Η απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος στη «δημοκρατική» Δυτική Γερμανία (17/08/1956)

Ένα από τα μεγάλα ψέματα των καπιταλιστών είναι ότι το σύστημά τους είναι ταυτόσημο με τη δημοκρατία και την πολυφωνία. Αυτό μπορεί να ισχύει, κατ’αρχάς, για τα αντιμαχόμενα τμήματα της αστικής τάξης και των διαφόρων ομάδων εντός αυτών. Όσον αφορά τις άλλες τάξεις στην αστική κοινωνία, η αστική τάξη επιτρέπει να έχουν αυτές κόμματα, μόνο στο βαθμό που δεν αμφισβητούν την κυριαρχία της. Άπειρα είναι τα παραδείγματα στην ιστορία όπου εντός αστικής νομιμότητας δεν χωρούσαν εκλογικά αποτελέσματα που δυνάμωναν την ισχύ της εργατικής τάξης, και ανατράπηκαν με πραξικοπήματα (Ισπανία 1936, Γουατεμάλα 1954, Χιλή 1973 κλπ κλπ), όπως και τα κομμουνιστικά κόμματα που τέθηκαν εκτός νόμου (και ορισμένα από αυτά, παραμένουν ακόμα εκτός νόμου).

kpd-verbot_demonstration_der_leipziger_eisen-_und_stahlwerke_1952

Από διαδήλωση το 1952 ενάντια στα σχέδια του Αντενάουερ για απαγόρευση του ΚΚΓ (πηγή)

Αυτό όμως που είναι πολύ καλά κρυμμένο είναι ότι η νομική απαγόρευση στην εργατική τάξη να οργανώνεται και να απειλεί πραγματικά το καπιταλιστικό σύστημα, τέθηκε και εξακολουθεί να τίθεται σε εφαρμογή όχι μόνο σε τριτοκοσμικές ή εξαρτημένες χώρες, αλλά στις πλέον ανεπτυγμένες χώρες του καπιταλισμού, όταν ο ρεβιζιονισμός δεν μπορεί να κάνει ακίνδυνη την εργατική τάξη “εκ των έσω”.

Στις ΗΠΑ χρειάστηκε μεταπολεμικά, τόσο το μαστίγιο του Μακάρθι, όσο και το καρότο του ρεβιζιονισμού για να μπορέσει να καταστραφεί το κομμουνιστικό κίνημα. Στη Γαλλία, μετά το Μάη του 1968, όπου αποδείχτηκε ότι ο ρεβιζιονισμός δεν μπορεί να καταστείλει την επαναστατικότητα (μεταξύ άλλων και) της εργατικής τάξης, χρειάστηκε ο Ντε Γκωλ να θέσει, όχι μόνο τα στρατεύματά του (και της Γερμανίας) σε επιφυλακή, αλλά και εκτός νόμου έντεκα αριστερές οργανώσεις, αλλά και το νεοιδρυθέν Μ-Λ ΚΚ Γαλλίας, για να το πνίξει εν τη γεννέσει του (αφού, ούτε τα πραγματικά πυρά του “ΚΚΓ” δεν ήταν αρκετά).

1953 elections Our beautiful country on the Rhine must not be theater of war anymoreΑφίσα του ΚΚΓ για τις εκλογές του 1953, όπου αναφέρεται ότι «η όμορφη πατρίδα μας δεν πρέπει να ξαναγίνει θέατρο πολέμου» (πηγή)

Στη Δυτική Γερμανία, χρειάστηκε το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο να θέσει εκτός νόμου το ΚΚ Γερμανίας στις 17 Αυγούστου 1956. Ήδη, το Σεπτέμβρη του 1950, με την θέσπιση του νόμου περί “αφοσίωσης των δημοσίων υπαλλήλων” στο σύνταγμα, πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι προσκείμενοι στο ΚΚ απολύθηκαν. Στις 26 Νοέμβρη 1951 τέθηκε εκτός νόμου η κομματική νεολαία, η Ελεύθερη Γερμανική Νεολαία, λόγω των “στενών δεσμών” με το ανατολικογερμανικό Ενοποιημένο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας (ΕΣΚΓ). Η συζήτηση για την απαγόρευση ξεκίνησε μετά από αίτημα της ίδιας της κυβέρνησης της Δυτικής Γερμανίας, στις 22 Νοέμβρη 1951, τον καιρό ακριβώς που η ίδια η κυβέρνηση επεδίωκε τον επανεξοπλισμό της χώρας (και τρεις μέρες αφότου είχε κάνει το ίδιο για το ανοιχτά νεοναζιστικό “Σοσιαλιστικό Κόμμα του Ράιχ”, για να παίξει με τη θεωρία “των δύο άκρων”). Και ως επιχειρήματα για την απαγόρευση, η κυβέρνηση Αντενάουερ είχε τα δύο “καρφιά” στο μάτι της αστικής τάξης που χρησιμοποιεί το προλεταριάτο: την “επανάσταση” και τη χρήση του όρου “δικτατορία του προλεταριάτου” (“κατά τη μαρξιστική-λενινιστική-σταλινική ορολογία”, όπως λέει στο αίτημά της η κυβέρνηση Αντενάουερ). Το Γενάρη του 1952, με αλλαγές στον κανονισμό της Ομοσπονδιακής Βουλής, η κοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΓ στερήθηκε του δικαιώματος να καταθέτουν επερωτήσεις. Στις 23 Νοέμβρη του 1954 άρχισε η πρώτη ακροαματική διαδικασία.

Το δικαστήριο, σχεδόν πέντε χρόνια μετά την κατάθεση του αιτήματος από τον Αντενάουερ, και παρά και τις επανειλημμένες προτάσεις για επανένωση (όπως αυτή της ΕΣΣΔ το Μάρτη του 1952, με “αντάλλαγμα” την ουδετερότητα), στάθηκε στην «εσωτερική» (ταξική) απειλή που συνιστούσε το ΚΚΓ, και με την “εξ ονόματος του λαού” απόφασή του, το έκρινε αντισυνταγματικό, αποφάσισε τη διάλυσή του, απαγόρευσε τη δημιουργία οργανώσεων που θα το αντικαθιστούσαν και κατάσχεσε τα περιουσιακά του στοιχεία. Οι βουλευτές στα κρατίδια έχασαν τις θέσεις τους, 33 στελέχη συνελήφθησαν την πρώτη ημέρα, 125-200.000 ανακρίσεις έγιναν και υπήρξαν 7-10.000 καταδίκες σε 6-7.000 μέλη του ΚΚΓ (συνολικά τη στιγμή της απαγόρευσης έφταναν τα 78-85.000 μέλη)(βλ.εδώ).

(dpa files) - Police occupy the editing and printing house of the journal 'Freies Volk' (free people) of the West German Communist Party (Kommunistische Partei Deutschlands KPD) in Duesseldorf, West Germany, 17 August 1956. From the windows hanging are red flags and the flag of the Federal Republic of Germany. The Constitutional Court in Karlsruhe on that day banned the KPD on the grounds that it is unconstitutional and be disbanded.

Μέλη του κόμματος κοιτούν από τα παραθυρα των κεντρικών γραφείων του ΚΚΓ την αστυνομία να εισβάλλει την ίδια ημέρα της απόφασης του δικαστηρίου (πηγή)

Έτσι, και στην περίπτωση της Δυτικής Γερμανίας, το αστικό καθεστώς χτύπησε το επαναστατικό κίνημα και με τυπική καταστολή. Γιατί και στο γερμανικό κομμουνιστικό κίνημα, ο ρεβιζιονισμός είχε ήδη καταφέρει να προβεί και σε ιδεολογική καταστολή. Τον Ιούνη του 1953, λίγους μήνες μετά το θάνατο του Στάλιν, ο Ράιμαν, πρόεδρος του ΚΚ Γερμανίας σταμάτησε να αναφέρεται σε “επαναστατική ανατροπή”, στην οποία καλούσε το πρόγραμμα του 1952. Ο ρεβιζιονισμός θα εκδηλωθεί ακόμα πιο ανοιχτά το 1956. Σε άρθρο του στη “Νέα Γερμανία”, το κεντρικό όργανο του ΕΣΚΓ, στις 4 Μάρτη του 1956, δέκα μέρες μετά το αντισταλινικό 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ, ο (επιδρών και στο ΚΚΓ) Ούλμπριχτ δηλώνει ότι “ο Στάλιν δεν μπορεί να θεωρείται κλασικός του μαρξισμού”. Στις 18 Μάρτη, το Πολιτικό Συμβούλιο του ΚΚΓ δημοσιεύει ένα κείμενο με τίτλο “Πρέπει και μπορεί να γίνει διαφορετικά”, όπου αναιρούσε τα συνθήματα του 1952 “όπως την επαναστατική ανατροπή του καθεστώτος Αντενάουερ, γιατί δεν ανταποκρίνονται στην κατάσταση και τις συνθήκες της Δυτικής Γερμανίας και εμποδίζουν τη δημιουργία ενιαίου μετώπου της εργατικής τάξης, καθώς και την ένωση των προοδευτικών και εθνικά σκεπτόμενων δυνάμεων”. Στο θεωρητικό περιοδικό “Γνώση και Δράση”, ο Ράιμαν χαρακτηρίζει αντιπαραγωγικό προς τα εργατικά και δημοκρατικά συμφέροντα το πρόγραμμα του 1952, “λαμβανομένου υπόψη του επιπέδου ωριμότητας των τάξεων” (βλ. Patrick Major, The Death of the KPD: Communism and Anti-Communism in West Germany)

85633

Διαδήλωση στον ανατολικό τομέα του Βερολίνου κατά της απαγόρευσης του ΚΚΓ τον Αύγουστο του 1956 (πηγή)

60 χρόνια μετά, η απαγόρευση αυτή δεν έχει αρθεί. Μάλιστα, προγραμματίζεται για τις 10 Σεπτέμβρη διαδήλωση με αίτημα αυτή την άρση. Η πρώτη απόπειρα για έμπρακτη αμφισβήτηση της απαγόρευσης, η ίδρυση του ΚΚΓ/Μ-Λ το 1968, δεν ευόδωσε, αφού το 1986 το κόμμα διαλύθηκε, ενώ η δημιουργία του Γερμανικού ΚΚ, επίσης το 1968, έγινε σε καθαρά ρεβιζιονιστική βάση, εντελώς ακίνδυνη για τον καπιταλισμό. Φυσικά, μετά από τόση οργανωτική αποδιάρθρωση και ιδεολογική ζημιά από το ρεφορμισμό και το ρεβιζιονισμό, καθώς και τόνους αντικομμουνισμού, τόσο από τα εργαστήρια στη Δύση, όσο όμως και από εσφαλμένες πολιτικές της ΓΛΔ (όπως οι διώξεις των μαρξιστών-λενινιστών), η άρση της απαγόρευσης δεν θα επανέφερε τα πράγματα στην προηγούμενη κατάσταση. Έχει αλλάξει και η γερμανική κοινωνία, νέες αντιθέσεις στη διεθνή σκηνή έχουν προκύψει, ενώ και ο ρόλος της Γερμανίας δεν είναι ο ίδιος με αυτόν της μεταπολεμικής περιόδου. Τα πολιτικά – οργανωτικά και ιδεολογικά καθήκοντα είναι πολύ βαριά για τους γερμανούς κομμουνιστές. Όπως όμως και σε κάθε άλλη χώρα που δεν έχει πια κομμουνιστικό κόμμα ή οργάνωση που να κάνει πολιτικές συμμαχίες και να δημιουργεί τις οργανωτικές προϋποθέσεις για την επανάσταση, δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από την ανάληψή τους.

Παρακάτω υπάρχει η μετάφραση της ανακοίνωσης του Πολιτικού Συμβουλίου του ΚΚΓ για την απαγόρευση του κόμματος.

***

Ανακοίνωση του ΠΣ του ΚΚΓ για την απαγόρευση του κόμματος (17/08/1956)

Το ΚΚΓ ζει – κάτω η απαγόρευση!

Το τερατούργημα συνέβη. Υπό την πίεση της κυβέρνησης Αντενάουερ, το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο έθεσε εκτός νόμου το ΚΚΓ και διέταξε τη διάλυσή του δια της αστυνομικής βίας.

19560817 KPD Central OfficeΗ αστυνομία κάτω από τα κεντρικά γραφεία του ΚΚ Γερμανίας, όπου υπάρχει πανώ στο οποίο αναγράφεται ότι «παρά την απαγόρευση, το ΚΚΓ είναι εδώ» (πηγή)

Το ΚΚΓ είναι εδώ και το ΚΚΓ θα παραμείνει εδώ. Αυτό απαιτούν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του γερμανικού λαού. Η απόφαση ενάντια στο ΚΚΓ μιλά εξ ονόματος των γερμανών αφεντικών των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, των μιλιταριστών και του αμερικανικού κεφαλαίου. Ο λαός ποτέ δεν θα αναγνωρίσει αυτή την απόφαση ενάντια στο κόμμα, καθώς αυτή στρέφεται ενάντια στην ειρήνη, την ελευθερία και την εθνική επανένωση. Η κυβέρνηση Αντενάουερ δρα για την καταστολή του Κομμουνιστικού Κόμματος από την έναρξη της απαίσιας πολιτικής επανεξοπλισμού το 1951. Τώρα που σχεδιάζει να επιβάλει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, ενάντια στη θέληση του λαού, στέρησαν τη νόμιμη λειτουργία από το ΚΚΓ. Έτσι, η απόφαση της Καρλσρούης είναι μια σκανδαλώδης επίθεση των μιλιταριστών ενάντια στην ειρήνη, ενάντια στο δικαίωμα του γερμανικού για ζωή και στην ασφάλεια της Ευρώπης. Η απαγόρευση του ΚΚΓ ως γερμανικού και δημοκρατικού κόμματος και η αφαίρεση των εδρών από τους βουλευτές του αποδεικνύουν πώς καταπατείται η δημοκρατία στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία. Πρόκειται για μια απόφαση ενάντια στα δικαιώματα των εργαζομένων, ενάντια στο δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι και το δικαίωμα της απεργίας. Τώρα βλέπει ο γερμανικός λαός και η παγκόσμια κοινή γνώμη πόσο αντιδημοκρατικό είναι το καθεστώς που επικρατεί στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία και σε ποιο βαθμό έχει προχωρήσει η φασιστικοποίηση.

19560818 SED Neues Deutschland KPD BanΤο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Νέα Γερμανία» (της ΚΕ του ΕΣΚΓ) στο οποίο αναφέρεται ότι ο Αντενάουερ βαδίζει στο δρόμο του Χίτλερ (πηγή)

Μια αντιδραστική κυβέρνηση

Ο δρόμος του 1933, ο δρόμος για την καταστολή του εργατικού κινήματος έχει έτσι διανυθεί. Με την απαγόρευση του ΚΚΓ, η κυβέρνηση Αντενάουερ έγινε η πιο αντιδραστική κυβέρνηση στην Ευρώπη. Η θέση του ΚΚΓ εκτός νόμου αποκάλυψε τις αρχές της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας ως τον εχθρό της επανένωσης της Γερμανίας. Είναι τώρα προφανές ότι οι μονοπωλιστές και οι μιλιταριστές συνεχίζουν στον ανώφελο δρόμο μιας πολιτικής δήθεν πυγμής και τώρα ακόμα θέλουν να δημιουργήσουν τετελεσμένα με τη βία, προτού η εποχή Αντενάουερ τελειώσει. Η τυχοδιωκτική και επικίνδυνη πολιτική τους αποτελεί, ωστόσο, μια ένδειξη της αδυναμίας των γερμανών ιμπεριαλιστών. Φοβούνται την ολοένα ισχυρότερη αντίσταση της εργατικής τάξης και του λαού ενάντια στον επανεξοπλισμό και τη στρατιωτική θητεία. Γι’ αυτό θέλουν να εξαλείψουν το ΚΚΓ ως μια απολύτως συνεπή δύναμη υπέρ της ειρήνης και της δημοκρατίας. Όμως οι εχθροί της εργατικής τάξης και του λαού υπολόγισαν λάθος. Το ΚΚΓ θα αντλήσει από την αντίσταση του λαού νέες δυνάμεις. Ο λαός γνωρίζει ότι καθένας που διώκεται από την κυβέρνηση Αντενάουερ, είναι με το μέρος του. Το ΚΚΓ δεν μπορεί να απενεργοποιηθεί, πόσω μάλλον να παραμεριστεί. Είναι σάρκα από τη σάρκα της γερμανικής εργατικής τάξης. Το ΚΚΓ έχει βαθιές ρίζες στην εργατική τάξη και το λαό, γιατί εκπροσωπεί τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του λαού.

Frakfurt KPD-SVZ Ban

Η αστυνομία εισβάλλει στα γραφεία του ΚΚ Γερμανίας και της εφημερίδας του, «Σοσιαλιστική Λαϊκή Ημερησία» στη Φρανκφούρτη (πηγή)

Σε αυτές τις επικίνδυνες ώρες, το ΚΚΓ καλεί σε συνεργασία όλες τις καλοπροαίρετες δυνάμεις του γερμανικού λαού ενάντια στο γερμανικό μιλιταρισμό και το μονοπωλιακό κεφάλαιο, ώστε να τερματιστεί η καταστροφική εποχή Αντενάουερ. Το ΚΚΓ παλεύει για να διασφαλίσει ότι τα δικαιώματα των εργατών θα γίνονται σεβαστά και θα υλοποιηθεί το πρόγραμμα δράσης της Γερμανικής Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (DGB) στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία, ώστε να επιτευχθεί μια θεμελιώδης αλλαγή πολιτικής για την ειρήνη, τη δημοκρατία και την κοινωνική πρόοδο, και ώστε ο λαός μας να χτίσει τη μία και αδιαίρετη Γερμανική Δημοκρατία ως ένα ειρηνικό κράτος, το οποίο βαδίζει προς το σοσιαλισμό. Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε παντού, όπου είναι η εργατική τάξη, όπου είναι ο λαός. Εκεί εργαζόμαστε για την κοινή δράση της εργατικής τάξης, για τη συνοδοιπόρηση με τους σοσιαλδημοκράτες συντρόφους. Εμείς οι κομμουνιστές πάντοτε εκπροσωπούσαμε με θάρρος τα συμφέροντα του λαού στον αγώνα ενάντια στην υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Να γιατί η εργατική τάξη και ο γερμανικός λαός θα περιβάλουν τους κομμουνιστές με ένα ισχυρό προστατευτικό τοίχο που κανένας εχθρός, καμία τρομοκρατία, δεν θα μπορέσει να γκρεμίσει.

Το ΚΚΓ ευχαριστεί όλους και ιδιαίτερα τους συνδικαλιστές και τους σοσιαλδημοκράτες συντρόφους που έδειξαν την αδελφική αλληλεγγύη τους ενάντια στην απειλή της απαγόρευσης. Αυτό μας δίνει τη βεβαιότητα ότι η εργατική τάξη και ο λαός θα θέσουν τώρα όλο και πιο δυνατά το σύνθημα: Ελευθερία στο ΚΚΓ! Κάτω η απαγόρευση! Αποκατάσταση των συνταγματικών δικαιωμάτων του ΚΚΓ!

KPD Hamburg Süddeutsche Zeitung Photo 171008-3x2-galerie

Η αστυνομία διαλύει τα γραφεία του ΚΚ Γερμανίας στο Αμβούργο (πηγή)

Η απαγόρευση θα μπορούσε να είχε εμποδιστεί

Η απαγόρευση του ΚΚΓ θα μπορούσε να είχε εμποδιστεί και μπορεί να αρθεί, εφόσον το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας και η Ένωση Γερμανικών Συνδικάτων κινητοποιήσουν για τον σκοπό αυτό όλες τους τις δυνάμεις. Αυτό σημαίνει ότι ορισμένοι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες θα πρέπει να εγκαταλείψουν την παθητική τους στάση, η οποία ενθαρρύνει την αντίδραση και υποσκάπτει την υπόθεση της ειρήνης και της δημοκρατίας και τις θέσεις των ίδιων των δικών τους οργανώσεων. Μετά την θέση του ΚΚΓ εκτός νόμου αναλογεί μια ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη στη Σοσιαλδημοκρατία και τα συνδικάτα για να βαδίσουν μαζί με τους κομμουνιστές ενάντια στο καθεστώς Αντενάουερ που οικοδομεί ένα αυταρχικό μιλιταριστικό κράτος. Ο χρόνος και ο κίνδυνος πιέζουν για μια τέτοια αδερφική συνεργασία.85733

Σύνθημα στο Uhlenhorst του Αμβούργου το φθινόπωρο του 1956: «Το ΚΚΓ ζει» (πηγή)

Σε μια εποχή που ο κόσμος βαδίζει χάρη στη δημιουργική δύναμη εκατομμυρίων ανθρώπων στο δρόμο της ειρήνης της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, και που στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία έχουν κοπεί οι ρίζες του ιμπεριαλισμού και του μιλιταρισμού και οικοδομείται ο σοσιαλισμός, οι Αντενάουερ, Σρέντερ, Γλόμπκε και Χόισινγκερ νομίζουν ότι μπορούν να γυρίσουν προς τα πίσω τον τροχό της ιστορίας. Αντίθετα με την εξέλιξη της ιστορίας, όλοι τους προσέφευγαν στον πόλεμο. Ο Μπίσμαρκ με το νόμο για το σοσιαλισμό, ο Χίτλερ με την αιματηρή τρομοκρατία του. Όπως εκείνοι κατέρρευσαν, έτσι κι αυτοί θα αποτύχουν να εξαλείψουν το Μαρξισμό, το δόγμα της νίκης της εργατικής τάξης, και να καταστρέψουν το ΚΚΓ, το Κόμμα του Καρλ Λίμπκνεχτ, της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Ερνστ Τέλμαν. Το ΚΚΓ ζει και θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της εργατικής τάξης και του λαού, όταν η εποχή Αντενάουερ θα έχει προ πολλού τελειώσει. Το ΚΚΓ πάντοτε μεγαλώνει στον αγώνα. Θα ενισχυθεί και σε αυτό τον αγώνα.

kpd-verbot_12

Όποιος σήμερα καταδικάζει τους κομμουνιστές, αύριο θα καταδικαστεί από το λαό.

Και τώρα, σύντροφοι και φίλοι, εμπρός στο νέο αγώνα! Δεν υπάρχει ειρήνη για όποιον θέλει να διώξει την ειρήνη από τη Γερμανία! Δεν υπάρχει εφησυχασμός για όσους απειλούν τη γαλήνη των παιδιών μας, τον ύπνο των μητέρων μας, τη ζωή του λαού μας! Ειρήνη, ελευθερία και πρόοδος για το λαό, για την αγαπημένη, γερμανική μας πατρίδα.

Εμπρός, με το ΚΚΓ ενάντια στο μιλιταρισμό και την αντίδραση, για τη δημοκρατία και το σοσιαλισμό!

Μαζί μας ο λαός, μαζί μας η νίκη!

Ντίσελντορφ, 17 Αυγούστου 1956

Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας

Πολιτικό Συμβούλιο

Πηγή:https://www.secarts.org/print.php?no=271&lang=de

Επιμέλεια μετάφρασης: Ε.Γ.

Συνομιλία Στάλιν με αντιπροσωπεία της ΚΕ του Κ.Κ. Ινδίας (09/02/1951)

Αύριο είναι η 69η επέτειος ανεξαρτησίας της Ινδίας από τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Πολλές δεκαετίες έχουν περάσει από τότε που ο λαός της χώρας και η εξασθένιση της Βρετανίας επέβαλαν την τυπική παραχώρηση ανεξαρτησίας (παράλληλα όμως με το “διαίρει και βασίλευε” που ακόμα ταλανίζει την περιοχή). Η Ινδία είναι πλέον μια χώρα μάλλον εικόνα από το μέλλον, μια πολύ σύνθετη χώρα, με όλων των ειδών τις οικονομίες και όλων των ειδών τις αντιθέσεις. Συμμετέχει στα BRICS, και αυτό για καποιους δυτικόφιλους θεωρείται ότι την κάνει μέλος των αναδυόμενων, ανοίγεται όμως και στις ΗΠΑ, και αυτό κάνει καποιους αντικειμενικά ρωσόφιλους να μη βλέπουν τη συμμετοχή της στα BRICS. Η αλήθεια είναι ότι η χώρα αυτή δημιουργήθηκε και αξιοποιείται από τους ιμπεριαλιστές ως αντίβαρο για την Κίνα: είτε τους Αμερικάνους, είτε τους Ρώσους (ήδη από εποχής Μπρέζνιεφ). Άλλωστε, η τάση στον πλανήτη είναι να αποσπώνται οι δευτερεύουσες δυνάμεις από τα “στρατόπεδα”. Έτσι και η Ινδία κινείται πια ανεξάρτητα. Απο τη μια, δεν συνεργάζεται μόνο με τους Αμερικάνους στο δυτικό στρατόπεδο, αλλά και με τους Γάλλους (και σε στρατιωτικό και σε οικονομικό επίπεδο). Αλλά και οι Ρώσοι αξιοποιούν την αντικειμενική αντίθεση της Ινδίας με την Κίνα και τον ανταγωνισμό τους και σε άλλα σημεία του πλανήτη (π.χ. Αφρική), ώστε να μην αμφισβητηθεί η πρωτοκαθεδρία τους στο μπλοκ των αναδυόμενων.

Το ερώτημα που πλανάται είναι γιατί η χώρα αυτή δεν έχει ακόμα μπορέσει να κάνει μια επανάσταση. Την επανάσταση αυτή θα πρέπει κάθε προοδευτικός άνθρωπος να τη στηρίξει. Ειδικά στην Ελλάδα πρέπει να καταλάβουμε τη σημασία του να ανατραπεί παράλληλα και το μπλοκ των αναδυόμενων, καθώς αυτό δεν συμβάλλει παρά στη δημιουργία όχι ενός α-πολικού κόσμου (που πρέπει οι κομμουνιστές να επιδιώκουν), ούτε καν στη δημιουργία ενός πολυ-πολικού κόσμου, αλλά στη δημιουργία ενός διπολικού κόσμου, αφού ακόμα και δυνάμεις τύπου Ινδία και Κίνα δεν θα είναι απλά δεύτερης τάξης δυνάμεις, αλλά θα κινούνται εντός των πλαισίων που οι δύο μεγάλοι επιβάλλουν και, μάλιστα, επιβάλλουν από κοινού στις υπόλοιπες δυνάμεις (μία αντίθεση -ΗΠΑ και Ρωσία vs. αποσπώμενες από αυτές δυνάμεις – η οποία δυστυχώς δεν μελετάται καθόλου, ειδικά στην “αντιαμερικανική” Ελλάδα).

Σίγουρα, η επανάσταση αυτή, σε μια τόσο σύνθετη κοινωνία, είναι πιο σύνθετη από όσο π.χ. στην Κίνα, που και αυτή έκανε μία επανάσταση τον περασμένο αιώνα που άλλαξε τον τρόπο ύπαρξης του κόσμου. Γι’ αυτό, η μελέτη της εξέλιξης και της συνθετότητας της κοινωνίας αυτής θα βοηθήσει και τις εδώ προσπάθειες, αφού η Ινδία είναι μια εικόνα από το μέλλον.

G20_Summit_2207359f

O Μόντι με τον Ομπάμα και τον Πούτιν, στο περιθώριο της συνόδου των G-20 στο Brisbane της Αυστραλίας το Νοέμβρη του 2014 (πηγή)

Έτσι, η συζήτηση του Στάλιν με τους ηγέτες του Κ.Κ. Ινδίας είναι χρήσιμη γιατί αναδεικνύει την υποχρεωτικότητα μελέτης της συνθετότητας και της αστικής τάξης και της αξιοποίησής της για την απομόνωση του κάθε φορά κύριου εχθρού, ο οποίος δεν “είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε” γενικώς, αλλά πρέπει να ορίζεται ξεκάθαρα και να μην του χαρίζεται κανένας σύμμαχος. Αυτές οι υποδείξεις του Στάλιν προς τους ινδούς κομμουνιστές είναι χρήσιμες ιδιαίτερα για το ελληνικό προοδευτικό κίνημα όπου απόψεις ότι οποιαδήποτε προσωρινή συμμαχία ενός κομμουνιστικού κόμματος με τμήματα της αστικής τάξης είναι “ταξική συνεργασία” (και χρησιμοποιούνται, συν τοις άλλοις, και για την παραχάραξη της ιστορίας από μπρεζνιεφικούς, οι οποίοι αποκρύπτουν ότι ήταν ο Στάλιν και όχι ο Μαο, όπως λένε, που διατύπωσε τέτοιες συστάσεις). Φυσικά, χωρίς ανεξάρτητο κομμουνιστικό κόμμα ή οργάνωση, μία τέτοια συμμαχία είναι πράγματι (στην πιο αθώα περίπτωση όπου υπάρχουν “απλώς” εκφυλισμένοι και φαντασιόπληκτοι ηγετίσκοι) αστεία και (στην πιο σοβαρή εκδοχή, συνειδητή) παράδοση κομμουνιστών και επαναστατών στην ιδεολογική επιρροή της αστικής τάξης και ένταξή τους στα σχέδια της τελευταίας: δηλαδή, αφήνουν τη χώρα τους χωρίς κομμουνιστικό κόμμα ή οργάνωση, με πρόσχημα το να κάνουν “πλατιά, μετωπική πολιτική”. Όμως, παρά τα πολλά παραδείγματα τέτοιων ηγετίσκων που η Ιστορία μάς έχει δώσει, δεν πρέπει εξ ορισμού να απορρίπτεται μια τέτοια προσωρινή συμμαχία, αλλά να γίνεται κάτι άλλο: όλες οι δυνάμεις να δίνονται για να δημιουργηθεί αυτό το ανεξάρτητο κομμουνιστικό κόμμα ή οργάνωση που θα κάνει πολιτικές συμμαχίες.

***

Οι ερωτήσεις σας παρελήφθησαν. Θα απαντήσω σε αυτές και, έπειτα, θα εκφράσω καποιες προσωπικές μου σκέψεις. Ίσως σας φανεί παρέξενο ότι κάνουμε αυτές τις συζητήσεις το απόγευμα. Όλη την ημέρα είμαστε απασχολημένοι. Εργαζόμαστε. Τελειώνουμε τη δουλειά στις 6 το απόγευμα.

Πιθανά να φανεί ασύνηθες να προβαίνουμε σε συζητήσεις επί μακρόν, όμως δυστυχώς, διαφορετικά, δεν θα είμαστε σε θέση να εκπληρώσουμε την αποστολή μας. Η ΚΕ μάς ανέθεσε να σας συναντήσουμε προσωπικά για να βοηθήσουμε το κόμμα σας δίνοντας συμβουλές. Είμαστε λίγο εξοικειωμένοι με το κόμμα και το λαό σας. Βλέπουμε αυτή την αποστολή με μεγάλη σοβαρότητα.

Μόλις ασχοληθήκαμε με το να σας δώσουμε συμβουλές, αναλάβαμε την ηθική ευθύνη για το κόμμα σας, δεν μπορούμε να σας δώσουμε χαλαρά συμβουλές. Θέλουμε να εξοικειωθούμε με τα υλικά που υπάρχουν, με εσάς, και έπειτα να δώσουμε συμβουλή.

Μπορεί να το βρείτε παράξενο ότι έχουμε θέσει μια μικρή σειρά ερωτημάτων προς εσάς και αυτή σχεδόν μοιάζει με ανάκριση. Η κατάστασή μας είναι τέτοια που δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά. Τα κείμενα δεν δίνουν πλήρη εικόνα, επομένως, προσφεύγουμε σε αυτή τη μέθοδο. Είναι ένας πολύ δυσάρεστος τρόπος να κάνει κανείς πράγματα, όμως δεν μπορεί να αποφευχθεί. Οι περιστάσεις μάς υποχρεώνουν. Ας προχωρήσουμε όμως στην ουσία του ζητήματος.

