλ Χαλίφα υπογράφει με τον Αλεξάντρ Φόμιν, Προεδρικό Απεσταλμένο και διευθυντή της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας για Στρατιωτικο-Τεχνική Συνεργασία της Ρωσίας αμυντικό σύμφωνο (φωτό)

Αυτό επίσης δείχνει ότι τα αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου πιστεύουν ότι η Ρωσία σήμερα αποτελεί μία δύναμη που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην περιοχή.

Αραβική Άνοιξη

Η Ρωσία και το Μπαχρέιν άρχισαν ένα νέο είδος σχέσης με το ξέσπασμα της Αραβικής Άνοιξης το 2011. Μετά την αιματηρή καταστολή των μαζικών διαδηλώσεων στο βασίλειο, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο ακύρωσαν τις άδειές τους για τη χορήγηση οπλισμού στο Μπαχρέιν. Απαντώντας, η Μανάμα υπέγραψε συμφωνία με τη Μόσχα για την προμήθεια ΑΚ-103 τουφεκιών, και ξεκίνησε ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης του στρατού του Μπαχρέιν.

Το επόμενο βήμα ήταν το 2014, όταν το Μπαχρέιν, παρά τις κυρώσεις από τις Βρυξέλλες και την Ουάσινγκτον ενάντια στο Κρεμλίνο, υπέγραψε μια επενδυτική συμφωνία με τη Ρωσία. Την ίδια χρονιά, εγκαινιάστηκαν απευθείας πτήσεις μεταξύ Μόσχας και Μανάμα. Η Ουάσινγκτον δεν έκρυψε τον εκνευρισμό της και θεώρησε αυτές τις ενέργειες ως αδιαφορία για τα συμφέροντά της.

Το 2016, όταν η διεθνής κοινότητα κατηγόρησε το Κρεμλίνο για εγκλήματα πολέμου στη Συρία, ο βασιλιάς Χαμάντ Ιμπν Ισά Αλ Χαλίφα επισκέφτηκε δύο φορές το Κρεμλίνο. Κατά τη διάρκεια αυτών των επισκέψεων, οι δύο πλευρές συζήτησαν την ανάπτυξη του διμερούς εμπορίου και των πολιτικών σχέσεων, και υπέγραψαν μια αμυντική συμφωνία.

Επιπλέον, το Νοέμβρη του 2016, ο βασιλιάς του Μπαχρέιν προσκάλεσε το Βλαντίμιρ Πούτιν να επισκεφτεί το Μπαχρέιν και το Δεκέμβρη του 2016 το ρωσικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Σπούτνικ ανέφερε ότι υπήρχε μία λίστα από εταιρίες από το Μπαχρέιν που είναι έτοιμες να επενδύσουν στην Κριμαία.

Υπάρχουν επίσης κάποιες θετικές εξελίξεις στις αρχές του 2017. Στο τέλος του Φλεβάρη, η Μανάμα φιλοξένησε την πρώτη συνεδρίαση της Διακυβερνητικής Επιτροπής Μπαχρέιν – Ρωσίας για την Εμπορική, Οικονομική, Επιστημονική και Τεχνολογική Συνεργασία.

Στις 6 Μάρτη, ο πρέσβης του Μπαχρέιν στη Ρωσία επιβεβαίωσε ότι ο Υπουργός Εξωτερικών Χάλιντ Ιμπν Άχμαντ Αλ Χαλίφ θα φτάσει στη Μόσχα στις 24 Μάρτη.

Αυτές οι εξελίξεις δείχνουν ότι, παρά τις περίπλοκες σχέσεις της Μόσχας με τους συμμάχους της Μανάμα, το Μπαχρέιν και η Ρωσία συνεχίζουν να ενισχύουν τη σχέση τους.

Πρόσβαση στην αγορά όπλων

Παρά την καλά αναπτυγμένη υποδομή, τη πιο φιλελεύθερη νομοθεσία στην περιοχή και το υψηλό επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης, το μικρό μέγεθος του Μπαχρέιν σημαίνει ότι δεν αποτελεί μεγάλο στόχο για ρωσικές μπίζνες. Ταυτόχρονα, η χώρα μπορεί να αποτελέσει ένα βολικό σημείο για να ξεκινήσει η οικονομική και πολιτική διείσδυση της Ρωσίας στις χώρες του Περσικού Κόλπου.

Πρώτα από όλα, λόγω των κυρώσεων και των χαμηλών τιμών πετρελαίου, η Ρωσία αντιμετωπίζει μια έλλειψη επενδύσεων, επομένως, οι χώρες του Κόλπου έχουν άμεσο ενδιαφέρον. Το Μπαχρέιν έχει επενδύσει πάνω από 50 εκ. $ στο λιανικό εμπόριο, σε εμπορικά ακίνητα, στην εξορυκτική βιομηχανία και σε υπηρεσίες logistics στη Ρωσία.

Η συνεργασία με τη Μανάμα αποδεικνύει την επιθυμία της Ρωσίας να εισέλθει στην αγορά όπλων της Αραβικής Χερσονήσου. Σήμερα, πέραν της παροχής μηχανημάτων, η Μόσχα εκτελεί συμβόλεω για την προμήθεια των αντιαρματικών Κόρνετ στο Μπαχρέιν.

Σύμφωνα με την εφημερίδα “Κομερσάντ”, ακόμα και ένα μέτριο αποτέλεσμα θα μπορούσε να θεωρηθεί επιτυχία για τη Ρωσία, καθώς το Μπαχρέιν, όπως και όλες οι μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, παραδοσιακά επισκεντρώνονται στην προμήθεια όπλων από τις ΗΠΑ.

Επιπρόσθετα, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της διακυβερνητικής επιτροπής Μπαχρέιν – Ρωσίας, οι δύο πλευρές συμφώνησαν να αρχίσει η προμήθεια προϊόντων ρωσικού κρέατος, και άρχισαν συνομιλίες για τη δυνατότητα εξαγωγής σιτηρών και την απλοποίηση των διαδικασιών χορήγησης βίζας.

Η επιτυχής υλοποίηση τέτοιων σχεδίων, μπορεί να χρησιμεύσει ως ένα παράδειγμα για την επωφελή συνεργασία και των άλλων αραβικών μοναρχιών με τη Ρωσία.

Το κείμενο στα αγγλικά: http://rbth.com/international/2017/03/10/middle-east-russia-bahrain-716863

ΜΛΚΚ Εκουαδόρ: Γιατί ψήφος στον Λάσσο και όχι στον εκπρόσωπο του Κορρεϊσμού

Ενίοτε, είναι δυνατόν η ψήφος σε ένα κόμμα ή πρόσωπο πιο “δεξιό” από κάποιο που καμώνεται το “δικό μας” να ανοίγει καλύτερες προοπτικές για το λαϊκό και επαναστατικό κίνημα. Ειδικά αν ο πιο “κοντινός” υποψήφιος βρίσκεται και στην εξουσία και έχει πλήξει ως και τη δημοκρατία, η ήττα του, ακόμα και αν ο ανθυποψήφιος δεν είναι πιο δημοκράτης, πρώτον, αποτελεί μια νίκη του εργατικού και λαϊκού κινήματος, το οποίο έτσι θα αναθαρρήσει πολιτικά, ενώ δεύτερον, δημιουργεί ένα προσωρινό έστω ρήγμα στους κόλπους της αστικής τάξης η οποία τότε θα πρέπει να ανασυντάξει το κομματικό της προσωπείο και έτσι το εργατικό και λαϊκό κίνημα μπορεί να εκμεταλλευτεί το χρονικό αυτό διάστημα και το χώρο που προσωρινά θα έχει δημιουργηθεί για να παλέψει από καλύτερες θέσεις.

Το παρακάτω άρθρο από την εφημερίδα του Μαρξιστικού Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Εκουαδόρ (PCMLE) αποσαφηνίζει γιατί δεν πρέπει να ψηφιστεί ο διάδοχος του Ραφαέλ Κορρέα στο 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών της χώρας και αποδεικνύει γιατί χρειάζεται η πολιτική πάλη του λαϊκού και εργατικού κινήματος (η οποία δεν μπορεί να εκφραστεί με την άκυρη ψήφο, η οποία μάλιστα δεν είναι ουδέτερη σε περιπτώσεις όπου υπάρχει κάποιος που καμώνεται το “δικό μας” στην εξουσία)

***

Να συνεχίσουμε τον αγώνα για το τέλος του Κορρεϊσμού, αυτή τη φορά στο εκλογικό πεδίο

Τρίτη 7 Μάρτη 2017

Αναμφισβήτητα, τα αποτελέσματα των εκλογών της ερχόμενης 2ας Απρίλη θα δώσουν αρκετή τροφή για συζητήσεις που θα διαρκέσουν πολύ καιρό. Ειδικά αν ο Κορρεϊσμός εκδιωχτεί από την εξουσία, κάτι που θα σημαίνει έτσι το τέλος ενός σχεδίου το οποίο γεννήθηκε ως μια προοδευτική και δημοκρατική πολιτική και τελείωσε καθιστάμενο μια αυταρχική κυβέρνηση, η οποία έχει παραδοθεί στο διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και εκπροσωπεί ένα τμήμα της αστικής τάξης το οποίο, για δικούς του λόγους, έδωσε ώθηση σε μια διαδικασία καπιταλιστικού εκσυγχρονισμού και εντατικοποίησης των επιπέδων εκμετάλλευσης των εργαζομένων.

Και θα έχουμε πολλά να λέμε, επίσης, για την πολιτική απόφαση που διάφορες κοινωνικές οργανώσεις, αριστερά κόμματα και κινήματα έλαβαν, η οποία μπορεί να συνοψιστεί με αυτά τα λόγια: συνέχιση του αγώνα για να τελειώνουμε με τον Κορρεϊσμό, αυτή τη φορά στο εκλογικό επίπεδο, ψηφίζοντας ενάντια στο δίδυμο Μορένο – Γκλας.

