Τσάρου Μαζουμντάρ: Η Ινδική Λαϊκοδημοκρατική Επανάσταση (16/05/1968)

50 χρόνια συμπληρώνονται αυτές τις μέρες από την εξέγερση του Ναξαλμπάρι στην Ινδία. Και είναι αναμφίβολο ότι μία νίκη του ένοπλου αγώνα που διεξάγει σήμερα ο ουσιαστικός κληρονόμος και συνεχιστής του στην Ινδία, το ΚΚ Ινδίας (Μαοϊκό), θα κλονίσει συθέμελα τον ιμπεριαλισμό. Οι λόγοι είναι προφανείς: σε διεθνές επίπεδο, η Ινδία είναι η χώρα που και ΗΠΑ και Ρωσία χρησιμοποιούν ενάντια στην Κίνα και γενικά την απελευθέρωση του τρίτου κόσμου από τον ιμπεριαλισμό. Όμως, η διεθνής διάσταση μίας νίκης στην Ινδία δεν έχει μόνο “διακρατική” πτυχή, αλλά και κοινωνική: η Ινδία, με τη συνθετότητά της, είναι μία χώρα – εικόνα από το μέλλον, με ταυτόχρονη παρουσία στον ίδιο χώρο διαφόρων μορφών οικονομίας, πολιτισμών, κοινωνικών σχέσεων.

Λόγω, όμως, και της σημασίας μιας πιθανής νίκης σε μια τέτοια χώρα, ο ιμπεριαλισμός έχει ρίξει τα πιο βαριά όπλα του σε αυτή τη χώρα, πρωτίστως τα ιδεολογικά: δεν είναι τυχαίο ότι στη χώρα αυτή, ως και “Κομμουνιστικά Κόμματα” έχουν επιστρατευτεί ήδη από τη δεκαετία του ‘60 για την υλοποίηση νεοφιλελεύθερων και γενικότερα αντιλαϊκών πολιτικών, ξεπερνώντας παρασάγγας την όποια ελληνική περίπτωση για την οποία “υπερηφανευόμαστε”. Ακόμα και όσα κόμματα φέρουν τον τίτλο “μ-λ” στην Ινδία έχουν ατονήσει, έχει και σε αυτά από δεκαετίες παρεισφρύσει ο ρεβιζιονισμός. Στην Ινδία, άλλωστε, περισσότερο από αλλού, τα λόγια δεν αρκούν ούτε για να περνάει κανείς τον ελεύθερό του χρόνο.

Με αφορμή, λοιπόν, αυτή τη σημαντική επέτειο, παρατίθεται παρακάτω ένα ακόμα κείμενο του Τσάρου Μαζουμντάρ, επικεφαλής του συνεπούς αντιρεβιζιονιστικού κομμουνιστικού κινήματος της Ινδίας για τη σημασία αλλά και τις προϋποθέσεις της νίκης της ινδικής επανάστασης. H σημασία της, όπως αναφέρεται στο άρθρο διατηρεί την επικαιρότητά της. Όμως και πολλές από τις προϋποθέσεις της, και ειδικά όσον αφορά το σκέλος της δημιουργίας κομμουνιστικού κόμματος, αν εξαιρέσει κανείς όσες έχουν να κάνουν με τις συγκεκριμένες συνθήκες της Ινδίας, έχουν εφαρμογή, και μάλιστα σε διεθνές επίπεδο.

***

Η νίκη της Λαϊκοδημοκρατικής Επανάστασης σε αυτή τη χώρα των 500 εκατομμυρίων ανθρώπων θα οδηγήσει στην αναπόφευκτη κατάρρευση του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού και ρεβιζιονισμού.

Η Λαϊκοδημοκρατική Επανάσταση σε αυτή τη χώρα μπορεί να είναι νικηφόρα μόνο ευρισκόμενη σε αντίθεση με όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του κόσμου. Συγκεκριμένα, θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, τον ηγέτη του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ δεν έχει μόνο υιοθετήσει όλες τις επιθετικές ιδιότητες της προπολεμικής Γερμανίας, Ιταλίας και Ιαπωνίας, αλλά τις έχει περαιτέρω αναπτύξει, σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό. Έχει επεκτείνει τις επιθετικές δραστηριότητές του σε όλες τις γωνιές της υφηλίου και έχει εγκλωβίσει την Ινδία στα νεοαποικιακά του δεσμά. Ο βιετναμέζικος λαός βρίσκεται στην πρωτοπορία του αγώνα ενάντια σε αυτό τον επιθετικό ιμπεριαλισμό, ο οποίος διεξάγεται στις χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Η νίκη της ινδικής επανάστασης θα καταστρέψει αυτό το ιμπεριαλιστικό τέρας.

Η Λαϊκοδημοκρατική Επανάσταση σε αυτή τη χώρα θα πρέπει να νικήσει ενεργά αντιτιθέμενη και στη Σοβιετική Ένωση – τη χώρα της μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Κι αυτό γιατί οι σημερινοί ηγέτες του σοβιετικού κόμματος, κράτους και στρατού έχουν υιοθετήσει μια ρεβιζιονιστική γραμμή και εγκαθιδρύσει αστική δικτατορία στη χώρα τους. Συνωμοτώντας με τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, έχουν επεκτείνει την εκμετάλλευσή τους και εγκαθιδρύσει την κυριαρχία τους σε διάφορες χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Στην Ινδία, οι σοβιετικοί ηγέτες έχουν γίνει ο πραγματευτής του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ παρά το ότι επιδεικνύουν το όνομα του μεγάλου Λένιν. Με τη βοήθεια των ανδρείκελών τους (την κλίκα του Ντάνγκε και τη νεορεβιζιονιστική κλίκα), τα οποία τρέφονται από αυτούς, οι σοβιετικοί ηγέτες μετατρέπουν την Ινδία σε ένα πεδίο απεριόριστης εκμετάλλευσης από αυτούς και εξαπατούν τις μαχόμενες μάζες, αποδεικνύοντας έτσι ότι είναι τα μαντρόσκυλα του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και φίλοι των ινδών αντιδραστικών. Η νίκη της Ινδικής Επανάστασης όχι μόνο θα θάψει το σοβιετικό ρεβιζιονισμό και τους ινδούς λακέδες τους στο έδαφος της Ινδίας, αλλά επίσης θα εξασφαλίσει και το θάνατό του σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η Λαϊκοδημοκρατική Επανάσταση στη χώρα μας μπορεί να νικήσει μόνο στη βάση της σκέψης του Προέδρου Μάο. Ο βαθμός στον οποίο κάποιος αφομοιώνει και εφαρμόζει τη σκέψη του Προέδρου θα καθορίσει αν είναι ή δεν είναι επαναστάτης. Επιπροσθέτως, ο βαθμός του επαναστατικού ξεσηκωμού θα εξαρτηθεί από το πόσο πλατιά διαδίδουμε και προπαγανδίζουμε τη σκέψη του Προέδρου στους αγρότες και τους εργάτες. Κι αυτό γιατί η σκέψη του Προέδρου δεν είναι απλώς ο Μαρξισμός – Λενινισμός της σημερινής εποχής, αλλά και γιατί ο Πρόεδρος έχει προωθήσει τον ίδιο το Μαρξισμό – Λενινισμό σε ένα εντελός νέο στάδιο. Να γιατί η σημερινή εποχή έχει γίνει η εποχή της σκέψης του Προέδρου.

Η Λαϊκοδημοκρατική Επανάσταση στην Ινδία θα πρέπει να στραφεί ενάντια στη γραφειοκρατική και κομπραδόρικη αστική τάξη στη χώρα και ενάντια στη φεουδαρχική εκμετάλλευση στις αχανείς αγροτικές περιοχές. Επειδή τα 400 εκατομμύρια από το συνολικό πληθυσμό των 500 εκατομμυρίων ζούν στις αγροτικές περιοχές της χώρας μας και επειδή ακόμα και σήμερα η φεουδαρχική εκμετάλλευση συνεχίζει να αποτελεί την κύρια μορφή εκμετάλλευσης, η αντίθεση ανάμεσα στους αγρότες και τους γαιοκτήμονες στην επαρχία συνεχίζει ακόμα και σήμερα να αποτελεί την κύρια αντίθεση. Αυτη η αντίθεση μπορεί να επιλυθεί στην επαρχία μόνο με την εγκαθίδρυση απελευθερωμένων ζωνών από τις υπό την ηγεσία της εργατικής τάξης αγροτικές ένοπλες δυνάμεις. Αυτό είναι το μεγαλύτερο και σημαντικότερο καθήκον που έχουμε σήμερα, γιατί η Ινδία επί του παρόντος περνά μια περίοδο επαναστατικού ξεσηκωμού και αυτός ο δρόμος, ο οποίος έχει υποδειχθεί από τον Πρόεδρο, όλο και περισσότερο γίνεται αποδεκτός από ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό αγροτών και επαναστατικών μαζών.

Η επανάστασή μας πρέπει να στραφεί ενάντια στην κυβέρνηση του (Κόμματος του Ινδικού) Κογκρέσου η οποία εκπροσωπεί τη γραφειοκρατική και κομπραδόρικη αστική τάξη και η οποία, τρομαγμένη απο τη μεταπολεμική μαζική αναταραχή, ήρθε σε συμφωνία με τους ιμπεριαλιστές, με τη βοήθεια των φεουδαρχών. Οι ηγέτες του λεγόμενου Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας ενεργά συνεργάστηκαν με αυτές τις αντιδραστικές δυνάμεις, είτε επικαλούμενοι την ανάγκη για συμβιβασμούς είτε με ανοιχτή προδοσία. Έχουν συκοφαντήσει την κόκκινη σημαία η οποία έχει βαφτεί με το αίμα των ηρώων του Καγιούρ, των αγωνιστών της Πουνάπρα και Βαγιουλούρ, τους ατρόμητους ήρωες της Τελανγκάνα και τους εκατοντάδες μάρτυρες στη Βεγγάλη σε άλλα μέρη της χώρας. Σήμερα, όλα τα πολιτικά κόμματα της Ινδίας έχουν μετατραπεί σε δραστήριους συνεργούς του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ, του σοβιετικού ρεβιζιονισμού και των ινδών αντιδραστικών και έχουν καταστεί εχθροί της επανάστασης. Να γιατί η νεοδημοκρατική επανάσταση στην Ινδία μπορεί να είναι νικηφόρα μόνο υπό την ηγεσία της εργατικής τάξης και ακολουθώντας τη σκέψη του Προέδρου.