01-600x400

Ρωτάτε: πώς εκτιμάτε την επικείμενη επανάσταση στην Ινδία;

Εμείς, από τη Ρωσία, βλέπουμε αυτή την επανάσταση ως κύρια αγροτική. Αυτό σημαίνει: εξάλειψη της φεουδαρχικής ιδιοκτησίας, διανομή γης στην αγροτιά και αυτή να είναι ατομική ιδιοκτησία. Σημαίνει εξάλειψη της φεουδαρχικής ατομικής ιδιοκτησίας στο όνομα της ενίσχυσης της ατομικής ιδιοκτησίας της αγροτιάς. Όπως τα βλέπουμε αυτά, δεν υπάρχει τίποτα το σοσιαλιστικό σε αυτά. Δεν θεωρούμε ότι η Ινδία είναι έτοιμη για τη σοσιαλιστική επανάσταση. Αυτό είναι αυτός ο κινέζικος δρόμος για τον οποίο γίνεται λόγος παντού, δηλαδή, αγροτική – αντιφεουδαρχική επανάσταση χωρίς καμία απαλλοτρίωση ή εθνικοποίηση της ιδιοκτησίας της εθνικής αστικής τάξης. Αυτή είναι η αστικοδημοκρατική επανάσταση ή η πρώτη φάση της λαϊκοδημοκρατικής επανάστασης. Η λαϊκοδημοκρατική επανάσταση που άρχισε στις ανατολικές χώρες της Ευρώπης, πριν αυτή αρχίσει στην Κίνα, έχει δύο φάσεις. Η πρώτη φάση είναι η αγροτική επανάσταση ή αγροτική μεταρρύθμιση, όπως επιθυμείτε. Οι χώρες της λαϊκής δημοκρατίας στην Ευρώπη προχώρησαν σε αυτή τη φάση τα πολύ πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο. Η Κίνα βρίσκεται τώρα σε αυτή τη φάση. Η Ινδία προσεγγίζει αυτή τη φάση. Η δεύτερη φάση της λαϊκοδημοκρατικής επανάστασης, όπως φάνηκε στην ανατολική Ευρώπη, χαρακτηρίζεται από την αγροτική επανάσταση που περνά στην απαλλοτρίωση της εθνικής αστικής τάξης. Αυτό ήδη αποτελεί την έναρξη της σοσιαλιστικής επανάστασης. Σε όλες τις λαϊκοδημοκρατικές χώρες της Ευρώπης, οι βιομηχανίες, τα εργοστάσια, οι τράπεζες εθνικοποιούνται και παραδίδονται στο κράτος. Η Κίνα είναι ακόμα πολύ μακριά από αυτή τη φάση. Αυτή η φάση είναι επίσης πολύ μακριά από την Ινδία, ή η Ινδία είναι πολύ μακριά από αυτή τη φάση.

Εδώ κάνετε λόγο για το κύριο άρθρο της εφημερίδας της Κομινφόρμ αναφορικά με τον κινέζικο δρόμο ανάπτυξης της επανάστασης. Αυτό το κύριο άρθρο ήταν μια αμφισβήτηση των άρθρων και των λόγων του Ραναντίβ που θεωρούσε ότι η Ινδία βρισκόταν στο δρόμο της σοσιαλιστικής επανάστασης. Εμείς οι ρώσοι κομμουνιστές, θεωρήσαμε ότι αυτό αποτελεί μια πολύ επικίνδυνη θέση και αποφασίσαμε να τοποθετηθούμε ενάντια σε αυτό και να επισημάνουμε ότι η Ινδία βρίσκεται στον κινέζικο δρόμο, δηλαδή, στην πρώτη φάση της λαϊκοδημοκρατικής επανάστασης. Για εσάς, αυτό συνεπάγεται την οικοδόμηση του επαναστατικού σας μετώπου για μια εξέγερση ολόκληρης της αγροτιάς και των κουλάκων ενάντια στους φεουδάρχες, για μια εξέγερση όλης της αγροτιάς ώστε οι φεουδάρχες να νιώσουν απομονωμένοι. Μια εξέγερση είναι επίσης απαραίτητη από όλα τα προοδευτικά στρώματα της εθνικής αστικής τάξης ενάντια στον αγγλικό ιμπεριαλισμό, προκειμένου να απομονωθεί το μπλοκ των άγγλων ιμπεριαλιστών με την εθνική αστική τάξη. Μεταξύ σας, η άποψη που κυριαρχεί είναι ότι όλοι οι ιμπεριαλιστές πρέπει να εκδιωχθούν με ένα σμπάρο, και οι άγγλοι και οι αμερικάνοι. Είναι αδύνατο να οικοδομηθεί ένα τέτοιο μέτωπο. Η αιχμή του πανεθνικού μετώπου απαραίτητα πρέπει να κατευθυνθεί ενάντια στον αγγλικό ιμπεριαλισμό. Αφήστε τους άλλους ιμπεριαλιστές, μαζί και τους αμερικάνους, να πιστεύουν ότι δεν ασχολείστε με αυτούς. Αυτό είναι απαραίτητο, ώστε οι δράσεις σας να μην ενώνουν όλους τους ιμπεριαλιστές εναντίον σας, και για αυτό εσείς πρέπει να σπέρνετε διχόνοια μεταξύ τους. Τώρα, αν οι ίδιοι οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές θέλουν να μπουν σε πόλεμο, το ενιαίο εθνικό μέτωπο της Ινδίας θα χρειαστεί να περάσει σε δράση εναντίον τους.

Meerut_prisoners_outside_the_jail25 φυλακισμένοι για τη «συνωμοσία Meerut» κομμουνιστές και άλλοι αγωνιστές (πηγή)

Γκος: Δεν μου είναι ξεκάθαρο γιατί μόνο εναντίον του βρετανικού ιμπεριαλισμού όταν, επί του παρόντος, ολόκληρος ο κόσμος βρίσκεται σε πάλη εναντίον του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, ο οποίος θεωρείται ότι είναι επικεφαλής του αντιδημοκρατικού μετώπου;

Στάλιν: Είναι πολύ απλό: το ενιαίο εθνικό μέτωπο είναι ενάντια στην Αγγλία, για την εθνική ανεξαρτησία από την Αγγλία και όχι από την Αμερική. Είναι η ιδιαιτερότητα της χώρας σας. Η Ινδία μισοαπελευθερώθηκε από ποιον; Από την Αγγλία, και όχι από την Αμερική. Η Ινδία είναι στην Κοινοπολιτεία όχι με την Αμερική, αλλά με τη Βρετανία. Οι στρατιωτικοί και άλλοι εμπειρογνώμονες είναι όχι Αμερικάνοι, αλλά Βρετανοί. Αυτά είναι τα ιστορικά γεγονότα, και δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτά. Θέλω να πω ότι το κόμμα δεν πρέπει να επιφορτίζεται με την επίλυση όλων των καθηκόντων, τα καθήκοντα του αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό σε ολόκληρο τον κόσμο. Ένας στόχος πρέπει να τεθεί, η απελευθέρωση από το βρετανικό ιμπεριαλισμό. Αυτός είναι εθνικός στόχος της Ινδίας. Το ίδιο και με τους φεουδάρχες. Φυσικά, οι κουλάκοι είναι εχθριοί. Όμως θα ήταν ανόητη η ταυτόχρονη πάλη εναντίον των κουλάκων και των φεουδαρχών. Χρειάζεται ένα μέτωπο ώστε όχι εσείς, αλλά ο εχθρός να απομονώνεται. Δηλαδή, μια τακτική η οποία να κάνει τον αγώνα του Κομμουνιστικού Κόμματος ευκολότερο. Ούτε ένα άτομο, αν εείναι λογικό, δεν θα ήθελε να αναλάβει όλα τα βάρη μόνο του. Μόνο ένα στόχο χρειάζεται να αναλαμβάνουμε να πετύχουμε: την εξάλειψη της φεουδαρχίας, αυτού του κατάλοιπου της εξουσίας της Αγγλίας. Η απομόνωση των φεουδαρχών, η εξάλειψη των φεουδαρχών, και η συντριβή του βρετανικού ιμπεριαλισμού, χωρίς ταυτόχρονα να πειραχτούν οι άλλοι ιμπεριαλιστές. Αν αυτό πετύχει, θα κάνει τα πράγματα ευκολότερα. Λοιπόν, αν οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές παρέμβουν, τότε πρέπει να διεξαχθεί ενάντια σε αυτούς ο αγώνας, όμως ο λαός θα ξέρει ότι είναι αυτοί που επιτέθηκαν, όχι εσείς. Η στροφή των Αμερικάνων, φυσικά, θα έρθει, όπως και των κουλάκων του. Όμως, ο καθένας με τη σειρά του.

Γκος: Τώρα μου είναι ξεκάθαρα.

basavapunnaihΟ Makineni Basavapunnaiah BA (14/12/1914 – 12/04/1992)

Ντάνγκε: Αυτό όμως δεν θα μπερδέψει τα ζητήματα της δουλειάς προπαγάνδας και ζύμωσης ενάντια στους αμερικάνους ιμπεριαλιστές και τον αγώνα εναντίον τους;

Στάλιν: Φυσικά, όχι. Αυτοί είναι εχθροί του λαού και χρειάζεται να αγωνιστείτε εναντίον τους.

Ντάνγκε: Έκανα αυτή την ερώτηση ώστε κανείς να μην ερμηνεύσει το καθήκο του αγώνα ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό με οπορτουνιστικό τρόπο.

Στάλιν: Ο εχθρός χρειάζεται να απομονώνεται έξυπνα. Προτείνετε ένα ψήφισμα ενάντια όχι στους αμερικάνους ιμπεριαλιστές, αλλά τους βρετανούς ιμπεριαλιστές. Αν οι αμερικάνοι εμπλακούν, τότε αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα.

Ράο: Μεταξύ των κουλάκων υπάρχει μια μικρή ομάδα που προβαίνει σε φεουδαρχικού τύπου εκμετάλλευση: νοικιάζουν γη και είναι τοκογλύφοι. Συνήθως στέκονται στο πλευρό των φεουδαρχών.

Στάλιν: Αυτό δεν σημαίνει κάτι. Σε σύγκριση με το μεγάλο στόχο της εξάλειψης των φεουδαρχών, αυτό είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Στην προπαγάνδα σας χρειάζεται να τοποθετείστε ενάντια στους φεουδάρχες, όχι στους ευημερούντες αγρότες. Εσείς πρέπει να μην υποκινήσετε τους κουλάκους να δημιουργήσουν συμμαχία με τους φεουδάρχες. Δεν είναι απαραίτητο να δημιουργείτε μια συμμαχία για τους φεουδάρχες. Ο κουλάκος έχει μεγάλη επιρροή στο χωριό και οι αγρότες πιστεύουν ότι ο κουλάκος έγινε καποιος λόγω των μεγάλων του ικανοτήτων κλπ. Στον κουλάκο δεν πρέπει να δοθεί η δυνατότητα να νικήσει τους αγρότες. Οι φεουδάρχες σας ανήκουν στους ευγενείς;

Ράο: Ναι.

Shripad-Amrut-DangeΟ Shripad Amrit Dange (10/10/1899 – 22/05/1991)

Στάλιν: Οι αγρότες δεν αγαπούν τους ευγενείς. Αυτό χρειάζεται να το αξιοποιήσετε ώστε στους φεουδάρχες να μη δοθεί η δυνατότητα να αποκτήσουν σύμμαχο μέσα στους αγρότες.

Πουνάια: Ανάμεσά μας υπάρχει σύγχυση αναφορικά με το ζήτημα της εθνικής αστικής τάξης. Τι πρέπει να εννοείται εθνική αστική τάξη;

Στάλιν: Ο ιμπεριαλισμός έχει πολιτική αρπαγής ξένων χωρών. Η εθνική αστική τάξη σας πραγματικά σκέφτεται να κατακτήσει άλλες χώρες; Στο μεταξύ, την Ινδία κατακτούν οι βρετανοί ιμπεριαλιστές. Εθνική αστική τάξη – αστική τάξη της Ινδίας – είναι η μεσαία και μεγάλη: αυτοι είναι οι δικοί σας εθνικοί εκμεταλλευτές. Χρειάζεται να λέτε ότι δεν πηγαίνετε εναντίον τους, αλλά ενάντια σε έναν ξένο εχθρό, ενάντια στους βρετανούς ιμπεριαλιστές. Πολλούς από τη μεσαία εθνική αστική τάξη θα βρείτε οι οποίοι συμφωνούν μαζί σας. Η ανώτερη εθνική αστική τάξη – αυτή είναι ήδη ενωμένη με τους ιμπεριαλιστές, όμως αυτή είναι ένα τμήμα της, και μάλιστα, όχι ένα μεγάλο τμήμα της. Η αστική τάξη κυρίως ενδιαφέρεται να σας υποστηρίξει στον αγώνα σας για πλήρη ανεξαρτησία της Ινδίας. Ενδιαφέρεται επίσης να εξαλειφθεί η φεουδαρχία. Η αστική τάξη χρειάζεται αγορά, μια καλή αγορά. Αν οι αγρότες αποκτήσουν γη, θα υπάρξει εγχώρια αγορά, και θα υπάρχουν άνθρωποι σε θέση να αγοράζουν. Όλα αυτά χρειάζεται να εξηγούνται στον Τύπο. Είναι προς όφελός σας η εθνική αστική τάξη να μη στραφεί στο πλευρό των Βρετανών. Χρειάζεται να κινηθείτε έτσι ώστε οι βρετανοί ιμπεριαλιστές να μη βρουν νέους συμμάχους. Στην Κίνα κανένα βήμα δεν προετοιμάζεται για την απαλλοτρίωση της αστικής τάξης. Έχουν εθνικοποιήσει μόνο την ιαπωνική ιδιοκτησία στην Κίνα και ακόμα και αμερικάνικες επιχειρήσεις δεν έχουν εθνικοποιηθεί: λειτουργούν. Αν εσείς έχετε τον κινέζικο τύπο επανάστασης, δεν θα πρέπει, επί του παρόντος, να κάνετε βήματα τα οποία θα ωθούσαν την αστική τάξη σας προς τους βρετανούς ιμπεριαλιστές. Αυτός είναι ο κινέζικος τρόπος για εσάς. Δεν αγγίζουν την εθνική αστική τάξη στην Κίνα και τώρα αυτή τοποθετείται ενάντια στους αμερικάνους ιμπεριαλιστές και βοηθά την κινεζική λαϊκή κυβέρνηση. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί κανείς να πει ότι εντός της Κίνας οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές είναι απομονωμένοι. Αναφορικά με τη διαίρεση της Ινδίας, αυτό ήταν μια κίνηση απάτης που οργανώθηκε από τους Βρετανούς. Αν εσείς διατυπώσετε ένα πρόγραμμα δράσης, θαπρέπει να πείτε ότι ζητάτε μια ένωση ανάμεσα στο Πακιστάν, την Ινδία και την Κεϋλάνη, στρατιωτική και οικονομική. Αυτά τα τρία κράτη που αποσπάστηκαν τεχνητά η μια από την άλλη, θα έρθουν πιο κοντά. Και στο τέλος, αυτά τα κράτη θα ενωθούν. Αυτή την ιδέα προσέγγισης πρέπει να προωθείτε και ο λαός θα σας υποστηρίξει. Οι ηγέτες του Πακιστάν και της Κεϋλάνης θα αντιταχθούν σε αυτή, όμως ο λαός θα τους συντρίψει. Σε τι θα οδηγήσει αυτός ο τεχνητός διχασμός είναι προφανές και μόνο από τη Βεγάλλη. Με την πρώτη ευκαιρία, οι επαρχίες της Βεγγάλης θα αποσυνδεθούν από το Πακιστάν.

Ντάνγκε: Στο θέμα της κατανόησης της έννοιας εθνική αστική τάξη, συνεχώς εκπαιδευόμασταν με το ακόλουθο πνεύμα: η μεσαία αστική τάξη λέγεται εθνική αστική τάξη. Στην Ινδία, η μεγάλη αστική τάξη έχει περάσει στο πλευρό των Άγγλων ιμπεριαλιστών.

sundarayya,maddukoori chandrasekher rao,chandra rajeswar rao, vasudevarao,makineni basavapunnaiah-after coming out from underground in vivijayawada-1951, Oι Puchalapalli Sundarayya, Maddukuri Chandrasekhara Rao, Chandra Rajeswara Rao, Vasudevarao και M. Basavapunniah στη Βιγιατζαβάντα το 1951 κατά τη δημόσια επανεμφάνισή τους μετά την άρση της απαγόρευσης του Κ.Κ. Ινδίας

Στάλιν: Έχετε στην Ινδία αμιγώς αγγλικές τράπεζες;

Ντάνγκε: Ναι, στην Ινδία υπάρχουν αγγλικές τράπεζες, όπως και μικτές. Στο πρόγραμμά μας, υπάρχει το αίτημα για εθνικοποίηση της μεγάλης αστικής τάξης, δηλαδή, του γραφειοκρατικού κεφαλαίου.

Στάλιν: Δεν είναι γραφειοκρατικό κεφάλαιο, αλλά βιομηχανικό-εμπορικό κεφάλαιο. Το γραφειοκρατικό κεφάλαιο στην Κίνα έκανε περιουσία μέσω του κράτους. Είναι κεφάλαιο σχετιζόμενο με το κράτος και πολύ λίγο συνδεδεμένο με τη βιομηχανία. Με προτιμησιακές συμφωνίες με τους αμερικάνους, οι οικογένειες του Σουν και άλλες απέκτησαν χρήματα. Τα συμφέροντα των μεγάλων βιομηχάνων και εμπόρων στην Κίνα έχουν μείνει ανέπαφα. Δεν θα σας συμβούλευα να απαλλοτριώσετε τους μεγάλους καπιταλιστές, ακόμα κι αν είναι σε συμμαχία με το αμερικάνικο και αγγλικό τραπεζιτικό κεφάλαιο. Καλύτερα να πείτε ήρεμα ότι όποιος πάει στο πλευρο των εχθρών θα χάσει την περιουσία του. Αναμφίβολα, αν η επανάστασή σας πάρει τα πάνω της, τότε ένα τμήμα τέτοιων μεγάλων καπιταλιστών θα φύγει. Τότε, χαρακτηρίστε τους προδότες και απαλλοτριώστε την περιουσία τους, όμως δεν θα σας συμβούλευα να απαλλοτριώσετε τη μεγάλη αστική τάξη μόνο λόγω της συμμαχίας της με το αγγλικό κεφάλαιο. Κάντε το όπως κάνουν στην Κίνα. Αν υπάρχει αίτημα για απαλλοτρίωση της μεγάλης αστικής τάξης στο πρόγραμμά σας, τότε χρειάζεται να το απαλείψετε. Θα χρειαστεί να συντάξετε νέο πρόγραμμα ή πλατφόρμα δράσης. Είναι εξαιρετικά προς όφελός σας το να ουδετεροποιήσετε τη μεγάλη αστική τάξη και να αποσπάσετε από αυτή τα εννιά δέκατα της εθνικής αστικής τάξης. Δεν χρειάζετε να δημιουργείτε τεχνητά νέους εχθρούς. Έχετε ήδη πολλούς. Θα’ρθει και η σειρά της μεγάλης αστικής τάξης και τότε, σίγουρα, θα πρέπει να την αντιμετωπίσετε. Τα προβλήματα της επανάστασης κρίνονται σε διάφορες φάσεις. Δεν επιτρέπεται να αναμειγνύετε όλες τις φάσεις. Χρειάζετε να αποφασίζετε για το σε ποια φάση βρίσκεστε και να πλήττετε ξεχωριστά τους εχθρούς – σήμερα τον έναν, αύριο τους άλλους, και όταν γίνετε ισχυροί, μπορεί να είστε σε θέση να τους πλήξετε όλους, όμως τώρα είστε ακόμα αδύναμοι. Οι άνθρωποί σας αντιγράφουν τη δική μας επανάσταση. Όμως αυτές είναι σε διαφορετικές φάσεις. Η εμπειρία των άλλων αδελφών κομμάτων χρειάζεται κριτικά να λαμβάνεται υπ’ όψη και να προσαρμόζεται στις ιδιαίτερες συνθήκες της Ινδίας. Θα επικριθείτε από τα αριστερά, αλλά μην ανησυχείτε. Οι Μπουχάριν και Τρότσκι επέκριναν το Λένιν από τα αριστερά, όμως γελοιοποιήθηκαν. Ο Ραναντίβε επέκρινε το Μαο Τσε Τουνγκ από τα αριστερά, όμως ο Μαο Τσε Τουνγκ είχε δίκιο: έδρασε σε αντιστοιχία με τις ιδιαίτερες συνθήκες της χώρας του. Ακολουθήστε τη δική σας γραμμή και μη δίνετε προσοχή στις αριστερίστικες κραυγές.

Bhalchandra Trimbak Ranadive (December 19, 1904 – April 6, 1990)

Ο Bhalchandra Trimbak Ranadive (19/12/1904 – 06/04/1990) (πηγή)

Τώρα, αναφορικά με το δεύτερο ζήτημα, τον κινέζικο δρόμο.

Έχω ήδη μιλήσει για τον κινέζικο δρόμο στον πολιτικό και τον κοινωνικό τομέα: θα είναι μια αγροτική επανάσταση. Αναφορικά με τον ένοπλο αγώνα, χρειάζεται να ειπωθεί ότι οι κινέζοι δεν έκαναν λόγο για ένοπλο αγώνα, αλλά για ένοπλη επανάσταση. Αυτοί θεωρούσαν ότι αυτή είναι παρτιζάνικος αγώνας με απελευθερωμένες περιοχές και με απελευθερωτικό στρατό. Δηλαδή, χρειάζεται να γίνεται λόγος για ένοπλη επανάσταση και αντάρτικο πόλεμο και όχι για ένοπλο αγώνα. Η έκφραση “ένοπλος αγώνας” αναφέρθηκε για πρώτη φορά στις εφημερίδες της Κομινφόρμα. Ο ένοπλος αγώνας σημαίνει περισσότερα από έναν αντάρτικο πόλεμο, σημαίνει συνδυασμό του αντάρτικου αγώνα της αγροτιάς και γενικές απεργίες και εξεγέρσεις των εργατών. Η κλίμακα του αντάρτικου πολέμου είναι στενότερη από αυτή του ένοπλου αγώνα. Πώς ξεκίνησε η ένοπλη επανάσταση στην Κίνα;

Το 1926-27 οι κινέζοι σύντροφοι ήρθαν σε ρήξη με τους Κουμιντανγκιστές. Ξεχώρισαν σε διακριτό στρατόπεδο, έχοντας προετοιμάσει ένα στρατό 40-50.000 ανθρώπων ενάντια στο Κουομιντάνγκ. Αυτός ο στρατός ήταν η βάση του αντάρτικου πολέμου. Κρύφτηκαν στα δάση και τα βουνά μακριά από τις πόλεις και τους σιδηροδρόμους. Φυσικά, εκεί όπου ήταν η ΚΕ του ΚΚ Κίνας, μαζί τους βρίσκονταν και τα κύρια στελέχη. Ο κινεζικός απελευθερωτικός στρατός δεν μπορούσε να εγκατασταθεί στις πόλεις γιατί ήταν εύκολο να περικυκλωθεί. Για να μη γίνει αυτό και για να μην καταστραφεί, έμεινε μακριά από τις πόλεις και τους σιδηροδρόμους και ίδρυσε μια σειρά από ελεύθερες αντάρτικες περιοχές. Τους περικύκλωναν, αυτοί ξέφευγαν από την περικύκλωση, εγκατέλειπαν παλιές απελευθερωμένες περιοχές, ίδρυαν άλλες και επεδίωκαν να μην δίνουν μάχες. Όσο πιο πολύ συνέχιζαν, τόσο περισσότερο οι κινέζοι κομμουνιστές απομακρύνονταν από τους εργάτες και τις πόλεις. Ο Μαο Τσε Τουνγκ δεν ήθελε, φυσικά, να διακόψει τις σχέσεις τους με τις αγρότες, όμως ο δρόμος του αντάρτικου αγώνα τον οδήγησε σε αυτό, και έχασε επαφή με τις πόλεις. Αυτό ήταν μια επίπονη αναγκαιότητα. Τελικά, εγκαταστάθηκαν στο Γενάν, όπου αμύνθηκαν για μακρόχρονη περίοδο. Κάλεσαν τους αγρότες να’ρθουν σε αυτούς, τους δίδαξαν πώς διεξάγεται η αγροτική επανάσταση, μεγέθυναν το στρατό τους και το μετέτρεψαν σε σοβαρή δύναμη. Όμως, ταυτόχρονα, δεν απέφυγαν όλα τα σοβαρά αρνητικά που χαρακτηρίζουν έναν αντάρτικο πόλεμο.

Τι είναι μια απελευθερωμένη αντάρτικη περιοχή. Είναι, σε κάθε περίπτωση, μία νησίδα σε μια χώρα. Αυτή η περιοχή δεν έχει μετόπισθεν, μπορεί να περικυκλωθεί και να απομονωθεί. Δεν υπάρχουν μετόπισθεν στα οποία να βασιστείς. Και αυτό ήταν που συνέβη, Το Γενάν περικυκλώθηκε και οι κινέζοι αποσύρθηκαν από εκεί με μεγάλες απώλειες. Και αυτό θα συνεχιζόταν για πολύ καιρό αν οι κινέζοι κομμουνιστές δεν αποφάσιζαν να μετακινηθούν στη Μαντζουρία. Μετακινούμενοι προς τη Μαντζουρία, βελτίωσαν τη θέση τους άμεσα και βρήκαν τα μετόπισθεν, με τη μορφή μιας φιλικής χώρας. Δεν ήταν πλέον μια νησίδα, αλλά κάτι σαν χερσόνησο, η οποία από τη μια πλευρά βασιζόταν στην ΕΣΣΔ. Μετά από αυτό, ο Τσανγκ Κάι Σεκ έχασε την ευκαιρία να περικυκλώσει τους κινέζους αντάρτες. Και μόνο μετά από αυτό, όταν οι κινέζοι ξεκουράστηκαν, απέκτησαν τη δυνατότητα να διεξάγουν μια επίθεση από βορρά προς νότο. Αυτή είναι η ιστορία. Τι συνάγεται από αυτό; Ο αντάρτικος πόλεμος των αγροτών είναι ένα σοβαρό ζήτημα και μια μεγάλη κατάκτηση για την επανάσταση. Σε αυτό τον τομέα, οι κινέζοι έκαναν νέες συμβολές στην επαναστατική πρακτική, ειδικά για τις καθστερημένες χώρες. Και, φυσικά, κάθε κομμουνιστής που βρίσκεται σε μια χώρα όπου οι αγρότες είναι το 80-90% του πληθυσμού είναι υποχρεωμένος να έχει αυτή τη μέθοδο στο οπλοστάσιο των αγώνων τους. Αυτό είναι αναμφισβήτητο. Όμως επίσης, από αυτή την εμπειρία των κινέζων συντρόφων προκύπτει ότι ο αντάρτικος πόλεμος με απελευθερωμένες περιοχές έχει τα δικά του αρνητικά. Αυτά τα αρνητικά είναι ότι οι αντάρτικες περιοχές είναι νησίδες που επιδέχονται πάντοτε αποκλεισμού. Είναι δυνατό να σπάσει κανείς αυτό τον κλοιό νικηφόρα μόνο με τη δημιουργία σταθερών μετόπισθεν, με τη σύνδεση με αυτά και το να βασίζεται σε φιλικό γειτονικό κράτος και να μετατρέπει αυτό το κράτος στα δικά του σταθερά μετόπισθεν. Οι κινέζοι έκαναν ένα σημαντικό βήμα με το να μετακινηθούν στη Μαντζουρία. Και αν αυτό δεν είχε συμβεί, δεν γνωρίζω πώς θα είχαν καταλήξει τα πράγματα. Ο αντάρτικος πόλεμος δεν έχει τις δυνάμεις από μόνος του για να φέρει τη νίκη. Ο αντάρτικος πόλεμος πάντοτε θα οδηγεί στη νίκη αν βασίζεται σε μια φιλική γειτονική χώρα. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι, προτού μετακινηθούν στη Μαντζουρία, οι κινέζοι σύντροφοι δεν ήθελαν να επιτεθούν, φοβούμενοι την περικύκλωση, και μόνο μετά από αυτή την κίνηση συνειδητά άρχισαν να επιτίθενται και να έχουν επιτυχίεςς ενάντια στις δυνάμεις του Τσανγκ Κάι Σεκ. Αυτά τα αρνητικά του αντάρτικου πολέμου πρέπει να λαμβάνονται υπόψη. Μας λένε ότι ο αντάρτικος πόλεμος πλήρως αρκεί ώστε να φέρει τη νίκη της επανάστασης στην Ινδία. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Οι συνθήκες στην Κίνα ήταν πολύ πιο ευνοϊκές από ό,τι στην Ινδία. Υπήρχε ένας εκπαιδευμένος Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός στην Κίνα. Εσείς δεν έχετε έτοιμο στρατό. Στην Κίνα δεν υπάρχει ένα τέτοιο πυκνό σιδηροδρομικό δίκτυο όπως στην Ινδία και η έλλειψή του είναι κάτι πολύ ευνοϊκό για τους αντάρτες. Έχετε λιγότερες πιθανότητες για επιτυχή αντάρτικο πόλεμο από ό,τι στην Κίνα. Στο βιομηχανικό τομέα η Ινδία είναι καλύτερα αναπτυγμένη από όσο η Κίνα. Αυτό είναι καλό, από την άποψη της προόδου, αλλά κακό, από την άποψη της διεξαγωγής αντάρτικου πολέμου. Ανεξάρτητα τι μονάδες και απελευθερωμένες περιοχές δημιουργήσετε, θα παραμένουν μικρές νησίδες. Δεν έχετε μια τέτοια φιλική γειτονική χώρα στην οποία να μπορείτε να βασιστείτε ως ραχοκοκαλά όπως οι κινέζοι, που είχαν την ΕΣΣΔ στην πλάτη τους.

ajoy_ghoshΟ Ajoy Kumar Ghosh (20/02/1909 – 13/01/1962)

Το Αφγανιστάν, το Ιράν και το Θιβέτ, εκεί οι κινέζοι κομμουνιστές δεν μπορούν να φτάσουν…Δεν είναι τέτοια μετόπισθεν όπως ήταν η ΕΣΣΔ; Η Μπούρμα; Το Πακιστάν; Αυτά είναι χερσαία σύνορα και τα υπόλοιπα θαλάσσια. Επομένως, χρειάζεται να αναζητήσετε μια διέξοδο.

Είναι ο αντάρτικος πόλεμος απαραίτητος; Αναμφίβολα, είναι.

Θα έχετε απελευθερωμένες περιοχές και έναν λαϊκό απελευθερωτικό στρατό;

Θα υπάρχουν τέτοιες περιοχές και θα υπάρξει επίσης η δυνατότητα να έχετε τέτοιο στρατό. Όμως αυτά δεν επαρκούν για τη νίκη. Ο αντάρτικος πόλεμος χρειάζεται να συνδυαστεί με επαναστατικές δράσεις από τους εργάτες. Χωρίς αυτές, ο αντάρτικος πόλεμος από μόνος του δεν μπορεί να έχει επιτυχίες. Αν οι ινδοί σύντροφοι μπορούν να οργανώσουν μια σοβαρή γενική απεργία στους σιδηρόδρομους, τότε αυτό θα παρέλυε τη δραστηριότητα της χώρας και της κυβέρνησης και θα έδινε μια μεγάλη βοήθεια στον αντάρτικο πόλεμο. Πάρτε έναν αγρότη… Αν του πείτε: να ο αντάρτικος πόλεμός σας, εσείς πρέπει να τα κάνετε όλα, τότε ο αγρότης θα αναρωτηθεί: γιατί αυτός ο αγώνας με όλο αυτό το βάρος πρέπει να πέσει μόνο σε εμένα; Οι εργάτες τι θα κάνουν; Δεν θα συμφωνήσει να αναλάβει το συνολικό βάρος της επανάστασης, είναι αρκετά έξυπνος, αναγνωρίζει ότι όλα τα δεινά προέρχονται από την πόλη, τους φόρους κλπ. Θα θέλει να έχει ένα σύμμαχο στις πόλεις.

Αν του πείτε ότι θα διεξάγει έναν αγώνα μαζί με τον εργάτη, θα το καταλάβει και θα το αποδεχτεί. Έτσι έγινε εδώ στη Ρωσία. Θα χρειαστεί να κάνετε έναν αγώνα όχι μόνο στους αγρότες και όχι απλώς να δημιουργήσετε αντάρτικες μονάδες, αλλά να κάνετε σοβαρή εντατική δουλειά στην εργατική τάξη και να κερδίσετε την εμπιστοσύνη της, να κερδίσετε μαζί σας την πλειοψηφία, και θα χρειαστεί επίσης να έχετε ένοπλες μονάδες από εργάτες, να προετοιμάσετε απεργίες από τους εργάτες και τους σιδηροδρομικούς, και να έχετε ένοπλες μονάδες εργατών μέσα στις πόλεις.

Όταν αυτοί οι δύο χείμαρροι συγχωνευτούν, τότε η νίκη μπορεί να θεωρείται σίγουρη. Γνωρίζετε ότι στη Ρωσία το 1905 ο τσάρος υποχώρησε έναντι του λαού, έδωσε μια Δούμα και καποιες ελευθερίες. Ο τσάρος αναγκάστηκε να υποχωρήσει.