Στις σημερινές πολιτικές συνθήκες, η ψήφος για να βάλουμε ένα τέλος στον Κορρεϊσμό σημαίνει πως πρέπει να το κάνουμε υπέρ του Γκιγιέρμο Λάσσο. Είναι μία ψήφος αναγκαστική, υποχρεωτική από τις περιστάσεις, καθώς, το πολιτικό σενάριο σήμερα παρουσιάζεται με τον ακόλουθο τρόπο: αν ψηφίζουμε κατά του Κορρεϊσμού ή υπέρ του. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Ακόμα και η άκυρη ψήφος, η οποία επιφανειακά θα σήμαινε απόρριψη και των δύο υποψηφίων, σε αυτή την περίσταση ευνοεί τον Κορρεϊσμό λόγω του τρόπου με τον οποίο οι ψήφοι κατανεμήθηκαν στον πρώτο γύρο και στo ανώτατο όριο αύξησης της κυβερνητικής υποψηφιότητας.

Όσοι βλέπουν αυτή την απόφαση με επιφανειακό τρόπο, βλέπουν μόνο το συμπληρωματικό στοιχείο (ψήφος υπέρ του Λάσσο) και όχι το ουσιαστικό (να βάλουμε τέλος στον Κορρεϊσμό). Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, οι κοινωνικές οργανώσεις, τα κινήματα και τα κόμματα της αριστεράς βάδισαν στο δρόμο της λαϊκής αντιπολίτευσης προς την κυβέρνηση γιατί αυτή μπήκε σε μια διαδικασία δεξιοποίησης, η οποία την έφτασε στην κατάσταση να είναι ένα από τα πιο αυταρχικά καθεστώτα των τελευταίων ετών, κάτι το οποίο προξένησε τη μεγαλύτερη ζημιά στο εργατικό και λαϊκό κίνημα κατά τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, για να μην πάμε την ανάλυσή μας ακόμα πιο πίσω χρονικά.

Καμία από τις νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις του παρελθόντος δεν θέσπιε μια εργατική νομοθεσία τόσο αντεργατική όπως έκανε η σημερινή, ούτε συνολικά πέτυχε μια τόσο σοβαρή ιδεολογικό-πολιτική επίδραση στο λαϊκό κίνημα (στη βάση της καταστολής και της εξαπάτησης), όπως σήμερα, επιτρέποντας στην αστική τάξη να πετύχει την “κυβερνησιμότητα” που τόσο προσέμενε, η οποία δεν είναι άλλο παρά ένα περιβάλλον στο οποίο τα λαϊκά αιτήματα καθηλώνονται ενώ οι κυρίαρχες τάξεις αυξάνουν τον πλούτο τους αυξάνοντας την εκμετάλλευση των εργαζομένων. Αρκεί να δούμε τα επίσημα στατιστικά στοιχεία τα οποία αποδεικνύουν ότι κατά τη διάρκεια αυτών των “επαναστατικών” χρόνων μεγάλωσαν τα έσοδα των τραπεζιτών και των μεγάλων επιχειρηματιών γενικά όπως και τα επίπεδα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Εξαιτίας αυτού, στην πορεία του αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση προέκυψε και γιγαντώθηκε το σύνθημα “Κάτω ο Κορρέα, Κάτω!”, το οποίο φώναξαν εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών του Εκουαδόρ στους δρόμους. Ως συνέπεια του σημερινού συσχετισμού δυνάμεων στην κοινωνία του Εκουαδόρ και τη σημερινή συγκυρία της εκλογικής διαδικασίας, ο μόνος τρόπος για να πετύχουμε αυτό το στόχο σήμερα είναι μέσω της κάλπης. Θα πρέπει να αφήσουμε να χαθεί η ευκαιρία; Έχασε την ισχύ του το σύνθημα “Κάτω Κορρέα, Κάτω!”;

Η πολιτική του να βάλουμε φραγμό στον Κορρεϊσμό σημαίνει μια ορθή αξιοποίηση των ενδοαστικών αντιθέσεων, εκφράζει μια ορθή εκτίμηση και εντοπισμό του ποιος σε μια συγκεκριμένη στιγμή είναι ο κύριος εχθρός των εργαζομένων και του λαού και ενάντια σε ποιον πρέπει να συγκεντρώσουμε όλες τις δυνάμεις για να τον νικήσουμε, χωρίς να σταματήσουμε να βλέπουμε ότι δεν πρόκειται για το μοναδικό εχθρό και ότι, μετά την ήττα του, η μάχη θα συνεχιστεί ενα΄ντια σε άλλες δυνάμεις που στην πορεία της ταξικής πάλης θα καταστούν κύριος εχθρός. Αυτό δεν σημαίνει ότι στο Λάσσο αποδίδεται στάτους εκπροσώπου των συμφερόντων των εργαζομένων και του λαού: όπως οι υποψήφιοι της AP (σ.parapoda: Συμμαχίας “Χώρα” του Κορρέα), αποτελούν την προσωποποίηση των εκπροσώπων της αστικής τάξης ως τάξης, ωστόσο – εξαιτίας της τεράστιας κοινωνικής πίεσης που υπάρχει στη χώρα – είναι υποχρεωτικό να διαλύσουμε το αυταρχικό εποικοδόμημα που έχτισε ο Κορρεϊσμός, και οι χαραμαδες δημοκρατίας που θα ανοίξουν από αυτή τη νίκη μπορούν και πρέπει να αξιοποιηθούν από το λαϊκό κίνημα για την πολιτική του ανάκαμψη και ανάπτυξη.

Ας δούμε τη συμπεριφορά του κινήματος των μαζών και των δυνάμεων της αριστεράς σε άλλες περιστάσεις, όπως ήταν για παράδειγμα τα ξεσπάσματα ενάντια στους Μπουκάραμ, Μάχουαντ ή Γκουτιέρες. Σε κανένα από αυτά τα επεισόδια δεν είχε το λαϊκό κίνημα επαρκή δύναμη ώστε να εγκαθιδρύσει μια κυβερνηση που να εκπροσωπεί τους εργαζομένους, και ήταν προβλέψιμο ότι η έξοδος από την πολιτική κρίση που προκαλούταν από τον αγώνα των μαζών θα διευθετούταν μέσω από τα θεσμικά κανάλια, όπως και πράγματι συνέβη, προκαλώντας την αντικατάσταση του ενός αστού από έναν άλλον της ίδιας τάξης στην κυβέρνηση. Το ερώτημα είναι αν, εξαιτίας αυτού, το λαϊκό κίνημα πρέπει να εγκαταλείψει την πάλη για να ανατρέψει αυτές τις κυβερνήσεις. Όχι. Σίγουρα όχι. Ήταν βασική για την ανάπτυξη του εργατικού και λαϊκού κινήματος η επίτευξη αυτών των νικών, έστω και εν γνώσει του ότι οι υλικές συνθήκες ζωής δεν θα άλλαζαν και η πάλη θα έπρεπε να συνεχιστεί σε νέες συνθήκες ενάντια σε άλλη κυβέρνηση η οποία, ούτως ή άλλως, εκπροσωπούσε τα ίδια συμφέροντα που εκπροσωπούσε και η ανατραπείσα.

Από άποψη μορφής, η πάλη του λαού ώστε σήμερα να βάλει ένα τέλος στην αντιλαϊκή κυβέρνηση της “επανάστασης των πολιτών” δεν είναι παρόμοια με αυτές που προαναφέρθηκαν, όμως στην ουσία της είναι. Ο θρίαμβος του Κορρεϊσμού στις κάλπες θα σήμαινε μια σοβαρή πολιτική ήττα για τα λαϊκά στρώματα που όλα αυτά τα χρόνια είχαν παλέψει ενάντια στον αυταρχισμό και υπέρ της δημοκρατίας, ενάντια στην ποινικοποίηση της κοινωνικής διαμαρτυρίας, ενάντια στη διαφθορά και στην παράδοση της χώρας στο ξένο κεφάλαιο· η πολιτική επίδραση στο οργανωμένο λαϊκό κίνημα θα ήταν μεγάλη και, έχουμε ήδη την εμπειρία όλων αυτών των ετών με τον Κορρέα στην εξουσία.

Το αντίθετο, δηλαδή, η ήττα του διδύμου Μορένο – Γκλας ενθαρρύνει όσους με διάφορες μορφές συγκρούστηκαν με την κυβέρνηση και πάλεψαν για να της βάλον ένα τέλος. Επομένως, όχι μόνο είναι σωστό αλλά επίσης και απαραίτητο να αρνηθούμε την ψήφο προς τον Κορρεϊσμό και, ταυτόχρονα, να προετοιμαστούμε για νέες μάζες, σε διαφορετικές συνθήκες, ενάντια σε μια νέα κυβέρνηση η οποία θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα αιτήματα των εργαζομένων και των λαών.

Άρθρο στην εβδομαδιαία εφημερίδα του ΜΛΚΚ Εκουαδόρ En Marcha, φύλλο 7 Μάρτη http://www.pcmle.org/EM/spip.php?article8018

βλ. επίσης Εκουαδόρ: Ανακοίνωση της Λαϊκής Ενότητας για το 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών: «Κάτω ο Κορρέα! Κάτω!»

Για τον πολιτικό αγώνα που οδήγησε στον Οκτώβρη (Στάλιν: Πάνω στο ζήτημα της σημερινής στιγμής & Εισήγηση και Τελικός λόγος για το εθνικό ζήτημα, 24-29/04/1917)

Στο έβδομο μέρος του αφιερώματος για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση, το οποίο επικεντρώνεται στον πολιτικό αγώνα που προηγήθηκε αυτής, με την ανάδειξη και εκμετάλλευση των λαθών των αντιπάλων και τη διατύπωση (ή και απόσυρση) των κατάλληλων κάθε φορά συνθημάτων, υπάρχουν οι τοποθετήσεις του Στάλιν στη γνωστή “συνδιάσκεψη του Απρίλη” των μπολσεβίκων. Η πρώτη τοποθέτηση έχει να κάνει με αντιλήψεις σχετικά με ένα ζήτημα που απασχόλησε και το ελληνικό αριστερό κίνημα προ της έλευσης του Σύριζα στην εξουσία, και έχει να κάνει με τον “έλεγχο” μιας κυβέρνησης που καμώνεται τη “δικιά μας”.