Για να οργανώσουμε αυτή τη νεοδημοκρατική επανάσταση και να την οδηγήσουμε στη νίκη χρειαζόματε ένα κόμμα της εργατικής τάξης, ένα Κομμουνιστικό Κόμμα, του οποίου η πολιτική ιδεολογία θα είναι ο Μαρξισμός – Λενινισμός και η ανώτερή του ανάπτυξη – η σκέψη Μαο Τσε Τουνγκ. Όμως πώς μπορεί να οικοδομηθεί ένα τέτοιο κόμμα; Θα μπορούσαμε ίσως να συγκεντρώσουμε τους διάφορους δήθεν Μαρξιστές οι οποίοι δηλώνουν οπαδοί της σκέψης του Προέδρου Μαο Τσε Τουνγκ, και αυτοί να εξεγερθούν ενάντια στην ηγεσία του κόμματός τους και να δηλώσουν ότι έχει δημιουργηθεί ένα Μαοϊκό κόμμα; Ασφαλώς όχι. Γιατί το γεγονός και μόνο της ύψωσης της σημαίας της εξέγερσης δεν επαρκεί για την οικοδόμηση ενός Μαοϊκού κόμματος. Οι σύντροφοι που εξεγερίρονται πρέπει στην πράξη να εφαρμόσουν τη σκέψη του Προέδρου και, συνεπώς, πρέπει να καταρτίστουν εργατικά και αγροτικά στελέχη. Μόνο τότε μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι έχουμε σημειώσειε πρόοδο στην οικοδόμηση ενός πραγματικά Μαοϊκού κόμματος.

Τα παλιά πολιτικά στελέχη, αναμφίβολα, θα υπάρχουν σε ένα τέτοιο κόμμα. Όμως, βασικά, ένα τέτοιο κόμμα θα αποτελείται από νέους ανθρώπους της εργατικής τάξης, της αγροτιάς και της εκμεταλλευόμενης μεσαίας τάξης, οι οποίοι όχι μόνο θα αποδέχονται τη σκέψη του Προέδρου στα λόγια αλλά και θα την εφαρμόζουν στην ίδια τους τη ζωή, θα τη διαδίδουν και θα την προπαγανδίζουν στις πλατιές μάζες και θα οικοδομούν βάσης ένοπλου αγώνα στην επαρχία. Ένα τέτοιο κόμμα δεν θα είναι μόνο ένα επαναστατικό κόμμα, αλλά, ταυτόχρονα θα είναι οι ένοπλες δυνάμεις και η κρατική εξουσία του λαού. Κάθε ένα μέλος ενός τέτοιου κόμματος θα πρέπει να συμμετέχει στους αγώνες σε στρατιωτικό, πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο. Πρέπει άμεσα να αρχίσουμε να υλοποιούμε το καθήκον της οικοδόμησης ενός τέτοιου κόμματος. Μπορεί να μην είναι εφικτό αμέσως τώρα να οικοδομήσουμε ένα τέτοιο κόμμα σε πανινδική βάση, όμως αυτό δεν πρέπει να μας αποθαρρύνει. Πρέπει να ξεκινήσουμε το έργο μας αυτό οπουδήποτε μπορούμε να οικοδομήσουμε ένα τέτοιο κόμμα, ανεξάρτητα του πόσο μικρή μπορεί να είναι μια τέτοια περιογή. Δεν πρέπει να φοβόμαστε ότι είμαστε μειοψηφία, αλλά θα πρέπει να προχωράμε με ακλόνητη πίστη στη σκέψη του Προέδρου. Το καθήκον μας δεν είναι καθόλου εύκολο, αλλά εξαιρετικά δύσκολο. Ο αγώνας μας θα προκαλέσει νέο ενθουσιασμό στη σκέψη όλων των αγωνιζόμενων ανθρώπων του κόσμου. Μόνο έτσι μπορούμε επιτυχώς να βοηθήσουμε τους ηρωικούς αγωνιστές του Βιετνάμ. Μόνο έτσι μπορεί ένα τέτοιο επαναστατικό κόμμα επιτυχώς να διεξάγει ένοπλο αγώνα και να οικοδομήσει το πλατύτερο ενιαίο μέτωπο – τα δύο όπλα με τα οποία η επανάσταση μπορεί να νικήσει.

Όσοι νομίζουν ότι το κύριο καθήκον μας είναι να προσελκύσουμε τη μεγάλη πλειοψηφία των μελών των λεγόμενων μαρξιστικών κομμάτων και ότι ένα επαναστατικό κόμμα μπορεί να δημιουργηθεί κατ’ αυτό τον τρόπο, συνειδητά ή ασυνείδητα επιδιώκουν να δημιουργήσουν άλλο ένα κόμμα για τη συμμετοχή σε εκλογές. Ξεχνούν ότι τα μέλη αυτών των λεγόμενων μαρξιστικών κομμάτων, όποιες επαναστατικές ιδιότητες κι αν έχουν ακόμα, έχουν συνηθίσει στις πρακτικές του ανόθευτου ρεβιζιονισμού και, ως αποτέλεσμα αυτών των πρακτικών, έχουν χάσει πολλές από τις επαναστατικές τους ιδιότητες. Πρέπει να περάσουν από τη διαδικασία νέων πρακτικών για να γίνουν ξανά επαναστάτες. Να γιατί ένα επαναστατικό κόμμα δεν μοπρεί να οικοδομηθεί βασιζόμενο στα μέλη του παλιού κόμματος. Το νέο κόμμα πρέπει να οικοδομηθεί με τη φρέσκια επαναστατική νεολαία της εργατικής τάξης, της αγροτιάς και της μεσαίας τάξης, διαπαιδαγωγώντας τη στη σκέψη του Προέδρου και στην επαναστατική πρακτική.

Η πρωταρχική προϋπόθεση για την οικοδόμηση ενός επαναστατικού κόμματος είναι η οργάνωση ένοπλου αγώνα στην επαρχία. Μέχρι αυτό το καθήκον να υλοποιηθεί, κάθε λόγος για επανάσταση απλώς συνηγορεί στην αποδοχή της επανάστασης στα λόγια. Και επομένως, όπως έχει πει ο Πρόεδρος, θα έχουμε επαναστάτες στα λόγια. Όμως το κόμμα μας θα οικοδομηθεί από αυτούς που είναι επαναστάτες στην πράξη. Αλλιώς, το κόμμα θα περιοριστεί στο να είναι ένας όμιλος συζητήσεων, όπως η ολομέλεια του Μπουρντουάν (σημείωση parapoda: στο Μπουρντουάν/Μπαρνταμάν διεξήχθη στις 5-12/04/1968 η ολομέλεια του ΚΚ Ινδίας (Μαρξιστικού), μετά την οποία σημειώθηκε πλήρης ρήξη από τους επαναστάτες του κόμματος, οι οποίοι είχαν ήδη σχηματίσει την Πανινδική Συντονιστική Επιτροπή Επαναστατών, την οποία και μετονόμασαν σε Πανινδική Συντονιστική Επιτροπή Κομμουνιστών Επαναστατών, διακόπτοντας κάθε σχέση με το κόμμα αυτό που, μαζί με το ΚΚ Ινδίας, συμμετείχε στην κυβέρνηση του “Ενιαίου Μετώπου” στη Δ. Βεγγάλη, και κατείχε τα χαρτοφυλάκια των οικονομικών, της γης και του αγροτικού εισοδήματος).

Τι συνέβη στο Μπουρντουάν; Η σοβιετική άρχουσα κλίκα έχι καταστεί ο νο.1 εχθρός των εθνικοαπελευθρωτικών κινημάτων σε διάφορες χώρες και ανοιχτά εργάζεται για την καταστροφή των εθνικών επαναστάσεων. Όμως, οι άνθρωποι στο Μπουρντουάν ενεπλάκησαν σε μια θερμή αντιδικία για το βαθμό στον οποίο έχει παλινορθωθεί ο καπιταλισμός στη Σοβιετική Ένωση. Ωστόσο, το να εμπλέκεσαι σε μια αντιδικία για την παλινόρθωση του καπιταλισμού σε μια χώρα όπου έχει ήδη καταργηθεί η δικτατορία του προλεταριάτου και έχει εγκαθιδρυθεί αστική δικτατορία, σημαίνει ότι προκαλείς σύγχυση στα μυαλά των ανθρώπων και αμβλύνεις την αιχμή του αγώνα ενάντια στον κύριο εχθρό. Επομένως, αυτό που συνέβη στο Μπουρντουάν χαροποίησε τους ρεβιζιονιστές ολόκληρου του κόσμου και αποτελεί επιτυχία της ρεβιζιονιστικής συνωμοσίας. Ούτε ένα άτομο το οποίο συμμετείχε στην ολομέλεια του Μπουρντουάν δεν ήρθε σε ρήξη με αυτούς τους ρεβιζιονιστές προδότες.

Επομένως, αν βασίζουμε την επαναστατική δύναμη μέσα στο κόμμα ποτέ δεν θα είμαστε σε θέση να οικοδομήσουμε ένα επαναστατικό κόμμα. Πρέπει να δώσουμε κύρια έμφαση στις εκατοντάδες χιλιάδες νέων ανθρώπων εκτός κόμαμτος. Μόνο τότε μπορούμε να οικοδομήσουμε ένα πραγματικά επαναστατικό κόμμα και να δημιουργήσουμε επαναστατικές βάσεις ένοπλου αγώνα.

Σύντροφοι! Μας αναλογεί μια μεγάλη ευθύνη. Όλοι οι αντιδραστικοί του κόσμου έχουν μετατρέψει τη χώρα μας στη βάση τους και τη χρησιμοποιούν ως το κέντρο για την καταστροφή των απελευθερωτικών αγώνων της Νοτιοανατολικής Ασίας. Προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν την Ινδία ως τη βάση τους όπου θα τους παρέχεται αναλώσιμο υλικό για τις επιθέσεις τους ενάντια στο μεγάλο κινεζικό λαό. Ήταν ακριβώς αυτό που ο αποστάτης Κοσίγκιν, ο Τίτο και ο Τσέστερ Μπόουλς συνωμότησαν με την Ίντιρα Γκάντι στο Νέο Δελχί πρόσφατα. Επομένως, το να κάνουμε επανάσταση στη χώρα μας είναι μια μεγάλη διεθνούς σημασίας ευθύνη. Να γιατί ακριβώς η μικρή σπίθα του Ναξαλμπάρι φέρνει χαρά και ενθουσιασμό στους αγωνιζόμενους λαούς ολόκληρης της Νοτιοανατολικής Ασίας, στους ηγέτες του μεγάλου κινεζικού κόμματος – τους ηγέτες της παγκόσμιας επανάστασης – και στους επαναστατημένους λαούς ολόκληρου του κόσμου.

