Κ.Κ. Σουδάν: Για τις κινητοποιήσεις για τον προϋπολογισμό του 2018 & το στόχο της ανατροπής του καθεστώτος (16/01/2018)

Σε ένα ιδιαίτερα τεταμένο και σύνθετο πλαίσιο στην περιοχή αυτή την περίοδο (βλ.εδώ), λαμβάνουν εδώ και μέρες χώρα κινητοποιήσεις στο Σουδάν με αφορμή τον προϋπολογισμό του 2018, που πραγματικά μηδενίζει το λαϊκό εισόδημα, ενώ είναι ακόμα πιο προκλητικός αφού αφιερώνει στις δυνάμεις καταστολής τα περισσότερα χρήματα. Παρακάτω η ανακοίνωση του ΚΚ Σουδάν (μετάφραση από τα αραβικά) που συμμετέχει στις κινητοποιήσεις του λαού, ο οποίος πρέπει ιδιαίτερα να προσέξει γιατί το περιφερειακό περιβάλλον είναι εξαιρετικά πολύπλοκο και δύσκολα θα ξεφύγει από την εξαθλίωση, ακόμα κι αν πέσει ο Μπασίρ, αφού οι μεγάλες δυνάμεις σαν κοράκια πετάνε γύρω και μέσα στη χώρα.

***

Στο δρόμο της γενικής κινητοποίησης για τη σωτηρία και για την ανατροπή του καθεστώτος γενοκτονίας, καταστολής και πείνας

Συνεδρίασαν τη Δευτέρα 15 Γενάρη 2018 οι επικεφαλής των πολιτικών κομμάτων και οι ηγέτες των κοινωνικών δυνάμεων που πλήττονται από τις πολιτικές του καθεστώτος, όπως και οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και συμφώνησαν:

1.Στην έναρξη μαζικής ενωτικής δράσης στην οποία κάλεσε το Κομμουνιστικό Κόμμα στην πρωτεύουσα και στο κάλεσμα στις μάζες να συμμετέχουν σε αυτή την πρωτοβουλία. Θεωρούν αυτο την αρχή μιας κοινής δουλειάς και συντονισμού ανάμεσα σε όλες τις αντιπολιτευόμενες δυνάμεις με στόχο την ενότητα της αντιπολίτευσης. Και σε αυτό το πλαίσιο στηρίζουν το προς υποβολή υπόμνημα στον κυβερνήτη του Χαρτούμ.

2.Στο ίδιο πλαίσιο, η συνεδρίαση αποφάσισε να συνεχιστεί και να ενισχυθεί η κοινή δράση των αντιπολιτευόμενων δυνάμεων και για αυτό να κλιμακωθεί ο μαζικός αγώνας με καθιστική διαμαρτυρία την Τετάρτη 17 Γενάρη 2018 στις 3μμ στο ιδιωτικό σχολείο στο Ομ Ντουρμάν. Η συνεδρίαση τόνισε ότι οι επικεφαλής των κομμάτων, των οργανώσεων της κοινωνία των πολιτών και των δυνάμεων που πλήττονται από τις πολιτικές του καθεστώτος θα ανακοινώσουν την ένωση των δυνάμεων της αντιπολίτευσης ως ένα βήμα συλλλογικό για τη σωτηρία και την ανατροπή του καθεστώτος.

3.Να συνεχιστούν οι μαζικές δράσεις με κινητοποίηση για τη μνήμη του μάρτυρα Μαχμούντ Μουχάμαντ Τάχα στις 18 Γενάρη, σε ώρα και μέρος που θα καθοριστεί.

4.Το Κομμουνιστικό Κόμμα καλεί τα μέλη του, τους φίλους του και τον ηρωικό λαό να συνεχίσει αυτές τις πολυάριθμες μαζικές δράσεις για την ενίσχυση του ενοποιημέου κινήματος αντιπολίτευσης, αυτοοργανωνόμενες στον κοινό αγώνα για τη σωτηρία και για την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος που είναι καρφωμένο στην καρδιά του λαού μας για πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα. Ένα καθεστώς το οποίο έκανε το λαό του Σουδάν να πεινάσει, εξευτέλισε την αξιοπρέπειά του και τον έκανε με τον φετινό προϋπολογισμό φτωχότερο, καθώς με αυτό αυξάνονται οι τιμές των βασικών αγαθών, των φαρμάκων, της υγείας και των υπηρεσιών σε αστρονομικούς αριθμούς που δεν συγκρίνονται επουδενί με το εισόδημα των πολιτών και όπου το 80% αυτού του προϋπολογισμού πάει στον κατασταλτικό και στρατιωτικό μηχανισμό, για τη γενοκτονία του λαού στις εμπόλεμες περιοχές και για την καταστολή των διαδηλώσεων.

Ένα καθεστώς το οποίο κατέστρεψε την παραγωγή και πούλησε την εύφορη γη του Σουδάν σε ξένες χώρες, διέσπασε την ενότητα της χώρας με την απόσπαση του νότιου Σουδάν, και αγνοεί τον κατακτητή στα βόρεια και τα ανατολικά της χώρας (σ.parapoda: εννοεί την Αίγυπτο στο τρίγωνο του Χαλάιμπ), και κατέστησε την εθνική κυριαρχία του Σουδάν απειλούμενη με το να δείχνει πρόθυμη στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, κάνοντας το Σουδάν κέντρο της υπηρεσίας πληροφοριών των ΗΠΑ (και της Africom), και με τη δημιουργία αραβικών ισλαμικών στρατιωτικών συμμαχιών, και το άνοιγμα χώρου σε αντιδραστικές δυνάμεις.

Ζήτω ο αγώνας του σουδανικού λαού

Ζήτω ο αγώνα της εργατιής τάξης

Δόξα στους αθάνατους μάρτυρες για την ελευθερία και τη δημοκρατία

Γραμματεία της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Σουδάν

Advertisements

Κόμμα Εργατών Τυνησίας: Στην 7η επέτειο της νίκης της επανάστασης, ο λαός της Τυνησίας επαναστατεί ξανά

Παρατίθεται παρακάτω η μετάφραση από τα αραβικά της ανακοίνωσης του Κόμματος Εργατών Τυνησίας για την 7η επέτειο από τη μόνη αραβική άνοιξη που πέτυχε κάτι υπέρ του λαού (επειδή ήταν και η μόνη χώρα με ανεξάρτητο μαρξιστικό – λενινιστικό κομμουνιστικό κόμμα με πολιτικές συμμαχιών). Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι η ανακοίνωση δεν αναφέρεται γενικώς στην επέτειο, αλλά και στην τρέχουσα αναταραχή, και μάλιστα, συνδέει το μαζικό αγώνα με κεντρικά πολιτικά αιτήματα (σε αντίθεση, π.χ., με ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα, όπου κανείς – εξ αριστερών – δεν ζητά παραίτηση Τσίπρα και δεν οργανώνει το λαό, ταυτόχρονα).

***

Κόμμα Εργατών Τυνησίας: Στην 7η επέτειο της νίκης της επανάστασης, ο λαός της Τυνησίας επαναστατεί ξανά

Το Κόμμα Εργατών χαιρετίζει το λαό μας και τις επαναστατικές και προοδευτικές δυνάμεις στην 7η επέτειο από τη 14 Γενάρη του 2011, ημέρα φυγής του τυράννου Μπεν Άλι υπό την πίεση των επαναστατημένων λαϊκών μαζών από τις 17 Δεκέμβρη του 2010, ημέρα έναρξης της εξέγερσης στην πόλη Σίντι Μπου Ζιντ όπου έδωσε ο λαός μας θαυμάσια δείγματα αυτοθυσίας, τα οποία ενσαρκώθηκαν στα πτώματα των μαρτύρων και τα κορμιά των τραυματιών και των κρατουμένων μέχρι την επίτευξη της νίκης και τη δυνατότητα να αναπνεύσουν τον αέρα της ελευθερίας για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες καταπίεσης και τυραννίας.

Σήμερα, 7 χρόνια μετά τη νίκη επί της δικτατορίας και παρά τη σημασία κάποιων ειδικών επιτεύξεων όσον αφορά το Σύνταγμα και τις ελευθερίες, το αποτέλεσμα συνολικά παραμένει χωρίς ο λαός να έχει υλοποιήσει τις φιλοδοξίες του για τις οποίες κατέβαλλε θυσίες.

Η χώρα μας βρίσκεται ακόμα υπό το ζυγό της κυριαρχίας ξένων δυνάμεων, χωρών και θεσμών, μπλεγμένη στα δίχτυα χρεών, πνίγεται στη διαφθορά και υποφέρει από μια καθολική και οξεία οικονομική κρίση, η οποία την απειλεί με χρεοκοπία και αντανακλάται στα φτωχά και μεσαία στρώματα με περισσότερη ανεργία, φτώχεια, δυστυχία και επιδείνωση των υπηρεσιών υγείας, παιδείας, στέγης, μεταφορών και βασικών υποδομών.

Η χώρα μας απαλλάχτηκε από το καταπιεστικό, πελατειακό και διεφθαρμένο καθεστώς Μπεν Άλι, όμως έπεσε ξανά υπό την κυριαρχία του σημερινού αντιδραστικού συνασπισμού, με επικεφαλής τα κόμματα της Αναγέννησης (Α’Νάχντα) και του Καλέσματος (Νιντά’α), που είναι μπροστάρηδες της αντεπανάστασης. Κατά τη διάρκεια του νέου συστήματος διακυβέρνησης έπεσε εκ νέου σε πιο βαθιά οικονομική κρίση και έντονη κοινωνική αναταραχή ως αποτέλεσμα της επιδείνωσης της φτώχειας, της ανεργίας, της διαφθοράς, της ασφάλειας και της επιδείνωσης συνολικά των όρων διαβίωσης.

Σε τέτοιες συνθήκες, ο λαός μας συνεχίζεται να αντιστέκεται. Οι τελευταίες του διαδηλώσεις με το ισχυρό κίνημα διαμαρτυρίας το οποίο ζει η χώρα τις τελευταίες εβδομάδες, έρχονται ως απάντηση στο νέο νόμο για την οικονομική πολιτική που θα αυξήσει τον πληθωρισμό, επιδεινώνοντας τη ζωή των λαϊκών μαζών.

Ο αντιδραστικός κυβερνητικός συνασπισμός δεν βρήκε λύση για να αντιμετωπίσει την πλατιά λαϊκή οργή πέρα από τη χρήση βίας, συλλήψεων, προετοιμασία για μεγάλες δίκες, απόπειρα διαφυγής με την εξαπόλυση σφοδρής επίθεσης ενάντια στο Λαϊκό Μέτωπο το οποιο καθοδήγησε αυτούς τους αγώνες, καθώς και καλέσματα για κάτι τέτοιο, όπως δείχνει και η προετοιμασία για την εξάλειψη των ηγετών και στελεχών του.

Παράλληλα, προκειμένου να τραβήξει το χαλί κάτω από το κίνημα διαμαρτυρίας, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να προσαρμοστεί και να αναδιπλωθεί, ανακοινώνοντας κάποιες δράσεις τυπικές και μερικές υπέρ των οικογενειών που έχουν μεγάλη ανάγκη, τους συνταξιούχους και τους ανέργους, χωρίς όμως να συμβιβάζεται στην ουσία του ζητήματος.

Για αυτό, το Κόμμα Εργατών, χαιρετίζοντας την επανάσταση και παραμένοντας προσηλωμένο στα αιτήματα και τους στόχους της:

-καλεί το λαό να συνεχίσει τη διαμαρτυρία του μέχρι να καταργηθούν οι πρόνοιες του νόμου για την οικονομία για το 2018 που είναι καταστροφικές για την αγοραστική ικανότητα, με πλατύ μαζικό και ειρηνικό πολιτικό αγώνα εντός του Λαϊκού Μετώπου και των νεολαιϊστικων καμπανιών, καλεί να σταματήσει η ποινικοποίηση των διαδηλώσεων, η παραποίησή τους και η χάλκευση υποθέσεων, όπως και καλεί στην απελευθέρωση των συλληφθέντων στις ειρηνικές διαδηλώσεις και στο να σταματήσουν οι επιθέσεις σε αυτές.

-θεωρεί ότι τα ανακοινωθέντα μετρα αποτελούν μια μορφή κοροϊδίας προς το λαό, βρίσκονται μακριά από τα ελάχιστα που απαιτούνται για την ελάφρυνση του κόστους διαβίωσης και δεν συνιστούν λόγο για να σταματήσει ο αγώνας, αλλά, αντίθετα, κίνητρο για τη συνέχισή τους.