Η επόμενη τοποθέτηση είναι η εισήγηση και ο τελικός λόγος του εξουσιοδοτημένου από την Κεντρική Επιτροπή Στάλιν για το εθνικό ζήτημα. Πρόκειται για πολύ σημαντικές θεωρητικές επεξεργασίες που απαντούν και στο σήμερα, αλλά και στις πρόσφατες μάχες που έδωσε το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα για το εθνικό ζήτημα στην Ελλάδα, όπως για παράδειγμα εκείνη με την απόφαση της 5ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ το Γενάρη του 1949 και την αναγνώριση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης στους σλαβομακεδόνες. Η θεωρητική συνεισφορά του Στάλιν σε αυτή την τοποθέτηση αναδεικνύει πως το ζήτημα της αυτοδιάθεσης μιας εθνότητας πρέπει να το εξετάζουμε ξεχωριστά: ανάλογα και την εθνότητα, αλλά και την πολιτική συγκυρία. Επίσης, η αναγνώριση του δικαιώματος αυτοδιάθεσης επ’ουδενί δεν σημαίνει και υποχρεωτικότητα στην αυτοδιάθεση. Ρητά ο Στάλιν λέει: “Το δικαίωμα των εθνών να αποφασίζουν ελεύθερα για τον αποχωρισμό τους δεν επιτρέπεται να το συγχέουμε με τον υποχρεωτικό αποχωρισμό του έθνους στη μια ή την άλλη περίπτωση. Το κόμμα του προλεταριάτου πρέπει σε κάθε περίπτωση να λύνει το ζήτημα αυτό με πλέρια αυτοτέλεια και ανάλογα με την κατάσταση. Αναγνωρίζοντας στις καταπιεζόμενες εθνότητες το δικαίωμα να αποχωριστούν, το δικαίωμα να αποφασίσουν για την τύχη τους, δε λύνουμε μ’ αυτό και το ζήτημα αν στη δοσμένη στιγμή αυτά ή εκείνα τα έθνη πρέπει να αποχωριστούν από το ρωσικό κράτος. Μπορώ ν’ αναγνωρίσω σ’ ένα έθνος το δικαίωμα να αποχωριστεί, αυτό όμως δεν σημαίνει ακόμα ότι το έχω υποχρεώσει να αποχωριστεί. Ο λαός έχει το δικαίωμα να αποχωριστεί, μπορεί όμως, ανάλογα με τις συνθήκες και να μην κάνει χρήση αυτού του δικαιώματος.”

[Φυσικά, αυτοί που συκοφαντούν το επαναστατικό ΚΚΕ για εκείνη την απόφαση αρνούνται να αποδεχτούν τα στοιχειώδη: την ύπαρξη τότε της μειονότητας και την ύπαρξη και άλλων παραγόντων, πέραν του ΚΚΕ: 1)το δολοφονικό όργιο σε βάρος της μειονότητας από το “ελληνικό” κράτος και παρακράτος, 2) την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα (βλ.αγγλικό υποπροξενείο στη Φλώρινα), 3) το ξεπούλημα του Τίτο στη Δύση, και οι συνακόλουθες απόπειρές του για διάσπαση και απόσπαση των σλαβομακεδόνων από το ελληνικό προοδευτικό κίνημα, πράγμα που, συν τοις άλλοις, καθιστούσε – ακόμα και σε περίπτωση που αυτό θα προβαλλόταν – το σύνθημα για ανεξάρτητη Μακεδονία ως αντιτιτοϊκό, (βλ. και “πέσιμο” Τίτο σε ΚΚΕ) 4) την αντικειμενική στροφή του βλέμματος των σλαβομακεδόνων προς την – αναγνωρισμένη ως τέτοια από την Ελλάδα το 1946 – ΛΔ Μακεδονίας, όπου οι ομοεθνείς τους για πρώτη φορά αναπτύσσονταν εθνικά σχετικά ελεύθερα, και σίγουρα πιο ελεύθερα από ό,τι στην Ελλάδα. Έτσι, η αναγνώριση του δικαιώματος ελεύθερα να αποφασίσουν ήταν ο μόνος τρόπος για να κρατηθούν σε αδιάσπαστη ενότητα με τον ελληνικό λαό – αυτό ήταν το άλλο σκέλος της σχετικής απόφασης της 5ης ολομέλειας για τους σλαβομακεδόνες, και όχι μόνο το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Και με δεδομένη την φιλοϊμπεριαλιστική στροφή του Τίτο, η οποία συνοδεύτηκε και από την αλλαγή στο εθνικό ζήτημα, είναι προφανές (είχε επίσης δηλωθεί άλλωστε σε σώματά τους, ακόμα και από όσους εκ των υστέρων αποδείχτηκαν τιτοϊκοί) ποια θα ήταν η απάντηση των σλαβομακεδόνων σε περίπτωση νίκης του επαναστατικού λαϊκοδημοκρατικού κινήματος και εξέτασης του δικαιώματος αυτοδιάθεσης: η ενότητα με τον ελληνικό λαό.]

Ακόμα, ο Στάλιν αναδεικνύει την ταξική – κοινωνική βάση για την εθνική καταπίεση, όπως και το ότι ο βαθμός της εθνικής καταπίεσης εξαρτάται από το βαθμό του δημοκρατικού πνεύματος που επικρατεί στη μια ή την άλλη χώρα.

Το 1ο μέρος: Στάλιν: Για τα σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών & Σχετικά με τον πόλεμο (14-16/03/1917)

Το 2ο μέρος: Στάλιν: Στο δρόμο για τα υπουργικά χαρτοφυλάκια & Οι όροι της νίκης της ρωσικής επανάστασης (17-18/03/1917)

Το 3ο μέρος: Στάλιν: Η κατάργηση των εθνικών περιορισμών & Είτε – Είτε (25-26/03/1917)

To 4ο μέρος: Στάλιν: Ενάντια στην ομοσπονδιακή οργάνωση & Αυτοκριτική (28/03/1917)

Το 5ο μέρος: Στάλιν: Δύο Αποφάσεις & Η γη στους αγρότες (11-14/04/1917)

Το 6ο μέρος: Στάλιν: Η προσωρινή κυβέρνηση & Η σύσκεψη στα ανάχτορα της αυτοκράτειρας Μαρίας (18-25/04/1917)

***

Η 7η συνδιάσκεψη (του Απρίλη) του ΣΔΕΚΡ (Μπολσεβίκων)

24-29 Απρίλη 1917

1.Λόγος για την υποστήριξη του σχεδίου απόφασης του σ. Λένιν πάνω στο ζήτημα της σημερινής στιγμής

24 του Απρίλη

Σύντροφοι! Αυτά που προτείνει ο Μπουμπνόφ τα έχει υπόψη του και το σχέδιο απόφασης που προτείνει ο σύντροφος Λένιν. Ο σύντροφος Λένιν δεν απορρίπτει τις μαζικές εκδηλώσεις, τις διαδηλώσεις. Τώρα, όμως, δεν πρόκειται γι’ αυτό. Η διαφωνία είναι στο ζήτημα του ελέγχου. Ο έλεγχος προϋποθέτει αυτόν που ελέγχει κι εκείνον που ελέγχεται και κάποια συνεννόηση ανάμεσά τους. Υπήρχε έλεγχος, υπήρχε και συνεννόηση. Τι έδωσε ο έλεγχος; Τίποτα. Ύστερα από το λόγο του Μιλιουκόφ (στις 19 του Απρίλη) φαίνεται πολύ καθαρά ότι ο έλεγχος ήταν ανύπαρχτος.

Ο Γκουτσκόφ λέει: “Την επανάσταση τη θεωρώ ένα μέσο για να διεξάγουμε καλύτερα τον πόλεμο· ας κάνουμε μια μικρή επανάσταση για να εξασφαλίσουμε μεγάλη νίκη”. Και η κυβέρνηση μάς λέει: “Βάλτε τέλος στην αντιπολεμική προπαγάνδα, αλλιώς θα υποβάλουμε παραίτηση”. Και στο αγροτικό ζήτημα η κυβέρνηση δε μπορεί επίσης να ικανοποιήσει τους πόθους των αγροτών, πόθους που αποβλέπουν στην κατάληψη της γης των τσιφλικάδων. Μας λένε: “βοηθείστε μας να χαλιναγωγήσουμε τους αγρότες, αλλιώς θα υποβάλουμε παραίτηση”.

Ο Μιλιουκόφ λέει: “είναι απαραίτητο να διατηρήσουμε την ενότητα του μετώπου, είναι απαραίτητο να επιτεθούμε στον εχθρό, εμπνεύστε ενθουσιασμό στους φαντάρους, αλλιώς θα υποβάλουμε παραίτηση”.

Και ύστερα απ’ όλα αυτά μάς προτείνουν τον έλεγχο. Είναι κωμικό! Στις αρχές το Σοβιέτ των βουλευτών χάραζε τις γενικές γραμμές του προγράμματος, ενώ τώρα τις χαράζει η Προσωρινή κυβέρνηση. Η συμμαχία που έκλεισε το Σοβιέτ μαζί με την κυβέρνηση την επομένη της κρίσης (λόγος του Μιλιουκόφ) σημαίνει ότι το Σοβιέτ πηγαίνει πίσω από την κυβέρνηση. Η κυβέρνηση άρχισε την επίθεσή της ενάντια στο Σοβιέτ. Το Σοβιέτ υποχωρεί. Να μιλάς ύστερα από όλα αυτά για έλεγχο του Σοβιέτ πάνω στην κυβέρνηση, σημαίνει να λες λόγια του αέρα. Γι’ αυτό το λόγο προτείνω να μην κάνουμε δεχτή την τροπολογία του Μπουμπνόφ σχετικά με τον έλεγχο.