Στους ώμους μας έχουμε την πλέον ιερή, διεθνούς σημασίας, ευθύνη και πρέπει απολύτως να κάνουμε το καθήκον μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό θα απαιτήσει μεγάλες θυσίες από εμάς, αλλά ποιος επαναστάτης φοβήθηκε ποτέ να κάνει θυσίες;

Ο Πρόεδρος Μαο διδάσκει: Πρέπει να τολμάμε να παλεύουμε και να τολμάμε να νικάμε. Είναι ακόμα μαζί μας. Η νίκη θα είναι δική μας!

Ζητω ο Πρόεδρος Μαο Τσε Τουνγκ!

Ζήτω η νεοδημοκρατική επανάσταση της Ινδίας!

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Deshabrati (στη βεγγαλική γλώσσα) στις 16/05/1968. Αναδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Απελευθέρωση (Liberation), στο τεύχος Ιουνίου 1968, νο.8, έτος 1, σ.σ. 11-16.

βλ.επίσης:

Τσάρου Μαζουμντάρ: Ήρθε η ώρα να οικοδομήσουμε ένα επαναστατικό κόμμα (Νοέμβρης 1967)

Τσάρου Μαζουμντάρ: Να καταπιαστούμε με το έργο της οικοδόμησης ενός επαναστατικού κόμματος (Δεκέκμβρης 1968)

Αντρέι Ζντάνοφ: Εισήγηση στο 18ο συνέδριο του ΚΚΣΕ(μπ.) – Τροποποιήσεις στο Καταστατικό (18/03/1939)

Συχνά, κατά τη συζήτηση για τη δημιουργία κομμουνιστικού κόμματος ή οργάνωσης, έμφαση δίνεται αποκλειστικά στο προγραμματικό επίπεδο, στο πολιτικό σκέλος. Υποτιμάται, όμως, έτσι, η οργανωτική διάσταση ενός κομμουνιστικού κόμματος. Κι όμως, η οργανωτική διάσταση μιας κομμουνιστικής συλλογικότητας αποτελεί πρακτικά την πρόταση της συλλογικότητας αυτής για τη διάρθρωση της κοινωνίας. Η διάρθρωση μίας οργάνωσης βγαίνει προς τα έξω, όχι απλώς με “διαρροές”, αλλά με την ίδια την παρουσία της οργάνωσης στον καθημερινό αγώνα. Για παράδειγμα, η αντιδημοκρατική πρακτική της κοοπτάτσιας στην ηγεσία μιας κομμουνιστικής οργάνωσης ατόμων που είναι άσχετα με έναν τομέα δράσης ή και άσχετα με την πολιτική συνολικά ή πάσχουν από προβλήματα σε προσωπικό επίπεδο, αναπόφευκτα, βγαίνει προς τα έξω, με το λόγο ή τη δράση ή την απουσία δράσης αυτής της κομμουνιστικής οργάνωσης. Στην Ελλάδα, είναι πολύ σύνηθες αυτό το φαινόμενο και πολύ πρόσφατα παραδείγματα αυτού μπορεί να επικαλεστεί κανείς.

Έτσι, η αφομοίωση από τους σημερινούς κομμουνιστές της εμπειρίας που έχει συσσωρευθεί όχι μόνο στο πολιτικό αλλά και στο οργανωτικό επίπεδο είναι απαραίτητη για την ύπαρξη κομμουνιστικής οργάνωσης, ή καλύτερα, κόμματος, χωρίς το οποίο, καμία συζήτηση για διέξοδο της χώρας από το σημερινό βάλτο δεν μπορεί να σταθεί σοβαρά.

   Αντιπρόσωποι στο 18ο συνέδριο του ΚΚΣΕ (μπ.) (10-21/03/1939) (πηγή)

Παρακάτω παρατίθεται η μετάφραση από την εισήγηση του Αντρέι Ζντάνοφ στο 18ο συνέδριο του ΚΚΣΕ(μπ.) που διεξήχθη το 1939. Το πλαίσιο που διεξάγεται το συνέδριο, το οποίο ωστόσο είναι το λιγότερο μελετημένο στην Ελλάδα συνέδριο των μπολσεβίκων, είναι εξαιρετικά σύνθετο: λίγες μόλις ημέρες μετά την ήττα στον ισπανικό εμφύλιο, τον καιρό που η ναζιστική Γερμανία παγιώνει τις κατακτήσεις της προς ανατολάς (Τσεχοσλοβακία), αλλά και λίγους μήνες μετά την παρέμβαση Στάλιν – Μολότοφ για να σταματήσουν οι μαζικές διώξεις σε ποινικό αλλά και κομματικό επίπεδο (βλ. εδώ την απόφασή τους), και με δεδομένες τις αλλαγές στην κοινωνική δομή της χώρας που έχει επιφέρει η οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού, οι οποίες επιστεγάστηκαν από το νέο δημοκρατικότερο σύνταγμα όλων των εποχών, όπως είχε χαρακτηριστεί τότε το νέο σύνταγμα της ΕΣΣΔ του 1936. Ένας αντίστοιχος εκδημοκρατισμός έπρεπε να υπάρξει και εντός του ΚΚΣΕ(μπ.) και αυτό έπρεπε, πρώτα από όλα, να αντανακλάται στο καταστατικό.

Η εισήγηση του Ζντάνοφ δεν είναι ξερά “τεχνική”. Διαβάζεται εύκολα, παρέχει πολλά συγκεκριμένα στοιχεία, αναφέρεται ακόμα και στα άσχημα φαινόμενα της αμέσως προηγούμενης περιόδου, και σίγουρα, παρότι ούτε σωστές μπορεί να πει κανείς όλες τις προτεινόμενες αλλαγές, ούτε μπορεί αυτούσιες να τις μεταφέρει στο σήμερα (όχι επειδή δεν έχουμε κυβερνητικό κομμουνιστικό κόμμα – άλλωστε, το να’ναι μπροστάρης ο κομμουνιστής στη δουλειά του είναι μία από τις προϋποθέσεις για να θεωρείται πρωτοπόρος), όλο και κάτι μπορεί να φέρει στο νου από πιο πρόσφατες οργανωτικές εμπειρίες.

***

Αντρέι Ζντάνοφ: Εισήγηση στο 18ο συνέδριο του ΚΚΣΕ(μπ.) – Τροποποιήσεις στο Καταστατικό (18/03/1939)

Περιεχόμενα

Εισαγωγή

Κατάργηση Κατηγοριών Ένταξης στο Κόμμα

Τα δικαιώματα των Μελών

Απαγόρευση των μαζικών διαγραφών

Να αφομοιώνουμε ή να αποδεχόμαστε το πρόγραμμα του Κόμματος;

Εσωκομματική δημοκρατία

Επιλογή στελεχών. Έλεγχος της υλοποίησης των αποφάσεων. Ανάδειξη νέων κομματικών εργατών

Διορθώνοντας τις θεωρητικές και πολιτικές ελλείψεις των στελεχών

Η αναδιοργάνωση του κομματικού μηχανισμού. Οι Πανενωσιακές Συνδιασκέψεις

Τα καθήκοντα των οργανώσεων βάσης στη βιομηχανία και τα σοβιετικά ιδρύματα

Σύνοψη της συζήτησης των θέσεων της εισήγησης για τις “Τροποποιήσεις στο καταστατικό του ΚΚΣΕ(μπ.)”

Εισαγωγή

Σύντροφοι, στην εισήγησή του στο 18ο συνέδριο, ο σ. Στάλιν συνόψισε τις μεγαλειώδεις σοσιαλιστικές νίκες που κατήγαγε το κόμμα μας την περίοδο του 2ου 5ετούς πλάνου. Προέβη σε μια εξαιρετικά βαθιά και σωστή ανάλυση των περιστάσεων των νικών μας και σκιαγράφησε ένα μεγάλο πρόγραμμα εργασίας που συνδέεται με τη βαθμιαία μετάβαση της ΕΣΣΔ από το σοσιαλισμό στον κομμουνισμό.

Η νίκη του σοσιαλισμού είναι ένας θρίαμβος για το κόμμα μας, θρίαμβος για τη λενινιστική-σταλινική του ηγεσία.

Είναι μια νίκη για την πολιτική του κόμματος, για τη θεωρία του, την ιδεολογία του και τις οργανωτικές του αρχές.

Τα εκατομμύρια εργαζομένων της χώρας μας έχουν συσπειρωθεί γύρω από το κόμμα μας. Οι ιδέες του, οι ιδέες του κομμουνισμού, έχουν γίνει η σημαία του σοβιετικού λαού.

Προκειμένου να εκπληρώσουμε τα ιστορικά καθήκοντα που έχουν σχέση με την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, και για να προστατεύσουμε τις κατακτήσεις του νικηφόρου σοσιαλισμού από τον περιβάλλοντα καπιταλιστικό κόσμο και τους πράκτορές του εντός της ΕΣΣΔ, το κόμμα έπρεπε να πραγματοποιήσει μια ριζική τροποποίηση της πολιτικής και οργανωτικής του δουλειάς.

Εκκαθαρίζοντας τις τάξεις του από τα εχθρικά υπολείμματα και, έτσι, ισχυροποιώντας την μπολσεβικική ενότητα και αποφασιστικότητα στις γραμμές του, και αναδιαμορφώνοντας την πολιτική του και οργανωτική δουλειά, το κόμμα κατά πολύ βελτίωσε την ισχύ και τη δύναμή του και τον ιδεολογικό και οργανωτικό του εξοπλισμό.

Το κόμμα είναι τώρα ισχυρότερο από ποτέ.

Και αυτό το οφείλουμε στην ηγεσία του σ. Στάλιν!