Τι προκάλεσε στον τσάρο τέτοιο φόβο; Μία απεργία σιδηροδρομικών. Το κεφάλαιο αποκόπηκε από τη χώρα. Οι σιδηροδρομικοί άφηναν μόνο εκπροσώπους εργατών να φτάσουν στην Πετρούπολη, όχι αγαθά, ούτε τίποτα άλλο.Indian Communist Party Leader S. V. Perulekar speaking to a crowd of aborigines villagers of the Untouchables caste, while standing under a banyon tree - Zari India 1946

O S. V. Parulekar μιλά σε μέλη της κάστας των «ανέγγιχτων» το 1946 (πηγή)

Η σημασία των απεργιών των σιδηροδρομικών για την επανάσταση είναι πολύ μεγάλη και θα βοηθούσε τις αντάρτικες μονάδες.

Έπειτα, η δουλειά στις φρουρές και τους σρτατιωτικούς. Το 1917, προηγουμένως κάναμε προπαγανδιστική δουλειά στους στρατιώτες, ώστε όλη η φρουρά ήταν στο πλευρό μας.

Τι πήραν οι στρατιώτες; Το ζήτημα της γης.

Αυτό ήταν τέτοιο όπλο, που ακόμα και οι Κοζάκοι, αυτοί οι πραιτωριανοί του τσάρου, δεν μπορούσαν να αντισταθούν. Αν ασκείς μια ορθή πολιτική, τότε μπορείς να δημιουργήσεις επαναστατικά αισθήματα και να προκαλέσεις διχόνοια στις τάξεις των αντιδραστικών.

Ο κινέζικος τρόπος ήταν καλός για την Κίνα. Ειναι ανεπαρκής όμως στην Ινδία, όπου ένας προλεταριακός αγώνας στις πόλεις χρειάζεται να συνδυαστεί με τον αγώνα των αγροτών. Μερικοί πιστεόυν ότι οι κινέζοι σύντροφοι ήταν ενάντια σε ένα τέτοιο συνδυασμό. Αυτό είναι λάθος. Δεν θα ήταν χαρούμενος ο Μαο Τσε Τουνγκ αν οι εργάτες της Σανγκάης είχαν απεργήσει όταν τα στρατεύματά τους μετακινούνταν στο Νανκίν ή οι εργάτες της στρατιωτικής βιομηχανίας είχαν απεργήσει; Σαφώς. Όμως κάτι τέτοιο δεν συνέβη γιατί ο Μαο είχε χάσει επαφή με τις πόλεις. Φυσικά, ο Μαο Τσε Τουνγκ θα ήταν χαρούμενος αν οι σιδηροδρομικοί απεργούσαν και ο Τσανγκ Κάι Σεκ είχε στερηθεί τη δυνατότητα να λαμβάνει όπλα και πυρομαχικά. Ωστόσο, η έλλειψη επαφής με τους εργάτες ήταν μια δυσάρεστη αναγκαιότητα, όχι όμως μια ιδανική κατάσταση. Θα ήταν μια ιδανική κατάσταση αν μπορέσετε να κάνετε ότι οι Κινέζοι δεν ήταν σε θέση να κάνουν, να συνδυάσετε έναν αγροτικό πόλεμο με έναν αγώνα της εργατικής τάξης.

Ντάνγκε: Έχουμε σχεδόν μετατρέψει τον αντάρτικο πόλεμο σε θεωρία που δεν απαιτεί τη συμμετοχή των εργατών.

Στάλιν: Αν ο Μαο Τσε Τουνγκ γνώρισε κάτι τέτοιο θα σας έβριζε. (Γέλια) Ας περάσουμε στο επόμενο ερώτημα. Μπορεί η κυβέρνηση Νεχρού να θεωρείται μαριονέτα του βρετανικού ιμπεριαλισμού όπως η κυβέρνηση του Κουομιντάνγκ του Τσανγκ Κάι Σεκ είναι μια μαριονέτα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ή η σημερινή κυβέρνηση του Ρενέ Πλεβέν είναι μια μαριονέτα επίσης του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού;

Ph.Studio/Dec,1955,A10z(iv) Prime Minister, Shri Jawaharlal Nehru and H.E. Mr. Bulganin signing an agreement in the presence of distinguished men from diplomatic circles at New Delhi. H.E. Mr. Khrushchev is on extreme right (sitting) on December 13, 1955.

Μπουλγκάνιν και Νεχρού υπογράφουν συμφωνία μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και Ινδίας, παρουσία του Χρουσιώφ (δεξιά) το Δεκέμβρη του 1955 στο Νέο Δελχί. Η Ινδία έπαιξε για πολλές δεκαετιες το ρόλο του αντίβαρου στη Λαϊκή Κίνα, αξιοποιούμενη από τη μετασταλινική-αντισταλινική Σοβιετική Ένωση. (πηγή)

Κατά την άποψή μου, ο Τσανγκ Κάι Σεκ δεν θα μπορούσε να θεωρείται μαριονέτα όταν η βάση του ήταν στην Κίνα. Έγινε μαριονέτα όταν μεταφέρθηκε στη Φορμόζα. Δεν μπορώ να θεωρήσω την κυβέρνηση Νεχρού μαριονέτα. Έχει τις δικές της ρίζες στον πληθυσμό, παρ’ όλα αυτά. Δεν είναι η κυβέρνηση του Μπαο Ντάι (σ.parapoda: ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βιετνάμ)…Ο Μπάο Ντάι είναι πράγματι μια μαριονέτα. Συνάγεται από αυτό ότι ο αντάρτικος πόλεμος στην Ινδία δεν μπορεί να θεωρείται η κύρια μορφή πάλης· πιθανόν να χρειάζεται να αποκαλείται η ανώτερη μορφή πάλης; Οι αγρότες έχουν: μποϊκοτάζ των εμπόρων, απεργία από εργάτες γης, άρνηση εργασίας προς τους ενοικιαστές, ατομικές συγκρούσεις με μεγαλοκτηματίες, κατάληψη της γης των μεγαλοκτηματιών, και έπειτα τον αντάρτικο πόλεμο ως ανώτερη μορφή πάλης. Το ίδιο και οι εργάτες: μια τοπική απεργία, μια κλαδική, μια πολιτική απεργία, και μια γενική πολιτική απεργία ως προάγγελο μιας εξέγερσης, και έπειτα μια ένοπλη εξέγερση ως την ανώτατη μορφή πάλης. Δεν μπορεί, επομένως, να λέγεται ότι ο αντάρτικος πόλεμος είναι η κύρια μορφή πάλης στη χώρα. Είναι, επίσης, εσφαλμένο να λέμε ότι ο εμφύλος πόλεμος ξεδιπλώνεται πλήρως στη χώρα αυτή τη στιγμή. Αυτό είναι εσφαλμένο, δεν ισχύει ακριβώς τώρα. Κατέλαβαν τη γη στην Τελανγκάνα, όμως αυτό δεν σήμαινει κάτι επί του παρόντος. Είναι ακόμα ένας αρχικος ανοιχτός αγώνας, όμως όχι η κύρια μορφή πάλης. Η Ινδία απέχει πολύ από αυτό ακόμα. Οι εργάτες χρειάζεται να διδαχτούν να παλεύουν για μικρά ζητήματα – μία μείωση των ενοικίων, μία μείωση της πληρωμής σε είδος προς τους μεγαλοκτηματίες κλπ. Τα στελέχη πρέπει να καταρτιστούν σε τέτοια μικρά ζητήματα, όμως όχι να μιλούν ανοιχτά και άμεσα για ένοπλο αγώνα. Αν ένας πλατιάς κλίμακας ένοπλος αγώνας επίκειτο να αρχίσει, τότε θα είχατε σοβαρές δυσκολίες, καθώς το κόμμα σας είναι αδύναμο.

20111230282610904Από τον αγώνα της κατάληψης της γης στην Τελανγκάνα (πηγή)

Είναι απαραίτητο για το κόμμα να είναι ισχυρό και ο αγώνας των μαζών να προσανατολιστεί προς την αναγκαία κατεύθυνση και ενίοτε να συγκρατούνται οι μάζες. Πώς εμείς ξεκινήσαμε το 1917;

Είχαμε πολλούς συμπαθούντες στο στρατό και το ναυτικό, και είχαμε τα σοβιέτ της Μόσχας και του Λενινγκράντ. Ωστόσο, συγκρατήσαμε το εξεγερσιακό κίνημα των μαζών. Παρουσιάστηκε το αίτημα της εκδίωξης της προσωρινής κυβέρνησης. Όμως αυτό δεν χώραγε στα σχέδιά μας γιατί τότε η φρουρά του Λενινγκράντ δεν ήταν στα χέρια μας. Τον Ιούλη, οι εργάτες του εργοστασίου Πουτίλοφ όπου 40-50.000 εργάτες εργάζονταν, άρχισαν διαδηλώσεις στις οποίες προσχώρησαν ναύτες και στρατιώτες. Είχαν αίτημα την ανατροπή της προσωρινής κυβέρνησης και ήρθαν με αυτά τα αιτήματα στο κτίριο της Κ.Ε. Τους συγκρατήσαμε, γιατί γνωρίζαμε ότι δεν είχαν γίνει όλες οι προετοιμασίες για τη σοβαρή εξέγερση που προετοιμάζαμε. Ο αντικειμενικός παράγοντας για την εξέγερση υπήρχε, όταν οι μάζες κινήθηκαν, όμως ο υποκειμενικός παράγοντας της εξέγερσης όχι, το κόμμα δεν ήταν ακόμα έτοιμο.

Το ζήτημα της εξέγερσης τέθηκε μετά από ένα μήνα. Το Σεπτέμβρη. Αποφασίσαμε να οργανώσουμε την εξέγερση, όμως αυτό ήταν ένα απόλυτο μυστικό. Δεν δημοσιεύσαμε τίποτα σχετικά με αυτό. Όταν οι Κάμενεφ και Ζηνόβιεφ, μέλη του Πολιτικού Γραφείου, έγραψαν στον Τύπο ενάντια στην εξέγερση, θεωρώντας την τυχοδιωκτισμό, ο Λένιν τους χαρακτήρισε προδότες και είπε ότι παρέδωσαν τα σχέδιά μας στον εχθρό. Επομένως, δεν πρέπει ποτέ να φωνάζετε για εξέγερση, αλλιώς το στοιχείο του απροσδόκητου στην εξέγερση θα χαθεί.

Εδώ ο σύντροφος Ράο λεέι: να πάμε στο λαό και να τον ρωτήσομε για την ένοπλη εξέγερση…Αυτό ποτέ δεν γίνεται, ποτέ μη δημοσιεύετε τα σχέδιά σας, θα σας συλλάβουν όλους. Ας υποθέσουμε ότι ο αγρότης λέε

ι: Ναι, χρειαζόμαστε μια εξέγερση. Όμς αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ακολουθούμε το λαό και να ριχτούμε στην ουρά του λαού. Το να ηγείσαι σημαίνει ότι θα πρέπει να καθοδηγείς εσύ τους ανθρώπους σου. Αναφορικά με το αν είναι εφικτή μια τέτοια εξέγερση, ενίοτε οι άνθρωποι λένε ότι είναι έτοιμοι για μια εξέγερση, βασιζόμενοι σε γεγονότα και στοιχεία της περιοχής τους, όμως όχι από την άποψη ολόκληρης της χώρας. Αυτό το ζήτημα χρειάζεται να το αποφασίζει η ΚΕ. Αν ξεκαθαρίστηκε, τότε ας περάσουμε στο επόμενο ζήτημα.

Οι ινδοί σύντροφοι: Ναι, είναι ξεκάθαρο.

ed7190eeffda40ba8c6b55303188f4db_18

Ο διχασμός της ινδικής κοινωνίας βάσει κάστας εξακολουθεί να επιδρά. Φωτό από περσινή κινητοποίηση της σχετικά ευημερούσας κάστας των «Πάτελ», η οποία ζητούσε περισσότερα προνόμια και θέσεις εργασίας στην πολιτεία του Γκουτζαράτ (πηγή)

Στάλιν: Ρωτάτε αν η κομματική οργάνωση μπορεί να εκδώσει θανατική καταδίκη για προδοσία για κάθε μέλος που έχουν προκύψει αμφιβολίες.

Όχι, δεν μπορεί. Ο Λένιν πάντοτε μας δίδασκε ότι η ανώτατη μορφή τιμωρίας που η ΚΕ μπορεί να εκδώσει ήταν η διαγραφή από το κόμμα, όμως όταν το κόμμα έρχεται στην εξουσία και κάποιο μέλος του κόμματος παραβιάζει τους νόμους της επανάστασης, τότε είναι η κυβέρνηση που το καλεί να λογοδοτήσει. Είναι προφανές από διάφορα κείμενά σας ότι σύντροφοι τείνουν συχνά προς την κατεύθυνση της ατομικής τρομοκρατίας έναντι των εχθρών. Αν μας ρωτήσετε εμάς τους ρώσους κομμουνιστές για αυτό, τότε θα σας πούμε ότι εδώ το κόμμα μας πάντοτε δίδασκε στο πνεύμα της απόρριψης της ατομικής τρομοκρατίας. Αν ο λαός ο ίδιος πολεμά τους μεγαλοκτηματίες και σκοτώσει καποιος πάνω στη σύγκρουση, τότε δεν το θεωρούμε αυτό ατομική τρομοκρατία, αφού οι μάζες συμμετείχαν σε αυτή τη σύγκρουση. Αν το ίδιο το κόμμα είναι να οργανώσει τρομοκρατικές ένοπλες ομάδες για να σκοτώσουν έναν μεγαλοκτηματία χωρίς την οποιαδήποτε εμπλοκή των μαζών, τότε εμείς είμαστε ενάντια σε αυτό, όπως είμαστε ενάντια στην ατομική τρομοκρατία. Τέτοιες δυναμικές ενέργειες ατομικών τρομοκρατών σε συνθήκες παθητικότητας των μαζών σκοτώνουν το πνεύμα της αυθόρμητης δραστηριότητας των μαζών και καλλιεργούν ένα πνεύμα παθητικότητας στις μάζες, γιατί ο λαός σκέφτεται ως εξής: δεν μπορούμε να δράσουμε, υπάρχουν ήρωες που θα εργαστούν για εμάς. Επομένως, υπάρχει ένας ήρωας και, από την άλλη, υπάρχει ένας όχλος, ο οποίος δεν συμμετέχει στον αγώνα. Τέτοιες ενέργειες είναι πολύ επικίνδυνες από την άποψη της καλλιέργειας και της οργάνωσης της ενεργητικής συμμετοχής των μαζών. Υπήρχε ένα κόμμα, οι Εσέροι, στη Ρωσία, οι οποιοι είχαν ειδικά ένοπλα τμήματα και τρομοκρατούσαν τους βασικούς υπουργούς. Εμείς πάντοτε τοποθετούμασταν ενάντια σε αυτό το κόμμα. Το κόμμα αυτό έχασε οποιοδήποτε κύρος στις μάζες. Είμαστε ενάντια στη θεωρία αυτή με τον ήρωα και τον όχλο.

A massive show of strength by over 20,000 thousand anganwadi workers affiliated to AITUC from across state who took out a rally from City railway Station to freedom Park, demanding wage revision, other perks and benefits, vehicular movement was halted in all directions towards Anand Rao Circle and Freedom Park, causing lots of problems to commuters, in Bengaluru on Thursday 12th February 2015

Από κινητοποίηση εργαζόμενων στην πρωτοβάθμια υγεία το Φλεβάρη του 2015 (πηγή)

Ρωτάτε, επίσης, πώς πρέπει να τεθεί τώρα το ζήτημα της εθνικοποίησης της γης στην Ινδία;

Δεν χρειάζεται να προωθείτε αυτό το αίτημα σε αυτή τη φάση. Από τη μια, είναι αδύνατο να προωθείτε αιτήματα για τη διανομή της γης των μεγαλοκτηματιών, και ταυτόχρονα να λέτε ότι η γη πρέπει να δοθεί στο κράτος. Η εθνικοποίηση της γης δεν ανακηρύχτηκε ποτέ στις χώρες της λαϊκής δημοκρατίας, και σίγουρα όχι στην Κίνα. Πώς έδρασαν στις χώρες της λαϊκής δημοκρατίας; Απαγόρευσαν την αγορά και πώληση γης. Αυτό προσεγγίζει την εθνικοποίηση. Μόνο το κράτος μπορεί να αποκτήσει γη. Η συσσώρευση γης στα χέρια ατόμων απαγορεύεται. Δεν είναι προς όφελός σας τώρα να προωθήσετε το αίτημα για εθνικοποίηση.

Μερικοί σύντροφί σας πιστεύουν ότι ένας εμφύλιος πόλεμος βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ινδία. Είναι ακόμα νωρίς να μιλά κανείς για αυτό. Οι όροι για έναν εμφύλιο πόλεμο αυξάνονται, όμως δεν έχουν ακόμα αρκετά αναπτυχθεί.

Τι είναι να κάνετε τώρα εσείς;

Θα ήταν καλό για εσάς να έχετε ένα είδος πλατφόρμας ή, ας πούμε, ένα πρόγραμμα δράσης. Φυσικά, θα έχετε διαφωνίες. Κι εμείς επίσης είχαμε διαφωνίες, όμως αποφασίζαμε για ένα ζήτημα ως εξής: ό,τι η πλειοψηφία αποφάσιζε θα ήταν νόμος. Και ακόμα και οι σύντροφοι που δεν συμφωνούσαν με την απόφαση της πλειοψηφίας υλοποιούσαν τίμια την απόφαση, καθώς το κόμμα μπορούσε να έχει μόνο μία θέληση. Όλοι θέλετε συζητήσεις. Αυτό μπορεί να επιτρέπεται σε καιρούς ειρήνης, όμως μια επαναστατική κατάσταση δημιουργείται στη χώρα σας και αυτή η πολυτέλεια δεν μπορεί να επιτρέπεται εκεί. Να γιατί στο κόμμα σας έχετε τόσο λίγους ανθρώπους, γιατί οι ατελείωτες συζητήσεις σας προκαλούν σύγχυση στις μάζες. Οι ρώσοι μπολσεβίκοι διεξήγαγαν ανοιχτές συζητήσεις κατά την περίοδο 1903-1912, στο βαθμό που αυτό ήταν εφικτό στις τσαρικές συνθήκες, ώστε να εκδιώξουν τους μενσεβίκους. Τότε, όταν είχαμε τη γραμμή της διάσπασης. Όμως εσείς δεν έχετε μια τέτοια κατάσταση όπου το κόμμα να περιλαμβάνει εχθρούς. Αφότου εκδιώξαμε τους μενσεβίκους το 1912 και δημιουργήσαμε το δικό μας κόμμα χωρίς μενσεβίκους, το κόμμα κατέστη ομοιογενές. Υπήρχαν και τότε διαφωνίες. Τότε, μαζευόμασταν σε στενό κύκλο ανθρώπων, συζητούσαμε το ζήτημα και απλώς δρούσαμε με τον τρόπο που αποφάσιζε η πλειοψηφία. Όταν οι μπολσεβίκοι ήρθαν στην εξουσία, ο Τρότσκι επέβαλε στο κόμμα μια συζήτηση την οποία δεν θέλαμε, όμως προχωρήσαμε σε αυτή, καθώς ο Τρότσκι προβοκατόρικα ισχυριζόταν ότι το κόμμα δεν ήθελε συζητήσεις γιατί το κόμμα φοβόταν την αλήθεια. Αρχίσαμε συζητήσεις και νικήσαμε τον Τρότσκι. Όμως αυτή ήταν μια συζήτηση ενάντια στην οποία στάθηκε ολόκληρο το κόμμα. Αν ένα κόμμα είναι πάνω-κάτω ομοιογενές και έχει ιδεολογική ενότητα, τότε ένα τέτοιο κόμμα δεν χρειάζεται συζήτηση. Συζήτηση χρειάζεται να διεξάγεται μόνο σε έναν στενό κύκλο, όχι να μεταφέρεται στον Τύπο. Αυτό που αποφασίζει η πλειοψηφία είναι νόμος.general-strike-india

Από την απεργία τον Ιούνη του 2014 ενάντια σε αντεργατικό νόμο στην πολιτεία του Ρατζαστάν (πηγή)

Γκος: Ο Στάλιν έχει δίκιο. Η ανοιχτεί συζήτηση δεν επιτρέπεται άλλο για εμάς.

Στάλιν: (Ρωτάει αν υπάρχει οργάνωση υποστηρικτών του ινδικού κόμματος).

Ράο, Ντάνγκε: Όχι, έχουμε μόνο μέλη του κόμματος.

Στάλιν: Στο κόμμα μας έχουμε 5.600.000 μέλη και 800.000 δόκιμα. Ποια η σημασία του θεσμού των δόκιμων μελών; Παλιότερα, αντί να βάζουμε μέλη στο κόμμα, ελέγχαμε όσους επιθυμούσαν να μπουν στο κόμμα. Καποιοι περίμεναν 4 και 5 χρόνια, τους ελέγχαμε, τους εκπαιδεύαμε. Πολλοί ήθελαν να μπουν στο κόμμα, όμως έπρεπε, πρώτα, να ελεγχθούν και, δεύτερον, χρειαζόταν να εκπαιδευτούν. Είναι απαραίτητη η στοιχειώδης σοσιαλιστική εκπαίδευση και μετά από αυτό η ένταξη. Στην πράξη, ο θεσμός του δόκιμου μέλους έχει αποδείξει την αξία του. Γύρω από το κόμμα έχουμε ένα πλατύ στρώμα από συμπαθούντες. Όμως δεν πρέπει να παραγεμίσουμε το κόμμα με νέα μέλη, δεν πρέπει υπερβολικά να μεγαλώσουμε το κόμμα. Κύριο πρέπει να θέτουμε την ποιότητα των ανθρώπων και όχι τον αριθμό των μελών του κόμματος.

Με ρωτάτε επίσης – υπό ποιες προϋποθέσεις πρέπει κανείς να διεξάγει αντάρτικο πόλεμο. Στις προχωρημένες καπιταλιστικές χώρες ο αντάρτικος πόλεμος μπορεί να μην έχει μεγάλη σημασία, εδώ τους αντάρτες γρήγορα μπορούν να τους πιάσουν. Ο αντάρτικος πόλεμος έχει ιδιαίτερη σημασία στις μεσαίας ανάπτυξης και στις καθυστερημένες χώρες. Για παράδειγμα, είναι πολύ δύσκολο να ξεκινήσει κανείς αντάρτικο πόλεμο στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ή τη Γερμανία. Υπάρχουν πολλές μεγάλες πόλεις, πυκνά σιδηροδρομικά δίκτυα και βιομηχανικές εριοχές εκεί, και οι αντάρτες γρήγορα θα συλλαμβάνονταν σε αυτές τις συνθήκες. Είναι απαραίτητο οι μάζες του λαού να θεωρούν τον εαυτό τους ήρωα, όμως και να θεωρούν τον ήρωα εργαλείο της δικής τους θέλησης ώστε οι ατομικές δράσεις ενάντια στον εχθρό να μην οδηγούν στην παθητικότητα των μαζών, αλλά στην ενεργοποίησή τους. Έτσι, αυτό που συμβαίνει στην Τελανγκάνα, χρειάζεται, σίγουρα, να υποστηριχτεί με κάθε τρόπο. Αυτά είναι οι πρώτες ριπές ενός εμφυλίου πολέμου, όμως δεν χρειάζεται απλώς να ελπίζετε σε έναν αντάρτικο πόλεμο. Βοηθάει, φυσικά, όμως χρειάζεται βοήθεια και αυτό. Χρειάζεται να κάνετε δουλειά στο λαό, στους εργάτες, στο στρατό, τη διανόηση και την αγροτιά. Αν ένοπλα τμήματα από εργάτες υπάρξουν, τότε θα μπορούσαν να καταλάβουν κυβερνητικά κτίρια σε περίπτωση αναταραχής. Εμείς είχαμε μια εργατική φρουρά στο Λενινγκράντ, την εκπαιδεύσαμε, και οι εργάτες παρείχαν μεγάλες υπηρεσίες κατά τη διάρκεια της εξέγερσης και καταλάβαμε τα Χειμερινά Ανάκτορα. Η αγροτιά είχε μεγάλη βοήθεια από την εργατική τάξη. Γενικά μιλώντας, από όλες τις τάξεις της κοινωνίας, η αγροτιά εμπιστευόταν περισσότερο από όλες την εργατική τάξη. Αυές οι δύο μορφές αγώνα χρειάζεται να συνδυάζονται, ο αγώνας των εργατών και των αγροτών, οι εργατικές εξεγέρσεις και οι δράσεις των εργατών.

1441202698-1282_Kerala

Από την απεργία του Σεπτέμβρη του 2015 ενάντια στον αντεργατικό νόμο του Μόντι (πηγή)

Θυμάστε τα γεγονότα στην Ινδονησία. Υπήρχαν καλοί ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος στην Ινδονησία, όμως επέτρεψαν στους εαυτούς τους να προκαλέσουν μια πρόωρη εξέγερση. Ήταν καλοί, αφοσιωμένοι και θαρραλέοι άνθρωποι, όμως επέτρεψαν στον εαυτό τους να προβοκαριστούν και εξαφανίστηκαν.

Θα ήταν καλό για εσάς αν είχατε μια πλατφόρμα ή ένα πρόγραμμα δράσης. Θέστε ως κεντρικό σημείο της πλατφόρμας ή του προγράμματος την αγροτική επανάσταση.

Με ρωτάτε επίσης για το χαρακτήρα της εξωτερικής πολιτικής του Νεχρού. Αυτός είναι: παιχνίδι, μανούβρες και προσπάθεια να δείξει ότι είναι ενάντια στην αμερικάνικη πολιτική. Στην πράξη η κυβέρνηση Νεχρού παίζει ανάμεσα στην Αγγλία και την Αμερική.

Οι σ.σ. Ράο, Ντάνγκε, Γκος και Πουνάια ευχαριστούν το σύντροφο Στάλιν για τη συζήτηση και δηλώνουν ότι στη βάση των οδηγιών του συντρόφου Στάλιν να ξαναδούν τη δική τους δράση και θα κινηθούν σε αντιστοιχία με αυτές τις οδηγίες.

Στάλιν: Καμία οδηγία δεν σας έδωσα: αυτά ήταν συμβουλές, για εσάς είναι μη υποχρεωτικές, μπορείτε και να μην τις υιοθετήσετε.

Η συζήτηση διήρκεσε για πάνω από τρεις ώρες.

Τις σημειώσεις κράτησε ο Β. Γρηγοριάν, 10/2/1951 (υπογραφή του ιδίου).

Πηγή: Ρωσικά Κρατικά Αρχεία Κοινωνικο-Πολιτικής Ιστορίας, Αρχείο 558, Φάκελος 11, τμήμα 310, σ.σ. 71-86.

Ομιλία του εκπροσώπου του Κ.Κ. Συρίας στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (31/07/1935)

Ο μεγάλος απών από τις εξελίξεις στον αραβικό κόσμο και την περιοχή μας, γενικότερα, είναι αναμφισβήτητα το κομμουνιστικό κίνημα. Ένας παράγοντας ο οποίος καθόριζε τη στάση των ιμπεριαλιστών, οι οποίοι προέβαιναν και σε “προληπτικά χτυπήματα” (π.χ. πραξικόπημα στη Συρία το 1957) μόνο και μόνο για να ανακόψουν την προέλασή του σε χώρες όπου η εθνική αστική τάξη έφερνε χαλίφη στη θέση του χαλίφη και έχανε το κύρος της στα μάτια των μαζών, λείπει ως ανεξάρτητος δρων εδώ και δεκαετίες. Στη Συρία, μάλιστα, μοιάζει να δείχνει όμηρος της συμμαχίας του με την εθνική αστική τάξη που εκφράζει το Μπάαθ και των διεθνών συμμαχιών που αυτό επέλεξε (Ρωσία). Κι όμως, παρά το πλασάρισμα διαφόρων ιδεολογημάτων (μπααθισμός, ισλαμισμός) οι ρίζες του κομμουνιστικού κινήματος στις μάζες παραμένουν ισχυρές. Για την αναζήτηση, επομένως, των αιτιών της απώλειας της ανεξαρτησίας και της οργανωμένης έκφρασης του κομμουνιστικού κινήματος στον αραβικό κόσμο (βλ. και εδώ), αξίζει να δει κανείς και τις διαστάσεις και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που αυτό (όπως και ο ίδιος ο αραβικός κόσμος) είχε (καμία σχέση με τις εικόνες που μας δείχνουν τα ιμπεριαλιστικά ΜΜΕ), αλλά και πώς εντασσόταν στις προσπάθειες του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος για χειραφέτηση της ανθρωπότητας.

***

Στενογραφημένα πρακτικά με διορθώσεις από τον ομιλητή κατά τη 10η συνεδρίαση του συνεδρίου

Ομιλία του σ. Νάντιρ

Σύντροφοι,

η κατάσταση στη Συρία αναθέτει βαριά καθήκοντα και μεγάλες ευθύνες στο κόμμα μας. Η Συρία, λόγω της θέσης της ανάμεσα σε Ευρώπη και Ασία και στη Μεσόγειο, είναι ένα στρατηγικό κέντρο θεμελιακής σημασίας για ολόκληρο το σύστημα του γαλλικού ιμπεριαλισμού. [Και είναι ιδιαίτερα για την Εγγύς Ανατολή, καθώς του παρέχει το μερίδιό του από τα πετρέλαια της Μοσούλης, τη ναυτική και αεροπορική του βάση και είναι ένα σημείο συγκέντρωσης των στρατιωτικών του δυνάμεων, του οποίου η ισχύς ή η αδυναμία μπορεί, σε μεγάλο βαθμό, να καθορίσει την ήττα ή τη νίκη στη Μεσόγειο και, συνεπώς, την καλή ή αδύναμη λειτουργία του αποικιακού του μηχανισμού. Δηλαδή, η Συρία αποτελεί την πιο βολική οδό προμήθειας της Ευρώπης με πετρέλαιο που παράγεται κοντά στη Μοσούλη.] Η χώρα μας είναι επίσης η πιο κοντινή γαλλική στρατιωτική βάση προς τη σοσιαλιστική μας πατρίδα – τη Σοβιετική Ένωση.

Με άλλα λόγια, όπως λένε οι Άραβες, η Συρία είναι η καρδιά του αραβικού κόσμου. [Η πολιτική και οικονομική ανάπτυξη αυτής της χώρας, γενικά, και η ανάπτυξη του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, ιδιαίτερα, βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής όλων των αραβικών χωρών.] Η Συρία είναι, τεν τέλει, η μόνη αραβική χώρα όπου η οικοδόμηση ενός κομμουνιστικού κόμματος έχει προχωρήσει επιτυχώς.

Όλα τα παραπάνω δίνουν μια σημασία παναραβικής κλίμακας στο επαναστατικό κίνημα στη Συρία και στη δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος [ειδικά η περαιτέρω ανάπτυξη του κομμουνιστικού κινήματος σε αυτή τη χώρα και μια μεγάλη σημασία σε περίπτωση διεθνούς ένοπλης σύγκρουσης](1).

Ο γαλικός ιμπεριαλισμός, κατανοώντας τη σημασία της Συρίας, έχει εξαπολύσει μια θηριώδη τρομοκρατία για να καταστρέψει το επαναστατικό κίνημα στη χώρα και έχει κατευθύνει τα ισχυρότερα πλήγματά του ενάντια στην εργατική τάξη και την πρωτοπορία της, το Κομμουνιστικό Κόμμα, το οποίο έχει πέσει σε μια κατάσταση βαθιάς παρανομίας.