2.Εισήγηση για το εθνικό ζήτημα

29 του Απρίλη

Θα έπρεπε να παρουσιάσω μια εκτεταμένη εισήγηση για το εθνικό ζήτημα, επειδή όμως έχω λίγο χρόνο στη διάθεσή μου αναγκάζομαι να είμαι σύντομος.

Πριν περάσω στο σχέδιο απόφασης, είναι απαραίτητο να καθορίσω από τα πριν ορισμένες βασικές θέσεις.

Τι είναι εθνική καταπίεση; Εθνική καταπίεση είναι το σύστημα εκμετάλλευσης και καταλήστευσης των καταπιεζόμενων λαών, τα μέτρα του βίαιου περιορισμού των δικαιωμάτων των καταπιεζόμενων εθνοτήτων, που εφαρμόζουν οι ιμπεριαλιστικοί κύκλοι. Όλα αυτά στο σύνολό τους μας δίνουν την εικόνα της πολιτικής εκείνης που επικράτησε να τη λένε πολιτική της εθνικής καταπίεσης.

Το πρώτο ζήτημα είναι: ποιες είναι οι τάξεις που πάνω τους στηρίζεται η μια είτε η άλλη εξουσία για να ασκήσει την πολιτική της της εθνικής καταπίεσης; Για να λύσουμε αυτό το ζήτημα, πρέπει να καταλάβουμε γιατί στα διάφορα κράτη υπάρχουν διαφορετικές μορφές εθνικής καταπίεσης, γιατί η εθνική καταπίεση στο ένα κράτος είναι πιο βαριά και χτηνώδικη από ό,τι στο άλλο κράτος. Λόγου χάρη, στην Αγγλία και την Αυστροουγγαρία η εθνική καταπίεση δεν πήρε ποτέ τη μορφή πογκρόμ, υπήρχε όμως με τη μορφή του περιορισμού των εθνικών δικαιωμάτων των καταπιεζόμενων εθνοτήτων. Αντίθετα, στη Ρωσία παίρνει συχνά τη μορφή πογκρόμ και σφαγών. Σε μερικά κράτη δεν υπήρχαν καθόλου ειδικά μέτρα ενάντια στις εθνικές μειονότητες. Λόγου χάρη, δεν υπάρχει εθνική καταπίεση στην Ελβετία, όπου ζουν ελεύθερα γάλλοι, ιταλοί και γερμανοί.

Πώς πρέπει να εξηγήσουμε τη διαφορετική στάση των διαφόρων κρατών απέναντι στις εθνότητες;

Με το διαφορετικό βαθμό του δημοκρατικού πνεύματος που υπάρχει σ’ αυτά τα κράτη. Όταν τα περασμένα χρόνια επικεφαλής της κρατικής εξουσίας της Ρωσίας βρισκόταν η παλιά αριστοκρατία της γης, η εθνική καταπίεση μππρούσε να πάρει και έπαιρνε πραγματικά τις πιο αποτρόπαιες μορφές πογκρόμ και σφαγών. Στην Αγγλία, όπου υπάρχει ένας ορισμένος βαθμός δημοκρατικού πνεύματος και πολιτικής ελευθερίας, η εθνική καταπίεση δεν έχει και τόσο χτηνώδικο χαραχτήρα. Όσο για την Ελβετία, αυτή πλησιάζει σε μια δημοκρατική κοινωνία και εκεί οι εθνότητες έχουν λίγο – πολύ πλέρια ελευθερία. Με λίγα λόγια, όσο πιο δημοκρατική είναι μια χώρα, τόσο πιο αδύνατη είναι η εθνική καταπίεση και αντίστροφα. Και επειδή λέγοντας εκδημοκρατισμό εννοούμε την ύπαρξη καθορισμένων τάξεων που βρίσκονται στην εξουσία, μπορούμε από την άποψη αυτή να πούμε ότι όσο πιο κοντά στην εξουσία βρίσκεται η παλιά αριστοκρατία της γης, όπως ήταν στην παλιά τσαρική Ρωσία, τόσο πιο βαριά είναι η καταπίεση και τόσο πιο αποτρόπαιες είναι οι μορφές που παίρνει.

Την εθνική, όμως, καταπίεση δεν την υποστηρίζει μόνο η αριστοκρατία της γης. Παράλληλα με την αριστοκρατία της γης υπάρχει και μια άλλη δύναμη, οι ιμπεριαλιστικές ομάδες, που μεταφέρουν και στη δική τους χώρα τις μέθοδες υποδούλωσης των εθνοτήτων που έμαθαν να εφαρμόζουν στις αποικίες και που έτσι γίνονται οι φυσικοί σύμμαχοι της αριστοκρατίας της γης. Ακολουθεί η μικροαστική τάξη, ένα μέρος από τη διανόηση, ένα μέρος από την εργατική αριστοκρατία, που επωφελούνται κι αυτοί από τους καρπούς της ληστείας. Έτσι σχηματίζεται ολόκληρη συμφωνία από κοινωνικές δυνάμεις υποστηρίζουν την εθνική καταπίεση, με επικεφαλής την αριστοκρατία της γης και τη χρηματιστική ολιγαρχία. Για να δημιουργηθεί ένα πραγματικά δημοκρατικό καθεστώς, είναι απαραίτητο πρώτ’ απ’ όλα να καθαρίσουμε το έδαφος και να απομακρύνουμε από την πολιτική σκηνή όλες αυτές τις κοινωνικές δυνάμεις που παρουσιάζουν τη συμφωνία αυτή.

(Διαβάζει το κείμενο του σχεδίου απόφασης).

Πρώτο ερώτημα: πώς πρέπει να οργανωθεί η πολιτική ζωή των καταπιεζόμενων εθνών; Στο ερώτημα αυτό πρέπει να απαντήσουμε πως είναι απαραίτητο να δοθεί στους καταπιεζόμενους λαούς, που ανήκουν στη Ρωσία, το δικαίωμα να αποφασίσουν μόνοι τους, αν θέλουν να παραμείνουν στα πλαίσια του ρωσικού κράτους ή να αποχωριστούν και να σχηματίσουν αυτοτελή κράτη. Σήμερα έχουμε μπροστά μας τη συγκεκριμένη σύγκρουση ανάμεσα στο φιλανδικό λαό και την Προσωρινή κυβέρνηση. Οι εκπρόσωποι του φιλανδικού λαού, οι εκπρόσωποι της σοσιαλδημοκρατίας απαιτούν από την Προσωρινή κυβέρνηση να δώσει πίσω στο λαό τα δικαιώματα που απολάβαινε πριν από την προσάρτησή του στη Ρωσία. Η Προσωρινή κυβέρνηση αρνείται να ικανοποιήσει αυτή την απαίτηση και δεν αναγνωρίζει ότι ο φιλανδικός λαός έχει κυριαρχικά δικαιώματα. Με ποιον πρέπει να ταχθούμε εμείς; Ασφαλώς με το φιλανδικό λαό, γιατί είναι απαράδεχτο έναν οποιονδήποτε λαό να τον κρατάν με τη βία μέσα στα πλαίσια ενός ενιαίου κράτους. Προβάλλοντας την αρχή του δικαιώματος των λαών για αυτοδιάθεση, ανεβάζουμε τον αγώνα ενάντια στην εθνική καταπίεση στο ύψος του αγώνα ενάντια στον κοινό μας εχθρό, τον ιμπεριαλισμό. Αν δεν το κάνυμε αυτό, θα καταντήσουμε στη θέση εκείνων που χύνουν νερό στο μύλο του ιμπεριαλσμού. Αν εμείς, οι σοσιαλδηημοκράτες, αρνούμασταν στο φιλανδικό λαό το δικαίωμα να εκφράσει τη θέλησή του σχετικά με τον αποχωρισμό και το δικαίωμα να εφαρμόσει στην πράξη τη θέλησή του αυτή, θα καταντούσαμε συνεχιστές της πολιτικής του τσαρισμού.

Το δικαίωμα των εθνών να αποφασίζουν ελεύθερα για τον αποχωρισμό τους δεν επιτρέπεται να το συγχέουμε με τον υποχρεωτικό αποχωρισμό του έθνους στη μια ή την άλλη περίπτωση. Το κόμμα του προλεταριάτου πρέπει σε κάθε περίπτωση να λύνει το ζήτημα αυτό με πλέρια αυτοτέλεια και ανάλογα με την κατάσταση. Αναγνωρίζοντας στις καταπιεζόμενες εθνότητες το δικαίωμα να αποχωριστούν, το δικαίωμα να αποφασίσουν για την τύχη τους, δε λύνουμε μ’ αυτό και το ζήτημα αν στη δοσμένη στιγμή αυτά ή εκείνα τα έθνη πρέπει να αποχωριστούν από το ρωσικό κράτος. Μπορώ ν’ αναγνωρίσω σ’ ένα έθνος το δικαίωμα να αποχωριστεί, αυτό όμως δεν σημαίνει ακόμα ότι το έχω υποχρεώσει να αποχωριστεί. Ο λαός έχει το δικαίωμα να αποχωριστεί, μπορεί όμως, ανάλογα με τις συνθήκες και να μην κάνει χρήση αυτού του δικαιώματος. Έτσι είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ζύμωση υπέρ ή κατά του αποχωρισμού ανάλογα με τα συμφέροντα του προλεταριάτου, με τα συμφέροντα της προλεταριακής επανάστασης. Έτσι, το ζήτημα του αποχωρισμού λύνεται σε κάθε χωριστή περίπτωση με αυτοτέλεια, ανάλογα με την κατάσταση και γι’ αυτό ακριβώς δεν πρέπει να συγχέουμε το ζήτημα της αναγνώρισης του δικαιώματος του αποχωρισμού με το ζήτημα της σκοπιμότητας του αποχωρισμού μέσα σε τούτες ή σε κείνες τις συνθήκες. Εγώ προσωπικά θα ήμουν, λόγου χάρη, ενάντια στον αποχωρισμό της Υπερκαυκασίας, παίρνοντας υπόψη τις γενικές συνθήκες όπου αναπτύσσεται η Υπερκαυκασία και η Ρωσία, ορισμένους όρους του αγώνα του προλεταριάτου κλπ. Αν όμως οι λαοί της Υπερκαυκασίας ζητούσαν παρ’ όλα αυτά να αποχωριστούν, τότε φυσικά θα αποχωρίζονταν και δε θα συναντούσαν αντίδραση από μέρους μας.