Η πηγή της ισχύος του κόμματός μας, η πηγή των νικών που εγκαινιάζουν μια νέα εποχή, έγκειται στο γεγονός ότι είναι ένα κόμμα νέου τύπου, λενινιστικού-σταλινικού τύπου, ένα κόμμα ασυμφιλίωτο με τους οπορτουνιστές και τους κάθε λογής εχθρούς της εργατικής τάξης. Το κόμμα μας είναι κόμμα κοινωνικής επανάστασης: μεγάλωσε στα γερά θεμέλια της θεωρίας των Μαρξ – Ένγκελς – Λένιν – Στάλιν. Το πρόγραμμα, η τακτική και οι οργανωτικές αρχές του βασίζονται στα γρανιτένια θεμέλια του μαρξισμού – λενινισμού. Στις τάξεις του βρίσκονται οι καλύτεροι εκπρόσωποι της εργατικής τάξης, οι πλέον αφοσιωμένοι γιοι της, οι πιο συνειδητοί ταξικά, οι πιο επαναστάτες, θαρραλέοι και πειθαρχημένοι. Χάρη σε αυτό, το μπολσεβικικό κόμμα έχει καταστεί το γενικό επιτελείο της εργατικής τάξης, η επαναστατική της πρωτοπορεία, ένα κόμμα «..ισχυρό αρκετά ώστε να καθοδηγεί τους προλετάριους στον αγώνα για την εξουσία, έμπειρο αρκετά ώστε να βρίσκει τον προσανατολισμό του μέσα στις σύνθετες συνθήκες μιας επαναστατικής κατάστασης, και ευέλικτο αρκετά ώστε να πορεύεται παρά τα εμπόδια που τίθενται στην πορεία του για την επίτευξη του σκοπού του»(Στάλιν, Λενινισμός).

Το μπολσεβικικό κόμμα ασκεί το ρόλο του της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης όχι μόνο μέσω του συνεπούς επαναστατικού και επιστημονικού προγράμματος και τακτικής του, αλλά επίσης και μέσω της οργάνωσής του. Μια διακριτή πτυχή του κόμματός μας είναι ότι έχει αποδώσει εξαιρετική σημασία στην οργάνωση σε κάθε φάση των επαναστατικών του δραστηριοτήτων. Έχει σταθεί αμείλικτο ενάντια στον οπορτουνισμό στα ζητήματα οργάνωσης και πάντοτε έχει επινοήσει οργανωτικές μορφές και κανόνες για τη διακυβέρνηση της εσωτερικής του ζωής που ανταποκρίνονταν στις ιστορικές συνθήκες των κομματικών δραστηριοτήτων και εξασφάλιζαν την εκπλήρωση των πολιτικών του καθηκόντων.

Οι οργανωτικές αρχές του μπολσεβικισμού είναι ένα όργανό για την υλοποίηση ενός σταθερά επαναστατικού προγράμματος και τακτικών, γιατί ένα επαναστατικό πρόγραμμα δεν μπορεί να υλοποιείται χωρίς σταθερή, συγκεντροποιημένη οργάνωση. Οι λενινιστικές – σταλινικές οργανωτικές αρχές της κομματικής δομής έχουν ενσωματωθεί στο κομματικό καταστατικό, που καθορίζει τις μεθόδους της πρακτικής δραστηριότητας των κομματικών οργανώσεων, τις μορφές της κομματικής δομής και τους κανόνες που ρυθμίζουν την εσωτερική του ζωή. Η ιστορική αποστολή του κόμματός μας, ως οργανωτή και ηγέτη της σοσιαλιστικής επανάστασης και άσκησης της δικτατορίας της εργατικής τάξης καθορίζουν τις βασικές αρχές της οργανωτικής του δομής, και συγκεκριμένα: τον αυστηρό συγκεντρωτισμό στις δραστηριότητες των κομματικών οργανώσεων, μια συνειδητή εσωτερική πειθαρχία, ενότητα σκοπού και ενότητα δράσης, απαγόρευση φραξιών και ομάδων, προσεκτική επιλογή νέων κομματικών μελών, προστασία του κόμματος από τη διείσδυση οπορτουνιστικών μικροαστικών στοιχείων στις τάξεις του, σταθερή προσοχή στην αύξηση της δραστηριότητας των κομματικών μελών και στην ανάπτυξη της εσωκομματικής δημοκρατίας. Αυτές οι αρχές, που ενσωματώνονται στο κομματικό καταστατικό, συνιστούν το ατράνταχτο θεμέλιο του κόμματος.

Το κόμμα πάντοτε θεωρούσε το καταστατικό του ως την απαραβίαστη βάση της κομματικής ζωής και κομματικής δομής. Πάντοτε πάλευε για την αυστηρή τήρηση όλων των προνοιών του καταστατικού. Γνωρίζοντας την τρομακτική δύναμη που περιέχονται στις μπολσεβίκικες οργανωτικές αρχές και στη συγκεντρωμένη έκφρασή τους – το καταστατικό του ΚΚΣΕ (Μπ) – πιστοί ακόλουθοι των αστών και διπλοπρόσωποι κάθε είδους έχουν πολλές φορές χρησιμοποιήσει την μεγάλη ιδιότητα του κομματικού μέλους ως όχημα στις απόπειρές τους για την υπόσκαψη του κομματικού καταστατικού, για την καταστροφή της ενότητας του κόμματος και την αποδυνάμωσή του, με σκοπό το άνοιγμα του δρόμου για την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ. Τα γεγονότα των λίγων προηγούμενων χρόνων έχουν δείξει τι ευρεία χρήση οι δόλιοι εχθροί του λαού – οι Τρότσκι-Μπουχάριν και αστο-εθνικιστές πράκτορες του φασισμού, κατάσκοποι και υπονομευτές – έκαναν από παραβιάσεις του κομματικού καταστατικού για τους δικούς τους υπονομευτικούς σκοπούς. Αυτές οι παραβιάσεις – απομακρύνσεις από τις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, μαζικές προσχωρήσεις στο κόμμα, χάος στη διεξαγωγή της κομματικής δουλειάς κλπ – οφείλονταν στην παραμέληση της μπολσεβικικής επαγρύπνησης και αγνόησης των οργανωτικών αρχών του κόμματός μας. Να γιατί οι απομακρύνσεις από το κομματικό καταστατικό, η παραβίαση των προνοιών του και των κανονισμών του, είναι μια παραβίαση του λενινιστικού-σταλινικού δόγματος για το κόμμα και είναι βλαπτικές για το κόμμα.

Το Κόμμα του επαναστατικού μαρξισμού καθορίζει τις οργανωτικές μορφές και μεθόδους της δουλειάς του σε αρμονία με τις συγκεκριμένες συνθήκες. Σε αυτή τη βάση, το μπολσεβικικό κόμμα ποτέ δεν μετέτρεψε τις καθιερωμένες μορφές της κομματικής δομής σε ένα δόγμα, σε ένα άψυχο στερεότυπο. Όπως και με την ανάπτυξη της μαρξιστικής θεωρίας, έτσι και με τις οργανωτικές μορφές όπως τις ορίζει το καταστατικό του, το κόμμα μας βασίζεται στο δημιουργικό μαρξισμό και εμπλουτίζει αυτές τις οργανωτικές μορφές με τις νέες εμπειρίες όπως προκύπτουν από τις συνθήκες της ταξικής πάλης και των νέων πολιτικών καθηκόντων.

Επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω τα ακόλουθα αποσπάσματα που υπήρχαν στο 10ο συνέδριο με την απόφασή του για τα «Κομματικά Ζητήματα»:

«1:. Το κόμμα του επαναστατικού μαρξισμού αποφασιστικά απορρίπτει τη θέση για μια απόλυτα σωστή μορφή κομματικής οργάνωσης και μεθόδων δουλειάς κατάλληλων για όλες τις φάσεις της επαναστατικής διαδικασίας. Αντιθέτως, η μορφή της οργάνωσης και οι μέθοδοι εργασίας πρέπει πλήρως να καθορίζονται από τις συγκεκριμένες συνθήκες της δεδομένης συγκεκριμένης ιστορικής κατάστασης και από τα καθήκοντα που άμεσα προκύπτουν από αυτή την κατάσταση.

2. Από αυτή την άποψη είναι ξεκάθαρο ότι, με μια αλλαγή στις αντικειμενικές συνθήκες της ανάπτυξης της επανάστασης, κάθε οργανωτική μορφή και οι μέθοδοι εργασίας που ανταποκρίνονται σε αυτήν, μπορεί να μετατραπούν από μορφές ανάπτυξης του κόμματος σε τροχοπέδη για την ανάπτυξή του, και, αντίθετα, μια οργανωτική μορφή που έχει καταστεί ακατάλληλη μπορεί ξανά να γίνει μια ουσιαστική και η μοναδική μορφή, αν υπάρχει αλλαγή των αντίστοιχων αντικειμενικών συνθηκών.

3. Η αντίθεση μεταξύ των απαιτήσεων της νέας κατάστασης που προέκυψε, από τη μια, και η θεσπισμένη μορφή οργάνωσης και οι μέθοδοι εργασίας του, από την άλλη, γενικά γίνεται προφανής πριν η αναγκαιότητα για αλλαγή γραμμής γίνει οριστικά αισθητή. Η γραμμή πρέπει να αλλάζει μόνο όταν το καθήκον που γέννησε τον προηγούμενο τύπο οργάνωσης και την αντίστοιχη μέθοδο εργασίας έχει γενικά – στο σύνολο και κατά βάση – εκπληρωθεί.

Έχουν υπάρξει άπειρες περιστάσεις αλλαγών στις μορφές και μεθόδους οργανωτικής δραστηριότητας στην ιστορία του κόμματός μας. Κρατώντας τις βασικές και θεμελιώδεις οργανωτικές αρχές απαραβίαστες, το κόμμα πάντοτε θέσπιζε τέτοιες οργανωτικές μορφές για να διευκολύνουν την ανάπτυξη του περιεχομένου της δουλειάς του, για να εξασφαλίζουν την εκπλήρωση των πολιτικών του καθηκόντων, την ενότητα λόγων και έργων. Σε αυτή τη βάση, το κόμμα επανειλημμένα έχει αλλάξει το καταστατικό του σε αντιστοιχία με τις αλλαγές στην κατάσταση, τα νέα καθήκοντα και την εμπειρία που απέκτησε από τη δουλειά του. Δεν είναι τυχαίο που μεγάλες αλλαγές και στροφές στην πολιτική ζωή της χώρας και η γέννηση νέων πολιτικών καθηκόντων για το κόμμα μας έχουν συνοδευτεί από αλλαγές στο κομματικό καταστατικό. Θα σας υπενθυμίσω τις βασικές τροποποιήσεις στο κομματικό καταστατικό που έγιναν το 1922 – την περίοδο της ανάπτυξης της Νέας Οικονομικής Πολιτικής, το 1925 – όταν το Κόμμα, στο 14ο συνέδριό του, αντιμετώπιζε το καθήκον της σοσιαλιστικής εκβιομηχάνισης – και το 1934 – την περίοδο του 17ου κομματικού συνεδρίου, όταν το κόμμα προχώρησε στην εκπλήρωση των ιστορικών καθηκόντων του 2ου 5ετούς Πλάνου.