-καλεί τον τυνησιακό λαό να μην απελπίζεται, να μην απογοητεύεται, αλλά να παραμένει προσηλωμένος στα αιτήματα της επανάστασης, τα οποία δεν θα επιτευχθούν, παρά μόνο με ενότητα και οργανωμένο και σκληρό αγώνα, και γι’ αυτό, να μην παρασύρεται σε πράξεις λεηλασίας και βανδαλισμού και να απαντά σε αυτά και στα λόμπι που τα καθοδηγούν και τα χρηματοδοτούν.

-θεωρεί ότι το σημερινό σύστημα διακυβέρνησης, το οποίο βασίζεται στις ίδιες μεθόδους με την παλιά πολιτική, δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τη διαφθορά και τη λεηλασία.

Η χώρα έχει εισέλθει σε μια κατάσταση εξαιρετικά επικίνδυνη, η οποία απαιτεί μια εξαιρετική και ισχυρή λύση, για την οποία λόγο έχει ο λαός με πρόωρες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές, οι οποίες θα φέρουν τη ρήξη με το διεφθαρμένο και αποτυχημένο σύστημα διακυβέρνησης και θα βάλουν την Τυνησία στο δρόμο της συνολικής και βαθιάς λαλλαγής.

Δόξα στους μάρτυρες, την περηφάνεια της Τυνησίας, και νίκη στο λαό της.

Ζήτω το Λαϊκό Μέτωπο που φέρει μέσα του τις έγνοιες των φτωχών της Τυηνσίας και των εργαζόμενών της και συνολικά του λαού της.

Κόμμα Εργατών

Τύνιδα, 14 Γενάρη 2018

Η υποδαυλιζόμενη από τη Ρωσία ανάφλεξη σε Ερυθρά Θάλασσα – Κέρας της Αφρικής & ο μεγάλος χαμένος

Παρατίθεται παρακάτω ένα άρθρο για την αύξηση των ψυχροπολεμικών κινήσεων στην περιοχή της Ερυθράς Θάλασσας από όλους τους περιφερειακούς παράγοντες. Από όλες αυτές τις κινήσεις, που πράγματι μοιάζουν ως μέρος μιας παρτίδας σκάκι, καθήκον είναι να συνάγουμε ποιος οφελείται και ποιος χάνει. Μεγάλος νικητής εμφανίζεται η Ρωσία. Όπως είδαμε, η Ρωσία ωφελήθηκε από την υπονόμευση της ενότητας των αραβικών μοναρχιών του Κόλπου από τον Τραμπ και την πρόκληση της κρίσης με το Κατάρ. Έτσι, ακόμα κι αν συμφωνήσει κανείς με το σχήμα της “μετατόπισης” αυτής της κρίσης σε άλλη περιοχή, πάλι βλέπουμε ότι το λάδι στη φωτιά (αυξανόμενη τουρκική παρουσία) χύνεται ακριβώς την περίοδο που η Τουρκία βελτίωσε, ως σανίδα σωτηρίας, τις σχέσεις της με τη Ρωσία, η οποία γνωρίζει να αξιοποιεί προς όφελός της τις κινήσεις των άλλων, εχθρών και “φίλων”.  Μόνο συμπτωματικές δεν είναι οι διαδοχικές συμφωνίες Τουρκίας – Σουδάν και οι συναντήσεις επί σουδανικού εδάφου τούρκων-σουδανών-καταριανών αξιωματούχων και ακολούθως ρώσων-καταριανών-σουδανών στα τέλη Δεκέμβρη. Εκμεταλλευόμενη, λοιπόν, τις περιφερειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας και του Κατάρ, μπλοκάρει το “Θαλάσσιο Δρόμο του Μεταξιού” και γενικότερα το σχέδιο ΟΒΟR, με το οποίο η Κίνα φιλοδοξεί σε μια πιο ανεξάρτητη από τη Ρωσία παρουσία στον κόσμο. Αυτή η όξυνση, επίσης, πραγματοποιείται σε στιγμές που η ιμπεριαλιστική πτέρυγα που διαχειρίζεται τη στρατηγική εξασθένιση των ΗΠΑ, περνούν σε φάση στρατηγικής απόσυρσης (αφήνοντας μεμονωμένες εστίες φωτιάς και συμμάχους ως βάσεις για μελλοντική επανεπέκταση, η οποία, ωστόσο, δεν θα αναιρεί τη στρατηγική της εξασθένιση). Σε κάθε περίπτωση, η ανάφλεξη της Ερυθράς και η καλλιέργεια εγωισμών των τεσσάρων περιφερειακών παραγόντων από τη Ρωσία (οι οποίοι πήγαιναν ως το 2013 να συστήσουν ένα μπλοκ απογαλακτιζόμενων από τις μεγάλες δυνάμεις μπλοκ – Τουρκία, Σ. Αραβία, Αίγυπτος, Κατάρ), αυξάνει την επιρροή της Ρωσίας, και πάει ακόμα πιο πίσω το στόχο για ήττα του ιμπεριαλισμού από την περιοχή. Παράλληλα, βλέπουμε μια σειρά τάσεων στη διεθνή σκηνή, να επιβεβαιώνονται και σε αυτή την περιοχή: τα διπλά ταμπλό, τη μετακύλιση κρίσεων, την υπόθαλψη συγκρούσεων διά της απόσυρσης κ.α.

***

Μια παρτίδα σκάκι: Η κρίση του Κόλπου επεκτείνεται στο Κέρας της Αφρικής

του Τζέημς Μ. Ντόρσεϊ

Η 6μηνη κρίση στον Κόλπο έχει επεκταθεί στο Κέρας της Αφρικής, ενδεχομένως τροφοδοτώντας τις σιγοβράζουσες περιφερειακές συγκρούσεις.

Οι φόβοι για αυξανόμενη ένταση στο Kέρας, μια περιοχή γεμάτη από ξένες στρατιωτικές βάσεις η οποία γεφυρώνει σημαντικές πηγές εμπορίου από τον Ινδικό με την 4 χιλιομέτρων ακτογραμμή της, αναζωπυρώθηκαν από την απόφαση του Σουδάν τον περασμένο μήνα να παραχωρήσει στην Τουρκία το δικαίωμα να ανοικοδομήσει ένα παρακμάζον οθωμανικό λιμάνι και να οικοδομήσει μια ναυτική αποβάθρα για πολιτικά και στρατιωτικά πλοία στην ακτή της Ερυθράς Θάλασσας αυτής της αφρικανικής χώρας.

Η συμφωνία αξίας 650 εκ. $ αποτελεί την πιο πρόσφατη ένδειξη ότι η Ανατολική Αφρική σύρεται στη διαμάχη του Κόλπου και σε συνδεόμενες συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή. Η ανησυχία αυξήθηκε καθώς το διπλωματικό μποϊκοτάζ του Κατάρ με επικεφαλής τη Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ, φαινόταν ότι είχε καταστεί κανόνας.

Ο ανταγωνισμός για επιρροή ανάμεσα σε αντίπαλα κράτη του Κόλπου εκτείνεται πέρα από το Κέρας που αγγίζει το στρατηγικό στενό Μπαμπ Ελ Μάντεμπ, συνδέει τον Κόλπο του Άντεν με την Ερυθρά Θάλασσα και πλήττεται από το γειτονικό πόλεμο στην Υεμένη, το Σάχελ και την Κεντρικη και Δυτική Αφρική. Ο εμίρης του Κατάρ, Σεΐχ Ταμίμ Ιμπν Χαμάντ Α’ Θάνι, επισκέφτηκε 6 δυτικοαφρικανικές χώρες για να κερδίσει υποστήριξη για τη χώρα του στη διαμάχη της με τις αδελφές χώρες του Κόλπου.

Η Αφρική αποτελεί πεδίο μάχης όχι μόνο αναφορικά με την κρίση στον Κόλπο, αλλά και με την έντονη αντιπαλότητα ανάμεσα σε Σ. Αραβία και Ιράν που συχνά μεταφέρεται σε χώρες όπως στη Νιγηρία, τη Σενεγάλη, το Καμερούν και τη Μαυριτανία κύρια ως αγώνας σεχτών ανάμεσα στο Σουνιτικό και το Σιιτικό Ισλάμ.

Η σουδανοτουρκική συμφωνία αύξησε την αγωνία στις πρωτεύουσες και των δύο πλευρών της Ερυθράς. Η Σ. Αραβία και τα ΗΑΕ ανησυχούν για τη στρατιωτική επέκταση της Τουρκίας, λόγω της υποστήριξής της στο Κατάρ. Η Τουρκία έχει μια στρατιωτική βάση σε αυτό το κράτος του Κόλπου και έχει πει ότι θα αυξήσει την παρουσία της στους 3.000 άνδρες τους ερχόμενους μήνες.

Η Τουρκία έχει επίσης βάση εκπαίδευσης στη Σομαλία και συζητά τη δημιουργία βάσης στο Τζιμπουτί, στην κατ’εξοχήν χώρα ενοικίασης βάσεων στο Κέρας, όπου διαφόρων ειδών στρατιωτικές εγκαταστάσεις έχουν οι Γαλλία, ΗΠΑ, Σ. Αραβία, Κίνα και Ιαπωνία.

Υπαινισσόμενος μια σύνδεση ανάμεσα στην τουρκική παρουσία στο Σουδάν και τη Σ. Αραβία, ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είπε κατά την επίσκεψή του στην αφρικανική χώρα τον περασμένο μήνα, την πρώτη που πραγματοποιεί επικεφαλής τουρκικού κράτους, ότι το αρχαίο λιμάνι του Σουάκιν θα ενισχύσει τον τουρισμό και θα χρησιμεύσει ως σημείο μετάβασης προσκυνητών προς την ιερά πόλη του βασιλείου, Μέκκα.

Ο Ερντογάν με τον σουδανό πρόεδρο Ομάρ Αλ Μπασίρ (φωτό)

Το Σουάκιν αποτελούσε το κύριο λιμάνι του Σουδάν επί Οθωμανών, όμως περιέπεσε σε αχρηστία τον περασμένο αιώνα, μετά την οικοδόμηση του Λιμανιού του Σουδάν, 60 χλμ. βορειότερα. Το Σουάκιν επέτρεψε στους Οθωμανούς να εξασφαλίσουν πρόσβαση σε αυτό που είναι σήμερα η επαρχία Χιτζάζ στη Σ.Αραβία και έδρα του λιμανιού στην Ερυθρά Θάλασσα, Τζέντα.

Η Σ.Αραβία και τα ΗΑΕ, που έχουν βάσεις στη Μπερμπέρα στην αποσχισθείσα δημοκρατία της Σομαλιλάνδης και στην Ερυθραία, φοβούνται ότι η συμφωνία θα επιτρέψει στην Τουρκία, με την οποία έχουν ψυχραμένες σχέσεις λόγω διαφορών για το Κατάρ, το Ιράν και ισλαμιστικές ομάδες όπως τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, να σταθμεύσει στρατεύματα κοντά στη Τζέντα. Η Σ. Αραβία και τα ΗΑΕ υποπτεύονται το Κατάρ ότι χρηματοδοτεί την ανάπτυξη του Σουάκιν. Άλλος ένας παράγοντας που ενισχύει την ένταση είναι το γεγονός ότι η Τουρκία υποπτεύεται τα ΗΑΕ ότι είχαν υποστηρίξει ένα αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία τον Ιούλη του 2016.

Η συμφωνία είναι ακόμα πιο δηκτική γιατί οι σχέσεις ανάμεσα σε Σ. Αραβία και Σουδάν είχαν σημαντικά βελτιωθεί αφότου η αφρικανική χώρα διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με το Ιράν στις αρχές του 2016, μια πρόωρη νίκη των σαουδαράβων στον αγώνα τους με την Ισλαμική Δημοκρατία για την Αφρική.

Το Σουδάν έκτοτε συνέβαλε με 6.000 στρατό, όπως και μαχητές από την πολιτοφυλακή της φυλής Τζαντζαουίντ στην επέμβαση στην Υεμένη με επικεφαλής τη Σ. Αραβία. Η διοίκηση Τραμπ χαλάρωσε τις οικονομικές κυρώσεις στο Σουδάν τον Οκτώβρη κατόπιν αιτήματος της Σ. Αραβίας.

Η Σ. Αραβία αυτή τη βδομάδα συμφώνησε να ξαναρχίσει τραπεζικούς δεσμούς με το Σουδάν παρά την κριτική στο σαουδαραβικό Τύπο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τη σουδανοτουρκική συμφωνία. Ο σουδανός πρόεδρος Ομάρ Αλ Μπασίρ επέμενε ότι η χώρα του θα διατηρήσει τα στρατεύματά της στην Υεμένη παρά τη συμφωνία.