Μετά την ένοπλη εξέγερση του 1925 – 1927 κατά την οποία, επί δύο χρόνια οι άραβες αγρότες, εργάτες, και εργαζόμενοι έδειξαν ότι είναι ικανοί να πολεμήσουν το γαλλικό ιμπεριαλισμό, αυτοί οι γάλλοι ιμπεριαλιστές προχώρησαν στον τεμαχισμό της χώρας, με νέο πνεύμα, δίνοντας διαφορετικές μορφές στον καταπιεστικό τους μηχανισμό σε κάθε περιφέρεια ξεχωριστά. Στις περιφέρειες όπου επικρατούσε η φεουδαρχική εκμετάλλευση, όπου δεν υπάρχει ακόμα βιομηχανική ανάπτυξη, όπου η επιρροή του εθνικομεταρρυθμισμού είναι πολύ αδύναμη, εγκαθίδρυσαν μια άμεση και ανοιχτή δικτατορία των γάλλων στρατιωτικών κυβερνητών (στην περιοχή του Βουνού των Δρούζων και την περιοχή των Αλαουιτών). Στις άλλες περιφέρειες, όπου η βιομηχανία έχει περισσότερο ή λιγότερο αναπτυχθεί, όπου υπάρχει ένα αυξανόμενο αριθμητικά προλεταριάτο, όπου η επιρροή του εθνικομεταρρυθμισμού είναι κυρίαρχη, ο ιμπεριαλισμός προσπάθησε, χωρίς πολύ επιτυχία, να κρυφτεί πίσω από μορφές δημοκρατικού κοινοβουλευτισμού. Επομένως, επί του παρόντος, στη μικρή Συρία, υπάρχουν πέντε κυβερνήσεις, ανάμεσα στις οποίες δύο δημοκρατίες με “συντάγματα, κοινοβούλια και υπουργούς”, δύο ανεξάρτητες πολιτείες, και μια αυτόνομη επαρχία. Αυτή η ιμπεριαλιστική πολιτική πάσχισε να αξιοποιήσει την όλη κατάσταση ώστε, από τη μια, να διασπάσει τις δυνάμεις του εθνικού αγώνα των αραβικών μαζών και, από την άλλη, να ενισχύσει την κυριαρχία του, κρυπτόμενη πίσω από μία συνθήκη, όπως η Αγγλο-Ιρακινή συνθήκη, μιας συμμαχίας με την εθνική μεταρρυθμιστική αστική τάξη. Όμως αυτή η πολιτική δεν έχει ως τώρα δώσει τα ικανοποιητικά αποτελέσματα που ανέμενε. Οι νέοι σχεδιασμοί για τους οποίους πρόσφατα έκανε λόγο ο γαλλικός ιμπεριαλιστικός Τύπος που δείχνουν την πρόθεση να δοθεί στη Συρία μία ομοσπονδιακή κυβέρνηση επισημαίνουν απλώς τα παραπάνω γεγονότα.

Αυτό που η ιμπεριαλιστική πολιτική τελικά πέτυχε είναι να ενισχύσει τη στρατιωτική και στρατηγική της βάση και να εκμεταλλεύεται και να κάνει τις μεγάλες μάζες του εργαζόμενου λαού στη χώρα να πεινούν. Ο γαλλικός ιμπεριαλισμός ευθέως μονοπωλεί όλους τους δασμούς και τους έμμεσους φόρους στα αγαθά μαζικής κατανάλωσης που πρέπει, όπως λένε, να χρησιμεύουν για τη διατήρηση των στρατιωτικών δυνάμεων και για την αποζημίωση για τα ελλείμματα των ξένων μονοπολιστών. Ταυτόχρονα, επιβάλλει καταστροφικούς φόρους στις εργαζόμενες μάζες για τη διατήρηση της γραφειοκρατίας και του αστυνομικού μηχανισμού των πέντε κυβερνήσεων της Συρίας.

Η πολιτική της “δασμολογικής προστασίας” έχει στερήση τη Συρία από τις αγορές της, έχει καταστρέψει τους βιοτέχνες με τον ξένο ανταγωνισμό, έχει οξύνει την πάλη ανάμεσα στους διάφορους ιμπεριαλιστές για τις συριακές αγορές [και] αυτό έχει μόνο συμβάλλει στο να βαθύνει την οικονομική και αγροτική κρίση. Η αγροτική πολιτική του γαλλικού ιμπεριαλισμού έχει καταστρέψει τις πλατιές μάζες των αγροτών και των βεδουίνων, έχει επιταχύνει την απώλεια της γης των φτωχότερων αγροτών, έχει αυξήσει την υποδούλωση των φτωχών αγροτών και των καλλιεργητών και, τέλος, έχει επιδεινώσει την κατάσταση ιδιαίτερα πλατιών στρωμάτων από πλουσιότερους αγρότες. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στα χωριά, όπου η ιμπεριαλιστική δικτατορία είναι ακόμα πιο ειδεχθής. Ο αγρότης καταστρέφεται από τους φόρους στην παραγωγή, στη γη, τα ζωντανά, και στο ατομικό εισόδημα, από τα ενοίκια και το φεουδαρχικό δεσποτισμό και, ξαφνικά, επίσης από την απάνθρωπη καταπίεση και εξευτελισμό από τους γάλλους αξιωματούχους, την αστυνομία και μονάδες Κιρκάσιων και Αρμένιων εθελοντών.

Το όλο βάρος της ιμπεριαλιστικής πολιτικής στη Συρία αυξήθηκε ιδιαίτερα κατά την τελευταία περίοδο και όλα τα σημάδια δείχνουν πως αυτή θα συνεχίσει να επιδεινώνεται. Η ανάπτυξη του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος ωθεί τον ιμπεριαλισμό να πάρει όλα τα δυνατά μέτρα καταστολής και τρομοκρατίας. [Πέρα από τους βάρβαρους νόμους ενάντια στην ελευθεροτυπία, την ελευθερία του λόγου, της συνάθροισης, της ένωσης σε οργανώσεις, και στο δικαίωμα της απεργίας, πέρα από το νόμο περί πρόληψης των εγκλημάτων, ο οποίος τιμωρεί μέχρι και με δύο χρόνια φυλακή, ακόμα και μία χειρονομία η οποία θα μπορούσε να παρακινήσει τους “πολίτες”, πέρα από όλα αυτά, ο ιμπεριαλισμός επιβάλλει νέους καταπιεστικούς νόμους ειδικά σε βάρος του προλεταριάτου. Ένα προσχέδιο νόμου το οποίο θα επιτρέπει τη νόμιμη διάλυση συνδικάτων, τα οποία δεν μπορούσαν να διαλυθούν ούτε επί της οθωμανικής νομοθεσίας, πέρασε στη Συρία.] Μη όντας ικανοποιημένος με τις προσπάθειές του να στρέψει τις εθνικές μειονότητες, ιδιαίτερα τους Αρμένιους, ενάντια στις αραβικές μάζες, ο γαλλικός ιμπεριαλισμός άρχισε να ανοίγει τις πόρτες της Συρίας στη σιωνιστική μετανάστευση η οποία, με την ισχύ της, μαζί με το παγκόσμιο εβραϊκό κεφάλαιο, παίζει έναν ισχυρότερο ρόλο στην καταστολή του αραβικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος.

Με άλλα λόγια, οι προετοιμασίες για τον πόλεμο, η επίθεση και η τρομοκρατία εναντίον του εργαζόμενου πληθυσμού σχετίζονται άμεσα με τις αντιθέσεις ανάμεσα στους βρετανούς, τους γάλλους, τους ιταλούς, τους ιάπωνες και τους χιτλερικούς ιμπεριαλιστές οι οποίοι προσπαθούν να επεκτείνουν την επιρροή τους στις αραβικές χώρες.

Η ιταλική φασιστική προπαγάνδα έχει αυξηθεί πολύ τον τελευταίο καιρό. Κάθε χρόνο οι πράκτορες του Μουσολίνι οργανώνουν δωρεάν ταξίδια στην Ιταλία για νέους άραβες. Ο σταθμός Ράδιο Μπάρι εκπέμπει αραβόφωνο πρόγραμμα τρεις φορές την εβδομάδα για την “Ιταλο-Αραβική φιλία” και τη “φασιστική ευημερία στην Ιταλία”. Το ίδιο συμβαίνει και με το γερμανικό φασισμό. Ο Χίτλερ έχει αγοράσει τις μεγαλύτερες αστικές εφημερίδες στη Συρία, οι οποίες καθημερινά είναι γεμάτες φωτογραφίες και άρθρα για το χιτλερισμό, και τον παρουσιάζουν ως το “σωτήρα του γερμανικού λαού”. Ναζί πράκτορες προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν το εθνικό μίσος που τρέφει ο αραβικός λαός ενάντια στο γαλλικό ιμπεριαλισμό για να πετύχουν τους φασιστικούς τους στόχους. Αναφορικά με την Ιαπωνία, της οποίας το ντάμπινγκ χρεοκόπησε τους βιοτέχνες, πρόσπατα προώθησε δύο σχέδια για την αποστολή, με έξοδά της, Αράβων διανοουμένων για την ολοκλήρωση της ανώτατης εκπαίδευσής τους στα πανεπιστήμια του Τόκιο.

[Μετά την εξέγερση του 1925-1927, η υπόσχεση των γάλλων ιμπεριαλιστών για να δώσουν στην χώρα που βρισκόταν υπό την “εντολή” τους ένα νέο πνεύμα φιλελευθερισμού ώθησε όχι μόνο τους αστούς και τους μεγαλοκτηματίες και τους φιλελεύθερους, αλλά ακόμα και κάποια στρώματα αστών διανοουμένων να τους ακολουθήσουν. Επομένως, τα κόμματα της εθνικής μεταρρυθμιστικής αστικής τάξης, του Εθνικού Μπλοκ (Κούτλα Αλ Ουατανία), μετά την εξέγερση, επικέντρωσαν τις προσπάθειές τους στο αίτημα για ένα “δημοκρατικό – συνταγματικό” καθεστώς, το οποίο θα τους διασφάλιζε ένα περισσότερο ή λιγότερο μεγάλο μερίδιο εξουσίας και μια κάποια ελευθερία κίνησης στο εγχώριο κεφάλαιο. Αυτό το μέτωπο προσπαθεί να στρέψει το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα σε έναν αγώνα για κοινοβουλευτισμό και για σύναψη μιας Γαλλο – Συριακής συνθήκης.]

Ωστόσο, καμία δύναμη δεν είναι σε θέση να αντιταχθεί στην ταχύτατη ριζοσπαστικοποίηση των εργαζόμενων μαζών της χώρας. [Στη Συρία βιώνουμε την ανάπτυξη ενός λαϊκού επαναστατικού κινήματος, το οποιο περιλαμβάνει όλο και μεγαλύτερα τμήματα των αραβικών μαζών και το οποίο έχει συχνά εκφραστεί με ευθέως και βίαιες επαναστατικές δράσεις ενάντια στις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού]. Αν η εθνική μεταρρυθμιστική αστική τάξη άντλησε από την εξέγερση του 1925-1927 το οπορτουνιστικό και ηττοπαθές δίδαγμα ότι είναι αδύνατο να πολεμήσουμε το γαλλικό ιμπεριαλισμό και να αποκτήσουμε εθνική ανεξαρτησία με τα όπλα, αλλά [μόνο] με “διπλωματικές” μεθόδους, οι άραβες εργάτες, από την άλλη, έχουν αποδείξει αυτά τα εφτά χρόνια ότι έχουν πάρει την ηρωική κληρονομιά και παραδόσεις αυτής της επανάστασης και ότι συνεχίζουν να βαδίζουν στον [επαναστατικό] δρόμο της.

Κατά τη διάρκεια των μεγάλων και αιματηρών διαδηλώσεων στην πορεία προς τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1933, μερικοί άραβες εργάτες ηρωικά αντιστάθηκαν ακόμα και ενάντια στα πυροβόλα του γαλλικού ιμπεριαλισμού, ο οποίος άνοιξε πυρ ελεύθερα ενάντια στις άοπλες μάζες και επέβαλε ένα καθεστώς πολιορκίας που διήρκεσε εβδομάδες. [Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων στη Δαμασκό δεκάδων χιλιάδων ενάντια στη Γαλλο – Συριακή συνθήκη που ο ιμπεριαλισμός ήθελε να επιβάλλει στη Συρία το 1933, και επίσης κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων ενάντια στο σιωνισμό την ίδια χρονιά, οι μάζες είχαν επιτεθεί στα αστυνομικά τμήματα και είχαν απελευθερώσει τους φυλακισμένους διαδηλωτές, θυσιάζοντας πολλούς νεκρούς και τραυματίες. Σε αυτές τις δράσεις, οι κομμουνιστές αγορευτές, έχοντας σχηματίσει ενιαίο μέτωπο με τους επαναστάτες εθνικιστές, είχαν καταφέρει να ακυρώσουν τις αστυνομικές απόπειρες να εκτρέψουν το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα σε μια επίθεση ενάντια στην εβραϊκή γειτονιά.] Κατά τη διάρκεια της μεγάλης απεργίας που ξέσπασε το Γενάρη του 1935 στη Ζάχλα, ένα μεγάλο αγροτικό κέντρο, ενάντια στους φόρους και το δεσποτισμό των διοικητικών αρχών, πάνω από 15.000 διαδηλωτές συμμετείχαν στις οδομαχίες επί πέντε ημέρες και αφόπλισαν την αστυνομία και κράτησαν την πόλη και την κατοικία του κυβερνήτη της πόλης επί μία ολόκληρη ημέρα. Οι σύντροφί μας ήταν στις πρώτες γραμμές της μάχης, καθοδήγησαν τις διαδηλώσεις με υποδειγματικό θάρρος, και μεταξύ των 30 συλληφθέντων, οι 17 ήταν κομμουνιστές. Θα πρέπει κανείς να προσθέσει σε αυτό τον αγώνα των αγροτών ενάντια στους φόρους, τη βίαιη αντίστασή τους, ενίοτε κατά μεγάλες ομάδες, ενάντια στην αστυνομία και στις δικαστικές κατασχέσεις, τις ενέργειες της μικροαστικής τάξης και τις συχνές βίαιες συγκρούσεις της με την αστυνομία, τις περιστασιακές επιθέσεις από ομάδες αγροτών με την υποστήριξη ολόκληρων χωριών ενάντια στα αυτοκίνητα τουριστών και γάλλων δημοσίων υπαλλήλων. Όλα αυτά μαρτυρούν την ανάπτυξη ενός αντιιμπεριαλιστικού κινήματος των αραβικών μαζών.

Το επαναστατικό εθνικιστικό κίνημα στη Συρία αυξάνει γοργά και μπορεί να καθοδηγήσει αποφασιστικές μάχες και μη αναμενόμενες εκρήξεις ενάντια στο γαλλικό ιμπεριαλισμό, κάτι το οποίο θα πρέπει να μας ωθήσει να πρετοιμαστούμε για τη μάχη που έρχεται. [Ένα αρκετά κοινό χαρακτηριστικό της πρόσφατης αντιιμπεριαλιστικής δράσης των μεσαίων τάξεων είναι η ανάπτυξη παράνομων επαναστατικών ομάδων που αποτελούνται από διανοούμενες και μικροαστικά στοιχεία που έχουν τερροριστικούς και πραξικοπηματικούς σκοπούς, και βρίσκονται σχεδόν σε κάθε πόλη και σε πολλά χωριά.]

Η σημαντικότερη πτυχή σε αυτό το λαϊκό ξεσηκωμό είναι η ανάπτυξη της δράσης του αραβικού προλεταριάτου.

Οι απεργίες και οι δράσεις των εργατών που πριν από πέντε χρόνια ήταν σπάνιες και περνούσαν σχεδόν απαρατήρητες, έχουν βρεθεί στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής της χώρας, λόγω της διάρκειάς τους, του μαζικού πολιτικού τους χαρακτήρα, και της βίας τους. Οι απεργίες των πρωτοπόρων σύριων εργατών για τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, ενάντια στην ιμπεριαλιστική δασμολογική πολιτική, ενάντια στην τρομοκρατία, ενάντια στο μονοπώλιο του καπνού, η συμμετοχή τους για πρώτη φορά στην Εγγύς Ανατολή σε κοινοβουλευτικές εκλογές το 1934, με την ιδιαίτερη πλατφόρμα τους για εθνική απελευθέρωση, και οι προλετάριοι υποψήφιοι που απέσπασαν έναν καλό αριθμόο από ψήφους, όλα αυτά δείχνουν ότι το συριακό προλεταριάτο έχει μπει στον πρακτικό και άμεσο αγώνα για τη διασφάλιση της ηγεμονίας του στο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα. Οι δράσεις των πρωτοπόρων στοιχείων του συριακού προλεταριάτου έχουν όχι μόνο αφυπνίσει τα πιο καθυστερημένα στρώματα εργατών και τα έχουν οδηγήσει στην αρένα του οικονομικού και πολιτικού αγώνα, αλλά όλες αυτές οι ενέργειες έχουν συχνά πυροδοτήσει πολύ δραστήρια λαϊκά κινήματα. Διάφορες απεργίες από χιλιάδες οδηγούς ταξί ενάντια στη δασμολογική πολιτική και τα προνόμια των ξένων μονοπωλιστών που οδηγούν τις μεγάλες μάζες των καταστηματαρχών και των μικρών επιχειρηματιών στον αγώνα ενάντια στους φόρους έβαλαν ολόκληρες περιφέρειες της χώρας σε μια κατάσταση εξέγερσης και σχεδόν σε μια κατάσταση πολιορκίας.

Βλέπουμε σε όλα όσα ειπώθηκαν ότι η ιμπεριαλιστική κυριαρχία στη Συρία έχει σε μεγάλο βαθμό συμβάλλει στη δημιουργία των δυνατοτήτων και των προϋποθέσεων που είναι απαραίτητες για την επαναστατική ανατροπή αυτής της κυριαρχίας. Οι αντικειμενικές συνθήκες για αυτή την πρώτη φάση της συριακής επανάστασης, τη φάση του γενικού επαναστατικού εθνικού ξεσηκωμού των πλατιών μαζών ενάντια στον ιμπεριαλισμό, προετοιμάζονται πυρετωδώς. Ταυτόχρονα, ο υποκειμενικός όρος που είναι απαραίτητος για τη νίκη αυτού του ξεσηκωμού προετοιμάζεται επίσης, με την γρήγορη στερέωση της πρωτοπορίας του προλεταριάτου, του Κομμουνιστικού Κόμματός μας.

Syrian_Demonstration_against_French_Mandate

Απο αντιιμπεριαλιστική (ενάντια στη γαλλική  κατοχή) διαδήλωση στις αρχές της δεκαετίας του ’40. Ο σταυρός, η ημισέλινος και το άστρο του Δαβίδ διαδηλώνουν μαζί. «Η Συρία στους Σύριους».

Το κόμμα μας, το οποίο δημιουργήθηκε λίγο πριν από το 6ο Συνέδριο της Κομιντέρν, υποχρεώθηκε μέχρι το 1930 να παλέψει ενάντια στον οπορτουνισμό και στο πνεύμα λέσχης, που όχι μόνο δεν ήθελαν να πάμε να δουλέψουμε στις μάζες, αλλά δεν ήθελαν ούτε να παρουσιαστούν στις μάζες. Σε μια στιγμή όπου η πορεία προς τις μάζες είχε μόλις αρχίσει, η κομματική ηγεσία κυριαρχήθηκε από στοιχεία που προέρχονταν από ένα εχθρικό στρατόπεδο, από το στρατόπεδο του αντεπαναστατικού σιωνισμού. Αυτά τα στοιχεία, τα οποία δεν ήταν ικανοποιημένα με το το ότι είχαν εμποδίσει την ανάπτυξη ενός αδελφού κόμματος στην Παλαιστίνη, παρείσφρυσαν επίσης στην Αίγυπτο και τη Συρία, για να αποτρέψουν την ανάπτυξη ενός κομμουνιστικού κινήματος εκεί. Πάσχοντας από τη γάγγραινα της σιωνιστικής ιδεολογίας και του σωβινισμού της φυλετικής ανωτερότητας, αυτά τα στοιχεία εισήγαγαν μια γραμμή στο κόμμα μας, η οποία εμπόδισε το μετασχηματισμό του σε κόμμα μαζών, σε κόμμα που να έχει βάση στις μάζες του αραβικού προλεταριάτου. Η έλλειψη εμπιστοσύνης τους προς της αραβικές μάζες, προς τις επαναστατικές δυνατότητες του αραβικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, τα εμπόδισε να δουν τα αστικοδημοκρατικά καθήκοντα της συριακής επανάστασης και τα προσανατόλισε προς την αρμενική εθνική μειονότητα (2). Αρνήθηκαν, υπό το πρόσχημα ενός ψεύτικου διεθνισμού, τον ιδιαίτερο ρόλο αυτής της μειονότητας στις συνθήκες της Συρίας, στις οποίες αυτή η μειονότητα αντιτιθόταν στις αραβικές μάζες πολιτικά. Δεν έβλεπαν ότι ο ιμπεριαλισμός, με τη βοήθεια τις αρμένικης αστικής τάξης και με καποια ασήμαντα προνόμια, προσπάθησε να χρησιμοποιήσει αυτή τη μειονότητα ενάντια στο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των αραβικών μαζών. Αυτά τα ημι-σιωνιστικά στοιχεία, υποστηριζόμενα από τους αρμένιους συντρόφους τους, έπεσαν υπό μια ισχυρή Ντασνάκικη (σ.μετ: Αρμενικό Επαναστατικό Κίνημα, αστική δεξιά σοσιαλδημοκρατική εθνικιστική οργάνωση) σωβινιστική επιρροή και υπονόμευσαν την αραβοποίηση του κόμματος. Υπονόμευσαν το μετασχηματισμό του σε μαζικό κόμμα, το οποίο με την εθνική και κοινωνική σύνθεσή του, με τη ορθή πολιτική του για το εθνικοαπελευθερωτικό και το εργατικό κίνημα θα ήταν σε θέση να κερδίσει την εμπιστοσύνη των Αράβων εργατών και να πετύχει και αναλάβει την προλεταριακή ηγεσία στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.

Ήταν μόλις το 1933, στην 4η διευρυμένη ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του, που το κόμμα μας μπόρεσε να υιοθετήσει μια σωστή γραμμή, θέτοντας τη γραμμή της αραβοποίησής του ως τη βάση της πολιτικής του. Προώθησε αυτή τη γραμμή στο εθνικό κίνημα, υιοθέτησε μια σωστή γραμμή έναντι των εθνικών μειονοτήτων των οποίων οι εργαζόμενες μάζες είχαν άμεσο συμφέρον από την εθνική και αγροτική αραβική επανάσταση. Εξάλειψε τις αντικομματικές ομάδες και έδιωξε τα σιωνιστικά και ντασνάκικα στοιχεία από την ηγεσία. Έκτοτε το κόμμα κατήγε μερικές σοβαρές επιτυχίες. Κέρδισε μερικές σημαντικές θέσεις στην εργατική τάξη και απέκτησε μια στέρεα βάση στην καρδιά του αραβικού προλεταριάτου. Κέρδισε την εμπιστοσύνη των πλατιών αραβικών μαζών που αρχίζουν να βλέπουν τους κομμουνιστές ως τους πιο θαρραλέους, τους πιο ειλικρινείς, και τους πιο συνεπείς στη μεγάλη υπόθεση όλων των αραβικών λαών, στην υπόθεση της πλήρους εθνικής ανεξαρτησίας, και της απαλλαγής από τον ειδεχθή ιμπεριαλιστικό ζυγό.

Είναι ιδίως στο συνδικαλιστικό κίνημα, στον απεργιακό αγώνα της εργατικής τάξης, που το κόμμα μας πέτυχε σοβαρά κέρδη. Έχοντας θέσει ως βάση της δράσης μας την είσοδο στους καθημερινούς αγώνες των εργατών, μπορέσαμε να τους δείξουμε με τη δική τους εμπειρία ότι το κόμμα μας είναι ο πραγματικός μαχητής, ακόμα και για τα μικρότερα αιτήματά τους. Με αυτό τον τρόπο μπορέσαμε σε μεγάλο βαθμό να πάρουμε στα χέρια μας και να ωθήσουμε προς την οργάνωση της εργατικής τάξης και να τη βοηθήσουμε να βρει καποιες μορφές οργάνωσης και μεθόδους αγώνα που είναι αποτελεσματικές σε συνθήκες αυξημένης ιμπεριαλιστικής τρομοκρατίας. Μόνο κατά το 1933 και το 1934, στις 45 απεργίες που υπήρξαν και όπου συμμετείχαν 50.000 απεργοί, μπορέσαμε πλήρως να καθοδηγήσουμε τις 15 πιο σημαντικές απεργίες, ενώ συμμετείχαμε σε όλες τις άλλες με τους προπαγανδιστές, τα μέλη μας και τις συνδικαλιστικές μας παρατάξεις. Βοηθώντας τις απεργίες (των τυπογράφων, των κλωστοϋφαντουργών, των υποδηματοποιών κλπ), διαμορφώνοντας τις πλατφόρμες τους, οργανώνοντας παράνομες και ημιπαράνομες συγκεντρώσεις, δημιουργώντας και καθοδηγώντας τις απεργιακές συγκεντρώσεις, κερδίσαμε την εμπιστοσύνη των μαζών ως οργανωτές και επιεφαλής των αγώνων τους. Το 1933 οργανώσαμε και καθοδηγήσαμε την απεργία των τυπογράφων για συνδικαλιστικά δικαιώματα, η οποία είχε ισχυρή απήχηση σε όλες τις αραβικές χώρες και η οποία όχι μόνο αύξησε το κύρος του κόμματος, αλλά και ανέβασε το ηθικό όλης της αραβικής εργατικής τάξης. Επί 10 ημέρες η χώρα στερήθηκε τις μεγαλύτερες ημερήσιες εφημερίδες της, και με αυτό τον τρόπο όλη η δημόσια προσοχή επικεντρώθηκε στην απεργία. Η καταστροφή του τυπογραφείου της εφημερίδας “Η Ανατολή” από τους απεργούς, μία εφημερίδα που ήθελε να σπάσει την απεργία και που, εξαιτίας αυτού, δεν μπόρεσε να βγει επί 15 ημέρες, αποτελούν ένα λαμπρό παράδειγμα του επαναστατικού τρόπου με τον οποίο το πρωτοπόρο προλεταριάτο υπερασπίζει τις δράσεις του ενέργιεα στους απεργοσπάστες. Οι απεργίες αλληλεγγύης προς τους τυπογράφους που ξέσπασαν σε διάφορα μέρη, η άρνηση των εφημεριδοπωλών να διανέμουν εφημερίδες εταιτριών που ήταν σε θέση να λειτουργήσουν χάρη στην αστυνομική προστασία, η αποστολή τσιγάρων από τους καπνεργάτες στους απεργούς, τα τηλεγραφήματα αλληλεγγύης από διάφορα χωριά, όλα αυτά απέδειξαν τη λαϊκή υποστήριξη που υπήρξε προς την απεργία αυτή που είχε καθοδηγήσει το κόμμα μας.

Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης απεργίας 10.000 οδηγών ταξί τον Απρίλη του 1935, η οποία διήρκεσε 13 ημέρες και πήρε τέτοιο βίαιο χαρακτήρα που η χώρα βρέθηκε σχεδόν σε κατάσταση πολιορκίας και κατά την οποία οι οδηγοί έκαψαν και κατέστρεψαν δεκάδες ταξί απεργοσπαστών, συμμετείχαμε πολύ ενεργά στις δράσεις που ξεδιπλώθηκαν σχεδόν υπό την επιρροή μας. Στην πορεία των αγώνων ενάντια στους απεργοσπάστες είχαμε ένα θάνατο, ενός κομμουνιστή οδηγού ταξί, στου οποίου την κηδεία οδηγοί ήρθαν από διάφορες μακρινές περιοχές με τα πόδια ώστε να μην σπάσουν την απεργία. Η κηδεία μετατράπηκε σε μια μεγάλη διαδήλωση και σημειώθηκαν συγκρούσεις με την αστυνομία. Παρά την προδοσία από την πλευρά της απεργιακής επιτροπής, η οποία αποτελούταν κυρίως από ιδιοκτήτες γκαράζ και ρεφορμιστικών στοιχείων, τα οποία θέλησαν να σταματήσουν την απεργία την 11η ημέρα, η απεργία συνέχισε αμείωτη επί δύο ακόμα ημέρες υπό την επιρροή μας, και δεν τελείωσε, παρά μόνο μετά την επαναλειτουργία του συνδικάτου των οδηγών ταξί, το οποίο είχαν κλείσει οι αρχές κατά τη διάρκεια της απεργίας, και την αποδοχή μεγάλου μέρους των αιτημάτων τους.

Κατά τη διάρκεια όλων των δράσεών μας, εργαστήκαμε ειδικά για να ενισχύσουμε την οργανωμένη βάση μας στην εργατική τάξη. Το κόμμα μας δημιούργησε νέους πυρήνες σε επιχειρήσεις και συνδικάτα. Δημιούργησε νέα συνδικάτα εκεί όπου δεν υπήρχαν, όπως σε αυτά που υπήρχαν λιγότερο ή περισσότερες μεγάλες αντιπολιτεύσεις στα εθνικά μεταρρυθμιστικά συνδικάτα, και οργανώσαμε μερικές παράνομες ή ημιπαράνομες συνδικαλιστικές ομάδες σε διάφορα επαγγέλματα που δεν είχαν ακόμα συνδικάτα και οι οποίες εργάστηκαν για τη δημιουργία αυτών. Το 1934 διοργανώσαμε μια συνδικαλιστική συνδιάσκεψη στη Δαμασκό, στην οποία συμμετείχαν εκπρόσωποι από 14 συνδικάτα, και μια ακόμα μεγαλύτερη στη Βυρηττό. Ως αποτέλεσμα του έργου αυτών των δύο συνδιασκέψεων, δημοσιεύτηκε μια διακήρυξη η οποία περιλάμβανε την πλατφόρμα των γενικών αιτημάτων της εργατικής τάξης και εκλέχτηκε ένα συνδικαλιστικό συμβούλιο για να καθοδηγήσει τη συνδικαλιστική δουλειά σε όλη τη Συρία.

Το 1933 είχαμε παρουσία σε μόλις 2-3 χωριά και σε μερικά άλλα πολύ αδύναμη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πετύχαμε να δημιουργήσουμε οργανώσεις σε πάνω από 25 χωριά, μερικές συνδέσεις και μερικές ομάδες συμπαθούντων σε δεκάδες χωριά. Αρχίσαμε να μπαίνουμε στη ζωή της αγροτιάς και να οργανώνουμε την αντίστασή της στην ιμπεριαλιστική λεηλασία και καταστολή. Το 1934, με πολλή ζύμωση, οργανώσαμε μια αντιπροσωπεία από 14 χωριά, η οποία εκλέχτηκε από συγκεντρώσεις 15 ως 60 αγροτών. Αυτή η αντιπροσωπεία παρουσίασε τα αιτήματα της περιφέρειας στις αρχές, τα σημαντικότερα από τα οποία ήταν: μηδενισμός του φόρου γης και κληρονομιάς, εβδομαδιαίες πληρωμές στους άκληρους αγρότες και παύση της αποπληρωμής των χρεών για τέσσερα χρόνια. Αν οι σύντροφοί μας που καθοδηγούσαν τις περιφερειακές οργανώσεις δεν είχαν διαπράξει το σεχταριστικό λάθος να αγνοήσουν τα στρώματα των λιγότερο ή περισσότερο πλούσιων αγροτών που ήταν έτοιμοι για δράση, αυτή η καμπάνια θα έκανε να συμμετέχουν δεκάδες χωριά.

Στο αντιιμπεριαλιστικό λαϊκό κίνημα, το κόμμα μας έχει πετύχει μερικές επιτυχίες. Συμμετείχε σε όλες τις διαδηλώσεις και δράσεις, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που ηγήθηκαν και ξεκίνησαν οι εθνικομεταρρυθμιστές, και επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την κατεύθυνση αυτών των δράσεων, με την παρέμβαση των μελών και των προπαγανδιστών μας. Τον Ιούλη του 1934, στην επέτειο του ένοπλου αγώνα ενάντια στη γαλλική κατοχή, οργανώσαμε μια επιτυχή δράση στα πεδία των μαζών του 1920 και συζητήσαμε τις ηρωικές παραδόσεις του αγώνα με τους εθνικομεταρρυθμιστές.

damascus national-demonstration 1936Αντικατοχική διαδήλωση στη Δαμασκό το 1936

Πετύχαμε να οργανώσουμε έναν κομματικό Τύπο και να εκδίδουμε ένα κεντρικό όργανο του οποίου η κυκλοφορία αυξάνεται καθημερινά και έχουμε δημιουργήσει ένα νόμιμο θεωρητικό όργανο, το οποίο έχει πετύχει να προσελκύσει έναν αυξανόμενο αριθμό επαναστατών διανοούμενων σε όλες τις αραβικές χώρες.

Το κόμμα μας συμμετείχε στις διεθνείς δράσεις για το Δημητρόφ και τον Τέλμαν που έγιναν πολύ δημοφιλείς στις αραβικές μάζες. Δραστηριοποιηθήκαμε πολύ ενεργά στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και για την υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης. Δεν υπήρξε σχεδόν εκστρατεία που ηγήθηκε το κόμμα μας και να μην έλαβε χώρα με αυτή την τακτική. Με αφορμή την είσοδο της Σοβιετικής Ένωσης στην Κοινωνία των Εθνών, το κόμμα εξήγησε με ανακοινώσεις και μπροσούρες την προλεταριακή πολιτική της σοβιετικής μας κυβέρνησης και ξεσκέπασε τις συκοφαντίες του αστικού Τύπου και των αποστατών του κομμουνιστικού κινήματος στις αραβικές χώρες που φώναζαν “Προδοσία!” της ΕΣΣΔ στις αρχές της Τρίτης Διεθνούς.