(Διαβάζει παρακάτω το κείμενο του σχεδίου απόφασης).

Παρακάτω. Τι θα γίνει με κείνους τους λαούς που θα θελήσουν να παραμείνουν μέσα στα πλαίσια του ρωσικού κράτους; Μέσα στους λαούς υπήρχε η δυσπιστία απέναντι στη Ρωσία, και τη δυσπιστία αυτή την έτρεφε πρώτ’ απ’ όλα η πολιτική του τσαρισμού. Μια και δεν υπάρχει πια τσαρισμός, δεν υπάρχει και η πολιτική της καταπίεσης που εφάρμοζε και δε μπορεί παρά να εξασθενίσει η δυσπιστία και να μεγαλώσει η έλξη προς τη Ρωσία. Έχω τη γνώμη ότι μετά την ανατροπή του τσαρισμού τα 9/10 των εθνοτήτων δε θα θελήσουν να αποχωριστούν. Γι’ αυτό, το κόμμα προτείνει να δοθεί περιφερειακή αυτονομία στις περιοχές που δε θα θελήσουν να αποχωριστούν και που διακρίνονται όσον αφορά ορισμένα ιδιαίτερα χαραχτηριστικά στον τρόπο ζωής και τη γλώσσα, όπως είναι λόγου χάρη η Υπερκαυκασία, το Τουρκεστάν και η Ουκρανία. Τα γεωγραφικά όρια αυτών των αυτόνομων περιοχών θα τα καθορίσει ο ίδιος ο πληθυσμός ανάλογα με τις οικονομικές συνθήκες, τον τρόπο ζωής κλπ.

Σε αντιδιαστολή με την περιφερειακή αυτονομία υπάρχει ένα άλλο σχέδιο που από πολύν καιρό το συστήνει το Μπουντ (17), και πρώτα – πρώτα ο Σπρίνγκερ και ο Μπάουερ που προβάλλουν την αρχή της πολιτιστικής εθνικής αυτονομίας. Έχω τη γνώμη ότι το σχέδιο αυτό είναι απαράδεχτο για τη σοσιαλδημοκρατία. Η ουσία του συνίσταται στα παρακάτω: Η Ρωσία πρέπει να μετατραπεί σε ένωση εθνών και το έθνος σε ένωση προσώπων που θα συγκεντρωθούν σε μια ενιαία κοινωνία ανεξάρτητα από το γεγονός σε ποια περιφέρεια του κράτους ζούνε. Όλοι οι ρώσοι, όλοι οι αρμένηδες κλπ οργανώνονται στις ιδιαίτερες εθνικές ενώσεις τους ανεξάρτητα από το έδαφος που κατοικούν, και ύστερα προσχωρούν πια στην ένωση των εθνών όλης της Ρωσίας. Το σχέδιο αυτό είναι εξαιρετικά ακατάλληλο και μη πραχτικό. Η ουσία του ζητήματος είναι ότι η ανάπτυξη του καπιταλισμού σκόρπισε, απόσπασε από τα έθνη ολόκληρες ομάδες ατόμων που έχουν διασπαρεί στις διάφορες μεριές της Ρωσίας. Με την εθνική διασπορά που δημιούργησαν οι οικονομικές συνθήκες, η απόπειρα να συγκεντρώσεις τα χωριστά άτομα του κάθε έθνους ισοδυναμεί με το να καταπιάνεσαι να οργανώνεις έθνη με τεχνητό τρόπο, να σκαρώνεις έθνη. Το να καταπιάνεσαι όμως με την τεχνητή συγκέντρωση ανθρώπων σε έθνη, σημαίνει ότι δέχεσαι την άποψη του εθνικισμού. Η σοσιαλδημοκρατία δε μπορεί να εγκρίνει το σχέδιο αυτό του Μπουντ. Το απόρριψε η συνδιάσκεψη του κόμματός μας το 1912 και γενικά, αν εξαιρέσουμε το Μπουντ, το σχέδιο αυτό δεν έχει συμπάθειες μέσα στους σοσιαλδημοκρατικούς κύκλους. Το σχέδιο αυτό το λένε αλλιώς και πολιτιστική αυτονομία, γιατί από τα διάφορα ζητήματα που ενδιαφέρουν το έθνος ξεχωρίζει τον κύκλο των ζητημάτων του πολιτισμού και τα αναθέτει στις εθνικές ενώσεις. Αφετηρία για το διαχωρισμό αυτό είναι η θέση ότι ο πολιτισμός ενώνει τα έθνη σε ενιαίο σύνολο. Εδώ μπαίνει η προϋπόθεση ότι στους κόλπους του έθνους υπάρχει από το ένα μέρος συμφέροντα που διασπούν το έθνος, λόγου χάρη, τα οικονομικά συμφέροντα, και από το άλλο μέρος συμφέροντα που το ενώνουν σ’ ένα σύνολο, και τέτοια είναι ακριβώς τα ζητήματα του πολιτισμού.

Τέλος μένει το ζήτημα των εθνικών μειονοτήτων. Τα δικαιώματά τους πρέπει να προστατευτούν ειδικά. Γι’ αυτό, το κόμμα ζητάει πλήρη ισοτιμία στα ζητήματα που αφορούν τα σχολειά, τη θρησκεία κτλ και ζητάει να καταργηθούν όλοι οι περιορισμοί σε βάρος των εθνικών μειονοτήτων.

Έχουμε την παράγραφο 9 που καθιερώνει την ισοτιμία των εθνών. Οι όροι που είναι απαραίτητοι για την εφαρμογή αυτής της ισοτιμίας μπορούν να εμφανιστούν μόνο με τον ολοκληρωτικό εκδημοκρατισμό όλης της κοινωνίας.

Πρέπει ακόμα να λύσουμε το ζήτημα, πώς θα οργανώσουμε το προλεταριάτο των διαφόρων εθνών σ’ ένα κοινό κόμμα. Το ένα σχέδιο υποστηρίζει να οργανωθούν οι εργάτες κατά έθνη – όσα έθνη και τόσα κόμματα. Το σχέδιο αυτό το έχει απορρίψει η σοσιαλδημοκρατία. Η πείρα έδειξε ότι η οργάνωση του προλεταριάτου ενός δοσμένου κράτους κατά εθνότητες δεν οδηγεί παρά στο χαντάκωμα της ίδιας της ταξικής αλληλεγγύης. Όλοι οι προλετάριοι όλων των εθνών ενός δοσμένου κράτους οργανώνονται σ’ ένα αδιαίρετο προλεταριακό σύνολο.

Έτσι λοιπόν η άποψή μας για το εθνικό ζήτημα συνοψίζεται στις παρακάτω θέσεις:

α) αναγνώριση στους λαούς του δικαιώματος του αποχωρισμού

β) αυτονομία κατά περιοχή για τους λαούς που παραμένουν στα πλαίσια του δοσμένου κράτους

γ) ειδικοί νόμοι για τις εθνικές μειονότητες, νόμοι που να εγγυούνται την ελεύθερη ανάπτυξή τους

δ) ενιαίο και αδιαίρετο προλεταριακό σύνολο, ενιαίο κόμμα για τους προλετάριους όλων των εθνοτήτων του δοσμένου κράτους.

3.Τελικός λόγος πάνω στο εθνικό ζήτημα

29 του Απρίλη

Και τα δυο σχέδια απόφασης συμφωνούν σε γενικές γραμμές. Ο Πιατακόφ αντέγραψε όλα τα άρθρα του σχεδίου απόφασής μας, εκτός από το άρθρο “αναγνώριση του δικαιώματος του αποχωρισμού”. Ένα από τα δύο: είτε αρνούμαστε στα έθνη το δικαίωμα του αποχωρισμού, και τότε πρέπει να το πούμε ορθά – κοφτά, είτε δεν τους αρνούμαστε αυτό το δικαίωμα. Σήμερα στη Φιλανδία υπάρχει ένα κίνημα που αποσκοπεί στην εξασφάλιση της εθνικής ελευθερίας και το κίνημα αυτό το καταπολεμά η Προσωρινή κυβέρνηση. Και γεννιέται το ερώτημα: ποιον πρέπει να υποστηρίξουμε; Είτε είμαστε υπέρ της πολιτικής της Προωρινής κυβέρνησης και θέλουμε τη βίαιη κατακράτηση της Φιλανδίας και τον περιορισμό των δικαιωμάτων της στο ελάχιστο, και τότε είμαστε οπαδοί των προσαρτήσεων γιατί χύνουμε νερό στο μύλο της Προσωρινής κυβέρνησης, είτε είμαστε υπέρ της ανεξαρτησίας της Φιλανδίας. Εδώ πρέπει να εκφραστούμε συγκεκριμένα υπέρ της μιας ή της άλλης λύσης και δε μπορούμε να περιοριζόμαστε απλώς στη διαπίστωση των δικαιωμάτων.

Υπάρχει το κίνημα για την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας. Με ποιον είμαστε, σύντροφοι; Είτε είμαστε με την Ιρλανδία, είτε είμαστε με τον αγγλικό ιμπεριαλισμό. Και ρωτάω: είμαστε με τους λαούς εκείνους που αγωνίζονται κατά της καταπίεσης ή με τις τάξεις που τους καταπιέζουν; Λέμε: η σοσιαλδημοκρατία, εφ’ όσον τραβάει προς τη σοσιαλιστική επανάσταση, πρέπει να υποστηρίξει το επαναστατικό κίνημα των λαών που στρέφεται ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

Είτε είμαστε υπέρ της άποψης ότι είναι απαραίτητο να δημιουργήσουμε μετόπισθεν για την πρωτοπορία της σοσιαλιστικής επανάστασης, μετόπισθεν που να αποτελεστούν από τους λαούς που ξεσηκώνονται ενάντια στην εθνική καταπίεση – και τότε χτίζουμε γέφυρα ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή – και τότε βάζουμε πραγματικά πλώρη για την παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση· είτε δεν το κάνουμε αυτό – και τότε μένουμε απομονωμένοι, τότε παραιτούμαστε από την ταχτική να χρησιμοποιούμε τα κάθε λογής επαναστατικά κινήματα, που παρουσιάζονται μέσα στις καταπιεζόμενες εθνότητες, για να εξαφανίσουμε τον ιμπεριαλισμό.