Η ανησυχία για τη συμφωνία δεν περιορίζεται στους επικριτές του Κατάρ στον Κόλπο. Η Αίγυπτος υποψιάζεται ότι η συμφωνία θα υποδαυλίσει μια συνοριακή διαμάχη με το Σουδάν για την περιοχή του Χαλάιμπ (σ.parapoda: το παραθαλάσσιο τρίγωνο στα σύνορα Αιγύπτου-Σουδάν που άλλοτε οι χάρτες το δείχνουν να ανήκει στο Σουδάν και άλλοτε στην Αίγυπτο). Το Σουδάν πρόσφατα κατηγόρησε την Αίγυπτο για την ανάπτυξη στρατευμάτων στη σουδανική πλευρά των συνόρων και την αποστολή πολεμικών αεροπλάνων πάνω από την παράκτια περιοχή.

Το Σουδάν, εξάλλου, πρόσφατα παραπονέθηκε στον ΟΗΕ ότι μια συμφωνία για τη χάραξη των θαλάσσιων συνόρων στην περιοχή το 2016 ανάμεσα σε Αίγυπτο και Σ. Αραβία παραβίαζε αυτό που ισχυρίζεται ότι είναι σουδανικά ύδατα στο Χαλάιμπ.

Η Αίγυπτος, περαιτέρω, ανησυχεί για το ότι οι αυξανόμενες εντάσεις θα δυσκολέψουν τις ήδη οξείες διαφωνίες με το Σουδάν καθώς και την Αιθιοπία για ένα μεγάλο φράγμα που η Αιθιοπία χτίζει. Η Αίγυπτος πιστεύει ότι το φράγμα αυτό θα περιορίσει το ζωτικό μερίδιό της στα νερά του Νείλου. Οι διαπραγματεύσεις για το φράγμα βρίσκονται σε αδιέξοδο, με το Σουδάν να φαίνεται ότι κλίνει υπέρ της Αιθιοπίας στη διαμάχη αυτή.

Ο σουδανός πρόεδρος Ομάρ Μπασίρ παίζει με τη φωτιά σε αντάλλαγμα με δολάρια. Το Σουδάνβ παραβιάζει τους κανόνες της ιστορίας και της γεωγραφίας και συνωμοτεί ενάντια στην Αίγυπτο υπό τη σκιά της τουρκικής τρέλας, της ιρανικής συνωμοσίας, ενός αιθιοπικού σχεδίου για να στερηθεί η Αίγυπτος νερό, και της καταριανής χρηματοδότησης προσπαθειών για υπονόμευση της Αιγύπτου” κατηγόρησε ο Εμάντ Αντίμπ σε ένα άρθρο με τίτλο “Η πολιτική αυτοκτονία του Ομάρ Μπασίρ”.

Η κρίση του Κόλπου, ακόμα και χωρίς τη συμμετοχή της Τουρκίας, έθετε τις εύθραυστες διευθετήσεις ειρήνευσης στο Κέρας της Αφρικής σε κίνδυνο.

Το Κατάρ, σε απάντηση της απόφασης της Ερυθραίας και του Τζιμπουτί να μειώσει το επίπεδο των σχέσεων με το κράτος αυτό του Κόλπου, όταν ξέσπασε η σύγκρουση τον περασμένο Ιούνη, απέσυρε την ειρηνευτική του αποστολή από 400 άνδρες στο νησί της Ερυθράς Θάλασσας, Ντουμέιρα.

Η Ερυθραια άμεσα κατέλαβε το νησί που διεκδικείται επίσης από το Τζιμπουτί, σε μια κίνηση που θα μπορούσε τελικά να προκαλέσει ένοπλη σύγκρουση που μπορεί να παρασύρει σε αυτόν την Αιθιοπία.

Ενώ δρέπει τα οφέλη από το αυξανόμενο ενδιαφέρον, το Κέρας της Αφρικής κινδυνεύει να αυξήσει την ένταση και να προκαλέσει βίαιη σύγκρουση σε αυτό που έχει καταστεί μια μεγάλης σημασίας παρτίδα σκάκι για τους αντιπάλους τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και την Αφρική.

Ο μετά την Αραβική Άνοιξη (….) ακτιβισμός μπορεί να συμβάλλει, χωρίς να εκπλήσσει κανέναν, στη στρατιωτικοποίηση του Κέρατος της Αφρικής και, ακόμα πιο επικίνδυνα, να αλλάξει την υπάρχουσα ισορροπία δυνάμεων σε αυτή την ταλαιπωρημένη από συγκρούσης περιοχή, προειδοποίησε ο Πάτρικ Φέρας, διευθυντής του Παρατηρητηρίου του Κέρατος της Αφρικής (CSBA).

O δρ. Τζέημς Μ. Ντόρσεϊ είναι, μεταξύ άλλων, senior fellow στη Σχολή Διεθνών Σπουδών Σ. Ρατζαρατνάμ στη Σιγκαπούρη και αρθρογραφεί στο ιστολόγιο “The Turbulent World of Middle East Soccer”, από όπου και το άρθρο.

Άνα Πάουκερ: Για τη δημιουργία ενός ενιαίου εργατικού κόμματος στη Ρουμανία (15/01/1948)

Είναι γεγονός ότι η “ενότητα” που πούλαγε ο Σύριζα, “έκαψε” στα μάτια πολλών αριστερών και επαναστατών την ίδια την έννοια της ενότητας μεταξύ τους. Πολλοί άλλωστε, “κάηκαν στο χυλό” και τώρα φυσούν και το γιαούρτι. Ωστόσο, η ανάγκη για ενότητα δεν παύει να υπάρχει και οι επιτυχημένες εμπειρίες θα βοηθήσουν να αποσαφηνιστεί η έννοια “ενότητα” και οι επιπτώσεις της.

Το παρακάτω κείμενο της Άνα Πάουκερ, μιας επιφανούς μαχητικής γυναίκας του 20ού αιώνα που απουσιάζει (λόγω μη αρκούντος αντισταλινισμού-αντικομμουνισμού) από τα διάφορα αφιερώματα (ημερολόγια κλπ) κάποιων σε γυναίκες αγωνίστριες, πραγματεύεται την επιτυχή έκβαση αλλά και τις προϋποθέσεις για ενότητα της εργατικής τάξης στη μεταπολεμική Ρουμανία, από την ενιαία δράση ως την πλήρη οργανωτική, πολιτική και ιδεολογική ενότητα.

 Η Άνα Πάουκερ (φωτό)

Πρώτα από όλα, τo ΚΚ Ρουμανίας επεδίωκε την ενότητα με ανθρώπους που ακόμα επηρεάζονταν από τους σοσιαλδημοκράτες. Δεν έθετε ως προϋπόθεση την ιδεολογική ταύτιση για ενότητα.

Επίσης, η Πάουκερ αναδεικνύει ότι η ενότητα δεν αφορούσε μόνο οικονομικές διεκδικήσεις, αλλά παρέμβαση στην κεντρική πολιτική σκηνή σε θέματα που είχαν ως και διεθνή αντίκτυπο, όπως π.χ. το φασιστικό κίνδυνο. Μιλώντας για το φασιστικό κίνδυνο, η Πάουκερ υπογραμμίζει πως η ενιαία δράση της εργατικής τάξης αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχή καταπολέμηση αυτού του κινδύνου. Διαφορετικά, η εργατική τάξη δεν πετυχαίνει να “συσπειρώσει τις εργαζόμενες μάζες και όλο το λαό σε έναν αγώνα που θα έφρασσε το δρόμο στο φασισμό” (όλα αυτά, βέβαια, επειδή η αντιμετώπιση του φασισμού για τους τριτοδιεθνιστές κομμουνιστές δεν ήταν μόνο λογάκια ή μια “πραμάτεια” για να μαζεύουν μέλη, αλλά καθήκον προς άμεση επίλυση).

Ακόμα, η Πάουκερ αναδεικνύει ότι οι προσπάθειες για ενότητα δεν πρέπει να σταματούν, παρά την αντίθεση της μιας ή της άλλης ηγεσίας: οι κομμουνιστές πρέπει να κάνουν την ενότητα πράξη από τα κάτω, στον κοινό αγώνα. Χωρίς αυτό, εκλείπει η δυνατότητα για δημιουργία ακόμα και φιλικών σχέσεων ανάμεσα στα μέλη των οργανώσεων βάσης που θα μπορούσαν να δημιουργούνται κατά τη διάρκεια των κοινών αγώνων και της κοινής δουλειάς. Έτσι, δεν υπάρχει καμία προϋπόθεση, και για την ακρίβεια, ούτε πρόθεση, ώστε να μπορούν να διευθετηθούν κάποια στιγμή, ακόμα πιο σοβαρά ζητήματα, όπως τα ιδεολογικά και τα πολιτικά.

Εξάλλου, η Πάουκερ υπογραμμίζει ότι οι όποιες συμφωνίες ανάμεσα στις κεντρικές ηγεσίες, πρέπει να συνοδεύονται από την υιοθέτηση πολιτικής για σταθερή συνεργασία των οργανώσεων βάσης των διαφόρων κομμάτων και οργανώσεων. Σε διαφορετική περίπτωση (όπως, δυστυχώς, ισχύει στην Ελλάδα), δίνεται λαβή για δημιουργία αντιλήψεων μικροκαπετάνιου σε διάφορους ηγέτες ή ταλιμπάν που αυτοί δημιουργούν, κάτι που εκτρέφει νέες διασπάσεις, ενίοτε και στο εσωτερικό των μικροκαπετανάτων.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι μόνο η πλήρης ενότητα της εργατικής τάξης, και γενικότερα, των εργαζομένων, μπορεί να διασφαλίσει μια (απαραίτητη σε χώρες σαν την Ελλάδα) συμμαχία με άλλες κοινωνικές τάξεις και ομάδες ή να κινητοποιήσει τις πλατιές μάζες για την εκπλήρωση των μεγάλων ιστορικών καθηκόντων που έχει μπροστά του ο λαός σε κάθε ιστορική περίοδο· ότι η ενότητα αυξάνει την εμπιστοσύνη της εργατικής τάξης “στη δύναμή της και στην πλήρη νίκη της υπόθεσής της, τη βοηθά επίσης να εκπληρώσει το ρόλο της ως καθοδηγητικής δύναμης”. Χωρίς ενότητα καμία επανάσταση δεν είναι εφικτή, ή, έστω, νικηφόρα.

Φυσικά, όπως ξεκαθαρίζει και η Πάουκερ, η ενωτική πολιτική δεν σημαίνει “συνεργασία για τη συνεργασία”: πρέπει πάντοτε να επιδιώκεται “μια συμφωνία στη βάση αρχών”. Μια κομμουνιστική οργάνωση ή ένα κόμμα ποτέ δεν πρέπει “να θυσιάσει αρχές με την παράβλεψη λαθών, προκειμένου να μη βλαφτούν οι σχέσεις” μεταξύ των συμμάχων. “Μια τέτοια στάση θα μπορούσε να είναι μόνο βλαπτική”, όπως λέει η Πάουκερ. Η αυστηρή προσήλωση σε αρχές στα ζητήματα του ενιαίου μετώπου είναι ακόμα πιο σημαντική ιδίως όταν οι σύμμαχοι δεν έχουν ακόμα απαλλαγεί από τη σαβούρα του παρελθόντος τους.

Η σταθερή θέση έναντι των λαθών, των ταλαντεύσεων και των αποκλίσεων από τη συμφωνηθείσα ή επιδιωκόμενη πολιτική, η καταγγελία των μανουβρών της μιας ή της άλλης πτέρυγας των συμμάχων, βοηθούν τους συμμάχους να βρουν το σωστό δρόμο και να οδηγήσουν το κόμμα σε αυτόν. Και αυτή η παροχή βοήθειας πρέπει να αφορά όσους νιώθουν ότι ήδη έχουν βρει το σωστό το δρόμο…

Αξίζει, εξάλλου, να σημειωθεί η παρατήρηση της Πάουκερ ότι η ενιαία δράση και ενότητα των εργαζομένων δεν έχει επιπτώσεις μόνο στην πολιτική ζωή μιας χώρας, αλλά και σε άλλες (στο δρόμο για την εξουσία, έχει ακόμα και στην οικονομική ζωή θετικές ειπτώσεις).