Η πιο σημαντική πρόοδος που πέτυχε το κόμμα μας είναι ότι, κατά την τελευταία περίοδο, έθεσε ως βάση όλης της της δράσης, και ειδικά στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα, την τακτική του ενιαίου μετώπου. Κατάφερε να τραβήξει την προσοχή όλων των μελών του, να προσανατολίσει τη δουλειά όλης της οργάνωσης προς τη μελέτη της βάσης των μορφών και των μεθόδων εφαρμογής αυτής της τακτικής και την εφαρμογή της στην πράξη της καθημερινής τους δουλειάς. Έχει ήδη κάνει καποια μικρά πρακτικά βήματα στν τομέα αυτόν. Συμμετείχε στις λαϊκές αντιιμπεριαλιστικές δράσεις σε συμμαχία με τα εθνικοεπαναστατικά στοιχεία και ομάδες. Σε διάφορες επαρχίες μπόρεσε να οργανώσει μερικές λαϊκές επιτροπές: την επιτροπή για τον αγώνα ενάντια στο σιωνισμό, ενάντια στον πόλεμο και για την υπεράσπιση της Αβυσσηνίας, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των αγροτών. Σε σχέση με τον ιμπεριαλιστικό σχεδιασμό για την εγκαθίδρυση μονοπωλίου καπνού και τη λαϊκή αγανάκτηση που αυτός προκάλεσε, η Κεντρική Επιτροπή εξέδωσε την οδηγία να εργαστούμε στη βάση του ενιαίου μετώπου, ακόμα και με τους άραβες βιομήχανους που δυσαρεστούνταν με το μονοπώλιο, με την προϋπόθεση ότι θα ικανοποιούσαν μερικά από τα αιτήματα των καπνεργατών. Στη δουλειά στις μάζες της αρμένικης εθνικής μειονότητας όπου μετά την αραβοποίηση, η επιρροή μας γρήγορα μεγάλωσε, η εφαρμογή της τακτικής του ενιαίου μετώπου επίσης κατέγραψε μερικές επιτυχίες. Οι σύντροφοί μας συνδέθηκαν με το Χιντσάκ (Αρμενικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα) και δημιούργησε μαζί του μια επιτροπή ενάντια στο φασιστικό Ντασνάκικο Κόμμα της αρμενικής αστικής τάξης, το οποίο ήταν δραστήριο στη συνεργασία με την ιμπεριαλιστική πολιτική.

Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι έχουμε ήδη κάνει ένα μεγάλο βήμα προς την πλήρη εγκατάλειψη του σεχταρισμού του παρελθόντος, όπου παρόμοιες απόπειρες για κοινή δράση θεωρούνταν καθαρός οπορτουνισμός και αραβικός εθνικισμός. Σε εκείνη την περίοδο το κόμμα μας διατύπωνε τα συνθήματά του χωρίς να νοιάζεται αν οι μάζες τα υποστήριζαν ή όχι. Ενίοτε, μάλιστα, προσπάθησε και να επιβάλλει τα συνθήματά του στις μάζες. Το 1934, η κατάσταση ήταν πολύ ευνοϊκή για τη σύγκληση ενός λαϊκού συνεδρίου για την εθνική απελευθέρωση. Αντί να βασίσουμε αυτή τη δράση στα συνθήματα που αποδέχονταν οι πλατιές μάζες, οι οποίες ήταν ακόμα υπό εθνικομεταρρυθμιστική επιρροή, αποφασίσαμε ότι ήταν σημαντικό να συγκαλέσουμε ένα συνέδριο όπου όλη η πλατφόρμα μας, ειδικά στο αγροτικό, να γινόταν αποδεκτή, χωρίς να λάβουμε υπόψη το γενικό χαρακτήρα της μάζας αυτού του συνεδρίου. Έτσι πετύχαμε να συσπειρώσουμε στο συνέδριο μικρό αριθμό εργατών και διανοουμένων, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν συμπαθούντες μας.

Προετοιμάζοντας την απεργία των τυπογράφων το 1933, προσπαθήσαμε να στείλουμε έναν κατάλογο 15 αιτημάτων, ενώ μόλις τρία αιτήματα ήταν που ενδιέφεραν τους εργάτες: ελευθερία για το απαγορευμένο συνδικάτο τους, 8ωρη εργσασία και τακτική καταβολή των μισθών. Είναι αλήθεια ότι πετύχαμε να υποβάλλουμε τη λίστα μας σε ψηφοφορία κατά τις απεργιακές συγκεντρώσεις, όμως στην πράξη, ήταν μόνο στη βάση των τριών αιτημάτων που οι εργάτες αγωνίστηκαν επί 10 ημέρες. Εργαζόμενοι στα εθνικομεταρρυθμιστικά συνδικάτα, προσπαθήσαμε μόνο να δημιουργήσουμε κόκκινες αντιπολιτεύσεις που θα έπρεπε να έχουν ως πρωταρχικό όρο ύπαρξής τους τον αγώνα για την αλλαγή της εθνικομεταρρυθμιστικής τους ηγεσίας ή την επίθεση στα αφεντικά και τους εργολάβους, όπου τα συνδικάτα ήταν μικτά. Στη δουλειά της δημιουργίας νέων συνδικάτων, προσπαθήσαμε να εξασφαλίσουμε ότι από την αρχή θα ήταν καθαρά ταξικά συνδικάτα και ακόμα και ολόκληρη η ηγεσία να είναι στα χέρια οπαδών μας. Το 1933, προσπαθήσαμε να οργανώσουμε ένα συνδικάτο φορτοεκφορτωτών πλοίων της Βυρηττού. Οι εργάτες ήθελαν να βάλουν έναν εργολάβο, τον οποίο εκτιμούσαν ιδιαίτερα, ως επικεφαλής της οργανωτικής επιτροπής. Κινητοποιώντας τους οπαδούς μας ενάντια σε τέτοιες απόπειρες, προκαλέσαμε μια οξεία διάσπαση, και ως αποτέλεσμα είχαμε την αποτυχία αυτής της απόπειρας οργάνωσης. Αυτό, συγκρινόμενο με μια παρόμοια κατάσταση όπου είχαμε προσφάτως επιτυχία, έχει μια πολύ μεγάλη σημασία.

Επί του παρόντος, το καθήκον μας είναι να καταγάγουμε και να διευρύνουμε τις επιτυχίες μας στο να κερδίσουμε πρακτικά τις πλατιές μάζες, οι οποίες ακόμα βρίσκονται υπό την επιρροή συμφιλιωτιστών ή αντιδραστικών, να περάσουμε γρήγορα στη δημιουργία ενός μετώπου του προλεταριάτου με την επαναστατική αστική τάξη, αυτό το καθήκον που έχουμε εμείς οι κομμουνιστές των αποκιών, όπως είπε 10 χρόνια πριν ο σύντροφος Στάλιν στην ομιλία του στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Εργαζομένων της Ανατολής.

[Το κόμμα μας, σε σύγκριση με το 1929, μετά την αραβοποίησή του, έχει αυξηθεί σε μέλη κατά 600%, εκ των οποίων το 80% είναι Άραβες, το 60% εργάτες και το 25% αγρότες.]

Έχουμε ένα στελεχιακό δυναμικό δοκιμασμένων αγωνιστών και επαγγελματιών επαναστατών, το οποίο είναι εξοπλισμένο με την επαναστατική θεωρία των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν, και το οποίο έχει δοθεί οριστικά στην υπόθεση της επανάστασης και είναι ικανό να στεριώσει την πρόοδό μας, να την πάρει ως ισχυρή βάση για περαιτέρω επιτυχίες, για μια πραγματική μπολσεβικική επιτυχία. Αυτή η ελίτ του στελεχιακού μας δυναμικού υψώνει τη σημαία του κομμουνισμού όχι μόνο σε δράσεις και μάχες στους δρόμους, αλλά και στα δικαστήρια και τις ιμπεριαλιστικές φυλακές. Οι 35 φυλακισμένοι σύντροφοί μας διεξάγουν τώρα έναν ηρωικό αγώνα ενάντια στα δεινά των ιμπεριαλιστικών φυλακών και κινητοποιούν τις μάζες των φυλακισμένων στον αγώνα. Στις φυλακές της Δαμασκού, οι σύντροφοί μας οργάνωσαν μια απεργία πείνας ενάντια στην τυρρανία και την κακομεταχείριση από το γάλλο διευθυντή των φυλακών, στην οποία κέρδισαν μερικοί από τους φυλακισμένους της εξέγερσης του 1925 και όλοι οι 1.200 ποινικοί κρατούμενοι. Επί τρεις ημέρες οι φυλακές ήταν πλήρως σε εξέγερση. Η απομόνωση, στην οποία στάλθηκαν οι σύντροφοί μας, δεν σταμάτησε τη δράση των φυλακισμένων, οι οποίοι έθεσαν ως πρώτο όρο για τον τερματισμό της απεργίας την επιστροφή των συγκρατούμενών τους στο κανονικό καθεστώς, και να ικανοποιηθούν όλα τα αιτήματά τους. Πραγματικά υπό την ηγεσία των κομμουνιστών, οι φυλακισμένοι πέτυχαν την ικανοποίηση των αιτημάτων τους.

Με μια σωστή γραμμή και υπό την ηγεσία της Διεθνούς μας, αυτό το στελεχιακό δυναμικό θα είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις ανάγκες των επαναστατημένων μαζών και να εκπληρώσει τα καθήκοντα που τους ανατίθενται από την κατάσταση της χώρας, να κινητοποιήσουν όλες τις δυνάμεις που είναι σε θέση να πολεμήσουν τον κοινό εχθρό, τον απαίσιο εχθρό του συριακού λαού, το γαλλικό ιμπεριαλισμό.

Εμείς οι κομμουνιστές, είμαστε οι πιο συνεπείς μαχητές στη Συρία, μαχητές μέχρι τέλους ενάντια σε αυτό τον εχθρό. Είμαστε οι πιο αφοσιωμένοι μαχητές για την ανεξαρτησία της χώρας μας, για την απελευθέρωση του λαού μας από την καταπίεση, το σκοταδισμό και τη φτώχεια. Για να πολεμήσουμε αυτό τον εχθρό, για να τερματίσουμε την κυριαρχία του γαλλικού ιμπεριαλισμού, είμαστε έτοιμοι να ενώσουμε τις προσπάθειές μας με όλους όσους θέλουν μια ελεύθερη και ανεξάρτητη Συρία. Έχουμε μεγάλη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας και στην καθοδήγηση από τη Διεθνή μας. Είναι υπό την ηγεσία της και την αποτελεσματική της βοήθεια που έχουμε καταγάγει τις επιτυχίες μας, και είναι με την αποτελεσματική βοήθεια και την ηγεσία της που βαδίζουμε προς την αποφασιστική νίκη [του προλεταριάτου]. Ελπίζουμε ότι με έναν επίμονο και μπολσεβικικό αγώνα, θα κρατούμε πάντα ψηλά τη σημαία της ένδοξης Κομμουνιστικής Διεθνούς μας.

Σημειώσεις: (1) Οι αρχικές παράγραφοι του γαλλικού κειμένου της εισήγησης τροποποιήθηκαν με το χέρι και μεγάλο τμήμα σβήστηκε. Η ρωσική εκδοχή του κειμένου ωστόσο αναδιατύπωσε και επανέφερε μεγάλο τμήμα από αυτό το υλικό. Το αρχικό τμήμα της εισήγησης στα ρωσικά βρέθηκε στο κιβώτιο 494, κεφάλαιο 1 τμήμα 1, σελ.1, του αρχείου, όπου υπάρχει σε δύο παραγράφους έχει ως εξής:

Σύντροφοι! Η Συρία, ούσα η μόνη αποικία του γαλλικού ιμπεριαλισμού στην Εγγύς Ανατολή, μεταξύ Ευρώπης και Ασίας στο δρόμο προς το ιρακινό πετρέλαιο, βολικά τοποθετημένη στη Μεσόγειο, έχει μεγάλη στρατιωτική-στρατηγική σημασία για την διεξαγωγή αποικιακών αγώνων.

Από την άλλη, η ανάπτυξη του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος στη Συρία τραβά την προσοχή όλων των αραβικών μαζών. Τέλος, η Συρία, μόνη, σε όλες τις αραβικές χώρες, είναι όπου η οικοδόμηση του Κομμουνιστικού Κόμματος προχώρησε επιτυχώς. Έσι, η ανάπτυξη του Κομμουνιστικού Κόμματος Συρίας έχει μεγάλη σημασία για την περαιτέρω ανάπτυξη του κομμουνιστικού κινήματος σε όλες τις αραβικές χώρες.

(2) Οι αρχικές προτάσεις αυτής της παραγράφουν διαφέρουν λίγο στη ρωσική μετάφραση που βρέθηκε στο κιβώτιο 494, κεφάλαιο 1 τμήμα 1, σ.σ.5-6 του αρχείου, όπου η φράση περί “σιωνιστικής ιδεολογίας σωβινισμού και φυλετικής ανωτερότητας έχει απαλειφθεί” και έχει ως εξής: “Το κόμμα μας, το οποίο δημιουργήθηκε λίγο πριν από το 6ο Συνέδριο της Κομιντέρν, υποχρεώθηκε μέχρι το 1930 να παλέψει ενάντια στον οπορτουνισμό και στο πνεύμα μικρόκοσμου, ενάντια σε μια απροθυμία όχι μόνο να πάμε να δουλέψουμε στις μάζες, αλλά έστω και να παρουσιαστούμε στις μάζες. Σε μια στιγμή όπου η πορεία προς τις μάζες είχε μόλις αρχίσει, η κομματική ηγεσία κυριαρχήθηκε από στοιχεία που προέρχονταν από ένα εχθρικό στρατόπεδο, από το στρατόπεδο του αντεπαναστατικού σιωνισμού. Αυτά τα στοιχεία, τα οποία δεν ήταν ικανοποιημένα με το το ότι είχαν εμποδίσει την ανάπτυξη ενός αδελφού κόμματος στην Παλαιστίνη, παρείσφρυσαν επίσης στην Αίγυπτο και τη Συρία, για να βάλουν φρένο στην ανάπτυξη των κομμουνιστικών κομμάτων. Αυτά τα στοιχεία εισήγαγαν μια γραμμή στο κόμμα μας, η οποία εμπόδισε το μετασχηματισμό του σε κόμμα μαζών, σε κόμμα που να έχει βάση στις μάζες του αραβικού προλεταριάτου. Η έλλειψη εμπιστοσύνης τους προς της αραβικές μάζες, προς τις επαναστατικές δυνατότητες του αραβικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, τα εμπόδισε να κατανοήσουν τα αστικοδημοκρατικά καθήκοντα της συριακής επανάστασης, εξαναγκάζοντάς τα να προσανατολιστούν προς την αρμενική εθνική μειονότητα”.

(3) Σημείωση parapoda: Περίληψη της ομιλίας υπάρχει και στο φύλλο του εβδομαδιαίου οργάνου της Κομιντέρν, La Correspondance Internationale, γαλλική έκδοση, 27/10/1935, φ.100, σ.1

Σεργκέι Αϊζενστάιν: Ανοιχτή επιστολή προς τον Γκέμπελς (09/03/1934)

Για το φασισμό, τη γερμανική κινηματογραφική τέχνη και την πραγματική ζωή: Ανοιχτή Επιστολή προς το γερμανό Υπουργό Προπαγάνδας

Κύριε δόκτορα,

Αναμφίβολα, δεν θα σας παραξενέψει και, πιθανώς, δεν θα σας εκπλήξει το να μάθετε ότι δεν είμαι συνδρομητής στο γερμανικό Τύπο, τον οποίο τόσο ξεκάθαρα κάνατε ομοιόμορφο, υπό την αιγίδα σας.

Συνήθως, μάλιστα, ούτε που τον διαβάζω.

Να γιατί ίσως σας εκπλήξει το ότι συνέβη, έστω και καθυστερημένα, και έμαθα για τις τελευταίες εμφανίσεις σας ενώπιον των σκηνοθετών της Γερμανίας που συγκεντρώθηκαν στο Μέγαρο της Όπερας “Κρολ” στο Βερολίνο στις 10 Φλεβάρη.

Σε αυτή σας την εμφάνιση, για μια ακόμα φορά τιμήσατε με επαινετικές αναφορές την ταινία μου “Θωρηκτό Ποτέμκιν”.

Επίσης, για δεύτερη φορά, όπως πριν από ένα χρόνο, φτάσατε να την ανάγετε σε υπόδειγμα ποιότητας που πρέπει να εμπνέει τις εθνικοσοσιαλιστικές ταινίες.

Το ότι στέλνετε τους ανθρώπους του κινηματογράφου σας να μελετούν τους εχθρούς σας δείχνει σοφία.

Όμως, κάνοντας κάτι τέτοιο, διαπράττετε ένα πολύ μικρό μεθοδολογικό σφάλμα.

Επιτρέψτε μου να το αναδείξω.

Και πρακαλώ μη νευριάσετε αν δεν σας αρέσει, μόλις το δείτε.

Δεν φτιαχτήκαμε για να σας διδάσκουμε: μόνος σας το ζητήσατε…

Ο άνθρωπος γεννιέται για να σφάλλει.

Και τόσο εσφαλμένη είναι η υπόθεσή σας ότι, με καποιο τρόπο, μπορεί να καταστεί εφικτό στο φασισμό να δημιουργήσει μια μεγάλη γερμανική κινηματογραφική τέχνη.

Ακόμα και με την ύψιστη ευλογημένη βοήθεια ενός Άριου Αγίου Πνεύματος όπως αυτό που παριστάνετε.

Στην πράξη αποδεικνύεται τι αξίζουμε”.

Πολύς χρόνος έχει ήδη περάσει, και ο πολυδοξασμένος Εθνικοσοσιαλισμός δεν έχει ακόμα παράγει σε καμία τέχνη ούτε καν κάτι που να “τρώγεται”.

Έτσι, φαίνεται ότι χρειάζεται να εμφανίζεστε εξαιρετικά συχνά με ομιλίες παρόμοιες με αυτή στην οποία ήδη έχετε προβεί.

Μία μπαγιάτικη και δυσάρεστη ενασχόληση: το να προσπαθείς να εμπνεύσεις έναν κινηματογράφο ο οποίος είχε όχι λίγα επιτεύγματα κατά το παρελθόν, όμως τώρα έχει παραλύσει από τα βασανιστήρια του φασισμού.

 Joseph von Sternberg, Emil Jannings, Joseph Bancroft and Eisenstein in Babelsberg, Berlin - 1929

Οι Joseph von Sternberg, Emil Jannings, Joseph Bancroft και Αϊζενστάιν στο Μπάμπελσμπεργκ, στο Βερολίνο, το 1929.

Είμαι σταθερά και βαθύτατα πεπεισμένος ότι η γερμανική εργατική τάξη θα σας βοηθήσει όχι πολύ αργά να απαλλαγείτε από αυτό το κουραστικό και ατελέσφορο καθήκον.

Όμως σε περίπτωση που θα έχετε χρόνο για μια ακόμα τέτοια ομιλία, θα είναι σίγουρα αδιανόητο μία τόσο επιφανής προσωπικότητα όπως εσείς να επιτρέψει στον εαυτό της να υποπέσει ξανά σε τέτοια σκανδαλωδώς εμφανή μεθοδολογικά σφάλματα.

Ενθαρρυμένος από θυελλώδη χειροκροτήματα, σχεδιάσατε ένα μεγαλειώδες περίγραμμα του δημιουργικού προγράμματος του γερμανικού κινηματογράφου:

η πραγματική ζωή πρέπει να αποτελέσει πάλι το βασικό περιεχόμενο των ταινιών! (σημ.: τα πλάγια γράμματα είναι του γερμανικού Τύπου).

Με θάρρος και τόλμη, χωρίς φόβο για τις δυσκολίες ή για την αποτυχία, πρέπει να πραγματευτούμε τη ζωή στην πραγματικότητα. Όσο περισσότερες αποτυχίες έχουμε, τόσο περισσότερο σφοδρά πρέπει να επιτιθέμεθα σε αυτά τα προβλήματα. Πού θα βρισκόμασταν τώρα αν είχαμε χάσει το κουράγιο μας σε κάθε αποτυχία; (Δυνατά χειροκροτήματα). Τώρα που η σκουπιδοδιασκέδαση εξαλείφεται από την κοινωνική ζωή, εσείς, δημιουργοί της τέχνης του κινηματογράφου, έχετε το καθήκον να προσεγγίσετε και να πραγματευτείτε το θέμα του αθάνατου Γερμανικού Λαού. Να πραγματευτείτε αυτό το Λαό τον οποίο κανείς άλλος δεν γνωρίζει καλύτερα από εμάς…Κάθε λαός είναι αυτό που έχει βγει από αυτόν. (“Μπράβο”!) Και αυτό που μπορεί να βγει από το Γερμανικό Λαό έχει ήδη επαρκώς αποδειχτεί. (Θυελλώδη χειροκροτήματα).

Το κοινό δεν είναι αποξενωμένο από την τέχνη.

Και είμαι πεπεισμένος ότι αν βάζαμε σε ένα από τα κινηματοθέατρα μας μία ταινία που πραγματικά αντανακλά την εποχή μας, όπως ήταν στην πραγματικότητα το εθνικοσοσιαλιστικό “Θωρηκτό Ποτέμκιν”, αυτό το κινηματοθέατρο θα πουλούσε όλα τα εισιτήρια και θα έκανε ρεκόρ πωλήσεων! ”

Όταν λέτε “Θωρηκτό”, υποθέτω έχετε κατά νου όχι μόνο την ταινία μου “Θωρηκτό Ποτέμκιν”, αλλά, στην πραγματικότητα, όλο το νικηφόρο στόλο των ταινιών μας των λίγων τελευταίων χρόνων.

Κατά τα λοιπά, τι λαμπρό, τι εκτυφλωτικά λαμπρό πρόγραμμα.

Όλοι γνωρίζουμε ότι μόνο η πραγματική ζωή, η αλήθεια της ζωής και η αληθινή της αναπαράσταση μπορεί και πράγματι χρησιμεύει ως βάση για την πραγματική τέχνη.

Και τι αριστούργημα θα μπορούσε να αποτελεί μία ταινία για την πραγματικότητα της Γερμανίας σήμερα.

Ωστόσο, για την υλοποίηση του λαμπρού σας προγράμματος, σίγουρα θα χρειαστείτε σύμβουλο. Σίγουρα θα χρειαστείτε σύμβουλές. Και όχι λίγες συμβουλές. Αλλά πάρα πολλές συμβουλές. Ας το πούμε ξεκάθαρα: θα χρειαστείτε ολόκληρο το Σοβιετικό σύστημα!

Γιατί, στις μέρες μας, η μεγάλη τέχνη, η πραγματική αναπαράσταση της ζωής, η αλήθεια της ζωής, ακόμα και η ίδια η ζωή, είναι εφικτή μόνο σε μια γη των Σοβιέτ, ανεξάρτητα από το όνομα που αυτή η γη μπορεί να είχε στο παρελθόν.

Όμως, αλήθεια και εθνικοσοσιαλισμός είναι εξ ορισμού αντίθετες έννοιες.

Αυτός που επιλέγει την αλήθεια, δεν μπορεί να πάρει το δρόμο του εθνικοσοσιαλισμού.

Αυτός που είναι υπέρ της αλήθειας, είναι εναντίον σας.

Πώς τολμάτε γενικά να μιλάετε εσείς για ζωή, που δια πυρός και σιδήρου φέρνετε το θάνατο και την εξορία σε οτιδήποτε ζωντανό και αξιόλογο στη χώρα σας;

Σφαγιάζοντας τα καλύτερα παιδιά της γερμανικής εργατικής τάξης και σκορπίζοντας σα στάχτη σε όλο τον κόσμο όσους αποτελούν την περηφάνεια της γερμανικής επιστήμης και του παγκόσμιου πολιτισμού;

Πώς τολμάτε να καλείτε την κινηματογραφική βιομηχανία σας να αναπαραστήσει πιστά τη ζωή, δίχως να της ζητάτε, πρώτα από όλα, να δείξει στον κόσμο τους χιλιάδες που μαραζώνουν και κακομεταχειρίζεστε στις κατακόμβες των φυλακών σας, στους θάλαμβους βασανιστηρίων στα μπουντρούμια σας;

85339aO Γκέμπελς προωθώντας τον πολιτισμό (τελετή καψίματος βιβλίων, Βερολίνο, 10 Μάη 1933)

Πού βρίσκετε το θράσσος ακόμα και να αναφέρετε την λέξη “αλήθεια”, μετά τον Πύργο της Βαβέλ από θολότητα, αναίδεια και ψέματα τον οποίο οικοδομήσατε στη Λειψία; Και σε μια στιγμή κατά την οποία πυρετωδώς χτίζετε άλλο ένα κτίριο από ψέματα ενάντια στον Τέλμαν;

Με φωνή στοργικού βοσκού, συνεχίζετε έτσι την αγόρευσή σας:

…αν μόνο αποκτήσω την πεποίθηση ότι πίσω από κάθε ταινία βρίσκεται μια έντιμη, καλλιτεχνική προσπάθεια, θα την ενθαρρύνω και θα την υπερασπίσω με κάθε μέσο…” (Από την ίδια ομιλία).

Ψεύδεστε, κε. Γκέμπελς!

Γνωρίζετε επίσης πολύ καλά ότι έντιμη και καλλιτεχνική ταινία μπορεί να είναι μόνο μία ταινία που θα αποκάλυπτε σε βάθος, στο πλήρες βάθος της, την κόλαση στην οποία έχει ριχτεί η Γερμανία από τον εθνικοσοσιαλισμό.

Εσείς πολύ δύσκολα θα ενθαρρύνατε μια τέτοια ταινία!

Μία πραγματική γερμανική κινηματογραφική τέχνη θα ήταν αυτή που θα καλούσε τις επαναστατημένες μάζες της Γερμανίας να σας πολεμήσουν.

Για αυτό, αληθινό κουράγιο και τόλμη χρειάζονται σίγουρα.

Γιατί, παρ’ όλους τους γλυκούς τόνους των ομιλιών σας, κρατάτε την τέχνη και τον πολιτισμό με τα ίδια σιδηρά δεσμά με τα οποία κρατείτε τους χιλιάδες φυλακισμένους σας στα εκατοντάδες στρατόπεδα συγκέντρωσής σας.

Και τα έργα τέχνης δεν δημιουργούνται με τον τρόπο που φαντάζεστε.

Εμείς, για παράδειγμα, γνωρίζουμε, και μερικά από τα έργα μας έχουν, εξάλλου, αποδείξει, ότι τα έργα που αξίζουν έναν τέτοιο τίτλο, δημιουργούνται, δημιουργήθηκαν και θα δημιουργούνται μόνο όταν, διαμέσου του δημιουργικού καλλιτέχνη, εκφράζεται συμπυκνωμένη η ξεκάθαρα διαμορφωμένη και αποφασιστική προσπάθεια μίας τάξης.

Ένα πραγματικό έργο τέχνης είναι η τυπικά οργανωμένη προσπάθεια μίας τάξης να αποκρυσταλλώσει τον αγώνα της, τα επιτεύγματά της, το κοινωνικό της προφίλ στις άφθαρτες εικόνες της τέχνης.

Και όσο καλύτερο το έργο τέχνης, τόσο καλύτερα έχει ο καλλιτέχνης πετύχει να κατανοήσει, να νιώσει και να επικοινωνήσει αυτή τη δημιουργική προσπάθεια των ίδιων των μαζών.

Εσείς δεν βλέπετε έτσι την τάξη και τις μάζες.

Όπως λέτε: “…Κάθε λαός είναι αυτό που έχει βγει από αυτόν….”. Και μπορεί να βρεθούν ανόητοι οι οποιοι να φωνάζουν “μπράβο” σε αυτό το σημείο της ομιλίας σας.

Απλώς, περιμένετε λίγο. Η εργατική τάξη θα κάνει τη δική της διόρθωση σε αυτή την αντίληψη, αν μπορούμε να την αποκαλέσουμε έτσι, κε. Δημιουργέ Θεϊκής Εξουσίας.

Τότε θα μάθετε ποιο είναι το πραγματικό υποκείμενο της ιστορίας.

Θα μάθετε τότε ποιος δημιουργεί ποιον, και τι θα γίνει με εσάς και…ό,τι βγαίνει από εσάς.

Λένε ότι ο πόλεμος γεννά ήρωες.

Λένε, επίσης, ώδινεν όρος και έτεκε μυν.

Όμως κανένας Γκέμπελς, ο οποίος φιλοδοξεί να γεννήσει μια Νέα Γερμανία, όπως η Αθηνά, από το κεφάλι του, δεν είναι σε θέση να δημιουργήσει ένα “μεγάλο εθνικοσοσιαλιστικό κινηματογράφο”!

Όσο και να προσπαθήσετε, δεν μπορείτε να δημιουργήσετε έναν “εθνικοσοσιαλιστικό ρεαλισμό”!

Γιατί σε αυτό το μίγμα από ψέματα, θα υπάρχει τόση πραγματική αλήθεια και ρεαλισμός όσος σοσιαλισμός υπάρχει και στον εθνοσοσιαλισμό.

Μία ποσότητα που έχει επακριβώς εκτιμηθεί από το Σύντροφο Στάλιν στην εισήγησή του στο 17ο Συνέδριο του κόμματος. Και δεν έχει ούτε ένα άτομο σοσιαλισμού!

¨…Μιλώ όχι μονάχα για το φασισμό γενικά, μα πριν απ’ όλα για το φασισμό γερμανικού τύπου, που λαθεμένα λέγεται εθνικοσοσιαλισμός, γιατί, και με την πιο προσεχτική ανάλυση είναι αδύνατο να ανακαλύψει κανείς σ’ αυτόν έστω και ένα άτομο σοσιαλισμού…” (Από την εισήγηση του Συντρόφου Στάλιν, Πράβδα, 28/01/1934).

Μόνο ένα πραγματικό σοσιαλιστικό σύστημα όπως αυτό στη Σοβιετική Ένωση είναι σε θέση να γεννήσει μία μεγάλη ρεαλιστική τέχνη στο μέλλον και επί του παρόντος.

Για αυτή μπορείτε μόνο να ονειρεύεστε.

Ακόμα και να μαντέψετε πώς είναι, θα το βρείτε δύσκολο. Γιατί το κάνετε εσφαλμένα, ανάποδα. Μελλοντολογείτε με λάθος χαρτιά. Ωστόσο, παρότι πονηρός, δεν μπορείτε να βοηθήσετε τον εαυτό σας.

Προχωρήστε να ολοκληρώσετε τα λυρικά σχέδιά σας. Όμως, μάθετε ότι μόνο ένας γνήσιος σοσιαλισμός και ένα πρόγραμμα σοσιαλιστικής επίθεσης μπορούν να διασφαλίσουν ένα δημιουργικό πρόγραμμα σε όλες τις τέχνες.

97bcd0bbb9bb3599eb7d616b66d39501H σκουπιδοδιασκέδαση του Γκέμπελς …

Τα τηλεγραφήματα από τους ήρωες του παγοθραυστικού Τσελιούσκιν στην Αρκτική σας πληροφορούν ότι, παγιδευμένοι και φυλακισμένοι από τον πάγο, αντλούν νέα αποθέματα ισχύος και δημιουργική ενέργεια από την εισήγηση στο 17ο συνέδριο για το έργο της Κεντρικής Επιτροπής του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκων). Φυλακισμένοι στα δεσμά σας επί τόσους πολλούς μήνες, τα θύματά σας και ήρωές μας Δημητρόφ, Τάνεφ και Ποπόφ στερούνταν κάθε σύνδεσης με τον έξω κόσμο. Υπήρξε μια ευχάριστη στιγμή όταν, για λίγες ημέρες, η απομόνωση έσπασε. Μία εφημερίδα έφτασε σε αυτούς. Στις σελίδες της, η ίδια εισήγηση. Αυτή η στιγμή, αυτές οι στήλες της εφημερίδας έφτασαν για να αποζημιώσουν για όλους αυτούς τους μήνες των δεινών. Από το στόμα του Τάνεφ, μία μέρα μετά την επιστροφή του, άκουσα τι σήμαιναν αυτές για τους φυλακισμένους σας. Ήταν ένα νέο κύμα ενέργειας και μια νέα καρδιά για αυτή την ανηλεή μάχη.