Πρέπει να υποστηρίξουμε κάθε κίνημα που στρέφεται ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Διαφορετικά τι θα μας πουν οι εργάτες της Φιλανδίας; Ο Πιατακόφ και ο Τζερζίνσκι μάς λένε ότι κάθε εθνικό κίνημα είναι κίνημα αντιδραστικό. Αυτό δεν είναι σωστό, σύντροφοι. Μήπως το κίνημα της Ιρλανδίας ενάντια στον αγγλικό ιμπεριαλισμό δεν είναι κίνημα δημοκρατικό, που καταφέρει χτύπημα στον ιμπεριαλισμό; και μήπως δεν πρέπει να υποστηρίξουμε αυτό το κίνημα;…

Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο “Η συνδιάσκεψη της Πετρούπολης και η Πανρωσική συνδιάσκεψη του ΣΔΕΚΡ (μπ.) τον Απρίλη του 1917.

Μ.-Λ. 1925.

Σημειώσεις

-σημείωση parapoda: Εδώ, ο Στάλιν μάλλον αναφέρεται στη δήλωση του Μιλιουκόφ που αναγνωρίζει τις τσαρικές συμφωνίες με τους αγγλογάλλους, αποδέχεται τις προσαρτήσεις (από τις οποίες οι επικεφαλής της Εκτελεστικής Επιτροπής του Σοβιέτ δήλωναν ότι είχαν “αναγκάσει” την κυβέρνηση να παραιτηθεί) και ο Λένιν ότι εκτιμούσε ότι ενίσχυε τις φιλοπόλεμες διαθέσεις της Γερμανίας, και η οποία δήλωση δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα των καντέτων, “Ρετς” (“Ο Λόγος”) στις 11(24) Απρίλη του 1917. Στην εφημερίδα αυτή γράφτηκαν τα ακόλουθα:

Στο διάστημα της παραμονής του στη Μόσχα ο υπουργός Εξωτερικών Π.Ν. Μιλιουκόφ σε συνέλευση των μελών του Κόμματος της λαϊκής ελευθερίας (σ.parapoda:το κόμμα των καντέτων), έκανε την παρακάτω δήλωση:

Η διακήρυξη της Προσωρινής κυβέρνησης σχετικά με τους σκοπούς του πολέμου δεν περιέχει όρους ειρήνης, αλλά μόνο γενικές αρχές που έχουν προηγούμενα διακηρυχθεί πολλές φορές από δημόσιους άνδρες των συμμαχικών μας χωρών. Οι όροι της ειρήνης δεν μπορούν να καθοριστούν διαφορετικά παρά σε συμφωνία με τους συμμάχους μας, σύμφωνα με τη σύμβαση του Λονδίνου. Όποια στάση κι αν κρατάει κανείς απέναντι στο σύνθημα “ειρήνη χωρίς προσαρτήσεις”, δεν μπορεί να αγνοήσει τις αρχές που έχουν γίνει αποδεκτές από όλους τους συμμάχους για επανένωση της Πολωνίας, της Αρμενίας, για ικανοποίηση των εθνικών πόθων των σλάβων της Αυστρίας”(“Ρετς”, 11(24) Απρίλη του 1917, αρ.φ.83, υπάρχει στο άρθρο του Λένιν, Ο Πόλεμος και η Προσωρινή Κυβέρνηση, Άπαντα, τ.31, σ.211-212). Στις 22 του Απρίλη (5 του Μάη 1917) δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες ανακοίνωση της Προσωρινής κυβέρνησης και στην οποία “επειδή προέκυψαν αμφιβολίες πάνω στο ζήτημα της ερμηνείας της διακοίνωσης του υπουργού Εξωτερικών” η Προσωρινή κυβέρνηση εξηγούσε ότι η διακοίνωση της 18 του Απρίλη (1 του Μάη) ψηφίστηκε ομόφωνα από την κυβέρνηση· ότι η νίκη κατά του εχθρού, που διακηρύχθηκε στη διακοίνωση σαν όρος λήξης του πολέμου, δεν προϋποθέτει βίαιη κατάκτηση ξένων εδαφών· ότι με τις αναφερόμενες στη διακοίνωση “επικυρώσεις και εγγυήσεις” της σταθερής ειρήνης υπονοούνταν ο περιορισμός των εξοπλισμών και η δημιουργία διεθνών δικαστηρίων” (σ.141 στον 31ο τόμο των Άπαντων του Λένιν).

(17) Μπουντ. Γενική εργατική ένωση των εβραίων της Πολωνίας της Λιθουανίας και της Ρωσίας. Οργανώθηκε τον Οχτώβρη του 1897.

Εκουαδόρ: Ανακοίνωση της Λαϊκής Ενότητας για το 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών: «Κάτω ο Κορρέα! Κάτω!»

Η λατινοαμερικανική αριστερά, πράγματι, διδάσκει τους ευρωπαίους αριστερούς. Όχι, όμως, με τον τρόπο που νομίζουν κάποιοι που εμπορεύονται τα διδάγματα για να παραμένουν στον αφρό άκοπα (δηλαδή, με το να απορρρίπτουν την κεντρικότητα της εργατικής και της καθημερινής πάλης, τον ένοπλο αγώνα, το μαρξισμό – λενινισμό, την οργανωτική δουλειά). Αλλά με το να κόβει ριζικά με οτιδήποτε μπορεί να νοθεύσει το στίγμα της αριστεράς και να υπερασπίζεται την εθνική κυριαρχία όχι λειτουργώντας για λογαριασμό άλλων μεγάλων δυνάμεων (όπως π.χ. στην Ελλάδα, όπου κάποιοι “αντιδυτικοί” αριστεροί – έστω και υβριστές της αριστεράς – λειτουργούν και προτείνουν αποκλειστικά ό,τι βολεύει τη Ρωσία, προφανώς πουλώντας της κι αυτής εκδούλευση, μπας και μείνουν στον αφρό).

Στο Εκουαδόρ, το Μαρξιστικό Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Εκουαδόρ είναι ένα κόμμα το οποίο δεν είχε πρόβλημα να αναδείξει κυβερνήσεις και προέδρους τους οποίους, ακολούθως, αντιπάλεψε. Κι αυτό γιατί μπορούσε να είναι ξεκάθαρο το σκεπτικό με το οποίο τους στήριζε, διατηρώντας παράλληλα την πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική ανεξαρτησία. Δεν έγινε, δηλαδή, κάτι αντίστοιχο με τις προεδρικές φρουρές του Τσίπρα, δεν εξέπεμψε κάτι αντίστοιχο της τσιπρολαγνίας μέχρι και το αντίστιχο 2015 του Εκουαδόρ. Κυρίως, δεν ανέστειλε την καθημερινή ανεξάρτητη πολιτική και οργανωτική δουλειά μέσα στο λαό. Έτσι, δεν χρειαζόταν να γλείφει καμία μεγάλη δύναμη μέσα από τον Τύπο της, μπας και παραμείνει στον αφρό. Ούτε, όταν ήρθε το αντίστοιχο 2015, εγκατέλειψε την πολιτική σκηνή, επικαλούμενη την ανάγκη για αναζήτηση άλλων – μη πολιτικών – μονοπατιών για να περπατήσει, κάτι που θα ευνοούσε τον Κορρέα.

Έτσι, αν η πρώτη επίθεση από λατινοαμερικάνους μαρξιστές – λενινιστές σε κυβέρνηση – καθεστώς του “σοσιαλισμού του 21ου αιώνα”, εν προκειμένω, στη Βενεζουέλα, είχε αντιμετωπιστεί με αποστροφή στην Ευρώπη, το ΜΛΚΚ Εκουαδόρ ξεκαθαρίζει, ακόμα και σε όποιον θέλει να κλείνει τα ματια, το τι συμβαίνει στην περιοχή με αυτές τις κυβερνήσεις.

Το πολιτικό μέτωπο του ΜΛΚΚ Εκουαδόρ, η Λαϊκή Ενότητα, η οποία είναι η τυπική συνέχεια του προηγούμενου πολιτικού μετώπου του, του Λαϊκού Δημοκρατικού Κινήματος, το οποίο το καθεστώς Κορρέα έθεσε εκτός των καταγεγραμμένων πολιτικών φορέων της χώρας (πρακτικά, εκτός νόμου), κατέβηκε στις εκλογές στηρίζοντας τον Πάκο Μονκάγιο, στο πιο μεγάλο αριστερό και ιθαγενικό ψηφοδέλτιο, το οποίο κατέλαβε την τέταρτη θέση. Ομοίως, θα εκπροσωπείται κοινοβουλευτικά.

Παρακάτω η δήλωση της Λαϊκής Ενότητας για το 2ο γύρο.

***

Απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου της Λαϊκής Ενότητας

Στο δεύτερο γύρο: “Κάτω ο Κορρέα! Κάτω!”

Στις 19 Φλεβάρη, ο λαός του Εκουαδόρ ψήφισε κατά πλειοψηφία υπέρ της αλλαγής, απορρίπτοντας τον απολυταρχισμό, την οικονομική κρίση και τη διαφθορά. Η ψήφος στην Εθνική Συμφωνία για την Αλλαγή αποτελεί τμήμα της θέλησης του λαού ο οποίος στους δρόμους και στις κάλπες είπε όχι στη συνέχεια αυτής της κατάστασης.