Ενδιαφέρον έχει, τέλος, η παρατήρηση της Πάουκερ ότι η ενωτική πολιτική δεν υλοποιείται σε συνθήκες εργαστηρίου, αλλά σε ένα πλαίσιο όπου ο εχθρός, ξένος και ντόπιος, επιδιώκει να εκμεταλλεύεται τον υποψήφιο σύμμαχο. Στην Ελλάδα, σήμερα, κατά πάσα πιθανότητα θα καταγγελόταν ευθύς εξαρχής συνολικά ο υποψήφιος σύμμαχος ως πράκτορας, και καμία συμμαχία δεν θα υπήρχε. Είναι σαν να λέμε ότι το ΚΚΕ δεν θα έπρεπε να κάνει το ΕΑΜ, αφού γνώριζε ότι οι Τσιριμώκοι ήταν αποδεδειγμένα σε συνεννόηση με αγγλικούς και άλλους παράγοντες (φυσικά, άλλο πράγμα είναι η εκχώρηση της ηγεσίας του, πρακτικά, σε αυτούς και την αντίληψή τους).

***

Άνα Πάουκερ: Για τη δημιουργία ενός ενιαίου εργατικού κόμματος στη Ρουμανία

Τον επόμενο μήνα, σε ένα ενωτικό συνέδριο του Κομμουνιστικού και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Ρουμανίας που θα διεξαχθεί στο Βουκουρέστι, θα δημιουργηθεί το Ενιαίο Εργατικό Κόμμα. Αυτό αποτελεί ένα σημαντικό γεγονός όχι μόνο για το λαό της χώρας μας, αλλά και για το εξωτερικό. Οι φίλοι της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ρουμανίας παρακολουθούν την αποκρυστάλλωση της πολιτικής και οργανωτικής ενότητας της εργατικής τάξης στη χώρα μας με έντονο ενδιαφέρον και συμπάθεια. Όσον αφορά τους εχθρούς μας στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, αυτοί δεν κρύβουν την απογοήτευση και τη δυσαρέσκειά τους. Αυτό αποδεικνύει, για άλλη μια φορά, πόσο σωστός είναι ο δρόμος που έχει πάρει η εργατική τάξη της Ρουμανίας και το ότι η ύπαρξη ενός ενιαίου εργατικού κόμματος αποτελεί μια συμβολή στον αντιιμπεριαλιστικό και δημοκρατικό αγώνα.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ρουμανίας έχει πλούσια εμπειρία στον αγώνα για ενότητα της εργατικής τάξης. Μετά τη διάσπαση το 1920, όταν μια μεγάλη πλειοψηφία των μελών του Σοσιαλιστικού Κόμματος τάχθηκε υπέρ της προσχώρησης στην Κομμουνιστική Διεθνή, τα δύο κόμματα κινήθηκαν σε εντελώς διαφορετικές γραμμές. Από το 1924 και μετά, το Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν εκτός νόμου. Βγήκε από την παρανομία μόνο μετά την ανατροπή της δικτατορίας του Αντονέσκου τον Αύγουστο του 1944. Καθ’ όλη τη μακρά περίοδο ζωής στην παρανομία, όλες οι ρουμανικές κυβερνήσεις – είτε οι ανοιχτά φασιστικές είτε οι λεγόμενες δημοκρατικές – επεδίωκαν τη φυσική εξάλειψη του Κομμουνιστικού Κόμματος, μια πολιτική η οποία προκαλούσε έντονες διαμαρτυρίες της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

Γραμματόσημο με την Άνα Πάουκερ στην Ισπανική Δημοκρατία το 1938. Η δίκη της Πάουκερ και άλλων κομμουνιστών το 1936 είχε κινητοποιήσει ολόκληρη την παγκόσμια δημοκρατική κοινή γνώμη (φωτό)

Όμως, παρ’ όλα αυτά, και παρά το γεγονός ότι οι σοσιαλδημοκράτες έχαιραν συνθηκών νόμιμης ύπαρξης, το Κομμουνιστικό Κόμμα διατήρησε το ρόλο του ως της ηγετικής δύναμης του ρουμανικού προλεταριάτου. Παρά τη βάρβαρη τρομοκρατία, το κόμμα ήταν σε θέση να οργανώσει τους αγώνες της εργατικής τάξης, ιδίως τις γενικές απεργίες των σιδηροδρομικών και των εργατών στην πετρελαϊκή βιομηχανία το 1933.

Η εργατική αριστοκρατία αποτελούσε ένα μικρό τμήμα και είχε πολύ στενή βάση στη χώρα μας. Η πλειοψηφία της εργατικής τάξης είχε απορρίψει την πολιτική της ρεφορμιστικής ηγεσίας του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Η συστηματική πολιτική της απεργοσπασίας και της δουλικότητας έναντι των αντιδραστικών κυβερνήσεων, η αντικομμουνιστική πολιτική και οι εκστρατείες συκοφάντησης της ΕΣΣΔ – όλα αυτά είχαν δυσφημίσει το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα στα μάτια των συνειδητών εργατών.

Το κόμμα μας κατέβαλλε όχι λίγες προσπάθειες στην προσπάθεια να δημιουργήσει ένα ενιαίο μέτωπο σε εκείνη την τόσο σκοτεινή περίοδο για το δημοκρατικό και εργατικό κίνημα. Επιπλέον, δεν έχανε από την οπτική του το γεγονός ότι ένα τμήμα των εργατών ακόμα επηρεαζόταν από τους σοσιαλδημοκράτες.

Όταν επεσήμανε τον κίνδυνο του φασισμού που επικρεμόταν πάνω από τη χώρα, και τον κίνδυνο να συρθεί αυτή σε έναν αντισοβιετικό πόλεμο, το Κομμουνιστικό Κόμμα επεσήμανε ότι η ενιαία δράση της εργατικής τάξης αποτελούσε απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχή καταπολέμηση αυτού του κινδύνου.

Η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία εκείνη την εποχή απέρριπτε τις επανειλημμένες προτάσεις μας για τη δημιουργία ενός ενιαίου μετώπου. Παρά την αντίθεση αυτής της ηγεσίας, ωστόσο, σε πολλές περιπτώσεις, η ενότητα γινόταν πράξη από τα κάτω, στον κοινό αγώνα των κομμουνιστών και των σοσιαλδημοκρατών. Το γεγονός ότι η εργατική τάξη της Ρουμανίας, ωστόσο, δεν πετύχαινε να συσπειρώσει τις εργαζόμενες μάζες και όλο το λαό σε έναν αγώνα που θα έφρασσε το δρόμο στο φασισμό και θα απέτρεπε η χώρα να εμπλακεί στον αντισοβιετικό πόλεμο, εξηγείται κύρια από τη μη ενιαία δράση ανάμεσα στο Κομμουνιστικό και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα.

Η πολιτική της ηγεσίας των σοσιαλδημοκρατών την εποχή εκείνη ήταν φυσικό να οδηγήσει το κόμμα αυτό στην πολιτική χρεοκοπία. Όταν ο βασιλιάς Κάρολος ο 2ος εγκαθίδρυσε τη δικτατορία του, ο πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, Γκριγκόροβιτς, αποδέχτηκε χωρίς δισταγμούς μια σημαντική κυβερνητική θέση. Και όταν η βασιλική δικτατορία ακολουθήθηκε από μια ανοιχτά φασιστική δικτατορία, πλήθος επιφανών σοσιαλδημοκρατών ηγετών έσπευσαν να διαβεβαιώσουν το χιτλερικό σατράπη Αντονέσκου για την αφοσίωσή τους σε αυτόν. Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα άρχισε να αποσυντίθεται και για πολλά χρόνια είχε εξαφανιστεί από την πολιτική σκηνή. Ταυτόχρονα, το Κομμουνιστικό Κόμμα, παρά τις βαριές απώλειες από την τρομοκρατία σε βάρος του, εισήλθε στην περίδο του φασιστικού καθεστώτος ως η μόνη δημοκρατική δύναμη, και κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ο μοναδικός οργανωτής των πατριωτικών, αντιχιτλερικών δυνάμεων στη χώρα.

Ένα ενιαίο εργατικό μέτωπο μπόρεσε να υλοποιηθεί μόλις στην τελευταία φάση του πολέμου. Αντιμέτωπο με τη στρατιωτική δράση που είχαν αναλάβει οι πατριωτικές δυνάμεις με επικεφαλής το Κομμουνιστικό Κόμμα, και με τις αποφασιστικές νίκες των σοβιετικών στρατευμάτων στο ρουμανικό μέτωπο, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα άρχισε να αναδιοργανώνεται. Την Πρωτομαγιά του 1944, μια κοινή ανακοίνωση των δύο κομμάτων δημοσιοποιούσε την υπογραφή μιας συμφωνίας για ενιαίο μέτωπο.

Μετά την ανατροπή της φασιστικής δικτατορίας, το ενιαίο εργατικό μέτωπο έγινε η κύρια καθοδηγητική δύναμη του Εθνικού Δημοκρατικού Μετώπου και αργότερα του Μετώπου Δημοκρατικών Κομμάτων. Χάρη στο ενιαίο μέτωπο, δημιουργήθηκε ένα ενιαίο συνδικαλιστικό κίνημα που σήμερα αγκαλιάζει την τεράστια πλειοψηφία των βιομηχανικών εργατών, των εργατών γης, και των υπαλλήλων.

Η Άνα Πάουκερ, μιλώντας σε συγκέντρωση γυναικών. Πίσω, αναγράφεται το σύνθημα: “Ζήτω η παγκόσμια ενότητα των γυναικών” (φωτό)

Προφανώς το ενιαίο μέτωπο δεν ήταν και δεν θα μπορούσε να είναι ένα ειδύλλιο, γιατί ποτέ δεν ασπαζόμασταν τη “συνεργασία για τη συνεργασία”, αλλά την εννοούσαμε ως μια συμφωνία στη βάση αρχών. Μια εσφαλμένη αντίληψη κυριάρχισε όχι μόνο στις τάξεις του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, αλλά και στο Κομμουνιστικό Κόμμα, η οποία απειλούσε να θυσιάσει αρχές με την παράβλεψη λαθών, προκειμένου να μη βλαφτούν οι σχέσεις μεταξύ μας. Μια τέτοια στάση θα μπορούσε να είναι μόνο βλαπτική. Η αυστηρή προσήλωση σε αρχές στα ζητήματα του ενιαίου μετώπου ήταν ακόμα πιο σημαντική με δεδομένο ότι το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα δεν είχε ακόμα απαλλαγεί από τη σαβούρα του παρελθόντος.

Η δημιουργία του ενιαίου μετώπου επουδενί δεν σήμαινε ότι η ντόπια και ξένη αντίδραση είχε εγκαταλείψει την ιδέα να χρησιμοποιεί το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Το αντίθετο. Μετά την ανατροπή της δικτατορίας του Αντονέσκου, η αντίδραση στράφηκε πλήρως υπέρ της σοσιαλδημοκρατίας. Μια μυστική συμφωνία για στενή συνεργασία συνάφθηκε ανάμεσα στον Πετρέσκου και τους αρχηγούς των αντιδραστικών κομμάτων – Μανίου και Μπρατιάνου – οι οποίοι προσπάθησαν να μετατρέψουν το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα σε εφεδρεία τους σε περίπτωση που η αντίδραση αναγκαζόταν να προβεί σε μια στρατηγική υποχώρηση. Οι δεξιοί σοσιαλδημοκρα΄τες στο εξωτερικό, ειδικά στη Βρετανία και τη Γαλλία, από την πλευρά τους, έκαναν κάθε προσπάθεια για να φέρουν το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα υπό την επιρροή ιμπεριαλιστικών κύκλων και για να το μετατρέψουν σε πειθήνιο όργανο των επεκτατικών τους σχεδίων. Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα βρέθηκε σε ένα σταυροδρόμι. Ήταν αντιμέτωπο με την επιλογή είτε να πάρει τον παλιό δρόμο της ταξικής συνεργασίας με τους καπιταλιστές και τους τσιφλικάδες, είτε το δρόμο της στενής ενότητας με το Κομμουνιστικό Κόμμα και της οργάνωσης της αγροτιάς – του Μετώπου Εργατών Γης. Με άλλα λόγια, ο παλιός δρόμος των μεταρρυθμίσεων του αστοτσιφλικάδικου καθεστώτος, το οποίο σήμαινε δεινά και καταστολή για τις εργατικές μάζες, είτε το δρόμο της αποφασιστικής δράσης για την αντικατάσταση της αστικής ψευτοδημοκρατίας με μια λαϊκή δημοκρατία, του αστοτσιφλικάδικου καθεστώτος με ένα ανώτερο κοινωνικό καθεστώς.