Στις στήλες αυτές υπάρχουν όλα όσα κάθε “στρατιώτης της επανάστασης” (για να χρησιμοποιήσω την έκφραση του σοβιετικού πολίτη Δημητρόφ) πρέπει να γνώριζει εδώ και ένα χρόνο και χρειάζεται να γνωρίζει για πολλά χρόνια ακόμα.

Σε αυτές τις στήλες υπάρχει καθετί στο οποίο μπορούμε να βασίσουμε το δημιουργικό πρόγραμμα ενός “στρατιώτη της τέχνης της επανάστασης” που χρησιμοποιεί σε κάθε όπλο – λογοτεχνία, τέχνες, κινηματογράφο – κατά την τελική μάχη του για μια αταξική κοινωνία.

Πρόκειται για το τέλειο παράδειγμα σοσιαλιστικού ρεαλισμού σε δράση.

Πρόκειται επίσης για το τέλειο πρότυπο σοσιαλιστικού ρεαλισμού για κάθε τομέα καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Δεν πρόκειται για τον κενό στόμφο των λόγων σας.

Αφότου δεσμευτήκατε για την υψηλή πατρωνία σας προς την “έντιμη, καλλιτεχνική προσπάθεια” σε κάθε ταινία, καλοσυνάτα προσθέτετε:

…όμως δεν επιμένω μία ταινία να αρχίζει και να τελειώνει με εθνικοσοσιαλιστικό βηματισμό. Αφήστε τον εθνικοσοσιαλιστικό βηματισμό σε εμάς – εμείς γνωρίζουμε να προχωρούμε με αυτό καλύτερα από όσο εσείς”.

Πολύ καλά τα είπατε! Όσο πιο αληθινά γίνεται.

Γυρίστε πίσω στα τύμπανά σας, Χερρ, και δώστε το ρυθμό!

Σταματήστε να περνάτε το χρόνο σας παίζοντας στο μαγικό σας αυλό τη μελωδία του εθνικοσοσιαλιστικού ρεαλισμού στον κινηματογράφο.

Σταματήστε να μιμήστε το είδωλό σας, το Φρειδερίκο το Μέγα, και στον αυλό του, επίσης.

Μείνετε απλώς με το πιο οικείο εργαλείο σας – το τσεκούρι.

Μην ξοδεύετε το χρόνο σας άσκοπα.

Δεν θα είναι πολύς ο καιρός που θα μπορείτε να χρησιμοποιείτε το τσεκούρι αυτό.

Επομένως, προχωρήστε, όσο είναι καιρός!

Κάψτε βιβλία.

Κάψτε το Ράιχσταγκ.

Όμως, επ’ ουδενί μη φανταστείτε ότι μία τέχνη για χώρο παρέλασης, μία τέχνη δημιουργημένη σε όλη αυτή τη βρωμιά, είναι ποτέ δυνατό να “φλογίσει με τη φωνή της τις καρδιές των ανθρώπων”.

Μόσχα

Σ. Μ. Αϊζενστάιν

Δημοσιεύτηκε στη Λιτερατούργναγια Γκαζέτα στις 22 Μάρτη 1934. Μεταφράσεις του υπήρξαν στο περιοδικό The New Masses, 5 Ιούνη 1934, στο International Theatre, Οκτώβρης 1934, στο Film Art, Λονδίνο, Χειμώνας 1934, στους New York Times, φύλλο 30 Δεκέμβρη 1934. Η μετάφραση στα ελληνικά δημιουργήθηκε από τις μεταφράσεις του The New Masses και στον τοίχο του FTII Wisdom Tree στο fb.

Ν. Ζαχαριάδη: Για μια μπολσεβίκικη πολιτική στελεχών (1952)

Οι περισσότερες προσπάθειες για δημιουργία νέων, επαναστατικών συλλογικοτήτων μετά την επικράτηση του ρεβιζιονισμού στα κομμουνιστικά κόμματα και οργανώσεις, τα τελευταία 60 χρόνια, στέφθηκαν με αποτυχία. Τα βαριά πολιτικά καθήκοντα (π.χ. απολογισμός, ανάλυση νέας διεθνούς και εγχώριας κατάστασης – λόγω και της καθυστέρησης της διαφοροποίησης από τις ρεβιζιονιστικές και εκφυλισμένες συλλογικότητες) αντικειμενικά δεν άφησαν “χώρο” στα εξίσου βαριά οργανωτικά καθήκοντα. Έτσι, αν στα πρώτα αντιστοιχίσουμε τη “θεωρία” και στα δεύτερα την “πράξη”, η αναζήτηση της σωστής “θεωρίας” δεν επέτρεψε την αναζήτηση της σωστής “πράξης”. Θα δούμε π.χ. πολλούς μαρξιστικά πιο μορφωμένους επαναστάτες- αντιρεβιζιονιστές κομμουνιστές σε σχέση με όσους έμειναν στις εκφυλισμένες- ρεβιζιονιστικές συλλογικότητες, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι η πράξη των πρώτων ήταν εξίσου δυναμική όσο των ρεβιζιονιστικών συλλογικοτήτων, παρότι οι πρώτοι χρειαζόταν να καλύψουν και το “χαμένο έδαφος” λόγω της διατήρησης της “σφραγίδας” του ονόματος της (άλλοτε ενιαίας) συλλογικότητας από τους ρεβιζιονιστές.

Ειδικά στις μέρες μας, όπου το μαρξιστικό – λενινιστικό κίνημα, το οποίο ήταν ο τελευταίος (και ίσως μόνος) επαναστατικός χώρος που διατηρούσε επαφή με την τροπή των εξελίξεων σε διεθνές και εγχώριο επίπεδο, από τα τέλη της δεκαετίας ’70 έχασε κι αυτό την επαφή, τα πολιτικά καθήκοντα είναι ακόμα πιο βαριά σε σχέση π.χ. με τη δεκαετία του ’60, γιατί πρέπει να ξαναπιαστεί το “νήμα” των εξελίξεων από τότε. Όμως και τα οργανωτικά καθήκοντα είναι ακόμα πιο βαριά, ειδικά αφού, καλούνται οι κομμουνιστές να οργανωθούν σε επαναστατική συλλογικότητα τη στιγμή που, με χίλια νήματα, είναι δεμένοι και αυτοί, με το μικροαστισμό και τον αντιοργανωτισμό που αυτός συνεπάγεται.

Γι’ αυτό, οποιαδήποτε νέα προσπάθεια, θα πάει και αυτή χαμένη στο βαθμό που δεν θα μελετήσει τα οργανωτικά ζητήματα της συλλογικότητας όπως και όσο και τα πολιτικά ζητήματα.

Το βιβλίο “Τα προβλήματα καθοδήγησης στο ΚΚΕ” του Νίκου Ζαχαριάδη καταπιάνεται σε μεγάλο βαθμό με αυτό το ζήτημα, ειδικά στο τελευταίο κεφάλαιο (ΧΙ. Το πρόβλημα των στελεχών στο ΚΚΕ), από όπου και το πρώτο υποκεφάλαιο παρακάτω. Πραγματικά, σε καποια σημεία, θα μπορούσε κανείς να νομίσει ότι το κείμενο γράφτηκε το 2016. Σε πόσες συλλογικότητες μετά τη μεταπολίτευση δεν συνάντησε κανείς αρχηγίσκους βγαλμένους “από τον κομματικό σωλήνα”, με μόνο ατού την “ευφράδεια”, ή τη συμπάθεια και οικειότητα καποιου άλλου στελέχους, αλλά με προσωπικότητα του χειρότερου σατράπη, αυτού που καταπατά κάθε αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, αυτού που δε δίνει λογαριασμό, αυτού που απεχθάνεται την εκλογή και προτιμά την κοοπτάτσια (γι’ αυτόν ή τους δικούς του), γι’ αυτόν που δεν ανέχεται την κριτική και αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι την αυτοκριτική και τα μέτρα που συνεπάγεται αυτή για τη διόρθωση της κατάστασης, γι’ αυτόν που δεν μπορεί, όπως ο μικροαστός, τη συλλογική δουλειά, και προτιμά να αυτοπροβάλλεται, λερώνοντας έτσι την ιδέα του κομμουνισμού και της οργάνωσης.

ΧΙ. Το πρόβλημα των στελεχών στο ΚΚΕ

1.Για μια μπολσεβίκικη πολιτική στελεχών

Τα στελέχη πρέπει να τα εκτιμάμε σαν το χρυσό απόθεμα του κόμματος και του κράτους, να τα φροντίζουμε, να τα τιμάμε” (Στάλιν)

Το πρόβλημα των στελεχών έμπαινε ύστερα απ’ τη Βάρκιζα και μπαίνει σήμερα με περισσότερη παρά πριν οξύτητα μπροστά στο κόμμα μας. Γι’ αυτό υπάρχουν πολλοί λόγοι. Ο πρώτος είναι ότι το κίνμά μας, το κόμμα μας, από μικρό, σχετικά, που ήταν οργανωτικά πριν το 1941, αναπτύχθηκε και άπλωσε κατοπινά και οργανωτικά και πολιτικά και για ν’ ανταποκριθεί στα καινούργια καθήκοντα, που έμπαιναν μπροστά του, έπρεπε να προωθήσει αποφασιστικά, να διαπλάσει και να διαμορφώσει μέσα στο κίνημα, και απ’ το ίδιο το κίνημα πολλές χιλιάδες καινούργια στελέχη. Τα παλιά, τα πριν του 1941 στελέχη δεν έφταναν πια. Ακόμα, ένα μέρος απ’ αυτά αποσύρονταν απ’ την πρώτη γραμμή και ένα άλλο, ταμπουρωμένο στην αντικομματική προνομιακότητα, που φαντάζονταν ότι τους έδινε η παλιά κομματική τους ηλικία, δεν έβλεπαν ότι μένουν πίσω απ’ τη ζωή και τις καινούργιες απαιτήσεις και, αντί να βοηθήσουν, γίνονταν εμπόδιο στην προώθηση και ανάδειξη καινούργιων στελεχών.

Ένας δεύτερος σοβαρός λόγος είναι ότι, στις συνθήκες του πρώτου ένοπλου αγώνα, απ’ το γεγονός ότι το κόμμα ξέφυγε απ’ τις σωστές και γερές μπολσεβίκικες οργανωτικές αρχές – και γιατί δούλευε προς την κατεύθυνση αυτή ο ταξικός εχθρός και απ’ τα βασικά λάθη που έκανε κι εδώ η καθοδήγηση του κόμματος – όχι μόνο τα καινούργια στελέχη δεν παίρνουν τη σωστή μπολσεβίκικη αγωγή, μα και τα παλιά, σ’ ένα μεγάλο ή μιρκό βαθμό, είτε χαλούσαν είτε χαλάρωναν την αδιαλλαξία τους και την πάλη τους για τις μπολσεβίκικες οργανωτικές αρχές μέσα στο κόμμα. Κάνοντας τη διαπίστωση αυτή σε σχέση και με το βασικό ζήτημα τι θα’ πρεπε να γίνει στα 1945 και ειδικά στη 12η Ολομέλεια και στο 7ο συνέδριο, πρώτ’ απ’ όλα με το πρόβλημα του Σιάντου, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ανώτατο αχτίφ του κόμματος, όπως το’ δειξε και η 11η ολομέλεια καθώς και η στάση μιας σειράς από τα τότε μέλη του ΠΓ, γύρω απ’ την υπόθεση Σιάντου, το ανώτατο αχτίφ δεν ήταν ώριμο, ύστερα και απ’ την εκφυγή, σ’ όλο το διάστημα της επανάστασης 1941-4, απ’ τις σωστές κομματικές οργανωτικές αρχές και τη σωστή πολιτική γραμμή και πράξη και γιατί στην 11η ολομέλεια δε μπόρεσε, βασικά σωστά κριτικά και αυτοκριτικά, να εκτιμήσει την πορεία και τη δουλιά του ΚΚΕ στα 1941-45 μέχρι τη Βάρκιζα, δεν ήταν ώριμο ν’ αποδεχτεί χωρίς σοβαρούς για το κόμμα τρανταγμούς, κυρίως απ’ την πλευρά του Σιάντου, ένα ριζικό ξεκαθάρισμα. Και στο διάστημα ύστερα απ’ τη 12η ολομέλεια το κομματικό αχτίφ, ανώτερο και ανώτατο, πρώτ’ απ’όλα χρειαζόταν έξω απ’ τα λόγια, να πειστεί στη ζωή, στην πράξη, με την ίδια του την πείρα κι αυτό, για το ότι έγιναν αποφασιστικά λάθη σ’ όλους τους τομείς, για το πώς έγιναν τα λάθη αυτά, ότι εξαιτίας αυτά τα λάθη χάθηκε ο πρώτος ένοπλος αγώνας. Χρειάζονταν ορισμένος χρόνος και δουλιά για την επιστροφή στις μπολσεβίκικες οργανωτικές αρχές, την αφομοίωση σωστής ταχτικής και στρατηγικής με βάση το χάραγμα και την εφαρμογή σωστής πολιτικής γραμμής κτλ. Όταν έτσι βάζουμε το ζήτημα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, και όταν υπογράφονταν η Βάρκιζα και αμέσως μετά, ήταν φανερό, έπρεπε να’ναι φανερό, ότι οι αγγλοαμερικάνοι και οι μοναρχοφασίστες υπόγραψαν τη Β΄ρκιζα μόνο και μόνο για να κερδίσουν καιρό με σκοπό να μας λιανίσουν “ειρηνικά”, υπολογίζοντας και στην αποσυνθετική επίδραση που θα’ χε στις γραμμές του κινήματός μας, τόσο η συναίσθηση της προδοσίας του αγώνα 1941-44, όσο και η συνέχιση της προδοσίας απ’ το Σιάντο και σια. Για ‘μας το βασικό μετά τη Βάρκιζα είναι η ολόπλευρη ανασυγκρότηση και προετοιμασία για τη νέα αντιπαράθεση, που οι αγγλοαμερικάνοι μας την επέβαλαν, αποφεύγοντας στη μεταβατική αυτή περίοδο μία διάσπαση ή έναν τέτοιο τρανταγμό που θα μας έκανε ανίσχυρους για τη νέα αντιπαράθεση. Πρέπει να θυμόμαστε ότι, για την προετοιμασία μας αυτήν, τα χρονικά όρια που διαθέταμε, ήταν πολυ στενά, καθορισμένα. Το κίνημα, πραγματοποιώντας την ανασυγκρότηση μέσα στον αγώνα, που διέθετε τώρα σωστή, βασικά, πολιτική και οργανωτική γραμμή και πράξη, θα μπορούσε, γιατί αυτό απαιτούσε το συμφέρον του, ν’ αναβάλει να ξεκαθαρίσει το ζήτημα, σχετικά με τους συγκεκριμένους προσωπικά φορείς της προδοσίας, στην πορεία του αγώνα για να’ χει και το κομματικό αχτίφ το χρόνο να “χωνέψει” το ίδιο (το αχτίφ) το ζήτημα αυτό και να διευκρινίσει και τη στάση του με όσους, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, δε θα τα κατάφερναν να “χωνέψουν”.

Όταν, σήμερα, εξετάζοντας το πρόβλημα αυτό, ξεχνάμε την τότε συγκεκριμένη πραγματικότητα, δε μπορεί παρά να πέσουμε σε λαθεμένες διαπιστώσεις και συμπεράσματα.

Ένας τρίτος λόγος είναι τούτος: Στο δεύτερο ένοπλο αγώνα, μια απ’ τις πιο σβαρές αδυναμίες μας ήταν και το ότι η πείρα που κληρονομήσαμε απ’ τον πρώτο ένοπλο αγώνα ήταν βασικά πείρα αρνητική παρά το ότι, απ’ την πλευρά του λαϊκού ξεσηκώματος, ήταν πραγματικά μεγαλειώδης. Το θετικό απ’ την τέτοια πείρα θα βρίσκονταν στην κατανόηση, πρώτ’ απ’ όλα, απ’ τη μάζα των στελεχών του κόμματος, της αλήθειας ότι η πείρα εκείνη πραγματικά ήταν κυρίως αρνητική. Αυτή η κατανόηση όμως έπρεπε να γίνει, να’ ρθει μέσα στη ζωή και στην πάλη. Η δυσκολία εδώ ήταν διπλή: όχι μόνο δε μπορούσαμε να στηριχθούμε σε θετικά, βασικά, διδάγματα απ’ τον πρώτο ένοπλο αγώνα και, έτσι, να προχωρήσουμε πιο στέρεα και πιο θαρραλέα μπροστά στο δεύτερο ένοπλο αγώνα, μα, αντίθετα, για να προχωρήσουμε, έπρεπε να παλέψουμε και να βγάλουμε απ’ τη μέση όλα τα εμπόδια που η αρνητική πείρα απ’ τον πρώτο ένοπλο αγώνα συσσώρευε μπροστά, πρώτ’ απ’ όλα στον τομέα της κομματικής ανοικοδόμησης, στα ζητήματα της δημιουργίας και στελέχωσης του ΔΣΕ, της διεξαγωγής του δεύτερου ένοπλου αγώνα κτλ. κετλ. Έπρεπε να χτίσουμε απ’ την αρχή, διορθώνοντας και παραμερίζοντας και όλα τα στραβά, που δεν αφορούσαν δευτερεύοντα, μα βασικά, θεμελιακά ζητήματα. Και αυτό έπρεπε, πρώτ’ απ’ όλα, να γίνει στο κεφάλι του αχτίφ μας, των στελεχών μας, με την αφομοίωση, μα και με το ξεκαθάρισμα, την εξυγίανση. Πόσο σοβαρό ήταν το ζήτημα αυτό φαίνεται και απ’ τη ζημιά την πολύ μεγάλη, που κατάφερε να μας προξενήσει ο Σιάντος και στην αρχή του δεύτερου ένοπλου αγώνα, όταν με την άρνησή του να εκτελέσει την απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ για να βγει στο εξωτερικό, ως ένα σοβαρό σημείο δέσμευε και παράλυε τις κινήσεις και ενέργειες του ΠΓ μας. Φαίνεται και απ’ το ότι τη σαμποταριστική προδοτική δουλιά του Βαφειάδη και την οπορτουνιστική συνθηκολόγηση του Παρτσαλίδη – κληρονομιές κι αυτές απ’ τον πρώτο ένοπλο αγώνα – τις πληρώσαμε ακριβά, βαριά στο δεύτερο.

Ένας τέταρτος λόγος, που πρέπει ν’ αναφερθεί εδώ, είναι και το ότι η λαθεμένη, η εγκληματική πολιτική στελεχών σε σχέση με τον ΕΛΑΣ, που κρατούσε το ΚΚΕ και τα στελέχη του, ουσιαστικά, μακριά απ’ τον ένοπλο αγώνα, δημιούργησε στο δεύτερο ένοπλο πρόσθετες δυσκολίες γιατί τα κομματικά στελέχη μας, που έπρεπε να πλαισιώσουν και να στελεχώσουν το ΔΣΕ, στη μεγάλη τους πλειοψηφία δεν είχαν καμιά, είτε ελάχιστη και ανεπαρκή πείρα από λαϊκό- επαναστατικό πόλεμο και έπρεπε να μάθουν απ’ την αρχή, που κι αυτό, τον πρώτο καιρό, ήταν πολύ δύσκολο, γιατί σκόνταφτε στην αντικομματική χαφιεδική γραμμή και ρπάξη του Βαφειάδη, που κρατούσε μακριά απ’ το ΔΣΕ τα στελέχη του ΚΚΕ.

Ο πέμπτος λόγος, που αφορά κυρίως τη σημερινή περίοδο, μα και τη δουλιά των οργανώσεών μας στις πόλεις στη διάρκεια της πάλης του ΔΣΕ, έχει σχέση με τη διαπαιδαγώγηση των στελεχών μας στην τέχνη της παράνομης δουλιάς και της επαγρύπνησης, που σα συνέπεια της όλης πολιτικής μας στην περίοδο της πρώτης κατοχής και της εισόδου στο κόμμα δεκάδων χιλιάδων νέων μελών, που δεν είχαν την προηγούμενη σχετική πείρα μας, παρουσίαζε βασικά κενά και ελλείψεις.

Όταν, λοιπόν, σήμερα εξετάζουμε το ζήτημα των στελεχών στο ΚΚΕ, πρέπει να το συσχετίσουμε άμεσα με τους πιο πάνω λόγους, δηλαδή, μέσα στις συγκεκριμένες συνθήκες, όπως το πρόβλημα αυτό μπαίνει για το ΚΚΕ. Για να γίνουμε εδώ πιο κατανοητοί, θα μπορούσαμε ν’ αναφερθούμε και σ’ ορισμένα παραδείγματα, που, λίγο είτε πολύ, μέσα στο κόμμα συζητήθηκαν και ξεκαθαρίστηκαν. Πρόκειται για περιπτώσεις, όπου ασκήθηκε κακή, λαθεμένη πολιτική στελεχών, πράμα που είχε και γενικότερη αρνητική επίδραση. Όλοι ξέρουμε, τώρα, ότι το Μπούλκες δεν έφτιανε, μα χαλούσε τους κομμουνιστές και τους αγωνιστές και ήταν φυτώριο αντικομματικής διάπλασης και διαπαιδαγώγησης.

Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για την ΟΠΛΑ. Το ζήτημα αυτό, το κόμμα πρέπει, κάποτε, να το μελετήσει κι αυτό και να το φωτίσει ολόπλευρα. Σήμερα, όμως, είναι κιόλας καθαρό ότι, από έλλειψη καθαρής κομματικής κατεύθυνσης και προσανατολισμού και από βασική ανεπάρκεια στον κύριο κομματικό πυρήνα της, η ΟΠΛΑ, όταν την κρίνουμε σήμερα σωστά, μπορούμε να πούμε ότι ξέφυγε και παρέκκλινε απ’ τον προορισμό της και στον τελικό λογαριασμό οι ζημιές της είναι πολύ πιο πολλές απ’ τα οφέλη που έφερε. Απ’ την πλευρά της σφυρηλάτησης και δημιουργίας στελεχών η ΟΠΛΑ πάλι πιο πολύ χαλούσε. Το πνεύμα της και οι μέθοδές της εκδηλώθηκαν αποσυνθετικά, λ.χ., στο Μπούλκες. Και οι αρνητικές επιδράσεις και η κακή κληρονομιά της μας ζημίωσαν εξαρετικά και στη μεταβαρκιζιανή ΜΛΑ και στην παράνομη οργάνωση και δουλιά στις πόλεις στο δεύτερο ένοπλο αγώνα. Ακόμα και για την Ακροναυπλία στον καιρό της 4ης Αυγούστου μπορούμε να πούμε ότι εξαιτίας της κακής και της λαθεμένης γραμμής που εφάρμοσαν, εκεί, υπεύθυνα ανώτατα κομματικά στελέχη, απόδοσε πολύ πιο λίγα από ό,τι μπορούσε και έπρεπε. Κανένας δε μπορεί ν’ αμφισβητήσει ότι οι κομμουνιστές, οι αγωνιστές, τα στελέχη μας, που αποτελούσαν τη μεγάλη μάζα των φυλακισμένων στην Ακροναυπλία, στάθηκαν βασικά γερά και ανταποκρίθηκαν σ’ αυτό που τους ζητούσε το κόμμα, το κίνημα. Μα άλλο τόσο είναι σωτό και το ότι η κομματική ηγεσία που ασκούνταν εκεί μέσα, στεκόταν πολύ χαμηλά, κάτω απ’ τις ανάγκες και τις απαιτήσεις του αγώνα. Πρόκειται, εδώ, όχι για τους συντρόφους που κάναν στην Ακροναυπλία τη βαριά, καθημερινή κομματική δουλιά, μα για τ’ ανώτατα στελέχη που δίναν τη γραμμή και κανόνιζαν τη γενική κατεύθυνση. Η κομματική αγωγή, η θεωρητική μόρωση, το ατσάλωμα του χαρακτήρα δε γίνονταν, καθόλου, όπως έπρεπε. Κι εκείνο που φταίει, εδώ, είναι ότι τ’ ανώτατα κομματικά στελέχη που βρίσκονταν στην Ακροναυπλία και καθοδηγούσαν τη δουλιά, δε στέκονταν στο ύψος τους, δεν ήταν, τα ίδια, προσωπικό κομματικό παράδειγμα σε όλα. Αντίθετα, το παράδειγμά τους και οι ενέργειές τους επιδρούσαν αρνητικά. Οι σύντροφοι αυτοί χρησιμοποίησαν σε υπεύθυνες θέσεις ανίκανα και χρεοκοπημένα στοιχεία, όπως ο Τσίπας, δε βοήθησαν, ούτε ενθάρρυναν, ούτε προώθησαν, όσο και όπως έπρεπε, τους νέους και ικανούς συντρόφους μας. Υπήρξε περίπτωση στην Ακροναυπλία, που ανώτατο στέλεχός μας απαγόρεψε την κυκλοφορία του παράνομου “Ριζοσπάστη”, γιατί είχε απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ που διέγραφε από μέλος του κόμματος τη γυναίκα του που είχε πει στην ασφάλεια το σπίτι της, όπου έμεναν καθοδηγητές του κόμματος. Αυτό το πράμα δε μπορούσε, φυσικά, να’ναι παράδειγμα, που πάνω του θα διαπαιδαγωγούνταν σωστά κομματικά η κολλεχτίβα της Ακροναυπλίας. Και η επαγρύπνηση στην Ακροναυπλία, για ό,τι τουλάχιστο αφορά τις επαφές της με όξω, δεν ήταν διόλου ικανοποιητική, γιατί οι επαφές αυτές περνούσαν απ’ τα χέρια του Μανιαδάκη. Σοβαρό πολιτικό σφάλμα της ηγεσίας της Ακροναυπλίας ήταν και το ότι αναγνώρισε και έδωσε κύρος στην “προσωρινή διοίκηση”, που αποτελούνταν από χαφιέδες και το ότι με επέμβασή της μπήκε στην καθοδήγηση του κόμματος στα 1940 ο Σιάντος, ενώ έξω, οι σύντροφοι, είχαν γι’ αυτόν επιφυλάξεις και τον κρατούσαν απομονωμένο. Το πιο σοβαρό, όμως, απ’ όλα, ήταν ότι η ηγεσία της Ακροναυπλίας με την κατάρρευση στα 1940 δεν οργάνωσε και δεν πραγματοποίησε την απελευθέρωση των συντρόφων μας, που μπορεί να’ταν δύσκολη, όχι, όμως, απραγματοποίητη.

Βλέπουμε στα τρία αυτά παραδείγματα, – θα μπορούσαν, εύκολα, αυτά να’ναι πολύ περισσότερα, – σε τρεις περιπτώσεις, όπου η πολιτική στελεχών του κόμματος, αν εφαρμοζόταν σωστά, θα βοηθούσε σοβαρά στη δημιουργία, στο μέστωμα και στο ατσάλωμα πολλών στελεχών, νέων και παλιών, έφερε σε, λιγότερο ή περισσότερο, αρνητικά αποτελέσματα.

Και αν, στην εξέταση και στη μελέτη που γίνεται εδώ, για το πρόβλημα των στελεχών, αναφέρονται δίπλα στους λόγους που εξηγούν την οξύτητα και οι τρεις αυτές περιπτώσεις, είναι γιατί, θέλοντας να καταλήξουμε σε σωστά υμπεράσματα, πρέπει το πρόβλημα αυτό να το φωτίσουμε:

Πρώτο, με βάση τη δική μας θετική και, κυρίως, αρνητική πείρα. Πρέπει να βρούμε τι έλειψε απ’ την πολιτική μας στελεχών, απ’ τα στελέχη μας, τι ανεπάρκειες, ελλείψεις, λάθη παρουσίασαν και γιατί, κυρίως στον πρώτο ένοπλο αγώνα, δεν ανταποκρίθηκαν, παρά το ότι πιο ευνοϊκές αντικειμενικές συνθήκες, πιο παλλαϊκό επαναστατικό – ένοπλο ξεσήκωμα, δύσκολα μπορεί να ξαναβρεί κανείς.

Δεύτερο, κάτω απ’ τις απαιτήσεις που ο μαρξισμός – λενινινσμός γενικά, η μπολσεβίκικη κομματικότητα, πιο μερικά προβάλλουν στα στελέχη του κομμουνιστικού κόμματος. Πρέπει να βρούμε και να καθορίσουμε ποια είναι τα μπολσεβίκικα πολιτικά – οργανωτικά κριτήρια, που απ’ αυτά η καθοδήγηση του ΚΚΕ ξέφυγε στα 1941-44 και γιατί ξέφυγε.

Το στέλεχος του ΚΚΕ, και όσο πιο ψηλά στέκει, τόσο περισσότερο, έχει υποχρέωση να τα βγάζει πέρα στον τομέα, όπου δουλεύει και που καθοδηγεί. Υποχώρηση απ’ το χρέος αυτό δεν υπάρχει, ούτε χωράει. Δε μπορεί το μέλος του κόμματος, ή το στέλεχός του, σε καμιά περίπτωση, τη δουλιά που ανέλαβε και είναι υπεύθυνος να κάνει, να την παρατήσει, ή να την παραμελήσει. Κάνουμε πολύ δύσκολο αγώνα, έχουμε να παλέψουμε ενάντια σε πολλούς εχθρούς και “φίλους” που σκεπάζονται, κρύβονται ή παρουσιάζονται με τις πιο διαφορετικές μάσκες και καμουφλάζ και που χρησιμοποιούν ενάντιά μας όλα τα μέσα. Αυτό απαιτεί απ’ τον καθένα μας να ανταποκρινόμαστε ολοκληρωτικά στις απαιτήσεις πο’χει από μας ο αγώνας, στα καθήκονα και στη δουλιά που μας αναθέτει το κόμμα, για να μπορέσει το κόμμα μας να τα βγάλει αποτελεσματιά πέρα με τους εχθρούς που αντιπαλεύει. Το κύριο βάρος της δουλιάς αυτής πέφτει πρώτ’ απ’ όλα στα στελέχη μας. Και πρέπει όχι μόνο να ξεπεράσουμε, ολοκληρωτικά, τη διαστρέβλωση της σωστής κομματικής γραμμής και στην πολιτική μας για τα στελέχη, διαστρέβλωση που επικράτησε στο κόμμα στα 1941-44, όχι μόνο να κατοχυρώσουμε όσα διόρθωσε σχετικά το κόμμα κατοπινά, μα και ν’ ανεβάσουμε το στέλεχός μας ποιοτικά, έτσι που βασικά ν’ ανταποκρίνεται ικανοποιητικά στην αποστολή του.

Δεν είναι τυχαίο ότι το ΚΚΕ, απ’ το 1945 και δω προβάλλει στα μέλη και στα στελέχη του πολλές ανώτερες αξιώσεις. Ούτε είναι υπερβολικές οι απαιτήσεις που έχουμε σχετικά με την ακέραια και ανώτερη κομματικότητα, την κομματική αδιαλλαξία και την κομματική ηθική, σχετικά με τις κομματικές αρετές και τα χαρίσματα χαρακτήρα που πρέπει να διακρίνουν το μέλος και πρώτ’ απ’ όλα το στέλεχός μας. Πληρώσαμε πολύ ακριβά στην πρώτη κατοχή την εκφυγή απ’ τη σωστή αυτή γραμμή, απ’ τα γερά κομματικά κριτήρια στα ζητήματα αυτά. Κατοπινά δε μπορέσαμε να διορθώσουμε σε ικανοποιητικό βαθμό τις ελλείψεις μας αυτού. Στο δεύτερο ένοπλο αγώνα δεν είχαμε και τόσο καιρό να φροντίσουμε, όσο έπρεπε, τα ζητήματα αυτά και τα στελέχη μας που ατσαλώνονταν και άντρωναν στη φωτιά του πολέμου παίρναν μια μονόπλευρη κομματική αγωγή. Σήμερα τα κενά αυτά δουλεύουμε να τα αναπληρώσουμε και πρέπει να παραδεχτούμε ότι τ’ αποτελέσματα που έχουμε δεν είναι ακόμα πολύ ικανοποιητικά. Έχουμε πολλές χιλιάδες κουκουέδες στελέχη και μαχητές του ΔΣΕ που τα’ βγαλαν στον πόλεμο παλικαρίσια πέρα, που πρέπει τώρα το ίδιο θαρραλέα να ριχτούν και στη δουλιά στους άλλους τομείς του αγώνα. Η δράση τους στο ΔΣΕ είναι μια εγγύηση. Για να βαδίσουν, όμως, στέρεα και καρποφόρα και στην κομματική, οργανωτική, καθοδηγητική δουλιά αυτό δε φτάνει. Τη μονόπλευρη αγωγή που πήραν στο ΔΣΕ πρέπει να τη συμπληρώσουν, αποβάλλοντας και ό,τι αρνητικό έδινε αυτή και που έχει σχέση με τις ανταρτίστικες επιβιώσεις, τις αυταρχικές – στρατοκρατικές μέθοδες συμπεριφοράς και δουλιάς, την άρνηση ή υποτίμηση της κολλεχτιβίστικης δουλιάς κτλ. Έχουμε ακόμα δεκάδες χιλιάδες μέλη και στελέχη στις φυλακές και εξορίες στην παράνομη δουλειά, που τη σωστή κομματική αγωγή τους το κόμμα πάντα πρέπει να τη φροντίζει και να τη βελτιώνει. Έχουμε, λοιπόν, πολλή δουλιά να κάνουμε για ν’ αναστηλώσουμε μια γερή μπολσεβίκικη πολιτική στελεχών σ’ όλους αυτούς τους τομείς.