Ζητήματα κομματικής δουλειάς και κομματικής δομής έχουν αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία κατά τα τελευταία λίγα χρόνια. Ο τρομακτικός σκοπός των σοσιαλιστικών μετασχηματισμών, ο γρήγορος ρυθμός ανάπτυξης του κόμματος και του κράτους, και η ένταξη εκατομμυρίων σοβιετικών ανθρώπων στο έργο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης αυξάνουν τις απαιτήσεις από το κόμμα και την ηγεσία του.

Η αυξημένη σημασία του οργανωτικού ζητήματος υπογραμμίζει την αύξηση του ρόλου της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, που είναι το κόμμα μας.

Στο 17ο συνέδριο, οργανωτικά ζητήματα, όπως το να έρθει η οργανωτική δουλειά σε αντιστοιχία με τις ανάγκες της πολιτικής γραμμής, τέθηκαν σε ευρύτητα όπως και η σημασία τους, στην εισήγηση του σ. Στάλιν, την εισήγηση του σ. Καγκάνοβιτς και τις αποφάσεις του Συνεδρίου.

Ο ρόλος της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, της οργανωμένης εμπροσθοφυλακής των εργαζομένων, όπως είναι το κόμμα μας, γίνεται όλο και μεγαλύτερος με τη νίκη του σοσιαλισμού, όταν η ΕΣΣΔ έχει μπει σε μια νέα φάση ανάπτυξης – τη φάση της ολοκλήρωσης της οικοδόμησης της αταξικής σοσιαλιστικής κοινωνίας και της βαθμιαίας μετάβασης από το σοσιαλισμό στον κομμουνισμό.

Τα λίγα τελευταία χρόνια ήταν μια περίοδος όπου το κόμμα μας σταθερά εξοπλίστηκε και όξυνε το οργανωτικό του όπλο. Όπως ο Λένιν, στο αξέχαστο έργο του Ένα Βήμα Εμπρός, Δύο Βήματα Πίσω, ανέπτυσσε τις οργανωτικές προϋποθέσεις που αργότερα έγιναν οι οργανωτικές αρχές του κόμματος νέου τύπου, του μπολσεβικικού κόμματος, ο σ. Στάλιν, τόσο αναφορικά με τη θεωρία, την ιδεολογία και τις τακτικές, όσο και σχετικά με την τοποθέτηση όλης της οργανωτικής δουλειάς σε επιστημονική βάση – έχει αναπτύξει ακόμα περισσότερο τις οργανωτικές αρχές του λενινιστικού δόγματος για το κόμμα, έχει συμπληρώσει το δόγμα σχετικά με την οργάνωση του Κόμματος με νέες προϋποθέσεις και νέους νόμους, και έχει προωθήσει τη μπολσεβικική επιστήμη οργάνωσης, εξοπλίζοντας έτσι το κόμμα και την εργατική τάξη για την ολοκλήρωση του ιστορικού καθήκοντος της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη χώρα μας.

Εδώ θα ήθελα μονάχα να επισημάνω τη μεγάλη σημασία του χρονικού διαστήματος μεταξύ του 17ου και του 18ου συνεδρίου του κόμματος αναφορικά με τον εμπλουτισμό του τελευταίου σε οργανωτική εμπειρία.

Ο σ. Στάλιν έχει δώσει στο κόμμα λαμπρά παραδείγματα δημιουργικού μαρξισμού αναφορικά με το ζήτημα της οργανωτικής μορφής του κόμματος. Αναφέρω τις θέσεις για την σχέση μεταξύ πολιτικής γραμμής και οργανωτικής δουλειάς, τις θέσεις για την επιστημονική οργάνωση της επιλογής, κατάρτισης, ανάδειξης και τοποθέτησης στελεχών, για την μπολσεβικική οργάνωση του έργου του ελέγχου για την εκπλήρωση των αποφάσεων, για τις κομματικές μεθόδους καταπολέμησης των εχθρών που έχουν διεισδύσει στις τάξεις του, και για τις μεθόδους της εκκαθάρισης των γραμμών του από όσους λυγίζουν και από τους διπλοπρόσωπους, και σχετικά με την επαγρύπνηση και την αφομοίωση του μπολσεβικισμού.

Για όλα αυτά τα ζητήματα ο σ. Στάλιν έχει εξοπλίσει το κόμμα με σοφές και μακρόθωρες θέσεις που αποτελούν μια μεγάλης αξίας συμβολή στο θησαυροφυλάκιο της μπολσεβικικής οργανωσιακής θεωρίας και καθοδήγηση για δράση.

Γιατί είναι απαραίτητη η τροποποίηση του καταστατικού του ΚΚΣΕ(Μπ);

Το 18ο κομματικό συνέδριο συγκαλείται σε έναν καιρό όπου θεμελιώδεις αλλαγές έχουν λάβει χώρα στην οικονομική ζωή και ταξική δομή της ΕΣΣΔ.

Δεν υπάρχει ανάγκη να επεκταθώ αναλυτικά σε αυτά τα ζητήματα αφού έχουν αναλυθεί ενδελεχώς και με σαφήνεια στις εισηγήσεις των σ. Στάλιν και σ. Μολότωφ.

Η νίκη του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ έχει εξασφαλίσει την κυριαρχία του σοσιαλιστικού οικονομικού συστήματος. Η ταξική σύνθεση της ΕΣΣΔ έχει αλλάξει αντίστοιχα με τις βαθιές αλλαγές στην οικονομική σφαίρα. Όλα τα εκμεταλλευτικά στοιχεία – καπιταλιστές, έμποροι, κουλάκοι και κερδοσκόποι – έχουν εξαλειφτεί κατά την περίοδο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Οι εργαζόμενοι στην ΕΣΣΔ – οι εργάτες, οι αγρότες και οι διανοούμενοι – έχουν υποστεί μια βαθιά αλλαγή κατά την περίοδο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Τα ταξικά σύνορα που χώριζαν τους εργαζομένους έχουν εξαλειφτεί, οι οικονομικές και πολιτικές αντιθέσεις μεταξύ εργαζομένων, αγροτών και διανοουμένων εξαφανίζονται – εξαλειπτόμενα ολοσχερώς. Είναι αυτό που έχει δημιουργήσει τη βάση για την ηθική και πολιτική ενότητα της σοβιετικής κοινωνίας. Αυτή η ηθική και πολιτική ενότητα της σοβιετικής κοινωνίας έχει λαμπρά επιβεβαιωθεί στη δημιουργία και την πλήρη νίκη του Μετώπου Κομμουνιστών και Εξωκομματικών στις εκλογές για το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ και τα Ανώτατα Σοβιέτ των Ενωσιακών Δημοκρατιών.

Ένα πολυάριθμο σώμα Εξωκομματικών Μπολσεβίκων έχει μεγαλώσει γύρω από το Κόμμα, αποτελούμενο από πρωτοπόρους εργάτες, αγρότες και διανοούμενους, δραστήριους και συνειδητούς μαχητές στην υπόθεση του κόμματος και φορείς της πολιτικής του μεταξύ των μαζών.

Δεδομένων αυτών των θεμελιωδών αλλαγών στην οικονομική και ταξική δομή της ΕΣΣΔ, έφτασε ο καιρός να τροποποιήσουμε τις προϋποθέσεις ένταξης στο Κόμμα όπως προνοεί το Καταστατικό του ΚΚΣΕ(μπ.).

Κατάργηση Κατηγοριών Ένταξης στο Κόμμα

Το υπάρχον σύστημα, όπως προνοεί το κομματικό Καταστατικό, ένταξης νέων μελών στο κόμμα με κατάταξή τους σε 4 διαφορετικές κατηγορίες, ανάλογα με την κοινωνική θέση του αιτούντος, είναι προφανώς ασύμβατο με τις αλλαγές στην ταξική δομή της Σοβιετικής κοινωνίας που προέκυψαν από τη νίκη του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ. Η ανάγκη για διαφορετικές κατηγορίες ένταξης νέων μελών και διάφορων προπαρασκευαστικών περιόδων έχει εξαφανιστεί.

Ο Αντρέι Αλεξάντροβιτς Ζντάνοφ (Μαριούπολη 14 (26)/02/1896 — Βαλντάι 31/08/1948) (πηγή)

Οι διαφορετικές κατηγορίες ένταξης, ανάλογα με το κοινωνικό στάτους των αιτούντων, θεσπίστηκαν, όπως γνωρίζετε, στο 11ο συνέδριο το 1922, κατά την έναρξη της Νέας Οικονομικής Πολιτικής, με στόχο τη δυσκόλευση της ένταξης μη προλεταριακών στοιχείων στο κόμμα μας. Εκείνη την περίοδο το προλεταριάτο ήταν μερικώς μη συγκροτημένο ως τάξη. Οι αγρότες καλλιεργούσαν ατομικά. Οι εκμεταλλεύτριες τάξεις δεν είχαν πλήρως εξαλειφτεί. Η Νέα Οικονομική Πολιτική ασκούσε εξαχρειωτική επιρροή στα κομματικά μέλη, ειδικά στα μη προλεταριακά στοιχεία του. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, αν το Κόμμα έπρεπε να ασκήσει το ρόλο του ως πρωτοπορίας επιτυχώς, ένα τέτοιο εμπόδιο στη διείσδυση ασταθών, μικροαστικών στοιχείων στους κόλπους του, όπως οι διαφορετικές κατηγορίες ένταξης, ήταν σημαντικό. Έπαιξε μεγάλο ρόλο στην ενδυνάμωση του Κόμματός μας και το βοήθησε για την εκπλήρωση της ιστορικής του αποστολής.

Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τη νίκη του σοσιαλισμού στη χώρα μας, η ανάγκη για τέτοιους περιορισμούς έχει εξαφανιστεί. Αυτοί οι περιορισμοί ήδη εμποδίζουν και βλάπτουν την ενδυνάμωση των τάξεων του κόμματος με πρωτοπόρους εργάτες, αγρότες και διανοούμενους αφοσιωμένους στην υπόθεση της εργατικής τάξης. Το Κόμμα δεν μπορεί να παραμένει άλλο στο παλιό του πλαίσιο, στα παλιά στάνταρντ. Η ανάκη για διαφορετικές κατηγορίες ένταξης έχει εξαφανιστεί.