Η σταθερή θέση του Κομμουνιστικού Κόμματος έναντι των λαθών, των ταλαντεύσεων και των αποκλίσεων από τη δημοκρατική πολιτική, η καταγγελία των μανουβρών του Πετρέσκου και της ομάδας του, βοήθησε την αριστερή πτέρυγα του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και τα μέλη του να βρουν το σωστό δρόμο και να οδηγήσουν το κόμμα σε αυτόν. Ο Πετρέσκου διαγράφτηκε από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα στο συνέδριό του το Μάρτη του 1946. Πολύ πριν από αυτό είχε φανεί ότι οι υπολογισμοί που έκαναν η ντόπια και η ξένη αντίδραση είχαν καταλήξει σε ένα φιάσκο. Ο Πετρέσκου δεν κατάφερε να διασπάσει το κόμμα – μόλις ένας ασήμαντος αριθμός σοσιαλδημοκρατών τον ακολούθησε – και οι απόπειρές του να ιδρύσει ένα “ανεξάρτητο” σοσιαλδημοκρατικό κόμμα απέτυχαν παταγωδώς.

Η απώλεια της μιας θέσης μετά την άλλη, καθώς το καθεστώς της νέας δημοκρατίας αναπτυσσόταν και ρίζωνε, ανάγκασε το αντιδραστικό στρατόπεδο να αναζητήσει ένα σημείο στήριξης στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, το οποίο οι αντιδραστικοί στη Ρουμανία θεωρούσαν ως έναν από τους αδύναμους κρίκους στο δημοκρατικό μέτωπο.

Όμως, όταν σημειώθηκε απόπειρα να απομακρυνθεί το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα από το Κομμουνιστικό Κόμμα και να μετατραπεί σε ένα είδος “τρίτης δύναμης”, τα αισθήματα των μελών έδειξαν μια σημαντική αλλαγή. Οι αντικομμουνιστικές και αντιδημοκρατικές μανούβρες των δεξιών αποκρούστηκαν με σφοδρότητα από τους σοσιαλδημοκράτες εργάτες στις διάφορες κομματικές οργανώσεις. Μερικοί από αυτούς υπέστησαν συντριπτική ήττα: ελάχιστοι δεξιοί ηγέτες εκλέχτηκαν στα όργανα των συνδικάτων.

Όλα αυτά είχαν αντανάκλαση στη στάση που πήρε η κεντρική ηγεσία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, στον αγώνα ενάντια στις μανούβρες των αντιδραστικών και των πρακτόρων τους. Οι νέες απόπειρες της ντόπιας και ξένης αντίδρασης για τη χρησιμοποίηση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος προκειμένου να υπονομευτεί το δημοκρατικό κίνημα από τα μέσα, κατέληξαν στην ήττα της αντίδρασης και στην περαιτέρω ενίσχυση του ενιαίου εργατικού μετώπου.

Η εδραίωση του ενιαίου εργατικού κόμματος δεν θα ήταν εφικτή αν το μέτωπο είχε περιοριστεί σε μια τυπική συμφωνία ανάμεσα στις κεντρικές ηγεσίες των δύο κομμάτων. Η συμφωνία βασιζόταν σε μια σταθερή συνεργασία των οργανώσεων βάσης του Κομμουνιστικού και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Παρά τα λάθη σε κάποιες περιπτώσεις, οι κομμουνιστές ήταν σε θέση, στην πλειοψηφία των οργανώσεων του Κομμουνιστικού Κόμματος, να διευθετήσουν τις ήσσονος σημασίας διαφωνίες και να οργανώσουν μια κοινή δράση κομμουνιστών και σοσιαλδημοκρατών. Αυτό επιτεύχθηκε κατά την προεκλογική εκστρατεία, στον αγώνα για την αποδοχή των προτάσεων του Κομμουνιστικού Κόμματος για τη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας, για την αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής, για τη νομισματική μεταρρύθμιση, για μέτρα ενάντια στους κερδοσκόπους και τη μαύρη αγορά, στις καμπάνιες για την αποκάλυψη των συνομωτών του Εθνικού Αγροτικού Κόμματος και της αντιδραστικής ομάδας Ταταρέσκου κλπ.

Φιλικές σχέσεις ανάμεσα σε κομμουνιστές και σοσιαλδημοκράτες δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια των κοινών αγώνων και της κοινής δουλειάς. Η ενότητα της εργατικής τάξης έγινε ισχυρότερη, η αμοιβαία κατανόηση αυξήθηκε, τα ιδεολογικά και πολιτικά ζητήματα σύντομα διευθετήθηκαν.

Έτσι, οι προϋποθέσεις για την ίδρυση ενός ενιαίου εργατικού κόμματος δημιουργήθηκαν κατά τη διαδικασία της εδραίωσης του ενιαίου μετώπου με τη στενή συνεργασία στην πράξη ανάμεσα σε κομμουνιστές και σοσιαλδημοκράτες.

Το μανιφέστο για το Ενιαίο Εργατικό Κόμμα, το οποίο ομόφωνα υιοθετήθηκε σε μια κοινή συνεδρίαση των δύο Εκτελεστικών Επιτροπών, αναλύοντας τη νέα διάταξη δυνάμεων στη διεθνή αρένα και στη χώρα, επισημαίνει: “Η όξυνση της διαπάλης ανάμεσα στις αντιδραστικές, ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, από τη μια, και τις δημοκρατικές δυνάμεις, από την άλλη, και επίσης η όξυνση της ταξικής πάλης που προκύπτει από τα μέτρα για τη διασφάλιση της νομισματικής μεταρρύθμισης, για την ανάκαμψη και το σχεδιασμό της οικονομίας προς το συμφέρον της εργατικής τάξης και του λαού της πόλης και του χωριού, και ο αγώνας για περαιτέρω ανάπτυξη της Ρουμανίας στο δρόμο της δημοκρατίας και προς το σοσιαλισμό, επιτάσσουν την αποκατάσταση της οργανωτικής και πολιτικής ενότητας της εργατικής τάξης με τη δημιουργία ενός ενιαίου εργατικού κόμματος”.

Η δημιουργία ενός ενιαίου εργατικού κόμματος είναι ζωτικής σημασίας επίσης για την εργατική τάξη της Ρουμανίας επειδή, με τη νέα διάταξη των πολιτικών δυνάμεων, μόνο η πλήρης ενότητα της εργατικής τάξης μπορεί να διασφαλίσει μια συμμαχία με την αγροτιά, με τους λαούς μη Ρουμανικής εθνικότητας, με την προοδευτική διανόηση, μπορεί να κινητοποιήσει τις πλατιές μάζες για την εκπλήρωση των μεγάλων ιστορικών καθηκόντων που έχει μπροστά του ο λαός της Ρουμανίας”.

Οι νέες επιτυχίες της λαϊκής δημοκρατίας τονίζουν την ανάγκη για ένα ενιαίο εργατικό κόμμα. Αυτές οι επιτυχίες ενίσχυσαν τις δυνάμεις και βελτίωσαν το κύρος του δημοκρατικού στρατοπέδου και του ηγετικού στοιχείου του – της εργατικής τάξης που έχει επικεφαλής την πρωτοπορία της, το Κομμουνιστικό Κόμμα. Τα καθήκοντα που αντιμετωπίζει η Ρουμανία για την περαιτέρω ανάπτυξη της λαϊκής δημοκρατίας, έχουν αυξήσει την αποφασιστικότητα των εργατών για τη διασφάλιση της πλήρους ενότητας. Σε αυτές τις περιστάσεις, η ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος έκρινε ότι υπήρχαν οι απαραίτητες προϋποθέσεις για το πέρασμα στη λήψη πρακτικών μέτρων για τη δημιουργία ενός ενιαίου εργατικού κόμματος. Η ηγεσία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος πλήρως ασπαζόταν αυτή την άποψη και συμφωνούσε με την πρόταση του Κομμουνιστικού Κόμματος για την έναρξη των προετοιμασιών για την ενοποίηση. Στο συνέδριό του τον περσινό Οκτώβρη, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα ενέκρινε τα μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι δεξιοί σοσιαλδημοκράτες, αυτοί οι πράκτορες του αγγλοαμερικάνικου ιμπεριαλισμού, έκαναν ό,τι ήταν δυνατό για να εμποδίσουν την απόφαση για τη δημιουργία ενός ενιαίου εργατικού κόμματος. Στο συνέδριο παραβρέθηκαν εκπρόσωποι από πλήθος ξένων Σοσιαλδημοκρατικών Κομμάτων. Οι εκπρόσωποι του Εργατικού Κόμματος και οι εκπρόσωποι των Σοσιαλιστικών Κομμάτων Γαλλίας και Αυστρίας ήταν ιδιαίτερα πονηροί στις προσπάθειές τους για να εμποδίσουν τη λήψη μιας απόφασης υπέρ του ενιαίου εργατικού κόμματος. Παρ’ όλες τις προσπάθειές τους, ωστόσο, το συνέδριο ομόφωνα εξουσιοδότησε τη νέα Εκτελεστική Επιτροπή να πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα για τη δημιουργία ενός ενιαίου εργατικού κόμματος. Λίγο μετά το συνέδριο, δημοσιεύτηκε η διακήρυξη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος, που είχε συνταχθεί από τις Εκτελεστικές Επιτροπές των δύο κομμάτων.

Η διακήρυξη περιλαμβάνει τα ακόλουθα σημαντικά σημεία:

Η Ρουμανία θα συμμετέχει ενεργά στον αγώνα ενάντια στο ιμπεριαλιστικό και αντιδημοκρατικό στρατόπεδο·

οι ιδεολογικές αρχές του Ενιαίου Εργατκού Κόμματος θα βασίζονται στα διδάγματα των Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν·

η οργανωτική δομή του Ενιαίου Εργατικου Κόμματος θα ανταποκρίνεται στις αρχές των κομμάτων νέου τύπου·

αποφασιστική καταγγελία της προδοτικής πολιτικής των δεξιών σοσιαλδημοκρατών·

οι προετοιμασίες για τη δημιουργία του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος να συνδεθούν με τον αγώνα για την εκπληρωση των πρακτικών πολιτικών και οικονομικών καθηκόντων που έχουν οι δημοκρατικές δυνάμεις της Ρουμανίας·

κινητοποίηση της εργατικής τάξης σε συμμαχία με την αγροτιά και την προοδευτική διανόηση για την περαιτέρω ανάπτυξη και εδραίωση της λαϊκής δημοκρατίας στη χώρα μας.

Η Ρουμανία σήμερα βιώνει βαθιές δημοκρατικές αλλαγές. Η κατάργηση της μοναρχίας και η ανακήρυξη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ρουμανίας αποτελούν ένα νέο, ιστορικό επίτευγμα της ρουμανικής δημοκρατίας, που ανοίγει το δρόμο για περαιτέρω θεμελιώδεις αλλαγές. Η δημιουργία του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος, ενώ αυξάνει την εμπιστοσύνη της ρουμανικής εργατικής τάξης στη δύναμή της και στην πλήρη νίκη της υπόθεσής της, τη βοηθά επίσης να εκπληρώσει το ρόλο της ως καθοδηγητικής δύναμης στο δημοκρατικό στρατόπεδο με ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία. Αναμφίβολα, η εργατική τάξη της Ρουμανίας, ως αποτέλεσμα της δημιουργίας του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος, θα καταγάγει νέες επιτυχίες στην ενίσχυση της συμμαχίας με την αγροτιά, στην εδραίωση όλων των δημοκρατικών δυνάμεων στη χώρα. Ενώνοντας τις δυνάμεις της, η εργατική τάξη θα είναι σε θέση να παλέψει επιτυχώς για αυξημένη βιομηχανική παραγωγή, για αυξημένη παραγωγικότητα της εργασίας, για σταθερή βελτίωση στο βιοτικό επίπεδο. Έτσι, η ύπαρξη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος θα αποτελέσει οχι μόνο έναν παράγοντα που θα συμβάλλει στην πολιτική εδραίωση του δημοκρατικού καθεστώτος αλλά και έναν παράγοντα για την οικονομική εδραίωση και την περαιτέρω ανάπτυξή του. Η δημιουργία του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος είναι μια νέα απόδειξη για τη μεγέθυνση των δυνάμεων της δημοκρατικής Ρουμανίας, ένα νέο πλήγμα για τους άρπαγες ιμπεριαλιστές. Είναι επιτακτικά καιρός οι ιμπεριαλιστικοί κύκλοι των ΗΠΑ και της Βρετανίας να συνειδητοποιήσουν ότι οι μέρες κατά τις οποίες η Ρουμανία ήταν ένα πιόνι στα χέρια των ιμπεριαλιστών και της παγκόσμιας αντίδρασης έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Η σημερινή Ρουμανία – η Ρουμανία της Λαϊκής Δημοκρατίας – αποτελεί παράγοντα δημοκρατίας και ειρήνης, και η αυξανόμενη ισχύς της περαιτέρω εδραιώνει τη δύναμη ολόκληρου του αντιιμπεριαλιστικού στρατοπέδου.