2.Στις 2 Απρίλη, στο δεύτερο γύρο, οι πολίτες του Εκουαδόρ αντιμετωπίζουμε ένα δίλημμα, ένα πραγματικό δημοψήφισμα, πρέπει να αποφασίσουμε αν θα συνεχίσει να βρίσκεται στην εξουσία ο Κορρεϊσμός, αν θα συνεχίσει ή όχι αυτό το απολυταρχικό καθεστώς το οποίο επί 10 χρόνια δίωκε τους δασκάλους, τους αυτόχθονες, τους εργαζόμενους, τους περιβαλλοντιστές, ένα καθεστώς το οποίο έστειλε στην ανεργία εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες, το οποίο στέρησε την πρόσβαση στο πανεπιστήμιο στη νεολαία. Μία κυβέρνηση η οποία υποθήκευσε την εθνική κυριαρχία, η οποία παρέδωσε τις κύριες πηγές πετρελαίου σε ξένες επιχειρήσεις, η οποία χρέωσε τη χώρα με όρους βλαπτικούς προς το εθνικό συμφέρον. Μία κυβέρνηση την οποία θα θυμόμαστε ως την πιο διεφθαρμένη στην ιστορία.

3.Σε αυτή τη συγκεκριμένη συγκυρία, η Λαϊκή Ενότητα παίρνει θέση στο πλευρό του λαού, για να αντιμετωπίσει και να νικήσει τον κύριο εχθρό της Πατρίδας και της Δημοκρατίας. Υιοθετούμε το σύνθημα “Κάτω ο Κορρέα! Κάτω!”, για να βάλουμε ένα τέλος σε αυτό το καταστροφικό πολιτικό σχέδιο. Εδώ δεν χωρούν ημίμετρα, το λευκό ή το άκυρο δεν είναι επιλογή, καθώς ευνοεί, στην τελική, το Λένιν Μορένο. Στις σημερινές συνθήκες, για να ηττηθεί ο Κορρεϊσμός χρειάζεται να ψηφιστεί ο Γκιγιέρμο Λάσσο.

4.Αυτή είναι μία ψήφος για να φύγει ο Κορρεϊσμός και δεν σημαίνει επ’ ουδενί προσχώρηση στην προγραμματική πρόταση του Γκιγιέρμο Λάσσο.

5.Από την πρώτη κιόλας μέρα της νέας κυβέρνησης, η Λαϊκή Ενότητα μαζί με το λαό θα κινητοποιηθεί για να απαιτήσει:

-Έρευνα και τιμωρία όλων των διεφθαρμένων.

-Τερματισμό στην ποινικοποίηση των κοινωνικών αγωνιστών

-Άμεση σύγκληση μίας Λαϊκής Διαβούλευσης και Συντακτικής Συνέλευσης για να διαλυθεί το εποικοδόμημα του απολυταρχισμού και να τσακιστεί η διαφθορά.

-Αποκατάσταση της νομικής προσωπικότητας της Εθνικής Ένωσης Εκπαιδευτικών (UNE) και την επιστροφή των κονδυλίων για την ανεργία (Fondos de Cesantia), άνοιγμα των σχολείων που έκλεισαν.

H τοποθέτηση του Εθνικού Συμβουλίου της Λαϊκής Ενότητας για το 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών (βλ. βίντεο)

-Ελεύθερη πρόσβαση της νεολαίας στα πανεπιστήμια.

-Μορατόριουμ στην εξορυκτική και πετρελαϊκή βιομηχανία, υπεράσπιση των πηγών ύδρευσης.

-Σεβασμό στον πολυεθνοτικό χαρακτήρα της χώρας και τα συλλογικά δικαιώματα.

-Πλήρη ισχύ στις πολιτικές ελευθερίες, όπως την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και της έκφρασης.

-Ανάκτηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, της νεολαίας, των δασκάλων, των γυναικών

-Υπεράσπιση της αυτονομίας της κοινωνικής ασφάλισης και επιστροφή των κονδυλίων της, σεβασμό στην Αγροτική Κοινωνική Ασφάλιση

-Πλήρη κυριαρχία, η οποία προϋποθέτει τον έλεγχο στα συμβόλαια που συνάφθηκαν στην πετρελαϊκή και εξορυκτική βιομηχανία, όπως και το εξωτερικό χρέος, κατά τα 10 τελευταία χρόνια.

5.Ευχαριστούμε τους συμπατριώτες που ψήφισαν τον Πάκο Μονκάγιο και τις λίστες της Εθνικής Συμφωνίας για την Αλλαγή, όπως και τις λίστες “2” της Λαϊκής Ενότητας. Θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε και να παλεύουμε για ένα καλύτερο Εκουαδόρ, θα βρισκόμαστε στους δρόμους και τις πλατείες, χέρι – χέρι με το λαό μας.

Geovanni Atarihuana

Πανεθνικός Επικεφαλής

Mery Zamora

Πρώτη Αναπληρώτρια

Sebastián Cevallos

Δεύτερος αναπληρωτής

Ángel Orna

Γραμματέας

βλ. επίσης

Ο Ραφαέλ Κορρέα αποχαιρετά, ξεπουλώντας το πετρέλαιο στη Ρωσία (28/11/2015)

«Κάτω ο Κορρέα! Κυβέρνηση Λαϊκή!» (26/06/2015)

Η οικονομική – ενεργειακή ανεξαρτησία των χωρών του Καυκάσου υπό το πρίσμα της ρωσικής παρουσίας

Πολύ συχνά, όσοι διατυπώνουν προτάσεις για τη διέξοδο της χώρας, είτε αγνοούν το ενδιαφέρον όλων των μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή (συνήθως, της Ρωσίας), είτε, ακόμα χειρότερα – κάτι που αποδεικνύει τον απλοϊκό τρόπο σκέψης τους – δεν εντάσσουν τις προτάσεις τους στο γενικότερο πλαίσιο στην περιοχή και τις σχέσεις όχι μόνο της Ελλάδας με τη μία ή πολλές μεγάλες δυνάμεις, αλλά και το αντίστροφο: τη σχέση της Ελλάδας και άλλων “μικρών” χωρών της περιοχής με δεδομένο το ενδιαφέρον κάθε μιας μεγάλης δύναμης για τις σχέσεις αυτές (με στόχο, πάντοτε, να τις εξαρτήσει). Είναι, επίσης, σημαντικό ότι αγνοούν τις οικονομικές μεθόδους επιρροής των σχέσεων μεταξύ των διαφόρων “μικρών” χωρών, ενώ δε μιλούν συγκεκριμένα για το βασικό όπλο που ενίοτε χρησιμοποιούν κάποιες δυνάμεις: την ενέργεια.

Κάτι που μπορεί να βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση είναι και το παρακάτω άρθρο, το οποίο αφορά την περιοχή του Καυκάσου. Είναι, βέβαια, δυστύχημα για την αριστερά ότι πολύ σπάνια μπορεί να βρεθεί άρθρο αριστερού με τέτοια οπτική (μελέτη σε επίπεδο δύο – τριών μικρών χωρών σε συνάρτηση με τις σχέσεις τους με μια μεγάλη δύναμη, και σε οικονομικό – ενεργειακό επίπεδο). Έτσι, επειδή η πραγματικότητα δεν μπορεί να περιμένει πότε κάποιοι αριστεροί θα ασχοληθούν με αυτά τα θέματα από μαρξιστική – λενινιστική σκοπιά, είμαστε υποχρεωμένοι να μελετούμε άρθρα σαν το παρακάτω, παρότι προέρχονται από ανθρώπους οπαδούς της αγοράς, ή έχουν να κάνουν και με την εσωτερική πολιτική της χώρας τους. Όμως, πρώτα πρέπει να μελετούμε και τις πρακτικές και τις τακτικές όλων των μεγάλων δυνάμεων, και μετά να προτείνουμε συμμαχίες με αυτές.

***

Οι σημερινές αποφάσεις της Γεωργίας και οι απειλές από την επέκταση της ρωσικής παρουσίας στον Καύκασο

του Vladimer Papava

Λίγο μετά τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2016, η κυβέρνηση του κόμματος του “Γεωργιανού Ονείρου”, το οποίο κέρδισε τις εκλογές, ξεκίνησε συζητήσεις και προχώρησε σε μερικές κινήσεις, οι οποίες δημιουργούν νέες απειλές για την οικονομική και ενεργειακή ανεξαρτησία της χώρας.

Πώληση των στρατηγικών περιουσιακών στοιχείων της Γεωργίας

Για να οικοδομήσει εμπιστοσύνη μέσα στο κοινοβούλιο, κατά τις προγραμματικές του δηλώσεις, ο πρωθυπουργός Γκιόργκι Κβιρικασβίλι δήλωσε ότι η κυβέρνηση θα μελετούσε την υποβολή αρχικών δημόσιων προσφορών (ΙΡΟ) για την πώληση του 25% των μετοχών των κρατικών Γεωργιανών Σιδηροδρόμων και της Γεωργιανής Εταιρίας Πετρελαίου και Αερίου.

Η πώληση στρατηγικών περιουσιακών στοιχείων της Γεωργίας επ’ουδενί δεν είναι κάτι το νέο, καθώς η κυβέρνηση του Ενωμένου Εθνικού Κινήματος (το οποίο βρισκόταν στην εξουσία μεταξύ 2003 – 2012) δεν αναγνώρισε την ύπαρξη περιουσιακών στοιχείων τέτοιου χαρακτήρα και θεώρησε ότι η πώλησή τους στη Ρωσία δεν δημιουργούσε κινδύνους για την ασφάλεια της Γεωργίας. Μάλιστα, αυτό έλαβε χώρα με δεδομένη τη δημόσια ανακοίνωση της πρόθεσης της Μόσχας για δημιουργία μίας “φιλελεύθερης αυτοκρατορίας”: με άλλα λόγια, την εξασφάλιση επιρροής στο μετασοβιετικό χώρο (και πέρα από αυτόν) με τη θέση σε εφαρμογή οικονομικών μηχανισμών.