Σε τι δυσκολίες και ανωμαλίες το υπάρχον σύστημα εισδοχής στο Κόμμα οδηγεί στην πράξη, μπορεί να γίνει κατανοητό με πολυάριθμα παραδείγματα που μπορούν να βρεθούν σε κάθε κομματική οργάνωση.

Οι καλύτεροι σταχανοβίτες μας, μόλις γίνουν διοικητές ή πρωτομάστορες, δηλαδή, μόλις πάρουν προαγωγή σε στελεχιακά πόστα χάρη στις ικανότητες και τις υπηρεσίες τους, βρίσκουν εαυτό, όταν κάνουν αίτηση για ένταξη στο κόμμα, στη θέση της δεύτερης κατηγορίας ανθρώπων.

Ο εργάτης, ή ο γιος ενός εργάτη, που έχει λάβει εκπαίδευση κατατάσσεται στην 4η κατηγορία όταν υποβάλλει αίτηση ένταξης στο Κόμμα.

Για παράδειγμα, ο σ. Σμετάνιν, ένας από τους καλύτερους Σταχανοβίτες στο Λένινγκραντ, πρώην καλουπατζής στο εργοστάσιο παπουτσιών στο Σκόροχοντ και τώρα Αναπληρωτής Λαϊκός Επίτροπος Ελαφράς Βιομηχανίας της ΕΣΣΔ. Ένας από τους καλύτερους σταχανοβίτες, προωθήθηκε σε προϊστάμενος τμήματος και ως τέτοιος εντάχτηκε στο κόμμα ως δόκιμο μέλος 2ης κατηγορίας. Έπειτα, λόγω των υπηρεσιών και των ικανοτήτων του, προήχθη σε διευθυντής του εργοστασίου, και όταν, το Φλεβάρη του 1939, προέκυψε το ζήτημα μετάβασής του σε κανονικό μέλος, υποχρεώθηκε να ενταχθεί στο κόμμα στην 4η κατηγορία.

Εδώ βρίσκουμε έναν άνθρωπο που προχωρά και αναπτύσσεται, όμως οι συνθήκες ένταξής του στο κόμμα γίνονται πιο σύνθετες και δύσκολες. Ο σ. Σμετάνιν, και όλοι οι σύντροφοι σε παρόμοια θέση, αναρωτιούνται γιατί ή ένταξη στο κόμμα πρέπει να γίνεται όλο και δυσκολότερη όσο προοδεύουν. Ο σ. Σμετάνιν διαμαρτυρήθηκε, και πολύ σωστά. «Έγινα χειρότερος» ρώτησε «όταν προήχθην από εργάτης σε προϊστάμενος τμήματος; Έγινα χειρότερος όταν με έκαναν διευθυντή του εργοστασίου; Γιατί τώρα πρέπει να βρω μεγαλύτερο αριθμό ατόμων που να «με συστήνουν», μεγαλύτερης κομματικής ηλικίας, από όταν ήμουν ένας απλός εργάτης;».

Ή ας δουμε την περίπτωση του σ. Καρτάσεφ, που μίλησε εδώ φέρνοντας τους χαιρετισμούς στο Συνέδριο από το Λένινγκραντ. Όχι ένας κακός εργάτης, κάποιος θα σκεφτεί, και δεν ήταν και άσχημος ο λόγος του. Ήρθε στο προσκήνιο ως ένας μη κομματικός αγκιτάτορας κατά τις εκλογές για το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Ο σ. Καρτάσεφ είναι μονταδόρος: ήταν σταχανοβίτης, και τώρα έχει προαχθεί στις τάξεις της Οργάνωσης Μηχανικών & Τεχνικών. Όταν έκανε αίτηση ένταξης στο Κόμμα μπήκε στη 2η κατηγορία. Ποιο το νόημα αυτού του πράγματος; Κάποιος μπορεί να σκεφτεί ότι το Κόμμα πρέπει να «προστατευθεί» από άτομα σαν τον Καρτάσεφ.

Να άλλο ένα παράδειγμα για το οποίο έγινε αναφορά στη συνδιάσκεψη της περιοχής Στάλιν στην περιφέρεια Στάλινγκραντ. Ο σ. Μούσιν, ένας πρώτης τάξης εργάτης, που προήχθη σε στελεχιακό πόστο, γύρισε πίσω στην παραγωγή προκειμένου να γίνει δεκτός στο κόμμα στην 1η κατηγορία.

Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν κατά χιλιάδες. Δίνουν τροφή σε ένα δίκαιο αίσθημα δυσαρέσκειας και αδικίας σε συντρόφους των οποίων το μόνο έγκλημα ήταν ότι είχαν πάρει προαγωγή. Όλ’ αυτά δείχνουν ότι οι υπάρχουσες προϋποθέσεις ένταξης είναι πεπαλαιωμένες και έχουν αρχίσει να δρουν ως εμπόδιο σε πραγματικά πρωτοπόρους εργάτες, αγρότες και διανοούμενους που εντάσσονται στο Κόμμα.

Γνωρίζετε σε τι οδήγησε η πρακτική ένταξης υπό διάφορες κατηγορίες: άνθρωποι άρχισαν να σπάνε τα κεφάλια τους προσπαθώντας να αποφασίσουν σε ποια κατηγορία να κατατάσσουν έναν μηχανικό, έναν πρωτομάστορα κοκ. Κανονικές «χάρτες κατάταξης» επινοήθηκαν για να δείχνουν σε ποια κατηγορία διάφορα επαγγέλματα θα ‘πρεπε να καταταγούν. Μα όποιο δρόμο και να πάρεις, όποια «χάρτα κατάταξης» και να φτιάξεις, ένα είναι ξεκάθαρο: οι προϋποθέσεις αυτές είναι πεπαλαιωμένες, έχουν πάψει να υπηρετούν το σκοπό για τον οποίο θεσπίστηκαν. Αυτές οι πρόνοιες του Καταστατικού είναι πεπαλαιωμένες, είναι ένα σάπιο καλούπι, όπως θα’λεγαν και οι χυτευτές (Γέλια).

Αυτές οι ξεπερασμένες απαιτήσεις υποστηρίζονται από οπισθοδρομικούς ανθρώπους που δεν αγχώνονται για την ανάδειξη νέων και φρέσκων δυνάμεων.

Τα ξεπερασμένα στάνταρντ παρέχουν ένα πρόσχημα για την καλλιέργεια οπισθοδρομικών, στην ουσία αντιμαρξιστικών, αντιλενινιστικών τάσεων έναντι της νέας, Σοβιετικής ιντελιγκέντσιας, έναντι των πιο προχωρημένων ανθρώπων της εργατικής τάξης και της αγροτιάς, παρέχουν ένα πρόσχημα για την καλλιέργεια μιας στάσης δυσφορίας έναντι προχωρημένων ανθρώπων που χάρη στην εκπαίδευση ή τις υπηρεσίες τους έχουν προωθηθεί σε ηγετικά πόστα.

Όλα αυτά δείχνουν ότι μια μορφή που ήταν κάποτε σημαντική έχει τώρα καταστεί ξεπερασμένη, μια μορφή χωρίς περιεχόμενο. Ένα πράγμα αξίας έχει μετασχηματιστεί στο αντίθετό του, σε ένα ελάττωμα. Η οργανωτική μορφή θα πρέπει να ανταποκρίνεται με το περιεχόμενο, και το περιεχόμενό μας θα βαδίζει στη γραμμή του να φέρει τις τάξεις πιο κοντά και να καταργήσει τις ταξικές διακρίσεις.

Αντίστοιχα, αυτές οι θέσεις που υποβάλλονται στο Συνέδριο προτείνουν την τροποποίηση του υπάρχοντος συστήματος ένταξης νέων μελών στο Κόμμα υπό διαφορετικές κατηγορίες και τη θέσπιση ενιαίων προϋποθέσεων ένταξης και μια ενιαία δοκιμαστική περίοδο, ανεξαρτήτως του αν οι αιτούντες ανήκουν στην εργατική τάξη, την αγροτιά ή την ιντελιγκέντσια.

Οι τροποποιήσεις των προϋποθέσεων ένταξης που προτείνονται στις θέσεις είναι ένα άμεσο αποτέλεσμα της νίκης του σοσιαλισμού.

Αυτές οι θέσεις προτείνουν τη θέσπιση δοκιμαστικής περιόδου ενός έτους για τα δόκιμα μέλη για όλα τα πρόσωπα που εντάσσονται στο Κόμμα. Αυτή η περίοδος είναι αρκετά επαρκής για να επιτρέψει στο δόκιμο μέλος να εξοικειωθεί καλά με το καταστατικό, το πρόγραμμα και την τακτική του Κόμματος και να επιτρέψει στην Κομματική Οργάνωση να ελέγξει τις προσωπικές αρετές του δόκιμου μέλους.

Δεν πρέπει να ξεχνιέται ότι είναι οι πιο προχωρημένοι άνθρωποι, άνθρωποι που έχουν δώσει εξετάσεις σε διάφορους τομείς της πάλης για το σοσιαλισμό, που τώρα προσχωρούν στο Κόμμα μας.

Όπως ξέρετε, η ένταξη στο Κόμμα για κάποιο διάστημα διακόπηκε. Δεν ξανάρχισε παρά μόνο την 1η Νοέμβρη 1936. Είναι το ενεργό σώμα του λαού που μεγάλωσε γύρω από το Κόμμα όταν αυτό διέκοψε τις προσχωρήσεις σε αυτό που συνιστά την κύρια πηγή της τρέχουσας εισροής νέων μελών στο Κόμμα.

Το τρέχον σύστημα δοκιμαστικής περιόδου πάσχει από διάφορα ελαττώματα. Το πιο σοβαρό είναι ότι η δουλειά πολλών Κομματικών οργανώσεων στην εκπαίδευση δόκιμων μελών είναι απολύτως μη ικανοποιητική, με αποτέλεσμα αυτό που είναι γνωστό ως «αιώνιοι δόκιμοι», άνθρωποι που παραμένουν δόκιμα μέλη για 6,7, 8 ή και παραπάνω χρόνια (αίσθηση και γέλια). Αντί το σώμα των δόκιμων μελών να χρησιμεύει ως ζωντανή εφεδρεία από όπου το Κόμμα σταθερά αντλεί φρέσκιες ενισχύσεις, έχει, στην περίπτωση πολλών οργανώσεων, καταστεί ένα είδος «μόνιμης ρεζέρβας».