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στο φύλλο 2(5), του περιοδικού “Για σταθερή ειρήνη, για τη λαϊκή δημοκρατία!” στις 15 Γενάρη 1948.

Η συμφωνία για τα σύνορα της Κασπίας & οι επιπτώσεις της στην ενεργειακή ανεξαρτησία Κίνας – ΕΕ

Μετά από σχεδόν 25 χρόνια διαμάχης και 50 συναντήσεις σε τεχνικό επίπεδο, οι πέντε χώρες της Κασπίας, δηλαδή, η Ρωσία, το Καζακστάν, Τουρκμενιστάν, το Ιράν, το Αζερμπαϊτζάν φαίνεται πως καταλήγουν σε συμφωνία για τη χάραξη των θαλασσίων (και υποθαλασσίων) συνόρων της Κασπίας. “Έχουμε βρει λύσεις σε όλα τα εναπομείναντα ανοιχτά ζητήματα-κλειδιά για τη σύνταξη του προσχεδίου συμφωνίας”, είπε ο Λαβρόφ στη συνάντηση με τους ομολόγους του στις 5 Δεκέμβρη στη Μόσχα, προσθέτοντας, μάλιστα, ότι “το κείμενο της συμφωνίας είναι, στην πραγματικότητα, έτοιμο”.

  Τα σύνορα της Κασπίας, αν χαράσσονταν με την αρχή των ίσων αποστάσεων, και οι πλουτοπαραγωγικές της πηγές

Το πλήρες κείμενο δεν έχει έρθει, φυσικά, στη δημοσιότητα. Όμως, οι ως τώρα λεπτομέρειες που έχουν γίνει γνωστές από επίσημα χείλη, αποδεικνύουν ότι η υπό υπογραφή συμφωνία αποτελεί ξεκάθαρα ρωσική νίκη. Σύμφωνα με τον ιρανό υπουργό εξωτερικών Τζαουάντ Ζαρίφ, πρώτον, δεν θα επιτρέπονται ξένα στρατεύματα στην Κασπία. Δεύτερον, οι πέντε χώρες συμφώνησαν τα πλοία στη θάλασσα να φέρουν και τις πέντε σημαίες (μια εξελιγμένη μορφή αυτού που ίσχυε την εποχή που οι 4 από τις 5 χώρες έφεραν μία σημαία), ενώ τρίτον, κοινές στρατιωτικές ασκήσεις θα λάβουν χώρα το καλοκαίρι.

Επί χρόνια, η συμφωνία είχε κολλήσει στο ποιες αρχές έπρεπε να εφαρμοστούν για τη χάραξη των συνόρων. Το μήκος της ακτογραμμής ως ποσοστό είναι το εξής: Αζερμπαϊτζάν 15,2%, Ιράν 187%, Καζακστάν 30,8%, Ρωσία 18,5%, Τουρκμενιστάν 16,8%. Παρ’όλα αυτά το Ιράν απαιτούσε η διαίρεση να γίνει ισομερώς, δηλαδή αυτό να πάρει 20% (ενώ με την αρχή των ίσων αποστάσεων, 13%). Όμως, δεδομένων των συμφωνιών Ρωσίας – Καζακστάν – Αζερμπαϊτζάν για το βυθό, μεταξύ 1998 – 2003, το σοβαρότερο εμπόδιο αποτελούσαν οι σχέσεις των φερόμενων ως ουδέτερων, αν όχι δυτικόφιλων Αζερμπαϊτζάν – Τουρκμενιστάν, καθώς το Τουρκμενιστάν αρνιόταν την συμπερίληψη ολόκληρης αζέρικης χερσονήσου και νησιού στη χάραξη των συνόρων.

Είναι προφανές πως ο Μπερντιμουχαμέντοφ δεν έδωσε, κατά τη συνάντησή τους τον Οκτώβρη, μόνο ένα τουρκμένικο τσοπανόσκυλο

Τι ήταν, ωστόσο, αυτό που έπεισε όλους να υποχωρήσουν και να πετύχουν μια συμφωνία στην οποία επί χρόνια πολλοί προσέβλεπαν γιατί θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο για τη δημιουργία αγωγού που θα μεταφέρει τουρκμένικο αέριο μέσω της Κασπίας και του Αζερμπαϊτζάν στην Ευρώπη, η οποία έτσι θα μειώσει την ενεργειακή (κατ’αρχάς) ανεξαρτησία της από τη Ρωσία;

Φυσικά, ο ρωσικός παράγοντας, ο οποίος, δεν έχει αυτοκτονικές διαθέσεις για να πετύχει τη μείωση της ανεξαρτησίας της Ευρώπης από αυτόν. Ως συνήθως, χρησιμοποίησε ταυτόχρονα το μαστίγιο, το καρότο, αλλά και τρίτους παράγοντες υπέρ του. Πέτυχε έτσι, κατ’αρχάς, μια μεγάλη νίκη με τη μεταστροφή προς τη Ρωσία του Τουρκμενιστάν, το οποίο, μέχρι και πριν τη συνάντηση Μπουρντιμουχαμέντοφ – Πούτιν τον Οκτώβρη, όπου υπογράφτηκε “συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας”, έδειχνε τα δόντια του στη Μόσχα (π.χ. με το κλείσιμο της ρωσικής εταιρίας τηλεπικοινωνιών MTS στη χώρα στα τέλη Σεπτέμβρη).

Η 4η παγκόσμια δύναμη στο αέριο, το Τουρκμενιστάν, ωθούμενο από τη Δύση (την οποία είχε βοηθήσει το 2001 στο Αφγανιστάν), προ δεκαετίας είχε βάλει στόχο να ξεπεράσει το Ιράν ως δεύτερη ισχυρότερη δύναμη στην Κασπία και δημιούργησε μεγάλη ναυτική βάση, την οποία αξιοποίησε για στρατιωτικά γυμνάσια με προφανή στόχο το Αζερμπαϊτζάν, αμέσως μετά από μια έντονη διαμάχη μαζί του το 2012. Τώρα, όμως, μετά και τις απανωτές θανατηφόρες επιθέσεις εναντίον τουρκμένων συνοριοφυλάκων από Ταλιμπάν (με τους οποίους η Ασγκαμπάτ είχε επαφές και μετά το 2001, και τους οποίους εμμέσως αξιοποίησε η Ρωσία), το Τουρκμενιστάν στράφηκε στη Ρωσία για θέματα ασφαλείας, ενώ από πέρσι ανακοινώθηκε νέα αγορά ρωσικών όπλων (το Τουρκμενιστάν αγοράζει όπλα από Τουρκία κατά 36%, από Κίνα κατά 27% και από Ρωσία κατά 20%).

Το αντάλλαγμα στο Τουρκμενιστάν είναι η άρση της δυνατότητας ρωσικού βέτο για διακασπιακό αγωγό, μια βελτίωση των σχέσεων με τους αζέρους (σε σημείο που να μπορούν να εξάγουν σε αυτούς πετρέλαιο, αφού οι αζέροι έχουν χωρητικότητα στον TAP να στέλνουν όλο το δικό τους στην Ευρώπη), και μία απεξάρτηση από το μονοψώνιο της Κίνας (κύριος πελάτης των τουρκμένων μετά την πτώση της ιρανικής και ρωσικής ζήτησης).

Η μερίδα των Τουρκμένων στην κινέζικη πίτα αερίου είναι μεγάλη

Είναι προφανές πως παρότι o Τύπος της χώρας δεν έγραψε κάτι για τη συμφωνία (αφού αυτή υπονοεί υποχώρηση έναντι των αζέρων), το Τουρκμενιστάν, το οποίο δεν ανήκε ούτε στην Ευρασιατική Οικονομική Ένωση, ούτε στον υπό ρωσική ηγεμονία Οργανισμό της Συνθήκης για τη Συλλογική Ασφάλεια (CSTO) προβαίνει σε μια σοβαρή γεωπολιτική στροφή.

Για το Αζερμπαϊτζάν, το όφελος είναι η ρωσική στήριξη στο “εθνικό θέμα” του με το Αζερμπαϊτζάν και η νομιμοποίηση των “παράνομων” σχέσεών του με το Ιράν.

Για το Ιράν, ψαροκόκκαλο είναι η απαγόρευση ξένων στρατευμάτων στην Κασπία, αν και ακόμα δίνονται μάχες οπισθοφυλακής και το Ιράν αρνείται ότι έχουν ολοκληρωθεί οι συμφωνίες (που προβλέπεται να υπογραφούν αρχές του 2018). Με δεδομένο ότι η Κασπία γίνεται πια “θάλασσα ειρήνης”, ή μάλλον ρωσικής ειρήνης, εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι η συνέχιση από πλευράς Ρωσίας της κατασκευής ως το 2020 ναυτικής βάσης στο Κασπίισκ, στο Νταγκεστάν για υψηλής τεχνολογίας όπλα, ξεπερνά τα “στενά” όρια της Κασπίας και φτάνει αυτά της Μέσης Ανατολής (ας μην ξεχνάμε από πού ξεκινούσαν οι πύραυλοι ακριβείας κατά των ενόπλων στη Συρία). Ίσως αυτός είναι ο λόγος που το Ιράν κρατά σθεναρή στάση ακόμα, αφού, αν τελικά σαρώσει η Ρωσία στην Κασπία (με το βλέμμα, μάλιστα, στη Μέση Ανατολή), θα πρέπει το Ιράν να μεταφέρει πόρους και την προσοχή του προς την Κασπία και αντιστοίχως θα μειωθεί η σχετικά ανεξάρτητη και σημαντική παρέμβασή του στη Μέση Ανατολή (υπέρ της Ρωσίας).

Η ζήτηση της Ευρώπης σε αέριο και η ρωσική υπεροχή στην προμήθεια

Όσον αφορά τον διακασπιακό αγωγό, από τότε που είχε πρωτοεπινοηθεί (και είχε σαφή αντιρωσική χροιά) πολλά έχουν αλλάξει, οπότε το δίλημμα δεν είναι αν κατασκευαστεί ή όχι. Πρώτα από όλα, αν η Ρωσία δεν τον ήθελε, ποιος ξένος στρατός ή ναυτικό θα μπορούσε να φυλά την κατασκευή του; Η συμφωνία λέει ξεκάθαρα: Κανείς. Έπειτα, η μεταφορά τουρκμένικου αερίου από αυτόν προς την Ευρώπη, ακόμα και αν επιτραπεί από τη Ρωσία, θα μπορεί να έχει ως και εντελώς θεωρητικό χαρακτήρα. Πολλοί εγχώριοι πλασιέ της Ρωσίας παρουσίαζαν τον ΤΑΡ και τον ΤΑΝΑΡ ως αγωγούς με αντιρωσική χροιά. Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι οι αγωγοί αυτοί νομικά έχουν το δικαίωμα να δέχονται αέριο από όλους. Άλλωστε, χώρο έχουν να βάλουν κι άλλους: ο ΤΑΝΑΡ ετησίως θα μεταφέρει 16 δις κ.μ., εκ των οποίων θα αφήνει 6 μόνο δις κ.μ. στην Τουρκία. Έτσι, με δεδομένο ότι ζούμε σε περίοδο πτώσης της ζήτησης αερίου στην Ευρώπη, αύξησης των δυνατοτήτων για υγροποιημένο αέριο (σε Βαλκανική και Βαλτική), η είσοδος τουρκμένικου αερίου στην Ευρώπη είναι ελάχιστα ανταγωνιστική και τίποτα δεν αποκλείει η Ρωσία να αξιοποιήσει και τη δική της ισχυρή παρουσία στην ευρωπα¨κή αγορά, ώστε ντε φάκτο να στραγγαλίσει τη διοχέτευση τουρκμένικου αερίου στην Ευρώπη.