Με δεδομένο ότι οι αγωγοί αερίου και οι σιδηρόδρομοι στην Αρμενία είναι ιδιοκτησίας ρωσικών κρατικών εταιριών (η Γκάζπρομ είναι ιδιοκτήτης των αγωγών αερίου, ενώ το σιδηρόδρομο διοικούν οι Ρωσικοί Σιδηρόδρομοι, μία εταιρία που έφτασε στο σημείο να μετονομάσει τους κρατικούς Αρμενικούς Σιδηρόδρομους σε Σιδηρόδρομους Νοτίου Καυκάσου, κάτι που συνιστά μία ανοιχτή παραδοχή από πλευράς Μόσχας για την πρόθεσή της να επιτύχει τον έλεγχο των γεωργιανών και, τελικά, των αζέρικων σιδηρόδρομων), είναι προφανές πως ακόμα και το 25% των μετοχών των Γεωργιανών Σιδηρόδρομων και της Γεωργιανής Εταιρίας Πετρελαίου και Αερίου να τεθούν προς πώληση, ρωσικές εταιρίες θα είναι οι κύριοι ενδιαφερόμενοι.

Λόγω της αρμενοαζέρικης σύγκρουσης, αζέρικες εταιρίες μπορεί επίσης να προκύψουν ως αγοράστριες γεωργιανών περιουσιακών στοιχείων, καθώς το Μπακού επιδιώκει να αποκτήσει νέους οικονομικούς μηχανισμούς για να ασκήσει πίεση στο Ερεβάν. Σε μια τέτοια περίπτωση, η Τιφλίδα θα εμπλακεί σίγουρα στη σύγκρουση Αρμενίας – Αζερμπαϊτζάν, κάτι που σαφώς δεν είναι προς το συμφέρον της Γεωργίας.

Είναι πολύ λυπηρό το ότι το “Γεωργιανό Όνειρο” συνεχίζει να ασκεί τις ίδιες απειλητικές για τα γεωργιανά εθνικά συμφέροντα πολιτικές με αυτές που εφάρμοζε κατά την 9ετή θητεία της η κυβέρνηση του Ενωμένου Εθνικού Κινήματος.

Οι ρωσικές τιμές διαμετακόμισης αερίου προς την Αρμενία

Ήδη επί προεδρίας Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε, η Τιφλίδα και η Μόσχα είχαν υπογράψει μία συμφωνία που επέτρεπε στη Γεωργία να παρακρατεί – ως χρέωση για τη διαμετακόμιση – το 10% του αερίου που μεταφερόταν από τη Γκάζπρομ μέσω του αγωγού που περνούσε από τη Γεωργία με κατεύθυνση την Αρμενία.

Το Γενάρη του 2016, η Γκάζπρομ άρχισε συνομιλίες με το γεωργιανό Υπουργείο Ενέργειας, επιδιώκοντας να αντικαταστήσει την πληρωμή σε είδος με μετρητά που αντιστοιχούσαν στο 10% της τιμής του μεταφερόμενου εμπορεύματος.

Η πρόταση της Γκάζπρομ, αναμφίβολα, δεν ήταν οικονομικά επωφελής για τη Γεωργία. Θα πρέπει να θυμηθούμε ότι το 2006, η Γκάζπρομ είχε ανακοινώσει ότι από το 2007 θα παρείχε αέριο τόσο στη Γεωργία όσο και στην Αρμενία σε υψηλότερες τιμές – 230$ ανά 1.000 κ.μ. αντί για 110$. Επιπροσθέτως, η Γκάζπρομ θα συμφωνούσε να διατηρήσει την προηγούμενη τιμή, με την προϋπόθεση ότι θα αποκτούσε την ιδιοκτησία των εγκαταστάσεων διανομής αερίου, η σωρευτική αξία των οποίων θα ήταν ίση με τη διαφορά ανάμεσα στις νέες και τις παλιές τιμές πολλαπλασιασμένη με την ποσότητα αερίου που καταναλωνόταν. Σε αντίθεση με τη Γεωργία, η Αρμενία συμφώνησε με αυτή την πρόταση, μεταφέροντας στην πράξη την ιδιοκτησία των συστημάτων της διανομής αερίου στη Γκάζπρομ.

Ως συνέπεια αυτού, στον απόηχο της προσέγγισης της Αρμενίας με τη Ρωσία, η τιμή του αερίου που παρείχε η Γκάζπρομ στην Αρμενία μειώθηκε.

Είναι προφανές ότι λόγω των διαφορών στις τιμές, η Γεωργία δεν θα είναι σε θέση να αγοράζει την ίδια ποσότητα αερίου με την εγχρήματη πληρωμή με αυτή που θα λάμβανε υπό μορφή φυσικού αερίου για τη διαμετακόμιση αερίου στην Αρμενία.

Η εντύπωση που δημιουργήθηκε ότι η γεωργιανή κυβέρνηση θα συγκατατιθόταν στις τροποποιήσεις της Γκάζπρομ αναφορικά με τη μέθοδο πληρωμής για τη διαμετακόμιση αερίου ακολουθήθηκε από σκληρές επικριτικές τοποθετήσεις και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Ως αποτέλεσμα αυτών, ο υπουργός Ενέργειας κατάφερε να πετύχει μια συμφωνία με τη Γκάζπρομ σύμφωνα με την οποία οι υπάρχοντες όροι διαμετακόμισης, δηλαδή, το σχήμα πληρωμών σε είδος, θα παρέμενε για όλο το 2016 (για ένα χρόνο).

Το 2017, οι συνομιλίες ανάμεσα σε Γκάζπρομ και Υπουργείο Ενέργειας αναφορικά με τον τρόπο πληρωμής για τη διαμετακόμιση αερίου επαναλήφθηκαν και, δυστυχώς, ο Υπουργός Ενέργειας συμφώνησε με την πρόταση της Γκάζπρομ.

Ίσως, η γεωργιανή κυβέρνηση είχε καταφέρει να διατηρήσει τους προηγούμενους όρους πληρωμής για το 2016, με βάση εξηγήσεις της Τιφλίδας προς τη Μόσχα ότι, λόγω των επερχόμενων κοινοβουλευτικών εκλογών, θα ήταν εξαιρετικά απρόσφορο για την επικείμενη κυβέρνηση του “Γεωργιανού Ονείρου” και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία να επέφερε αλλαγές στον τρόπο πληρωμής για τη διαμετακόμιση. Έτσι, ζητήθηκε η παράταση για ένα χρόνο.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ήδη το Νοέμβρη του 2016, η Αρμενία ανακοίνωσε ότι η τιμή αερίου για τους ντόπιους καταναλωτές θα μειωνόταν καθώς, από το 2017, η Γκάζπρομ θα μείωνε την πληρωμή στη Γεωργία για τη διαμετακόμιση αερίου με τη μετατροπή από πληρωμή σε είδος σε εγχρήματη πληρωμή. Είναι προφανές ότι αυτή η πληροφορία (το γεγονός ότι η Γκάζπρομ ανέμενε υποχωρήσεις από πλευράς Τιφλίδας αναφορικά με τους όρους πληρωμής για τη διαμετακόμιση αερίου και μειώσεις στην ποσότητα αερίου που θα διατιθόταν στη Γεωργία, ενώ το Ερεβάν διαβεβαίωνε αναφορικά με τις τιμές τους καταναλωτές) θα είχε γίνει γνωστή στη γεωργιανή κυβέρνηση.

Αν η γεωργιανή πλευρά είχε βρεθεί υποχρεωμένη να μειώσει τις χρεώσεις για τη διαμετακόμιση, και πάλι, θα ήταν πιο σώφρον να διατηρούσε τη μέθοδο πληρωμής σε είδος και να συμφωνούσε σε μικρότερο ποσοστό σε σχέση με το 10%.

Είναι σημαντικό να αναλογιζόμαστε ότι η Γεωργία είναι τοποθετημένη ανάμεσα σε δύο κράτη – μέλη της νεοϊδρυθείσας Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης (ΕΟΕ). Έτσι, η απειλή ότι η Γεωργία θα υποχρεωθεί να ενταχθεί στην Ένωση είναι βάσιμη. Επιπροσθέτως, αυτή τη φορά, η Τιφλίδα έχει παραδώσει τα ενεργειακά ηνία της στη Μόσχα, καθώς η Γκάζπρομ μπορεί τώρα να κάνει παραχωρήσεις, επιτρέποντας στη Γεωργία να αγοράσει το 10% του αερίου που μεταφέρεται στην Αρμενία (το οποίο προηγουμένως παρακρατούσε υπό μορφή πληρωμής για τη διαμετακόμιση) χρησιμοποιώντας μετρητά που αποκτά ως την τρέχουσα χρέωση, αν η Γεωργία καταστεί μέλος της ΕΟΕ. Θα πρέπει να τονιστεί ότι η οικονομική βάση για την ύπαρξη της ΕΟΕ θεμελιώνεται στο μηχανισμό αναδιανομής των κερδών που δημιουργούνται από τις πηγές ενέργειας.

Οι γεωργιανοί βουλευτές έχουν αποτιμήσει αυτή τη βλαπτική απόφαση ως “βέλτιστη” και ότι αποδίδει τα “μέγιστα”, ενώ έχουν αποδώσει τις οικονομικές απώλειες που υπάρχουν από τις δικές τους – στην καλυτερη περίπτωση – αδυναμίες, στην “αρχή της αγοράς”.

Συμπέρασμα

Η κύρια αιτία για τέτοιες κινήσεις από τη σημερινή γεωργιανή κυβέρνηση, στην καλύτερη έγκειται στον ερασιτεχνισμό και την άρνηση της οικουμενικά αναγνωρισμένης γνώσης οικονομικών, σύγχρονης γεωπολιτικής και γεωοικονομικών.

Ο Vladimer (Lado) Papava είναι πρώην υπουργός οικονομικών της Δημοκρατίας της Γεωργίας (1994 – 2000) και συγγραφέας του βιβλίου “Νεκροοικονομικά”, το οποιο μελετά τα οικονομικά προβλήματα στις χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης μετά τις αλλαγές του 1991. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στα αγγλικά, μεταξύ άλλων εδώ: http://gfsis.org/files/library/pdf/English-2468.pdf και εδώ

http://www.eurasiareview.com/26022017-georgias-modern-decisions-and-threats-of-expansion-of-russian-presence-in-caucasus-oped/