Πώς θα πετύχουμε εδώ; Όταν προβάλουμε στον καθένα τα πραγματικά μπολσεβίκικα κριτήρια σχετικά με την κομματική αγωγή για το μέλος και το στέλεχός μας και προσανατολίσουμε τη δουλειά μας έτσι ώστε να εξασφαλίζει την τήρηση των κριτηρίων αυτών και όταν επιμείνουμε, χωρίς υποχώρηση και συμβιβασμούς, με αλύγιστη κομματική αδιαλλαξία, στο να τηρούνται τα κριτήρια αυτά απ’ το κάθε στέλεχός μας, στο να δουλεύει τον εαυτό του και να βελτιώνεται αδιάκοπα έτσι που ν’ ανταποκρίνεται βασικά στις απαιτήσεις που προβάλλουν τα κριτήρια αυτά.

Όταν κάνεις υποχωρήσεις απ’ τις μπολσεβίκικες απαιτήσεις στην κομματική αγωγή του μέλους και του στελέχους μας, όταν υποχωρήσεις στις ελλείψεις και τις αδυναμίες τους, όταν δεν τα ατσαλώνεις αδιάλλαχτα και αδιάκοπα, κάνοντάς τα ικανά ν’ αντιμετωπίζουν τις μπόρες και τις δυσκολίες του αγώνα, να τα βγάζουν πέρα με τις σκληρές δοκιμασίες που έχει η πάλη που ξάνουμε, τότε κάνεις έγκλημα και απέναντι στο κόμμα και απέναντι στο ίδιο το μέλος ή το στέλεχός μας, έγκλημα που, αργά ή γρήγορα, το κίνημά μας θα το πληρώσει ακριβά.

Η ζωή, ο αγώνας, έχουν απ’ τον κομμουνιστή, απ’ τον κουκουέ ανώτερες, υψηλές αξιώσεις. Ο κουκουές γκρεμίζει το παλιό για να φτιάσει καινούργια κοινωνία ανώτερη. Πρέπει και αγωνιστικά – κομματικά και ατομικά να διαπλάθεται και ν’ ατσαλώνεται έτσι που να μπορεί ν’ ανταποκριθεί σ’ αυτή την ξεχωριστή αποστολή του. Ώστε οι αξιώσεις, τα μπολσεβίκικα κριτήρια, γνωρίσματα, αρετές που του προβάλλονται και του ζητούνται δε μπορεί να’ ναι ποτέ υπερβολικά, γιατί είναι απαιτήσεις που χωρίς ν’ ανταποκρίνεται σ’ αυτές δε μπορεί να εκπληρώσει και την αποστολή του.

Φυσικά, δεν ξεχνάμε ποτέ ότι ο αγωνιστής διαπλάθεται και διαμορφώνεται, βασικά, μέσα στις δοκιμασίες της σκληρής ταξικής πάλης. Οι κομματικές αξιώσεις δεν του προβάλλονται μηχανικά, έξω απ’ την πάλη, μα μέσα στην πάλη και ανάλογα με τις ανάγκες της πάλης αυτής και έτσι ζωντανά, που να μπορεί ο αγωνιστής μας ν’ ανταποκρίνεται στις κάθε φορά μπόρες και ανάγκες του αγώνα, πάντα βελτιώνοντας και ανεβάζοντας την όλη κομματική του αγωγή. Η μπολσεβίκικη απαιτητικότητα απ’ το στέλεχος και το μέλος μας είναι θεμελιακή αναγκαιότητα του κινήματος που την επιβάλλει ο αγώνας για τη συντριβή και ανατροπή των εκμεταλλευτών και ιμπεριαλιστών, για το χτίσιμο της αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας. Χωρίς αυτή, νίκη δεν υπάρχει. Και ό,τι κάνουμε ή παραλείπουμε στον τομέα αυτό σήμερα, θα υποχρεωθούμε, οπωσδήποτε, να το κάνουμε αύτιο, γιατί να το ξεφύγουμε δεν είναι δυνατό. Και όσο αργούμε εδώ τόσο, έτσι είτε αλλιώς, θα το πληρώσουμε και πιο ακριβά.

Η κομματική αγωγή του κουκουέ πρέπει, μέσα στον αγώνα και με τη μάθηση, να γίνεται ολόπλευρα και να ολοκληρώνεται προοδευτικά όσο το στέλεχος ανεβαίνει, αντρώνει. Και όσο πιο ψηλά τραβά τόσο οι απαιτήσεις μεγαλώνουν, τόσο και πιο πολύ αποκλείονται οι διαφυγές και τα κενά. Όποιος πιστεύει ότι μπορεί να ανεβαίνει παραλείποντας σκαλοπάτια, αυτός θα’ρθει στιγμή που θα βρεθεί κρεμασμένος στο κενό και σε συνέχεια θα βρεθεί στον πάτο.

Το ζήτημα πώς ανεβαίνει, διαμορφώνεται, μεστώνει, κομματικά διαπλάθεται ένα στέλεχος, είναι βασικό. Η ταξική πάλη, το ταξικό σχολειό της πάλης έχει το δικό του πρόγραμμα, το δικό του κανονισμό. Βασικά το στέλεχος πρέπει να περάσει, και να περάσει καλά, όλες τις “τάξεις” και όλες τις “εξετάσεις”. Αν παραλείψει τάξη ή ξεφύγει, είτε “αντιγράψει” στις εξετάσεις, αυτό θα του δημιουργήσει κανό ή κενά που οι αρνητικές του συνέπειες, αργά είτε γρήγορα, έτσι είτε αλλιώς, θα φανερωθούν. Και οι “διαφυγές”, οι παραλείψεις, οι “διαλείψεις” στην ταξική επαναστατική αγωγή του αγωνιστή δε μένουν δίχως συνέπειες. Το ζήτημα αυτό έχει για το κίνημα το δικό μας και μερικές πλευρές, που δεν είναι χαρακτηριστικές μόνο για μας, μα που εμείς πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα.

Η Ελλάδα είναι μια καθυστερημένη οικονομικά χώρα, με δυνατά τα εμπορομεσιτικά – μεταπρατικά γνωρίσματα στις οικονομικές εμπορικές της σχέσεις και τις μικροαστικές επιδράσεις και εκδηλώσεις στην κοινωνική της ζωή. Το κίνημά μας είναι γερό, με πλατιά λαϊκή επιρροή και τόσο η αχτινοβολία, όσο και η ελκυστική του δύναμη είναι πολύ δυνατές. Στο κίνημά μας τραβιένται και έρχονται πολλοί απ’ τα μικροαστικά διανοουμενίστικα στρώματα, που βρίσκουν στην κοσμοθεωρία και στην ιδεολογία μας μια, τέτοια είτε αλλιώτικη, ικανοποίηση για τις πνευματικές ανησυχίες και αναζητήσεις τους και που στο κόμμα, είτε δίπλα στο κόμμα, προσπαθούν να δημιουργήσουν εύκολη καριέρα, αποφεύγοντας, όσο μπορούν, τις δυσκολίες, τις δοκιμασίες, τις “κακοτοπιές” που έχει ο σκληρός αγώνας, που κάνουμε. Οι μικροαστοί αυτοί διανοούμενοι “μαθαίνουν” πιο εύκολα τη θεωρία, τα “λένε πιο καλά”, φαντάζουν πιο πολύ και συχνά ανεβαίνουν προς τα πάνω χωρίς τις απαραίτητες εξετάσεις, χωρις να πατήσουν όλα τα “σκαλοπάτια”, δίχως να περάσουν κανονικά όλες τις “τάξεις”. Μα δεν είναι μόνο αυτοί ούτε τόσο αυτοί. Ο μικροαστικός χαρακτήρας της χώρας επιδρά, έτσι είτε αλλιώς, και στην εργατική τάξη, που συνδέεται με πολλούς, άμεσους και έμμεσους, δεσμούς με τα μικροαστικά στρώματα, που, σ’ ένα μεγάλο μέρος της, προέρχεται άμεσα απ’ αυτά. Και πολλοί εργάτες που έρχονται στο κόμμα, φέρνουν μαζί τους συχνά πολύ έντονες και έκδηλες τις επιδράσεις αυτές. Ο μικροαστικός κόσμος, η μικροαστική νοοτροπία, που συχνά κλείνουν ακόμα μέσα τους, είναι πολύ δυνατή. Και πραγματική κομματική αγωγή και διάπλαση δε μπορεί να σταθεί χωρίς αμείλιχτη πάλη ενάντια στις κάθε λογής μικροαστικές εκδηλώσεις, χωρίς τον αδιάκοπο αγώνα για το ξερίζωμά τους, για την απόχτηση των κομματικών, επαναστατικών, αγωνιστικών αρετών. Δεν πρέπει ακόμα να ξεχνάμε ότι σε περίοδος και στιγμές που η ταξική πάλη και οι ταξικές συγκρούσεις οξύνονται, όταν μεγαλώνουν οι δυσκολίες του αγώνα, όταν το κίνημα χτυπιέται, αμύνεται, υποχωρεί, τότε οι μικροαστικές επιδράσεις και ταλαντεύσεις δυναμώνουν, εκδηλώνονται πιο έντονα. Και είναι αυτονόητο ότι σε τέτοιες περίοδες ο κίνδυνος για το κόμμα απ’ τις κάθε λογής εχθρικές επιδράσεις μεγαλώνει, ότι στις επιδράσεις αυτές υπόκεινται, υποβάλλονται, τις δέχονται πιο εύκολα τα αδύνατα, μικροαστικά, διανοουμενίστικα στοιχεία, όλοι όσοι, έτσι είτε αλλιώς, συνδέονται με το μικροαστικό κόσμο, και ότι τότε η πάλη του κόμματος ενάντια στις τέτιες εκδηλώσεις πρέπει να’ναι ακόμα πιο αποφασιστική, αν θέλει το κόμμα να τραβήκει μπροστά.

Το στέλεχος που ανεβαίνει, και αυτό αφορά περισσότερο, όχι όμως και αποκλειστικά, το μικροαστό, το διανοούμενο, πρέπει ν’ αποβάλλει και να πετά τη μικροαστική σαβούρα, τις μικροαστικές συνήθειες, επιδράσεις, αντιλήψεις, τη μικροαστική νοοτροπία που σέρνει, που φέρνει μέσα του. Όσο πιο πολύ το κάνει αυτό, τόσο πιο καλά ανταποκρίνεται στην αποστολή του. Και το καλύτερο, το μοναδικό σχολείο για τη μετεκπαίδευση αυτή είναι το σχολειό της ταξικής πάλης, το πέραμα απ’ όλα τα σκαλοπάτια, απ’ όλες τις δοκιμασίες της. Μέσα στη φωτιά αυτή πετάς το παλιό, το άχρηστο, το μικροαστικό, αποχτάς, αφομοιώνεις το επαναστατικό, το αγωνιστικό, διαμορφώνεις και ατσαλώνεις τον πραγματικό κομματικό χαραχτήρα σου, τη μπολσεβίκικη κομματικότητά σου.

Ο μικροαστός, ο διανοούμενος, μα και κάθε άλλος που έρχεται στο κίνημα, σέρνοντας, μικρό είτε μεγάλο, μικροαστικό φορτίο και που αποβλέπει να κάνει καριέρα, θέλοντας, ταυτόχρονα, να ξεφύγει και τις δυσκολίες, τις κακοτοπιές του, αυτός είναι κιόλας επιρρεπής προς συμβιβασμους και υποχωρήσεις, προς τη συνθηκολόγηση, τη λιποταξία, τον οπορτουνισμό, τη δήλωση, την προδοσία. Για τους ανθρώπους αυτούς, περισσότερο παρά για τους άλλους, πρέπει να’χουμε υπόψη και τούτο: με΄σα στην πορεία της αγωνιστικής τους ζωής και σε στιγμές, κυρίως, που θ’αντιμετωπίσουν καταμέτωπα και προσωπικά τις δυσκολίες και τις άλλες “αναποδιές” του αγώνα, οπότε και θα πρέπει να επιδείξουν και όλη τους τη σταθερότητα, αντοχή, κομματικότητα, σε τέτιες στιγμές, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, οι ατομικές επιδιώξεις για καριέρα, οι μικροαστικές φιλοδοξίες και επιβιώσεις, ο μικροαστικός εγωισμός, φιλοτομαρισμός, ο διανοουμενίστικος ατομικισμός θα’ρθουν σε σύγκρουση με τη μπολσεβίκικη κομματικότητα, που αδιάλλαχτα, δίχως υποχωρήσεις, παραχωρήσεις και συμβιβασμούς, απαιτεί κι επιβάλλει το ατομικό να υποτάσσεται και να θυσιάζεται ακόμα, όταν αυτό χρειάζεται, στο κομματικό. Η σύγκρουση αυτή μπορεί ν’ αναβάλλεται, να αμβλύνεται, να τιθασεύεται, όμως, αργά ή γρήγορα, σε μια κρίσιμη καμπή ή από άλλη αιτία, θα εκδηλωθεί με οξύτητα και θα λυθεί, θα ξεπεραστεί κομματικά, ολοκληρωτικά, σωστά, βασικά, μόνον τότε, όταν ο κουκουές θα νικήσει οριστικά το μικροαστικό θηρίο. Και, τότε, πάλι σε δύσκολες στιγμές ο μικροαστός μπορεί να ξανασηκώνει κεφάλι, όμως, αν ο κουκουές έχει νικήσει στέρεα, οι τέτιες “κρίσεις” θα ξεπερνιένται πιο εύκολα. Η πορεία της μπολσεβικοποίησης για το στέλεχός μας είναι, από μια ορισμένη άποψη, η πορεία της κατάπνιξης και της υπερνίκησης μέσα του του μικροαστικού “θεριού”, του μικροαστικισμού σ’ όλες τις εκδηλώσεις του.

Όσο, λοιπόν, περισσότερο φορτίο μικροαστικό και διανοουμενίστικο σέρνει ή κρύβε κανένας μέσα και όσο λιγότερο έχει περάσει κανονικά το σχολειό της “ομαλής”, δύσκολης κομματικήγς ζωής, με τις πολλές “τάξεις” και “εξετάσεις”, σχολειό που φθείρει και πετά στη θάλασσα σταθερά το άχρηστο και βλαβερό αυτό φορτίο, τόσο αυτός που σέρνει το φορτίο αυτό και έχησε ακανόνιστα την αγωνιστική του ζωή, την κρίση της σύγκρουσης, ανάμεσα στον κουκουέ και το μικροαστό, θα την περάσει πιο βασανιστικά και δύσκολα, θα την περάσει ίσως αρνητικά, υπέρ του μικροαστού, – και τέτια παραδείγματα έχουμε άφθονα, – οπότε θα κάνει νερά, θα εξωκείλει. Όταν το κίνημα περνά σκληρή δοκιμασία, δύσκολες μπόρες και φουρτούνες, τότε οι πρώτοι που “κάνουν νερά” και στρίβουν είναι ακριβώς οι τέτιοι απροσδιόριστοι ακόμα τελικά αγωνιστικά, μικροαστάκιδες κάθε μάρκας. Είναι σαν τα ποντίκια, που μόλις το καράβι αρχίσει να κάνει στην κυριολεξία, τώρα πια, νερά, το εγκαταλείπουν πρώτα. Πού παν όμως; Πέφτουν στη θάλασσα, – άλλος τρόπος δεν υπάρχει, – και πνίγονται. Ενώ “τα καλά τα παλικάρια” μένουν στο καράβι, κλείνουν τις τρύπες, πετάν τα νερά και σώζουν το πλοίο. Πρέπει ακόμα να σημειώσουμε ότι όσο πιο αργά εκδηλωθεί η σύγκρουση, η κρίση και όσο πιο ψηλά στέκει αυτός που την περνά, όσο πιο “στέρεα” έχει καταλαβεί, ή φαντάζεται ότι έχει καταλάβει την κομματική του θέση, τόσο πιο δύσκολα την ξεπερνά, τόσο πιο δύσκολο του είναι να βάλει κάτω το μικροαστισμό και τον εγωισμό του, να δει τα λάθη του, να καταλάβει τον οπορτουνισμό του, να τα υποτάξει όλα στο συμφέρον του κόμματος, τόσο πιο δύσκολο θα του είναι να νικήσει μέσα του ο κομματικός άνθρωπος, η μπολσεβίκικη κομματικότητα, ο κουκουές. Παραδείγματα τέτια έχουμε πολλά. Στις περιπτώσεις, λόγου χάρη, του Βαφειάδη και του Καραγιώργη, εκτός απ’ το ύποπτο και το βρώμικο που παρουσιάζουν, πρόκειται και για μικροαστούς καντιλανάφτηδες, για παθολογικά εγωπαθείς τύπους, που πάντα είχαν ατέλειωτους λογαριασμούς, γκρίνιες και παράπονα με το κόμμα, που το κόμμα και τον αγωνα τα είχαν σα μέσα για να πετύχουν τις δικές τους απροσμέτρητες ατομικές φιλοδοξίες. Οι τέτιοι τύποι υπηρετούν τον καθένα που ικανοποιεί με τις λιγότερες δυσκολίες και “βάσανα” τις φιλοδοξίες τους. Γι’ αυτό και είναι ικανοί και στον εχθρό να πουληθούν, ικανοί για βρώμικες και ύποπτες δουλιές.

Στην περίπτωση του Παρτσαλίδη και του Ζήση Ζωγράφου πρόκειται για τυπικά – κλασικά παραδείγματα όπου ο μικροαστός νικά τον κουκουέ και έρχεται σε ριζική αντίθεση με το κόμμα, ακριβώς γιατί ο μικροαστισμός, που είναι δέκα φορές χειρότερος όταν είναι διανοουμενίστικος, εμποδίζει να καθαρίσεις μπολσεβίκικα τον εαυτό σου, να βλέπεις και ν’ αναγνωρίζεις τα λάθη σου, να κρίνεις αυστηρά τον εαυτό σου, να τα υποτάσσεις όλα, δίχως καμιά επιφύλαξή σου στο κόμμα, και τον εγωισμό και τις φιλοδοξίες. Γιατί άλλη, πιο γερή, κομματική φιλοδοξία, από του να βάζεις τον εαυτό σου ολοκληρωτικά και ανεπιφύλαχτα στην υπηρεσία του ΚΚΕ, για τον κουκουέ δεν υπάρχει. Ο μικροαστός έρχεται σε σύγκρουση με την αδιάλλαχτη αυτή μπολσεβίκικη απαιτητικότητα, χτυπιέται, παραδέρνει, “βασανίζεται” μα, όντας ανίκανος να λύσει τη σύγκρουση αυτή κομματικά, – όπως λόγου χάρη στις περιπτώσεις του Παρτσαλίδη και του Ζωγράφου, – σαν αγωνιστής πέφτει και χαντακώνεται.

Και αν, κάτω απ’ αυτό το φως της μπολσεβίκικης κομματικής απαιτητικότητας, εξετάσουμε το ζήτημα με τις δηλώσεις και τους δηλωσίες, – και δεν υπάρχει άλλος πιο σωστός, άλλος πιο κομματικός τρόπος για να εξετάζεται και αντιμετωπίζεται το ζητημα αυτό, – θα δούμε ότι βασικά, στην κάθε μια ξεχωριστή περίπτωση, και μιλάμε εδώ για τις “τίμιες” περιπτώσεις, πρόκειται για τούτο: ο μικροαστός νίκησε τον αγωνιστή. Δεν άντεξε μπροστά στις δυσκολίες, λύγισε μπρος στη δοκιμασία, έσπασε, συνθηκολόγησε, γονάτισε και πολλές φορές πρόδοσε. Βασικό λάθος και εκφυγή απ’ τα μπολσεβίκικα κομματικά κριτήρια ήταν ότι η καθοδήγηση του κόμματος, στην πρώτη κατοχή, “έλυσε” το ζήτημα αυτό των δηλώσεων και δηλωσιών ενάντια στις απαιτήσεις και τις αρχές της κομματικής ηθικής, λέρωσε και τσαλάκωσε την κομματική ηθική, συγχώρησε το λύγισμα μπροστά στον εχθρό, τη συνθηκολόγηση απέναντί του και πολλές φορές και την προδοσία. Αυτό ήταν ένα θεμελιακό, ασυγχώρητο λάθος, γιατί παραβίαζε την αρχή της αδιαλλαξίας, της ανειρήνευτης πάλης ενάντια στον εχθρό, που μόνο αυτή μπορεί να φέρει στη νίκη. Και καθιέρωσε στο κόμμα την αρχή της συνθηκολόγησης, της υποταγής στον εχθρό, που ανατινάζει αυτά τα ηθικά θεμέλια του αγώνα. Για τον κουκουέ δεν υπάρχει συνθηκολόγηση, υποχώρηση, συμβιβασμός στο ζήτημα του ολοκληρωτικού, μέχρι και τη θυσία της ζωής, δοσίματος στον αγώνα. Το ΚΚΕ έχει χιλιάδες παραδείγματα τέτιων αγωνιστών. Και το πιο τελευταίο και απ’ τα πιο λαμπρά είναι του κουκουέ Μπελογιάννη. Το συγχώριο, η “άφεση αμαρτιών” στους δηλωσίες πρόσβαλε και προσβάλλει τη μνήμη των ηρώων μας. Αυτό, φυσικά, σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει ότι σ’ έναν δηλωσία, που λύγισε, μα δεν έκανε προδοσία, ότι το κίνημα τον διώχνει, τον “αφορίζει” και δεν του δίνει, του αρνιέται τη δυνατότητα μέσα στην πάλη, με την πιο σκληρή δοκιμασία, ν’ αποκαταστήσει την αγωνιστική του τιμή. Οι αποδείξεις, φυσικά, που εδώ θα δίνονται, πρέπει να’ ναι πραγματικά αδιαμφισβήτητα και απόλυτα πειστικές. Πρέπει να ξεκαθαριστεί και τούτο: το κόμμα, όντας απόλυτα ενάντια στη συνθηκολόγηση και στην υποταγή με δήλωση στον εχθρό, χρησιμοποίησε σε ορισμένες περιπτώσεις την αδυναμία αυτή των εχθρών του να κυνηγάν και να ψαρεύουν δηλώσεις, για να κάνει τη δική του δουλιά. Στις περιπτώσεις αυτές δεν πρόκειται για δήλωση.

Πάντως, το ΚΚΕ, οι κουκουέδες, οι λαϊκοί αγωνιστές, οι ήρωές μας κατεξεφτίλισαν τη μηχανή αυτή των δηλώσεων που, τελικά, βοηθώντας στο ξεκαθάρισμα απ’ το κόμμα, της συνθηκολόγησης, λιποταξίας και προδοσίας, στρέφεται ενάντια στους εφευρέτες της, ενάντια στους εχθρούς του λαού. Αυτό αναγκάστηκαν να το αναγνωρίσουν και να το ομολογήσουν οι ίδιοι οι αντίπαλοί μας.

Ο Ν. Ζαχαριάδης για τις αιτίες που επέβαλαν τη 2η μοναρχοφασιστική επίθεση στο Βίτσι (05/06/1949)

Άρθρο με τίτλο: «Στο Βίτσι ο εχθρός δεν θα περάσει!»

Πλησιάζει η επέτειος του Γράμμου. Η εποποιία των 70 μερών που ύστερα απ’ τον ελιγμό μας κατέληξε στην ήττα του μοναρχοφασισμού στο Βίτσι. Στο Βίτσι έχασε ο εχθρός τη μάχη του 1948. Και στο Βίτσι θα θελήσει τώρα να πετύχει εκεί όπου απότυχε πέρυσι.

nz

Όλα τα σημάδια δείχνουν ότι σύντομα ο εχθρός θ’ αρχίσει τη μεγάλη του επίθεση του 1949 στο Βίτσι. Ο εχθρός βιάζεται. Θέλει να’χει στη διάθεσή του πολύ καιρό στο Βίτσι γιατί καταλαβαίνει ότι ο πόλεμος εδώ θα’ναι πολύ σκληρός. Γι’ αυτό σταμάτησε χωρίς αποτέλεσμα τις επιχειρήσεις του στη Ρούμελη και στη Θεσσαλία και τώρα συγκεντρώνει τις κύριες του δυνάμεις προς το Βίτσι. Προς τα δω κινεί τις μεραρχίες του του πεζικού. Προς τα δω τραβά τις πυροβολαρχίες του. Για δω προορίζει τον κύριο όγκο της αεροπορίας του που την ανασυντάσσει τώρα και την εφοδιάζει και με άλλα αεροπλάνα που του’δωσαν οι εγγλέζοι και οι αμερικάνοι. Εδώ φέρνει ξανά τον Τσακαλώτο, εδώ όπου πέρσιε έσπασε τα μούτρα. Και ο αρχιδολοφόνος αυτός, μιλώντας προχτές στη Λάρισα και για να σκεπάσει την καινούργια αποτυχία του στη Ρούμελη – Θεσσαλία έδωσε στους μελλοθάνατους φαντάρους καινούργια αποστολή. Τους κουβαλά πάλι στο Βίτσι για να τους σφάξει.

Η τελική απόφαση για την επίθεση στο Βίτσι πάρθηκε στο τελευταίο κυβερνητικό συντονιστικό συμβούλιο με εισήγηση του Παπάγου ύστερα από πρόταση που του έκανε ο Φον Φλιτ. Ο μοναρχοφασισμός είναι υποχρεωμένος να χτυπήσει το Βίτσι γιατί αλλιώς καταρρέουν όλες οι ελπίδες και τα όνειρά του, χρεωκοπεί και ξεσκεπάζεται. Πάνω από δύο χρόνια, εικοσιπέντε μήνες το Βίτσι είναι λεύτερο και στέκει σαν κόκκαλο στο λαιμό του μοναρχοφασισμού και του κόβει την ανάσα.

Ο μοναρχοφασισμός είναι υποχρεωμένος να χτυπήσει το Βίτσι γιατί αλλιώς βλέπει να πλησιάζει η κατάρρευσή του. Ο εργαζόμενος Λαός σηκώνει κεφάλι. Ύστερα απ’ τις 40 χιλιάδες δημόσιους υπάλληλους και τις 30 χιλιάδες υπάλληλους απ’ τους οργανισμούς δημόσιου δικαίου, τώρα απεργούν οι καπνεργάτες, οι εργάτες στο φωταέριο της Αθήνας και οι υπάλληλοι των υπέγγυων προσόδων. Φουντώνει στη σκλάβα Ελλάδα ο λαϊκός λαίλαπας. Και όσο το Βίτσι θα μένει απόρθητο, τόσο πιο ορμητικά θα κυλά ο λαϊκός χείμαρρος ενάντια στο μοναρχοφασισμό.

Ο μοναρχοφασισμός είναι υποχρεωμένος να χτυπήσει στο Βίτσι γιατί για να συγκρατήσει τους κουρασμένους φαντάρους του τους κοπανά τώρα άλλα παραμύθια. Δεν έμεινε παρά ένα τσουγκάρι, το Βίτσι. Όταν το πάρουμε αυτό θα πάτε στα σπίτια σας.

Ο μοναρχοφασισμός είναι ακόμα υποχρεωμένος να δώσει τη μάχη στο Βίτσι, γιατί αλλιώς ξαίρει ότι το Σεπτέμβρη – Οχτώβρη θα χάσει οριστικά τη μάχη της ειρήνης. Τώρα έπεισε τους αμερικανοάγγλους αφέντες του, που τονε βλέπουν ύποπτα να τρεκλίζει και έτοιμο να καταρρεύσει, ότι πρέπει να περιμένουν και τη θερινή του προσπάθεια, γιατί ελπίζει το Σεπτέμβρη – Οχτώβρη να μπορεί να παρουσιάσει καλλίτερα αποτελέσματα και ν’ αποβλέπει σε περισσότερα.

Έτσι, λοιπόν, έχουν τα πράγματα. Ο μοναρχοφασισμός είναι υποχρεωμένος να ενεργήσει στο Βίτσι. Πώς θα ενεργήσει; Επειδή δεν μπορεί να κινήσει επιθετικά το μεγάλο όγκο των φαντάρων, ετοίμασε δύο Ταξιαρχίες ορεινών καταδρομών από 3 μοίρες στην κάθε μια. Μ’ αυτές, δηλαδή με τις αιφνιδιαστικές κυρίως ενέργειες και παράλληλα με τον όγκο του πυροβολικού και της αεροπορίας του ελπίζει να πετύχει αποτέλεσμα.

Ώστε τα πράγματα είναι καθαρά. Η μεγάλη μάχη θα δοθεί στο Βίτσι. Στο Βίτσι θα κριθεί η μάχη του 1949. Η υπόθεση του πολέμου και της ειρήνης. Όταν ο μοναρχοφασισμός σπάσει τα μούτρα του στο Βίτσι, τώρα που κρατάμε γερά το Γράμμο και με την πρώτη και δεύτερη Μεραρχίες, την 24ης και την 159 Ταξιαρχίες μας στα νώτα του, τότε βασικά θα’χει χάσει και το 1949 το χρόνο που είναι αποφασιστικός και για τον πόλεμο και για την ειρήνη.

Αυτή η αλήθεια πρέπει να γίνει χτήμα σ’ όλο το Λαό μας, στη Λεύτερη και στη σκλάβα Ελλάδα, σ’ όλο το ΔΣΕ, απ’τον τελευταίο μαχητή ως τους ανώτερους διοικητές, στο Βίτσι, στο Γράμμο, στη Θεσσαλία, στη Ρούμελη, Πελοπόννησο, Μακεδονία, Θράκη, Ήπειρο, Νησιά. Και όλοι, δίχως καμμιά εξαίρεση, εργάτες, υπάλληλοι, αγρότες, όλοι οι εργαζόμενοι στις πόλεις και στα χωριά με όλα τα μέσα πρέπει να βοηθήσουμε για να κερδισουμε τη μάχη στο Βίτσι, τη μάχη του 1949. Όλοι οι μαχητές και οι διοικητές του ΔΣΕ, όλοι οι Π.Ε. Πόλεων και Υπαίθρου πρέπει κι αυτοί να κάνουν τ’ αδύνατα δυνατά για να κερδίσουμε τη μάχη στο Βίτσι.

Μα η πρώτη τιμή πέφτει στους υπερασπιστές του Βίτσι, μαχητές, μαχήτριες, πολιτικούς επιτρόπους και διοικητές και σ’ όλο τον πληθυσμό που κι αυτός πολεμά, άνδρες, γυναίκες, παιδιά. Σταθείτε άγρυπνοι, ακλόνητοι, αποφασιστικοί. Μη σταματάτε ούτε λεφτό τον μικροπόλεμο, έτοιμοι πάντα ν’ αντιμετωπίστε την εχθρική επίθεση. Ο αιφνιδιασμός στη Γκλάβατα ας μας γίνει μάθημα.

Πρέπει να ξαίρουμε ότι όταν ματώσουμε και εξαντλήσουμε τους λοκατζήδες, ο απλός φαντάρος δεν θ’ αντέξει στην τρομαχτική αιμορραγία που τον περιμένει. Θα καταρρεύσει. Απ’ την ακλόνητη αποφασιστικότητά μας να συντρίψουμε τον εχθρό εξαρτάται η νίκη.

Το σύνθημά μας είναι:

ΣΤΟ ΒΙΤΣΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!

ΣΤΟ ΒΙΤΣΙ ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΓΟΥ.

ΣΤΟ ΒΙΤΣΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ 1949 ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ!