Εξάλλου, αυτή την τουρκμένικη στροφή προς την Ευρώπη, η Ρωσία, στα πλαίσια των στρατηγικών αντιθέσεών της με την Κίνα (που σιγοβράζουν), στην πραγματικότητα μπορεί να ενθαρρύνει και αυτή τη στροφή, ώστε να μειωθεί η διοχέτευση τουρκμένικου αερίου προς την Κίνα, ακριβώς τη στιγμή που η Κίνα επιδιώκει περισσότερο τουρκμένικο αέριο. Γιατί αν η Κίνα δεν πετύχει την συμφωνηθείσα αύξηση της εισαγωγής τουρκμένικου αερίου από 30 στα 65 δις κ.μ. ετησίως, τότε, αναγκαστικά (και παρότι έχει κάπως μειωθεί η ζήτησή της), με δεδομένο ότι οι τουρκμένικες υποδομές έχουν φτάσει τα παραγωγικά και διαμετακομιστικά όριά τους, θα αυξήσει την εξάρτησή της από το ρωσικό αέριο, τα πρώτα μεγάλα έργα για την παροχή του οποίου, τα οποία είχαν συμφωνηθεί το 2013, ήδη αρχίζουν να παραδίδονται.

Έτσι, η Ρωσία, παγιώνει τη δυνατότητά της να κρατά σε ενεργειακή ομηρία και την ΕΕ και την Κίνα, αλλά και να ανακόπτει τον απογαλακτισμό του Ιράν σε μια περιοχή, τη Μέση Ανατολή, που η Ρωσία όλο και περισσότερο επιστρέφει με άμεσο τρόπο. Αν είναι ένα δίδαγμα που πρέπει να κρατήσουμε, είναι η ταυτόχρονη χρήση από τη Ρωσία πολλαπλών τακτικών.

Κ.Κ. Ισπανίας (μαρξιστικό – λενινιστικό): Για τις εκλογές στην Καταλονία και τις προοπτικές του κινήματος ανεξαρτησίας

 

Παρατίθεται παρακάτω η ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (μαρξιστικού – λενινιστικού) για τις εκλογές στην Καταλονία που διεξήχθησαν στις 21 Δεκέμβρη. Αν και δεν πιάνει τη διεθνή διάσταση του ζητήματος της ανεξαρτησίας της Καταλονίας όπως έχει αυτό σήμερα (βλ.εδώ), πέραν της αναγνώρισης του αμφίρροπου αποτελέσματος (το οποίο διαστρεβλώνει η εδώ ρωσόφιλη έμμισθη ή άμισθη “πιάτσα”) στέκεται σε κάτι σημαντικό: στο “από δω και πέρα”. Και κατηγορηματικά δηλώνει ενάντιο στην επανάληψη της ίδιας ιστορίας, αλλά καλεί στην παραδοσιακή (άλλο ένα πράγμα που αγνοεί η προαναφερθείσα “πιάτσα”) θέση της επαναστατικής πτέρυγας: στην ενοποίηση των λαών της Ισπανίας για να πετύχουν την ομοσπονδιακή και δημοκρατική λύση του εθνικού ζητήματος στην Ισπανία.

***

Για τα αποτελέσματα των εκλογών στην Καταλονία

Η ισπανική δεξιά επέμενε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για την ανάγκη οι καταλανοί να ψηφίσουν μαζικά ώστε να φρενάρουν την παράταξη της ανεξαρτησίας. Και το πέτυχε, με μια ιστορική συμμετοχή 81,94% στο σύνολο των εκλογέων. Το αποτέλεσμα έδωσε απόλυτη πλειοψηφία εδρών (70) στους φιλοανεξαρτησιακούς σχηματισμούς, αν και το ποσοστό ψήφων (47,49%) έμεινε κάτω από αυτό που πέτυχαν τα κόμματα που δεν είναι υπέρ της ανεξαρτησίας. Πρέπει να υπογραμμιστεί η κατάρρευση του CUP (“Υποψηφιότητα Λαϊκής Ενότητας”) που από τις 10 έδρες έπεσε στις 4. Αυτή η εξέλιξη αποτελεί συνέπεια του να παρουσιάζονται ως μπολσεβίκοι επαναστάτες όταν δεν είναι παρά ριζοσπαστικοποιημένοι μικροαστοί. Τελικά, οι αντιθέσεις ξέσπασαν, η απάτη αποκαλύφθηκε και το πολιτικό κόστος είναι σημαντικό.

Οι εκλογές αποδεικνύουν ότι ο καταλανικός εθνικισμός είναι συμπαγής και βαθιά ριζωμένος σε πολύ πλατιά στρώματα της καταλανικής κοινωνίας. Η δαιμονοποίηση της ανεξαρτησίας στην οποία προέβαιναν και διέδιδαν τα ΜΜΕ της ολιγαρχίας είναι βαθιά εσφαλμένη. Ο καταλανικός εθνικισμός έχει βαθιές ιστορικές ρίζες και οι συγγραφείς, οι δημοσιογράφοι και οι ισπανιστές πανελίστες θα πρέπει να διαβάσουν, για να πληροφορηθούν, αρκετά καλά βιβλία της ιστορίας της Ισπανίας και της Καταλονίας,. Όμως, είναι πολύ να ζητάμε από τους επαγγελματίες του ψέματος και του μίσους να στοχαστούν πάνω σε αυτό το θέμα.

Δεν είμαστε υπέρ της ανεξαρτησίας της Καταλονίας, όμως υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα αυτοδιάθεσης. Καταγγέλουμε τις χονδροειδείς μεθοδεύσεις στις οποίες προβαίνουν πάνω στο καταλανικό ζήτημα η πλειοψηφία των εντύπων, των τηλεοπτικών και των ραδιοφωνικών σταθμών. Η μεταχείριση της ενημέρωσης για την Καταλονία έχει αποκτήσει σαφώς φασιστικό χαρακτήρα.

Το Λαϊκό Κόμμα έχει καταστεί μια σχεδόν περιθωριακή δύναμη στην Καταλονία. Η φυλάκιση των ηγετών της ανεξαρτησίας και η εφαρμογή του άρθρου 155 αποδείχτηκαν απολύτως αντιπαραγωγικά ενόψει των εκλογών και οι του Λαϊκού Κόμματος πλήρωσαν στις κάλπες την άθλια κατασταλτική τους δράση και τα ψέματά τους. Αυτή η αποτυχία αναμφίβολα θα επιδράσει στο πολιτικό μέλλον του Ραχόι. Αντίθετα, οι Θιουδαδάνος κατήγαγαν έναν ηχηρό εκλογικό θρίαμβο. Μια ρητορική που συνδύαζε καταλανισμό, ισπανισμό και ευρωπαϊσμό, και μια γερή δόση πολιτικής δεξιότητας εκ μέρους της Ινιές Αριμάδας, οδήγησαν σε αυτό το κόμμα πάνω από 1 εκατομμύριο ψήφους. Κανείς όμως ας μην εξαπατάται. Πίσω από αυτό το φιλικό και φαινομενικά σώφρον πρόσωπο ενός από τους ηγέτες του, αναβλύζει ο αντιδραστικός λόγος της ισπανικής δεξιάς, μιας ολιγαρχίας που έχει ξεκάθαρα ταχθεί υπέρ μιιας λύσης αντικατάστασης μπροστά στη φθορά του Λαϊκού Κόμματος. Πολλές από αυτές τις ψήφους προέρχονται από λαϊκά στρώματα, τα οποία δεν είναι με τη διαδικασία ανακήρυξης κρατικής κυριαρχίας, όμως δεν βρίσκουν μια αριστερή εναλλακτική. Όταν προκαλείται μια τέτοια κατάσταση, με την απουσία μιας ταξικής αναφοράς, η δημαγωγία της φασιστικοποιημένης δεξιάς βρίσκει ελεύθερο το δρόμο στις τάξεις των εργαζομένων.

Το ΣΕΚΙ έχει βαλτώσει εκλογικά και οι προσδοκίες του για ανάπτυξη δεν ευοδώθηκαν, κάτι το λογικό όταν υποστηρίζει την ενεργοποίηση του άρθρου 155 και ταυτόχρονα επικρίνει το Ραχόι. Ο τετραγωνισμός του κύκλου δεν υπάρχει ούτε στην πολιτική. Αναφορικά με τους Ποδέμος και τους εταίρους τους, υποχωρούν ελαφρά σε σύγκριση με τις εκλογές του 2015. Παρά τα διφορούμενα στοιχεία τους και τις πολιτικές τους πιρουέτες δεν υπέστησαν μια σημαντική εκλογική τιμωρία. Όμως, το βέβαιο είναι ότι η αυταπάτη που προκάλεσε το μωβ αυτό κόμμα αρχίζει να εξασθενεί.

Αφίσα από το ενωτικό κάλεσμα σε διαδήλωση πολλών αριστερών και δημοκρατικών οργανώσεων ενάντια στο μοναρχικό καθεστώς και το Σύνταγμα του 1978 (πηγή)

Μπροστά σε αυτά τα αποτελέσματα, μια κυβέρνηση έστω και κατ’ελάχιστο δημοκρατική θα όφειλε να απελευθερώσει τους καταλανούς πολιτικούς κρατουμένους, να αναστείλει άμεσα την εφαρμογή του άρθρου 155 και να αρχίσει διαπραγματεύσεις για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την αυτοδιάθεση. Δεν θα συμβεί, ούτε μπορεί να συμβεί. Η μοναρχία και το Σύνταγμα του 1978 αποτελούν ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο ώστε ο καταλανικός λαός να μπορεί να ασκήσει το δικαίωμά του να αποφασίσει. Οι νόμοι και το Σύνταγμα της ολιγαρχίας καταστέλλουν τις λαϊκές τάξεις της Ισπανίας, παραβιάζουν τα στοιχειωδέστερα πολιτικά δικαιώματα και προκαλούν επισφάλεια και φτώχεια. Είναι επιτακτικό να οργανωθεί μια ταξική εναλλακτική, μια αριστερή εναλλακτική, ώστε να ξεπεραστεί αυτό το διεφθαρμένο και δεσποτικό καθεστώς. Οφείλουμε να ανακόψουμε την ιδεολογική επίθεση που έχει εξαπολύσει η ολιγαρχία για να φέρει σε σύγκρουση τους ισπανούς εργαζόμενους με τους καταλανούς, υποδαυλίζοντας τα χειρότερα σοβινιστικά αισθήματα.

Η δεξιά ισχυρίζεται ότι στη δημοκρατία όλες οι επιλογές είναι εφικτές αν εκφράζονται δημοκρατικό. Δεν είναι αλήθεια. Στο σημερινό νομικό και συνταγματικό πλαίσιο, δεν είναι δυνατή η διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος για την αυτοδιάθεση, ούτε η εγκαθίδρυση ενός κοσμικού κράτους, ούτε η επίτευξη του διαχωρισμού των εξουσιών. Η ολιγαρχία υπαγορεύει τους κανόνες του παιχνιδιού και τους τροποποιεί κατά το δοκούν.

Οι δυνάμεις υπέρ της ανεξαρτησίας πρέπει να αντλήσουν πολιτικά διδάγματα από όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας για την ανακήρυξη κρατικής κυριαρχίας.

Με το να επιδοθούν στην επανάληψη της εμπειρίας το μόνο που θα κάνουν είναι να προκαλέσουν μια επέκταση του φασιστικού ισπανισμού. Η μόνη διέξοδος είναι η οικοδόμηση ενός λαϊκού μπλοκ με βασικό σκοπό την ανακήρυξη της Ομόσπονδης και Λαϊκής Δημοκρατίας. Απευθύνουμε κάλεσμα σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς ώστε να οικοδομηθεί η ενότητα γύρω από ένα πρόγραμμα που θα έχει ως κεντρικό άξονα την πολιτική ρήξη με τη μοναρχία και τους προτείνουμε να εργαστούμε ενωμένοι για την οργάνωση μιας λαϊκής διαβούλευσης ώστε να αποφασίσουμε επιλέγοντας ανάμεσα στη μοναρχία και τη δημοκρατία.

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (μαρξιστικό – λενινιστικό)

21 Δεκέμβρη 2017

Μετάφραση από τα ισπανικά. Το κείμενο στα ισπανικά εδώ.

Η Κίνα, η Ρωσία και οι ευρωπαϊκές κυρώσεις στην αμερικανόφιλη Πολωνία “των Τριών Θαλασσών”

Η σημερινή ανακοίνωση της Κομισιόν για την ενεργοποίηση των κυρώσεων του άρθρου 7 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε βάρος της Πολωνίας δεν έχει καμία σχέση με την (υπαρκτή) παραβίαση από την Πολωνία του άρθρου 2 της Συνθήκης που προβλέπει σεβασμό “της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας, του κράτους δικαίου, καθώς και του σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων των προσώπων που ανήκουν σε μειονότητες” και επειδή η ΕΕ δήθεν “χαρακτηρίζεται από τον πλουραλισμό, την απαγόρευση των διακρίσεων, την ανοχή, τη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη και την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών”. Αν είχαν έτσι τα πράγματα, θα είχαν ενεργοποιηθεί οι κυρώσεις και για την Ισπανία (για τις βιαιότητες σε βάρος των Καταλανών), για τη Γερμανία (που διατηρεί την απαγόρευση του ΚΚ και παγώνει τους λογαριασμούς του Μ-Λ Κόμματος Γερμανίας για τη στήριξή του στους Παλαιστίνιους), ενώ, δεν θα είχε επιτρέψει καν την είσοδο στην ΕΕ στις βαλτικές χώρες για τις στυγνές διώξεις στις μειονότητές τους, και γενικά θα στρεφόταν σε βάρος όλων των μελών της και μόνο για τη ανισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών.