Πρόσφατα, λίγο πριν το Συνέδριο, οι Κομματικές οργανώσεις έχουν δείξει κάποια πρόοδο αναφορικά με την προώθηση δόκιμων μελών σε πλήρη μέλη. Αλλά ακόμα και έτσι, υπάρχουν ακόμα πολλά δόκιμα μέλη που η δοκιμαστική περίοδος διαρκεί πολλά χρόνια. Και αν λάβουμε υπόψη ότι στις ομάδες των συμπαθούντων, επίσης, υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν για χρόνια να γίνουν δεκτά ως δόκιμα μέλη, τότε προκύπτει το ερώτημα: πόσα χρόνια θα τους πάρει για να ενταχθούν στο Κόμμα; Γύρω στα 4 χρόνια στις ομάδες συμπαθούντων, άλλα 7-8 χρόνια ως δόκιμα μέλη – πότε θα γίνουν ντούρα μέλη του Κόμματος; (αίσθηση). Δεν υπάρχει ανάγκη να δείξουμε ότι αυτή η αποκρουστική πρακτική προκύπτει από αυτή την τυπολατρική και γραφειοκρατική στάση έναντι του λαού, των κομματικών μελών, την οποία το Κόμμα έχει καταδικάσει.

Ο σκοπός της πρότασης καθιέρωσης ετήσιας δοκιμαστικής περιόδου είναι για να σταματήσει αυτή η αποκρουστική πρακτική και για να υποχρεωθούν οι κομματικές οργανώσεις να απασχοληθούν, να βελτιώσουν την εκπαίδευση και την οργανωτική δουλειά στα δόκιμα μέλη και να κάνουν τη δοκιμαστική περίοδο κάτι παραπάνω από μια απλή τυπικότητα.

Σύμφωνα με τις θέσεις, όλα τα άτομα που επιθυμούν να ενταχθούν στο Κόμμα πρέπει να έχουν συστάσεις από 3 κομματικά μέλη που είναι στο κόμμα για τουλάχιστον 3 χρόνια και που ξέρουν τους αιτούντες έχοντας δουλέψει μαζί τους για όχι λιγότερο από 1 χρόνο.

Αυτή η πρόταση προκύπτει από αυτό που ο σ. Λένιν πρότεινε στο σ. Μολότοφ στις 15 Σεπτέμβρη 1921, όπου έλεγε: «Οι συστάσεις πρέπει να δίνονται μόνο από αυτούς που έχουν προσωπικά παρατηρήσει τη δουλειά του ατόμου που προτείνεται, για μια περίοδο όχι λιγότερη του 1 έτους έχοντας δουλέψει μαζί του σε μια ή άλλη κομματική οργάνωση».

Αυτή η πρόταση θα αυξήσει την ευθύνη αυτού που κάνει τη σύσταση. Όσον αφορά των αριθμών αυτών που συστήνουν και την κομματική τους ηλικία, η διατύπωση που προτείνεται στια θέσεις έχει το σκοπό να επιτρέψει στα μέλη που τα τελευταία χρόνια εντάχθηκαν στο Κόμμα να κάνουν συστάσεις. Αυτή η πρόταση είναι αναμφίβολα επίκαιρη και σκόπιμη.

Οι τάξεις του κόμματος έχουν ενισχυθεί από ενεργούς και πρωτοπόρους ανθρώπους που έχουν λάβει μια ισχυρή πολιτική εκπαίδευση. Θα ήταν λάθος να στερήσουμε αυτά τα νέα κομματικά μέλη από το να δίνουν συστάσεις.

Σύντροφοι, το υπάρχον σύστημα διαφορετικών κατηγοριών στο θέμα των συστάσεων έχει, όπως ξέρετε, δημιουργήσει αχρείαστες δυσκολίες και υπερβολικά εμπόδια.

Ξέρετε ότι δεν είναι εύκολο ζήτημα η απόκτηση συστάσεων, ειδικά στην περίπτωση ανθρώπων που εντάσσονται στο κόμμα στην 4η κατηγορία. Κάποιος άνθρωπος μερικές φορές σπάει το κεφάλι του να βρει τον απαραίτητο αριθμό συστάσεων (Αίσθηση).

Το νέο σύστημα για τις συστάσεις που προτείνεται στις θέσεις θα απομακρύνει αυτά τα περιοριστικά και αχρείαστα εμπόδια.

Οι νέες προϋποθέσεις ένταξης στο Κόμμα προνοούν ότι οι Επιτροπές Συνοικίας, ή οι Επιτροπές Πόλης σε πόλεις χωρίς τμήματα συνοικιακά, θα είναι το τελευταίο στάδιο όπου θα επικυρώνεται η απόφαση μιας πρωτοβάθμιας κομματικής οργάνωσης για ένταξη ενός νέου μέλους. Αυτό θα δώσει μια μεγάλη ευθύνη στις Συνοικιακές Επιτροπές και στις Επιτροπές Πόλης για την επιλογή και ένταξη στο Κόμμα πραγματικά των καλύτερων μελών της εργατικής τάξης, της συνεταιριζόμενης αγροτιάς και της διανόησης.

Το νέο σύστημα θα διευκολύνει την επιλογή των καλύτερων ανθρώπων για το Κόμμα, θα ευνοήσει τη δημιουργία αυτόφωτων κομματικών οργανώσεων, ειδικά στην περιφέρεια, όπου ο αριθμός των κομματικών οργανώσεων είναι πραγματικά ακατάλληλος. Δεν υπάρχουν πρωτοβάθμιες κομματικές οργανώσεις σε μεγάλο αριθμό συλλογικών αγροκτημάτων. Ο σχηματισμός ισχυρών κομματικών οργανώσεων στην επαρχία θα είναι μεγάλης αξίας για τη βελτίωση της κομματικής δουλειάς στα συνεταιριστικά και κρατικά αγροκτήματα.

Τα δικαιώματα των Μελών

Η επόμενη πρόταση για τροποποίηση του Καταστατικού αφορά την πρόσθεση στο τμήμα για τα κομματικά μέλη και τα καθήκοντά τους μιας ρήτρας για τα δικαιώματα των κομματικών μελών, δικαιώματα που θεωρούνται δεδομένα αλλά δεν αναφέρονται στο Καταστατικό.

Οι θέσεις προνοούν ότι το Καταστατικό θα πρέπει να συγκεκριμενοποιεί τα ακόλουθα δικαιώματα των κομματικών μελών:

Α) το δικαίωμα των μελών να ασκούν κριτική σε κάθε στέλεχος του κόμματος σε κομματικές συνεδριάσεις,

Β) το δικαίωμα των μελών να εκλέγουν και να εκλέγονται στα κομματικά όργανα,

Γ) το δικαίωμα των μελών να ζητούν να είναι παρόντα σε όλες τις περιστάσεις όπου αποφάσεις που αφορούν τη δραστηριότητα ή τη συμπεριφορά τους λαμβάνονται,

Δ) το δικαίωμα των μελών να απευθύνουν κάθε ερώτημα ή τοποθέτηση σε κάθε κομματικό σώμα ως και την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ(μπ.)

Η συμπερίληψη στο Καταστατικό αυτών των προσθηκών αναφορικά με τα δικαιώματα των κομματικών μελών θα έχουν μια τρομακτική θετική επίδραση στην αύξηση της δραστηριότητας των κομματικών μελών, στην αύξηση της υπευθυνότητας των μελών για την υπόθεση του κόμματος και την προστασία των μελών από τη γραφειοκρατία.

Η εμπειρία έχει αποδείξει ότι στην πράξη τα δικαιώματα των μελών συχνά παραβιάζονται. Υπάρχουν συχνά περιπτώσεις γραφειοκρατικών και εχθρικών στοιχείων που καταδιώκουν και επιβάλλουν κυρώσεις σε μέλη λόγω κριτικής και αυτοκριτικής. Υπάρχουν συχνά περιπτώσεις όπου αποφάσεις λαμβάνονται για τη δράση ή τη διαγωγή μελών εν τη απουσία τους.

Γνωρίζουμε έναν μεγάλο αριθμό περιπτώσεων όπου εχθρικά και γραφειοκρατικά στοιχεία απαγορεύουν στα κομματικά μέλη να απευθύνονται για συγκεκριμένα ζητήματα σε ανώτερα κομματικά μέλη. Εχθρικά στοιχεία ευρέως καλλιέργησαν την πρακτική υιοθέτησης της πειθαρχίας της ιεραρχίας ενάντια και πάνω από την κομματική πειθαρχία, με αποτέλεσμα να αποστρατεύουν τίμια κομματικά μέλη.

Αυτές οι θέσεις προκύπτουν από το δεδομένο ότι δεν υπάρχει ανώτερη πειθαρχία πέρα από την κομματική πειθαρχία.

Υπάρχουν επίσης παραβίασης των δικαιωμάτων των μελών να εκλέγουν και να εκλέγονται.

Όλοι θα θυμάστε την ερμηνευτική εγκύκλιο που έδωσε η ΚΕ πριν τις εκλογές των κομματικών μελών για να διορθώσει την εσφαλμένη πρακτική του να μην επιτρέπεται σε συντρόφους που είχαν ήδη γίνει από δόκιμα μέλη τακτικά, αλλά δεν είχαν ακόμα λάβει κάρτες μέλους, για να λάβουν μέρος στις εκλογές των κομματικών σωμάτων.

Προκειμένου να δείξω παραστατικά την παραβίαση των δικαιωμάτων των μελών που έχουν λάβει χώρα στην πράξη, θα αναφέρω μερικά παραδείγματα.