5/6/1949

Προς τη Νίκη, Καθημερινή εφημερίδα, Χρονιά 1, αρ.φύλ.110, Δευτέρα 6 Ιούνη 1949, σ.1

Τσάρου Μαζουμντάρ: Ήρθε η ώρα να οικοδομήσουμε ένα επαναστατικό κόμμα (Νοέμβρης 1967)

Μεταφράζοντας το παρακάτω κείμενο του ιδρυτικού στελέχους του ΚΚ Ινδίας (Μαρξιστικού – Λενινιστικού), Charu Mazumdar, που μαρτύρησε στα χέρια ανθρώπων του αντιδραστικού ινδικού κράτους, και δημοσιεύοντάς το αυτή την εβδομάδα που στην Ινδία οι επαναστάτες διοργανώνουν, όπως κάθε χρόνο, την “εβδομάδα απόδοσης τιμών στους μάρτυρες” της επανάστασης, το parapoda πραγματεύεται για άλλη μια φορά ένα πολύ επίκαιρο – όπως η μνημονιακή εξαετία έχει αποδείξει – ζήτημα για την Ελλάδα: το ζήτημα της οικοδόμησης ενός επαναστατικού κόμματος στη χώρα μας. Το κείμενο του Mazumdar, αναδεικνύει πολλά σημαντικά στοιχεία τόσο για τη φάση της ρήξης με τις ρεβιζιονιστικές ηγεσίες, όσο και για τη φάση που οι επαναστάτες καταπιάνονται με το δύσκολο έργο της οικοδόμησης νέου κόμματος.

Πρώτα από όλα, αναδεικνύει ο Mazumdar ότι η επιβολή του ρεβιζιονισμού στην πολιτική ενός κομμουνιστικού κόμματος (και συλλογικότητας γενικότερα), έχει επιπτώσεις και στη θέση της χώρας στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Για παράδειγμα, όταν ωραιοποιείς το ρόλο ενός ιμπεριαλιστή μόνο και μόνο για να χτυπήσεις έναν άλλο, π.χ. τον κύριο δυνάστη της χώρας σου, τότε δεν αλλάζεις τη θέση της χώρας σου στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, αλλά αντικειμενικά θες απλώς χαλίφη στη θέση του χαλίφη: δεν στερείς απλώς τη χώρα σου από την ύπαρξη κομμουνιστικού κόμματος, αλλά γίνεσαι κι εσύ λακές του ιμπεριαλισμού. Ή, όπως στην περίπτωση τότε της Ινδίας, όταν δεν βλέπει κανείς τις νέες αντιθέσεις στη διεθνή σκηνή (π.χ. ΗΠΑ-Ρωσία vs. wannabe αποσπώμενων από αυτές περιφερειακές δυνάμεις), αλλά βλέπει μόνο (και απολυτοποιεί) αντιθέσεις τύπου “Δύση vs. Ρωσία”, τότε πάλι υπερασπίζεται αντικειμενικά τον (εμφανιζόμενο ως) λιγότερο ένοχο για εγκλήματα στη χώρα του ιμπεριαλισμό.

Άλλα στοιχεία ενδείξεων ρεβιζιονιστικού εκφυλισμού ηγεσιών κομμουνιστικών συλλογικοτήτων, τα οποία συχνά ξεχνούν οι επαναστάτες που βρίσκονται σε διάφορες συλλογικότητες που αποκαλούνται – ενίοτε, ακόμα και στον τίτλο τους – κομμουνιστικές, είναι: 1) ο αλαζονικός στόμφος και η επαμφοτερίζουσα γλώσσα των ηγεσιών τους, 2) η υπερτίμηση του αντιπάλου παρά την προφανή πολιτική κρίση του (ενίοτε αυτό παίρνει και τη μορφή του “ξενερώματος” των μελών και των αγωνιστών, με τη συστηματική υποτίμηση των δυνάμεων των τελευταίων), 3) η αδιαφορία για τη δημιουργία σχέσεων με τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας και το παράτημά τους σε έναν στείρο ακτιβισμό ή θεωρητική δουλειά, χωρίς δηλαδή τη σύνδεσή των δύο αυτών απαραίτητων για κομμουνιστές χαρακτηριστικών – καθημερινή πάλη και θεωρητική δουλειά – με τον τρίτο “κρίκο”, την άσκηση πολιτικής (προς μεγάλη χαρά της κυβέρνησης που, κατά τα λοιπά, “καταδικάζεται”), 4) ενίοτε η μη ανοιχτή αντίθεση στα μαζικά και επαναστατικά κινήματα.

Από κει και πέρα, υπάρχουν διάφορα ζητήματα για την οικοδόμηση ενός νέου κόμματος. Το ζήτημα του “timing” είναι σημαντικό να εξετάζεται, από δύο σκοπιές. Πρώτον, το ζήτημα της “συνέχειας”. Γιατί αν επί μακρόν γίνεται μια παρατεταμένη δουλειά από το οποιο εκφυλισμένο – χρεοκοπημένο καθοδηγητικό όργανο σε βάρος των μελών, τότε τα μέλη, ακόμα κι αν διακόψουν κάθε σύνδεση με αυτή την Κεντρική Επιτροπή, δεν θα μπορούν άμεσα να ανακάμψουν. Χρειάζεται, επομένως, η σταθερή μελέτη της επαναστατικής ιδεολογίας και ιστορίας, αφού, ένα από τα πολλά κακά που κάνουν οι εκφυλισμένες ηγεσίες στα μέλη είναι η αποϊδεολογικοποίησή τους και το κατέβασμα του θεωρητικού, ιδεολογικού και πολιτικού επιπέδου τους. Δεύτερον, το ζήτημα της “δημοσιοποίησης της διαφωνίας”. Χρειάζεται η ανάπτυξη δεσμών με τις μάζες, όχι μόνο τις αγωνιζόμενες: γιατί μία τακτική των ρεβιζιονιστικών ηγεσιών, προκειμένου να καλύψουν τα ίχνη τους, είναι να απομονώνουν τους αγωνιστές από τις μάζες και μετά, ακόμα κι αν αυτοί διακόψουν μαζικά τη σύνδεσή τους με αυτές τις ηγεσίες, να μην έχουν μεταξύ τους αγωνιστικούς δεσμούς, αλλά μόνο… κοινές αναμνήσεις αγώνων, να μην είναι στην πράξη σύντροφοι. Επίσης, χρειάζεται η επαναστατική ιδεολογία και γραμμή να διαδίδεται και στα μέλη και συμπαθούντες του παλαιού κόμματος, αλλά και στις πλατιές μάζες, αφού η ύπαρξη επιρροής σε αυτές μπορεί να επηρεάσει μέλη και συμπαθούντες, να είναι μεγαλύτερη η επιρροή των πλατιών μαζών σε αυτούς από ό,τι η επιρροή των εκφυλισμένων καθοδηγήσεων. Χρειάζεται, δηλαδή, να κινηθούν στο ανοιχτό πεδίο της κοινωνίας. Γιατί μόνο όταν «παίζει» κανείς στο ανοιχτό πεδίο της κοινωνίας είναι που μπορεί να νικήσει τους εκφυλισμένους, όχι χρησιμοποιώντας τα δικά τους μέσα, «παίζοντας» στο δικό τους πεδίο, και μικραίνοντας τον αγώνα ενάντια στον εκφυλισμό σε έναν αγώνα εντός ενός μικρόκοσμου (ηγεσίες-διαφωνούντες-μέλη και συμπαθούντες).

Τέλος, και επειδή η επιβολή του ρεβιζιονισμού σε κομμουνιστικά κόμματα και οργανώσεις πάντοτε συνοδεύτηκε από την καταστρατήγηση όλων των αρχών που συμπυκνώνονται στη διαλεκτική έκφραση “δημοκρατικός συγκεντρωτισμός”, ώστε τα μέλη – θύματα των εκφυλισμένων καθοδηγήσεων, όταν το συνειδητοποιούν, συν τοις άλλοις, να αναπτύσσουν έναν αντι-οργανωτισμό, να σιχαίνονται συνολικά την έννοια “οργάνωση”, και να ιδιωτεύουν (ακριβώς για να μην ανοίξει ρουθούνι κανενός εκφυλισμένου), είναι ανάγκη στη νέα κομμουνιστική συλλογικότητα να αποκαθίστανται οι αρχές αυτές. Ο Mazumdar αναφέρεται χαρακτηριστικά σε αυτές και, συνεπώς, χρειάζεται εδώ να σημειωθεί μόνο ότι η εσωκομματική ζωή και διάρθρωση του κόμματος δεν είναι εσωτερικό ζήτημα, αλλά, άρρητα, είναι και η πρόταση της συλλογικότητας για τη συγκρότηση της κοινωνίας. Έτσι, όσο καλή “γραμμή” και να έχει αυτή, όταν δεν διέπεται από τις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, ποτέ δεν θα γίνει ελκυστική στις μάζες (παρά μόνο, στην καλύτερη, για παροχή ψήφου, όπου θα αναπαράξει δηλαδή το μοντέλο πολίτη-ψηφοφόρου και όχι οικοδόμου μιας νέας κοινωνίας).

***

Η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας (Μαρξιστικού) υιοθέτησε μια πολιτική γραμμή που είναι βασικά αντεπαναστατική, αντιτίθεται στη Σκέψη Μαο Τσε Τουνγκ και το Μαρξισμό – Λενινισμό και βασίζεται στην ιδεολογία της ταξικής συνεργασίας και του ρεβιζιονισμού. Στη συνεδρίασή της στο Μαντουράι, η Κ.Ε. προέβη σε μια δήλωση υπέρ της ειρηνικής μετάβασης στο σοσιαλισμό και επέλεξε το δρόμο της προόδου της χώρας μέσα από την κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Παρά τις διάφορες πομπώδεις εκφράσεις στις διεθνείς ιδεολογικές διαμάχες, στην πραγματικότητα, έχει απορρίψει τις ιδεολογικές θέσες του μεγάλου κινέζικου Κόμματος και της Σκέψης του Προέδρου Μαο. Ενώ σιωπά για την αναβίωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση, απέρριψε ευθέως τα όσα διατυπώνει ο σύντροφος Στάλιν στο τελευταίο κείμενό του, τα “Οικονομικά Προβλήματα του Σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ”, και ταυτόχρονα αντιτάχθηκε στη γραμμή του μεγάλου κινεζικού Κόμματος, με το να δηλώνει ανοιχτά ότι η Σοβιετική Ένωση είναι ακόμα μέλος του σοσιαλιστικού στρατοπέδου. Όλα αυτά υποδηλώνουν ότι παρέχει υποστήριξη στη ρεβιζιονιστική Σοβιετική πολιτική για το ζήτημα του Βιετνάμ, στα διεθνή ζητήματα, ανακαλύπτει έναν προοδευτικό ρόλο στις σοβιετικές εμπορικές σχέσεις και οικονομική βοήθεια, και τις χαιρετίζει. Στο ζήτημα των αγροτικών αγώνων, η Κ.Ε. έχει υιοθετήσει, χωρίς κανένα πρόσχημα, τη μενσεβίκικη πολιτική γραμμή και κατέληξε να αντιτίθεται στην πάλη των αγροτών.

Φυσικά, η συνεδρίαση της Κ.Ε. στο Μαντουράι έριξε το κόμμα στο επίπεδο ενός ρεβιζιονιστικού αστικού κόμματος. Επομένως, στους πραγματικούς Μαρξιστές – Λενινιστές δεν απομένει άλλη εναλλακτική από το να αντιταχθούν σε αυτή την πολιτική. Τώρα που η Απόφαση του Μαντουράι έχει υιοθετηθεί, είναι προφανές ότι η Κεντρική Επιτροπή δεν είναι μια επαναστατική Επιτροπή. Συνεπώς, είναι επαναστατικό καθήκον κάθε Μαρξιστή – Λενινιστή να κηρύξει πόλεμο ενάντια σε αυτή την Κεντρική Επιτροπή. Απώτερος στόχος του αλαζονικού στόμφου ο οποίος διέπει όλη την Απόφαση της Κ.Ε. δεν είναι άλλος από το να εξαπατήσει το επαναστατικό τμήμα του κόμματος και, περαιτέρω, να δράσει κρυφά ως ανδρείκελο των συμφερόντων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, του σοβιετικού ρεβιζιονισμού και των ινδικών αντιδραστικών δυνάμεων.

Ο μόνος σκοπός που οι Μαρξιστές – Λενινιστές έχουν πίσω από όλες τις ιδεολογικές συζητήσεις είναι πώς να εφαρμόσουν την ιδεολογία στις αντικειμενικές συνθήκες που υπάρχουν στις χώρες τους. Μια αφηρημένη συζήτηση ιδεολογικών ζητημάτων αυτή καθ’εαυτή δεν έχει καμία επαναστατική σημασία, γιατί η αλήθειά της επιβεβαιώνεται μέσω της εφαρμογής της σε συγκεκριμένο πλαίσιο. Η Κ.Ε. συζήτησε τα διεθνή ιδεολογικά ζητήματα ως αφηρημένες έννοιες και αυτό που έκανε συγκεκριμένα, αναφορικά με αυτό, ήταν στην πραγματικότητα να ανακηρύξει το σοβιετικό τύπο ρεβιζιονισμού ως το μόνο δρόμο για την Ινδία και, συνεπώς, να δηλώσει την αντίθεσή της στο μεγάλο κόμμα της Κίνας.

Η αστική αντίληψή της αποκαλύπτεται στο ζήτημα των πυρηνικών εξοπλισμών. Δεν εξήγησε τον πραγματικό χαρακτήρα του κοινού πυρηνικού μονοπωλίου από την Αμερική και τη Ρωσία, αλλά μόνο πέταξε κάτι που έχει την όψη μιας κριτικής, όπως το παρακάτω: “Γιατί η Σοβιετική Ένωση δεν αντάλλαξε με την Κίνα το μυστικό της πυρηνικής επιστήμης”. Το πυρηνικό όπλο χρησιμοποιείται σήερα ως το πιο τρομερό όπλο στην πάλη για εξουσία στη διεθνή αρένα. Υπ’ αυτές τις περιστάσεις, η συνεργασία μεταξύ Αμερικής και Ρωσίας μετατρέπεται, στην πραγματικότητα, σε συνεργασία για παγκόσμια κυριαρχία. Αυτή η προφανής αλήθεια καλύφτηκε από δικολαβίες. Η Κ.Ε. αγνόησε την πιθανότητα μιας ανταλλαγής πυρηνικών μυστικών ανάμεσα στην Αμερική και τη Ρωσία και, επομένως, δεν φτάνει στο λογικό συμπέρασμα στο οποίο μπορεί να καταλήξει κανείς από αυτό. Ο μόνος λόγος είναι ότι θεωρεί ότι η διεθνής ιδεολογική διαπάλη είναι μια σύγκρουση αστικών συμφερόντων που διεξάγεται ανάμεσα σε αστικές χώρες και, επομένως, δεν κατανοεί την πραγματική της σημασία. Δηλαδή, αρνείται να δει ότι η πάλη αυτή είναι, στην πραγματικότητα, ένας αγώνας για τη διατήρηση της καθαρότητας του Μαρξισμού – Λενινισμού – ένας αγώνας μεταξύ επαναστατικής και αντεπαναστατικής ιδεολογίας.

Αρνούμενη να αναφερθεί στον αντιδραστικό χαρακτήρα της ινδικής κυβέρνησης και επισημαίνοντας ότι “το κόμμα του Κογκρέσου διατηρεί ακόμα σημαντική πολιτική επιρροή στο λαό”, προσπαθεί να καλλωπίσει την αντιδραστική ινδική κυβέρνηση στα μάτια του λαού. Σιωπώντας για τη μαζική εξέγερση σε όλη τη χώρα, αρνήθηκε να ηγηθεί αυτών των μαζικών κινημάτων και, με την πολιτική του να συνεχίζει να συμμετέχει στις κυβερνήσεις του Ενιαίου Μετώπου, έμμεσα υποστήριξε κάθε βήμα προς την καταστολή των μαζικών κινημάτων και δικαιολόγησε αυτές τις αντιλαϊκές ενέργειες. Χωρίς να κάνει την παραμικρή απόπειρα του ταξικού χαρακτήρα των διαφόρων συμμετεχόντων στις κυβερνήσεις του Ενιαίου Μετώπου, αδίστακτα έδωσε την κατεύθυνση ότι θα κερδηθούν τα διάφορα συμμετέχοντα κόμματα υπέρ του προγράμματος του Κομμουνιστικού Κόμματος δια της πειθούς. Αν αυτό δεν είναι ωμός Γκαντισμός, τότε τι άλλο είναι; Λέξεις και φράσεις όπως τάξη, ταξικά συμφέροντα, ταξική πάλη κλπ δεν έχουν θέση στην ανάλυση της Κεντρικής Επιτροπής. Δηλαδή, με την απόρριψη της μαρξιστικής σκοπιάς και με την σκόρπια χρήση λίγων μαρξιστικών όρων, η Κ.Ε. έχει, στην πραγματικότητα, απορρίψει ολόκληρο το Μαρξισμό – Λενινισμό.

Με το να μεγαλοποιεί το ότι το Κογκρέσο ακόμα έχει μαζική βάση, η Κ.Ε. προσπαθεί να μεγαλοποιήσει την ισχύ των αντιδραστικών δυνάμεων. Καλύπτει το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η οικονομική κρίση αυτής της κυβέρνησης μετατρέπεται σε πολιτική κρίση, μέσα από τις μαζικές αναταραχές και, έτσι, υποεκτιμά την ισχύ του λαού. Όταν η αδυναμία της αντιδραστικής κυβέρνησης του Κογκρέσου αποκαλύπτεται ξεκάθαρα και στον πιο απλό άνθρωπο, η Κ.Ε. βάζει τα δυνατά της για να ηρεμήσει το λαό, μεγαλοποιώντας πέρα από κάθε όριο τη δύναμη της κυβέρνησης. Αυτή η ωμή ψηφοθηρία υπέρ της αντιδραστικής κυβέρνησης θα έκανε ακόμα και το Κογκρέσο να ντρέπεται. Ακόμα και όταν ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και ο σοβιετικός ρεβιζιονισμός, παρότι έχουν δώσει όση βοήθεια μπορούν, δεν καταφέρνουν να ανανεώσουν τη λαϊκή εμπιστοσύνη προς την κυβέρνηση, η Κ.Ε., σαν ένας πειθήνιος λακές, προστρέχει προς υπεράσπιση αυτής της αντιδραστικής κυβέρνησης. Η Κ.Ε., έτσι, έχει αποδειχθεί ότι είναι ένας σύμμαχος και φίλος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, του σοβιετικού ρεβιζιονισμού και της ινδικής αντιδραστικής κυβέρνησης.

Η Κ.Ε. προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν αναγνωρίζει την ηγεσία κανενός άλλου κόμματος. Η αστική τάξη πάντοτε έλεγε ότι τα Κομμουνιστικά Κόμματα ακολουθούν πιστά τη γραμμή του σοβιετικού κόμματος. Η Κ.Ε. προσπαθεί να αντιδράσει στην αστική αυτή προπαγάνδα δηλώνοντας ότι δεν αποδέχεται κανενός κόμματος τις ντιρεκτίβες και αναλύσεις. Εμείς οι κομμουνιστές πιστεύουμε σε ένα ενιαίο επιστημονικό δόγμα, γνωστό ως Μαρξισμό – Λενινισμό, Σκέψη Μαο Τσε Τουνγκ. Αν αναγνωρίζουμε την αλήθεια μιας επιστήμης, οφείλουμε απαραίτητα να αναγνωρίσουμε το κύρος όσων την ανέπτυξαν. Όσοι επιθυμούσαν να είναι Μαρξιστές χωρίς να είναι οπαδοί του Λένιν, ρίχτηκαν τελικά στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας. Η Σκέψη Μαο Τσε Τουνγκ είναι σήμερα η ανώτατη μορφή Μαρξισμού – Λενινισμού και όσοι αντιτίθενται σε αυτόν τον διεθνή πυλώνα του μαρξισμού είναι καταδικασμένοι να προσφύγουν στην αγκαλιά του ιμπεριαλισμού.

Η Ινδία είναι μια μισοαποικιακή, μισοφεουδαρχική χώρα. Επομένως, η κύρια δύναμη που μπορεί να αλλάξει την αποικιακή κατάσταση της χώρας είναι η αγροτιά και ο αντιφεουδαρχικός της αγώνας. Καμία αλλαγή δεν είναι εφικτή σε αυτή τη χώρα χωρίς την αγροτική επανάσταση. Και είναι η αγροτική επανάσταση που αποδεικνύεται ότι είναι ο μοναδικός δρόμος προς την απελευθέρωση αυτής της χώρας. Η Κ.Ε. όχι μόνο σιωπά για το ζήτημα αυτό της αγροτικής επανάστασης, αλλά με αποφασιστικότητα αντιτίθεται στους επαναστατικούς αγώνες της αγροτιάς οποτεδήποτε αυτή προσφεύγει σε αυτή. Τι έντονο μίσος για τους ένοπλους αγρότες επαναστάτες του Ναξαλμπάρι, τι χαρά για τις προσωρινές επιτυχίες της κατασταλτικής πολιτικής της αντιδραστικής κυβέρνησης του Ενιαίου Μετώπου εκφράζουν οι δηλώσεις του εκπροσώπου Τύπου της Κ.Ε.! Όπως ταιριάζει σε έναν πιστό πράκτορα της αστικής τάξης, επιμένουν σε μια προϋπόθεση: πρέπει να λάβουν την εγγύηση της επιτυχίας πριν δεήσουν και παρέχουν την υποστήριξή τους στον αγώνα!

Σήμερα, είναι καθήκον καθενός και καθεμιάς από τους Μαρξιστές – Λενινιστές να εκδιώξουν την Κ.Ε. από το επαναστατικό μέτωπο. Αυτό από μόνο του μπορεί να απελευθερώσει ένα χείμαρρο στα κινήματα και να ανοίξει το δρόμο προς την τελική νίκη. Όχι μόνο δεν συμμετέχει δραστήρια, αλλά αυτή η ρεβιζιονιστική αντιδραστική Κ.Ε. είναι εχθρός κάθε είδους αντιιμπεριαλιστικού, αντιαποικιακού αγώνα. Μόνο με τη διακοπή κάθε δεσμού με αυτή την Κ.Ε. και την μοχθηρή της ιδεολογία μπορεί ένα να δημιουργηθεί και να αναπτυχθεί ένα επαναστατικό κόμμα. Η συντριβή αυτής της αστικής ιδεολογίας είναι η μόνη εγγύηση για την ανάπτυξη της επαναστατικής ιδεολογίας. Χωρίς το ξερίζωμα αυτής της αντιδραστικής ιδεολογίας, η ινδική επανάσταση δεν μπορεί να προχωρήσει ούτε βήμα. Επομένως, για κάθε πραγματικό επαναστάτη που βρίσκεται στο κόμμα, η υποταγή σε αυτό το πολιτικό κέντρο μπορεί να σημαίνει μόνο αποδοχή της αστικής τάξης. Επομένως, η βασική προϋπόθεση, χωρίς την οποία είναι αδύνατο να δημιουργηθεί ένα επαναστατικό κόμμα, είναι η αμφισβήτηση αυτού του κέντρου που αποτελεί αυτή η Κ.Ε..

Το πρώτο καθήκον για την οικοδόμηση ενός επαναστατικού κόμματος είναι η προπαγάνδιση και διάδοση της επαναστατικής ιδεολογίας, δηλαδή, η προπαγάνδιση και διάδοση της Σκέψης Μαο Τσε Τουνγκ. Ο μόνος δρόμος για τη λαϊκή δημοκρατική επανάσταση είναι η οικοδόμηση επαναστατικών βάσεων στις αγροτικές περιοχές, μέσα από μια αγροτική επανάσταση η οποία θα είναι υπό προλεταριακή ηγεσία, και ακολούθως η περικύκλωση των αστικών κέντρων με την επέκταση αυτών των επαναστατικών βάσεων· η οργάνωση λαϊκών απελευθερωτικών δυνάμεων από τις τάξεις των αγροτικών αντάρτικων δυνάμεων και η ολοκλήρωση της επανάστασης με νίκη μέσα από την κατάληψη των πόλεων, δηλαδή, η θέση της τακτικής του λαϊκού πολέμου σε εφαρμογή, όπως διατυπώθηκε από τον Πρόεδρο Μαο. Αυτή είναι η μόνη σωστή Μαρξιστική – Λενινιστική γραμμή για την απελευθέρωση της Ινδίας. Μία ζωντανή καμπάνια υπέρ αυτής της γραμμής πρόκειται να ξεκινήσει όχι μόνο στα μέλη και τους συμπαθούντες το κόμμα, αλλά στις πλατιές μάζες. Μόνο έτσι μπορούν οι επαναστατικές αγώνες και ένα επαναστατικό κόμμα να δημιουργηθούν και να αναπτυχθούν. Μόνο προπαγανδίζοντας αυτή τη μαζική γραμμή μπρούμε να κάνουμε το λαό να συνειδητοποιήσει την απατηλότητα των αστικών αντιδραστικών κειμένων της Κ.Ε. και να ξεπεράσει την επιρροή που έχει στις αγωνιζόμενες μάζες αυτή η αντιδραστική ηγεσία. Ο Πρόεδρος Μαο μάς διδάσκει ότι πρέπει ασταμάτητα να προπαγανδίζουμε αυτή τη μαζική γραμμή σε όλα τα μέτωπα. Αυτό το δίδαγμα έχει ιδιαίτερη σημασία για την Ινδία. Το ότι μεγάλος αριθμός επαναστατών εργατών βρίσκονται στο κόμμα είναι αλήθεια, όμως επίσης αλήθεια είναι ότι το κόμμα επί πολύ καιρό τώρα έχει ριχτεί στo δρόμο του ρεβιζιονισμού και στο αστικό μοντέλο δραστηριοτήτων. Ως αποτέλεσμα, ενυπάρχουν μεταξύ των επαναστατών κομματικών εργατών παλιές ρεβιζιονιστικές συνήθειες, οι οποίες έχουν τη μορφή της τάσης του οικονομισμού σε κάθε πεδίο, στον χαρακτηριστικό όταν υπάρχει οικονομισμός τρόπο λειτουργίας και στις εκδηλώσεις μαχητικού οικονομισμού. Η εμπειρία στην περιοχή μας έχει δείξει πως, παρά την αποδοχή της επαναστατικής ιδεολογίας, τα παλιά κομματικά στελέχη στο αγροτικό μέτωπο ή στα εργατικά συνδικάτα διστάζουν να την προπαγανδίσουν στις μάζες και πώς, αντιμέτωπα με τον επαναστατικό αγώνα, πανικοβάλλονται, χάνουν κάθε εμπιστοσύνη στις μάζες και, σε πολλές περιπτώσεις, επιλέγουν το δρόμο της ανοιχτής αντίθεσης. Αυτό δεν λαμβάνει σε όλες τις περιπτώσεις τη μορφή της ανοιχτής αντίθεσης, αλλά αντανακλάται στην έλλειψη εμπιστοσύνης τους στη δύναμη του λαού και στην υπερτίμηση της δύναμης του εχθρού. Οι βλαπτικές επιπτώσεις των ενεργειών αυτών των κομματικών εργατών μπορούν αποτελεσματικά να ξεπεραστούν υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει σταθερά μια καμπάνια υπέρ αυτής της μαζικής γραμμής στο μεγαλύτερο τμήμα των αγωνιζόμενων μαζών που είναι γύρω από αυτά τα στελέχη. Σε τέτοιες περιπτώσεις, αυτοί οι εργάτες που έχουν μέσα τους μια αληθινή επαναστατική παρόρμηση μπορούν να ξεπεράσουν τις αδυναμίες τους.

Θα αντιμετωπίσουμε μια τετοια κατάσταση όπου σε κάθε περιοχή, γιατί τα κομματικά μέλη ασπάζονται πολλές ρεβιζιονιστικές ιδέες, καθώς έχουν επί μακρόν συνηθίσει στο ρεβιζιονιστικό τρόπο λειτουργίας. Δεν μπορούν να τις ξεπεράσουν σε μια ή δύο ημέρες· μόνο η συνεχής επαναστατική πρακτική μπορεί να τους φέρει σε θέση για να πετύχουν κάτι τέτοιο. Η καμπάνια υπέρ αυτής της μαζικής γραμμής του κόμματός μας θα φέρει στις τάξεις του κόμματος νέα επαναστατικά στελέχη από τις πλατιές εξωκομματικές επαναστατικές μάζες. Αυτά τα στελέχη, με τη σφριγηλή επαναστατική τους συνείδηση, θα εξαλείψουν την αδράνεια που διέπει το κόμμα και θα του προσδώσουν νέα επαναστατική ενέργεια.

Είναι μόνο μέσω παρατεταμένων και σκληρών αγώνων που η επανάσταση στην Ινδία μπορεί να ολοκληρωθεί επιτυχώς, καθώς αυτή η τεράστια χώρα των 500 εκατομμυρίων πληθυσμού συμβαίνει να είναι μία ισχυρή βάση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και στυλοβάτης του σοβιετικού ρεβιζιονισμού. Επομένως, με τη νικηφόρα ολοκλήρωση της επανάστασης στην Ινδία, το τέλος του ιμπεριαλισμού και του σοβιετικού ρεβιζιονισμού θα έρθει πιο γρήγορα. Επομένως, δεν είναι καθόλου παράξενο ή αφύσικο το ότι προστρέχουν στο να αντιταχθούν στην επανάσταση την Ινδία, το προπύργιο της παγκόσμιας αντίδρασης. Σε μια τέτοια κατάσταση, το να σκέφτεται κανείς ότι η νίκη θα είναι εύκολη δεν μπορεί παρά να αποτελεί μόνο μια ευχή. Παρ’ όλα αυτά, η νίκη μας είναι βέβαιη, καθώς αυτή η χώρα καλύπτει μια τετάστια περιοχή με έναν πληθυσμό 500 εκατομμυρίων. Επομένως, όλη η ισχύς των ιμπεριαλιστών και των ρεβιζιονιστών θα σταθεί ανίκανη να ανακόψει το κύμα της επανάστασης σε αυτή τη χώρα.

Όμως η επανάσταση δεν μπορεί ποτέ να επιτύχει χωρίς ένα επαναστατικό κόμμα, ένα κόμμα που σταθερά να έχει προσχωρήσει στη Σκέψη του Προέδρου Μαο Τσε Τουνγκ, ένα κόμμα που να αποτελείται από εκατομμύρια εργάτες, αγρότες και μεσοαστική νεολαία που να διέπονται από πνεύμα αυτοθυσίας· ένα κόμμα που να διασφαλίζει πλήρως το εσωκομματικό δημοκρατικό δικαίωμα στην κριτική και την αυτοκριτική, και του οποίου τα μέλη ελεύθερα και εθελοντικά να πειθαρχούν· ένα κόμμα που να επιτρέπει στα μέλη του να δρουν όχι μόνο κάτω από εντολές από τα πάνω, αλλά και τα οποία θα κρίνουν με πλήρη ελευθερία κάθε οδηγία και που θα αμφισβητούν ακόμα εσφαλμένες οδηγίες προς το συμφέρον της επανάστασης· ένα κόμμα που θα διασφαλίζει εθελοντικό καταμερισμό εργασίας σε κάθε μέλος το οποιο αποδίδει ίση σημασία σε όλων των ειδών τις δουλειές, από τα πάνω ως τα κάτω· το κόμμα του οποίου τα μέλη θα κάνουν πράξη τις ιδέες του Μαρξισμού – Λενινισμού στην καθημερινή τους ζωή και τα οποία, κάνοντας πράξη τις ιδέες αυτές τα ίδια, θα εμπνέουν τις μάζες να κάνουν μεγαλύτερες θυσίες και να αναλαμβάνουν μεγαλύτερη πρωτοβουλία στις επαναστατικές τους δραστηριότητες· το κόμμα, του οποίου τα μέλη ποτέ και σε καμία περίσταση δεν θα απελπίζονται και δεν θα δειλιάζουν σε καμία δύσκολη κατάσταση, αλλά θα κινούνται αποφασιστικά για να την υπερβούν. Μόνο ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να οικοδομήσει ένα ενιαίο μέτωπο του λαού από διαφορετικές τάξεις, οι οποίες έχουν διαφορετικές αντιλήψεις για αυτή τη χώρα. Μόνο ένα τέτοιο επαναστατικό κόμμα σαν και το παραπάνω μπορεί να ηγηθεί της ινδικής επανάσταση και να την ολοκληρώσει με επιτυχία.

Τα μεγάλα ιδανικά που ο Πρόεδρος Μαο Τσε Τουνγκ θέτει ενώπιον όλων των Μαρξιστών – Λενινιστών είναι βέβαιο ότι θα πραγματοποιηθούν. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μια νέα δημοκρατική Ινδία και αυτή η νέα δημοκρατική Ινδία θα βαδίσει αποφασιστικά προς το σοσιαλισμό.

Περιοδικό Liberation, όργανο της Πανινδικής Συντονιστικής Επιτροπής Κομμουνιστών Επαναστατών και μετέπειτα, από τον Απρίλη του 1969, μηνιαίο κεντρικό όργανο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας (Μαρξιστικού – Λενινιστικού), τ.1., Νοέμβρης 1967, σ.σ. 62-69.

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.