Οι κυρώσεις αυτές πρέπει να ενταχθούν στο πλαίσιο των οξυνόμενων ανταγωνισμών ΗΠΑ εναντίον ΕΕ, ΗΠΑ-Ρωσίας εναντίον ΕΕ, ΗΠΑ-Ρωσίας εναντίον Κίνας, ΗΠΑ-Ρωσίας εναντίον της προοπτικής συνεργασίας των απογαλακτιζόμενων Ιράν-Κατάρ και αυτών με την ΕΕ, καθώς και της φιλοδοξίας της Πολωνίας εντός ΕΕ.

 

Το μεσοπολεμικό αποτυχημένο “όραμα” της πολωνικής αστικής τάξης, Intermarium, φαίνεται πως χρησιμοποιείται ξανά, για να αποπροσανατολίζει (πηγή)

Ας ξεκινήσουμε, όμως, από την τελευταία διάσταση. Η Πολωνία δεν κρύβει τη φιλοδοξία της εντός ΕΕ να αποτελέσει την πέμπτη ή και τέταρτη δύναμη, μετά από Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία και Ισπανία, ιδιαίτερα μετά το Brexit. Ο πληθυσμός της, το καλά καταρτισμένο εργατικό δυναμικό της, η γεωγραφική της θέση (“προκεχωρημένο φυλάκιο” έναντι της Ρωσίας), της δίνουν εξαρχής ένα αυξημένο βάρος και “πραμάτεια” για να “πουλά” εντός ΕΕ και να αποσπά οφέλη, ιδίως για να καλύψει το χαμένο έδαφος στις απαρχαιωμένες (λόγω παλινόρθωσης του καπιταλισμού) υποδομές της. Ωστόσο, κανείς δεν παραχωρεί την ηγετική του θέση οικειοθελώς σε μια (κάτι παραπάνω από) διακρατική ένωση στην οποία συμμετέχουν ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Γι’αυτό, η Πολωνία εκμεταλλεύεται όχι μόνο τη θέση της απέναντι στη Ρωσία, αλλά και τη θέση της ανάμεσα σε Ρωσία και Γερμανία και τη δυνατότητά της να αποτελέσει εμπόδιο στην προοπτική βελτιωμένων σχέσεων μεταξύ τους (έστω και ανισότιμης, υπέρ Ρωσίας), οι οποίες θα αποδυνάμωναν και τη σημασία της ΕΕ και το βατήρα που αυτή αποτελεί για τις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, αλλά και τις ΗΠΑ και την Κίνα. Έτσι, η Πολωνία είναι σημαντική τόσο για τις ΗΠΑ, όσο και για την Κίνα.

Μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, είναι φανερό ότι οι ΗΠΑ προπορεύονται στην επιρροή στην Πολωνία. Συνεπώς, όπως εδώ και πολλά χρόνια γνωρίζουμε, για τις ΗΠΑ, η Πολωνία θεωρείται ηγέτιδα της “νέας Ευρώπης” (όπως είχε χαρακτηρίσει ο Μπους ο Β’ τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης που, σε αντίθεση με τη δυτική, υποστήριξαν τις ΗΠΑ στην εισβολή τους στο Ιράκ). Αυτή την ηγετική θέση της Πολωνίας ενθαρρύνουν οι ΗΠΑ, προκρίνοντας την αναβάθμιση διακρατικών “πρωτοβουλιών” στην ανατολική Ευρώπη. Μόλις τον Αύγουστο του 2016 δημιουργήθηκε η “Πρωτοβουλία των Τριών Θαλασσών” από 12 κράτη της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης (όλες τις ευρωπαϊκές πρώην λαϊκές δημοκρατίες συν την Αυστρία). Η Πρωτοβουλία επικεντρώνεται τυπικά στη δημιουργία υποδομών στην περιοχή, οι κυριότερες από τις οποίες είναι η δημιουργία αγωγού αερίου μεταξύ Πολωνίας – Κροατίας και τερματικοί σταθμοί υγροποιημένου αερίου (LNG) στα δύο άκρα, καθώς και χερσαίος διάδρομος σύνδεσης του λιμανιού Κλαϊπέντα της Λιθουανίας και της Θεσσαλονίκης. Είναι προφανές ότι η Πολωνία παίζει κομβικό ρόλο στα σχέδια αυτά υποδομών, που φυσικά δεν είναι ουδέτερες υποδομές, αλλά έχουν και πολιτικό χαρακτήρα.

Από τη φετινή σύνοδο της “Πρωτοβουλίας των Τριών Θαλασσών” (φωτό)

Στη 2η σύνοδο κορυφής της Πρωτοβουλίας τον Ιούλη στη Βαρσοβία, παραβρέθηκε, λίγο πριν από τη Σύνοδο G20, και ο Τραμπ. Ο Τραμπ, με τον ελάχιστα διπλωματικό του λόγο, στην ομιλία του, έδωσε έμφαση όχι απλώς στην αποδέσμευση της περιοχής από τη ρωσική ενεργειακή εξάρτηση, αλλά και στο ότι λαοί της περιοχής θα κληθούν να πληρώσουν το αμερικανικό υγροποιημένο αέριο σε τιμές εντελώς ασύμφορες. “Ίσως θα σας αυξήσουμε λίγο τις τιμές, αλλά, εντάξει, θα έχουμε σκληρές διαπραγματεύσεις”, τόνισε ο Τραμπ, υποδεικνύοντας ιδίως στην Πολωνία, ότι η αναβάθμισή της θα γίνει “με το αζημίωτο”. Οι δηλώσεις αυτές όξυναν τις σχέσεις των ΗΠΑ με τη Γερμανία που, σε κοινή ανακοίνωσή της με την Αυστρία (που είδε ότι “ρίχνεται” από τις ΗΠΑ εντός Πρωτοβουλίας), δήλωσε ότι η ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης “είναι ζήτημα της Ευρώπης, όχι των ΗΠΑ”, κατηγορηματικά απορρίπτοντας, παράλληλα, νέες αντιρωσικές κυρώσεις (να λοιπόν, που αυτές βολεύουν τη Ρωσία, αφού, συν τοις άλλοις, διασπάνε τους αντιπάλους της).

Όμως, οι ΗΠΑ, με την αξιοποίηση της Πολωνίας, δεν έχουν κατά νου να εμποδίσουν μόνο τις ευρωρωσικές (έστω και ανισότιμες) σχέσεις, αλλά και την πιθανότητα βελτίωσης των σχέσεων ανάμεσα στις απογαλακτιζόμενες (από ΗΠΑ και Ρωσία, αντίστοιχα) περιφερειακές δυνάμεις Κατάρ και Ιράν. Η προοπτική συνεργασίας στα κοινά κοιτάσματα Κατάρ – Ιράν στον Περσικό Κόλπο, θα αύξανε την προσφορά αερίου και θα καθιστούσε περαιτέρω ασύμφορο το αμερικάνικο αέριο (ιδίως στην ανατολική Ευρώπη), θα ανέπτυσσε τις σχέσεις Κατάρ – Ιράν με την ΕΕ και θα επιτάχυνε τον απογαλακτισμό Κατάρ – Ιράν από τις δύο υπερδυνάμεις. Πέρσι, δε, η Πολωνία προσχώρησε και στη Διακασπιακή Διεθνή Διαδρομή Μεταφορών (Trans-Caspian International Transport Route) που θα συνδέει σιδηροδρομικά την Ευρώπη με το Ιράν (αφού καταλήγει στη συνοριακή πόλη Αστάρα του Αζερμπαϊτζάν). Είναι, φυσικό, στην προσπάθεια παρεμπόδισης του απογαλακτισμού των περιφερειακών δυνάμεων, πολλώ δε μάλλον συνεργασίας τους με δυνάμεις της ΕΕ, συμπλέουν ΗΠΑ – Ρωσία. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να ενταχθεί και η ενθάρρυνση Τραμπ στη ρήξη ανάμεσα στις αραβικές μοναρχίες του Κόλπου με το Κατάρ και η άρνησή του τον Οκτώβρη να υπογράψει εκ νέου ότι το Ιράν συνάδει με τις πρόνοιες της διεθνούς συμφωνίας για τα πυρηνικά του.

Από τη φετινή σύνοδο της Κίνας με τις 16 ανατολικοευρωπαϊκές χώρες (φωτό)

Μέσα σε όλο αυτό το πλέγμα σχέσεων, εσχάτως, προστίθεται και ο παράγοντας Κίνα. Η Κίνα, ιδίως στα πλαίσια του σχεδίου της για το “Δρόμο του Μεταξιού του 21ου αιώνα”, προσφέρει “ζεστό χρήμα” για ό,τι ακριβώς χρειάζεται η Πολωνία (υποδομές), αλλά και ιδιαίτερο βάρος στην Πολωνία στα πλαίσια του δικού της διακρατικού εργαλείου, ονόματι 16+1, που περιλαμβάνει την Κίνα και όλες τις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες μέλη και μη μέλη της ΕΕ. Πολλά, δε, κινεζικά σχέδια υποδομών, “πατάνε” ακριβώς πάνω σε περιοχές και δρόμους για τους οποίους έχει σχέδια η ΕΕ (π.χ. με τον Πανευρωπαϊκό Διάδρομο 10, που ενώνει Αυστρία με Ελλάδα). Η Πολωνία, λοιπόν, ιδίως ενόψει της επικείμενης διακοπής του “Ταμείου Συνοχής” της ΕΕ το 2020, μπορεί να παίζει το χαρτί “Κίνα” στην ΕΕ, για να αποσπά χρήματα και εξουσία, συν τοις άλλοις, γιατί μια Πολωνία με σχέσεις και με Κίνα και με ΗΠΑ θα έπαιζε ακόμα πιο αποσυνθετικό ρόλο εντός ΕΕ. Πέρσι, μάλιστα, απόδειξε ότι μπορεί να παίζει το χαρτί “Κίνα” και στις ΗΠΑ, όταν έγινε το πρώτο ευρωπαϊκό κράτος που εξέδωσε κρατικό ομόλογο σε γουάν. Φυσικά, η πολωνική άρχουσα τάξη δεν είναι ενωμένη έναντι των σχέσεων με την Κίνα, ιδίως αφού οι επιρροές των ΗΠΑ στη χώρα είναι σαφώς πιο μακρόχρονες και ριζωμένες. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, πως πρόσφατα, ξέσπασε σάλος από πολωνικά (αμερικανοκίνητα) ΜΜΕ για την πώληση της γης στους κινέζους στο Λοτζ (σταθμός της σιδηροδρομικής σύνδεσης του Τσενγκντού της Κίνας με την ΕΕ), όπου η Κίνα επιθυμεί να δημιουργήσει διαμετακομιστικό κέντρο. Με παρέμβαση του υπουργού Άμυνας της Πολωνίας, η πώληση ακυρώθηκε.

Όπως αναδείχτηκε παραπάνω, ο πολωνικός λαός, θα πληρώσει ακριβά όχι μόνο το φυσικό αέριο (αν δεν του το κόψουν τελείως, όπως έγινε το 2008), αλλά, όπως έχει δείξει η ιστορία και άλλων λαών, την προσπάθεια των ηγετών του κράτους τους να πουλάνε εκδούλευση στον έναν ή τον άλλο ιμπεριαλιστή. Μόνη λύση είναι να αφήσει στην άκρη τα παραμύθια που τον ταΐζει η άρχουσα τάξη του για την ανάκτηση της Πολωνίας των δύο (Βαλτικής – Μαύρης) ή και των Τριών Θαλασσών, και να ξαναπιάσει το νήμα του 1945, με το οποίο ξανάχτισε τη χώρα του κυριολεκτικά από το μηδέν (τα αποτελέσματα της οποίας ανοικοδόμησης, μεταξύ 1945 – 1956, ακόμα είναι ορατά, στο καλά καταρτισμένο εργατικό δυναμικό, στις τόσες εκ θεμελίων ανοικοδομημένες πόλεις κ.α.).

Για περισσότερα, βλ.εδώ, εδώ και εδώ.