Ο σ. Σεντένκοφ απασχολείται στο εργοστάσιο φραγμάτων στο Στάλινγκραντ: είναι μέλος του ΚΚΣΕ(μπ.) από το 1924) και είναι εργάτης για 28 χρόνια. Επανειλημμένα επισήμαινε ελαττώματα στη δουλειά του τομέα του, αλλά η διοίκηση του τομέα του και οι κοινωνικές οργανώσεις δεν τον άκουγαν. Ο σ. Σεντένκοφ κατόπιν αποφάσισε να στείλει ένα κείμενο στην ΚΕ του ΚΚΣΕ(μπ.) όπου περιέγραφε συγκεκριμένες ελλείψεις στη δουλειά του τομέα του. Παρέδωσε το κείμενο στο γραμματέα της ΚΟ του τμήματός του ώστε να τη μεταφέρει στην ΚΕ. Αντί να ανταποκριθεί στο αίτημα του μέλους και να μεταφέρει το γράμμα, το γραφείο του κομματικού πυρήνα προτίμησε να συζητήσει την «προσβολή» του σ. Σεντένκοφ και τον υποχρέωσε να παραδεχτεί ότι ήταν λάθος να γράψει στην ΚΕ και να υποσχεθεί ότι δεν θα διαπράξει στο μέλλον ξανά τέτοια «λάθη». Και έτσι, το γράμμα δεν πήγε ποτέ στην ΚΕ. Κατά την ανακαταγραφή των Κομματικών Αρχείων, το συμβάν αυτό ξανατέθηκε και η Κομματική Οργάνωση του εργοστασίου διέγραψε το σ. Σεντένκοφ από το Κόμμα για «αστάθεια» (Αίσθηση).

Στις 9/1/1936, η Περιφερειακή Επιτροπή Στάλινγκραντ επικύρωσε τη διαγραφή του σ. Σεντένκοφ. Είχε τόσο εκφοβιστεί από τις τοπικές Κομματικές Οργανώσεις που όταν απευθύνθηκε στην Κομματική Επιτροπή Ελέγχου το 1937 έγραψε μετανιωμένος για τα «λάθη» του – τόσο «πειστική» ήταν η επιρροή που του ασκούταν. Η Σύνοδος της Κομματικής Επιτροπής Ελέγχου επανέφερε το σ. Σεντένκοφ στο Κόμμα.

Υπάρχει μια παρόμοια περίπτωση με το σ.Τολστίκοφ, διοικητή του Μηχανοτρακτερικού Σταθμού του Ικορέτσκ, Επαρχία Λισκίνσκ, Περιφέρεια Βορονέζ. Ο σ. Τολστίκοφ έστειλε ένα γράμμα στους σ. Στάλιν και Μολότοφ παραπονούμενος γιατί άδικα είχε εκδιωχθεί από τους γραμματείς της Επιτροπής Επαρχίας, που ήταν οι ίδιοι ένοχοι για αλλοιώσεις της πολιτικής αναφορικά με την παράδοση του σιταριού.

Μια έρευνα έγινε επί τόπου από εκπροσώπους της Κομματικής Επιτροπής Ελέγχου, οι οποίοι πλήρως επιβεβαίωσαν τις επισημάνσεις του σ. Τολστίκοφ, και οι γραμματείς της Επιτροπής Επαρχίας, αποκαλύφθηκαν ως εχθροί του λαού. Αλλά ακόμα και μετά τη σύλληψή τους, η Επιτροπή Επαρχίας συνέχιζε να καταστέλλει το σ. Τολστίκοφ και πέτυχε ως και την διαγραφή του από το Κόμμα και ακόμα και τη σύλληψή του.

Απηύθυνε κάμποσες καταγγελίες στην κομματική Επιτροπή Περιφέρειας Βορονέζ, αλλά δεν εισακουγόταν για 3 μήνες, παρά τις επανειλημμένες υπενθυμίσεις από τη Γραμματεία της ΚΕ του ΚΚΣΕ(μπ.). Μόνο όταν η Κομματική Επιτροπή Ελέγχου παρενέβη ξανά τον Αύγουστο του 1938, ο σ. Τολστίκοφ πλήρως αποκαταστάθηκε και ποινές επιβλήθηκαν σε όσους ήταν ένοχοι για αυτές τις διώξεις και την τυραννία.

Υπάρχουν συχνά παραβιάσεις των δικαιωμάτων των μελών παρούσες σε κάθε περίσταση όταν οι δραστηριότητες ή η διαγωγή των μελών εξετάζεται. Δυστυχώς, η διαγραφή μελών ερήμην δεν είναι ένα σπάνιο πράγμα σε πολλές κομματικές οργανώσεις.

Η αναφορά στα δικαιώματα των μελών στο Καταστατικό θα είναι μεγάλης σημασίας για το σεβασμό μιας από τις πιο σημαντικές διδαχες του Λενινισμού, και συγκεκριμένα ότι δεν πρέπει μόνο να διδάσκουμε τις μάζες, αλλά και να διδασκόμαστε από τις μάζες.

Στην Ολομέλεια της ΚΕ του Φλεβάρη-Μάρτη 1937, ο σ. Στάλιν είπε:

«Η εμπειρία μας μόνο, η εμπειρία των ηγετών, απέχει παρασάγγας από το να θεωρείται αρκετή…Προκειμένου να καθοδηγήσουμε κατάλληλα, η εμπειρία των ηγετών πρέπει να συμπληρώνεται από την εμπειρία των μελών, την εμπειρία της εργατικής τάξης, την εμπειρία των εργαζομένων, την εμπειρία των αποκαλούμενων «απλών ανθρώπων»».

Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να αποδυναμώνουμε, τους, ακόμα μη επαρκώς ισχυρούς, δεσμούς μας με τις μάζες ούτε για ένα λεπτό.

Έτσι λοιπόν, προκύπτει η αναγκαιότητα για ειδική αναφορά στο Καταστατικό για το δικαίωμα των μελών να απευθύνονται για οποιοδήποτε ερώτημα ή ζήτημα σε κάθε κομματικό σώμα, ως και την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ(Μπ). Κρατικά και κομματικά ζητήματα μεγάλης σημασίας, γεγονότα μοναδικής αξίας για την αποκάλυψη ανωμαλιών στις Οργανώσεις του Κόμματος ή των Σοβιέτ, συχνά έρχονται στο φως απλά ως αποτέλεσμα αυτών των επισημάνσεων από τους «απλούς ανθρώπους».

Με το Μαξίμ Γκόρκι στο 1ο συνέδριο σοβιετικών συγγραφέων το 1934 (πηγή Ιβάν Σάγκιν, Ρια Νόβοστι)

Επανειλημμένα έχουν επισημάνει οι Λένιν και Στάλιν ότι ένας γραφειοκράτης με μια Κάρτα Μέλους στην τσέπη του είναι το πιο επικίνδυνο και βλαβερό είδος γραφειοκράτη, γιατί, κατέχοντας μια κομματική κάρτα, φαντάζεται ότι μπορεί να αγνοεί τους νόμους του κόμματος και των Σοβιέτ και τις ανάγκες και τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Αναγράφοντας τα δικαιώματα των μελών στο Καταστατικό θα θέσουμε στα χέρια του κόμματος ένα ισχυρό όπλο για την καταπολέμηση της στενοκεφαλιάς, της γραφειοκρατικής αυτοαναφορικότητας και έπαρσης, και για τη βελτίωση των επαφών μεταξύ ηγετών και καθοδηγούμενων, και, συνεπώς, για τη βελτίωση συνολικά της δουλειάς του κόμματος και του κράτους.

Απαγόρευση των μαζικών διαγραφών

Οι θέσεις προτείνουν επιπλέον την απαγόρευση των μαζικών διαγραφών από το κόμμα. Η εμπειρία έχει αποδείξει ότι τώρα μπορούν και πρέπει να καταργηθούν, για τους ακόλουθους λόγους.

Η μέθοδος των μαζικών διαγραφών, που εισήχθη κατά την έναρξη της Νέας Οικονομικής Πολιτικής, όταν τα καπιταλιστικά στοιχεία πήραν μια νέα ανάσα ζωής, προκειμένου να προφυλάξουμε το κόμμα από ανθρώπους που είχαν εκφυλιστεί λόγω της ΝΕΠ, έχει χάσει την αξία της υπό τις παρούσες συνθήκες όπου τα καπιταλιστικά στοιχεία έχουν εξαλειφθεί.

Πρέπει να επισημανθεί ότι οι μαζικές διαγραφές έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ενδυνάμωση του κόμματος. Αν το κόμμα μας τώρα είναι μια πολύ πιο οργανωμένη δύναμη όσο ποτέ άλλοτε, αν το κόμμα αύξησε τη δύναμή του εκκαθαρίζοντας τις τάξεις του από κάθε είδος σκουριάς, αυτό σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στις μαζικές διαγραφές.

Ωστόσο, τώρα που τα καπιταλιστικά στοιχεία έχουν εξαλειφτεί, τώρα που η μπολσεβικική Τάξη έχει μπει στα κομματικά ζητήματα, τώρα που το κόμμα έχει ήδη απαλλαγεί από αναξιόπιστα και αμφίβολα στοιχεία, η μέθοδος των μαζικών διαγραφών προφανώς δεν ανταποκρίνεται πλέον στις νέες συνθήκες και δεν πετυχαίνει πια το σκοπό της.

Το κόμμα μπορεί να εφαρμόσει την συνήθη διαδικασία της απαλλαγής από τις τάξεις του ανθρώπων που παραβιάζουν το πρόγραμμα και το καταστατικό του.

Η αμφισβητήσιμη πτυχή των μαζικών διαγραφών είναι ότι, έχοντας έναν χαρακτήρα «καμάνιας», συνοδεύονται από πολλά λάθη, κυρίως από την παραβίαση της Λενινιστικής αρχής της προσέγγισης των ανθρώπων ως μονάδων.

Θεσπίζοντας ένα συγκεκριμένο στάνταρντ και μετρώντας καθέναν βάση ενός κριτηρίου, η μέθοδος των μαζικών διαγραφών ενθαρρύνει μια τυπική προσέγγιση και δεν επιτρέπει την πλήρη τήρηση της Κομματικής αρχής ότι τα μέλη, οι άνθρωποι, πρέπει να γίνονται αντικείμενο μεταχείρισης με ιδιαίτερη προσοχή, και στην πράξη αυτή συχνά οδηγεί στην παραβίαση των δικαιωμάτων των μελών.

Το αποτέλεσμα αυτής ήταν ότι κατά τη διάρκεια των μαζικών διαγραφών υπήρχαν πολλές περιπτώσεις λανθασμένων διαγραφών από το Κόμμα, και περιπτώσεις όπου εχθρικά στοιχεία που είχαν παρεισφρήσει στο Κόμμα να επωφελούνται από τις διαγραφές για να διώκουν και να καταστρέφουν τίμιους ανθρώπους.

Έτσι, τώρα που το Κόμμα έχει κάνει τόσα πολλά για την εκκαθάριση των τάξεών του, δεν υπάρχει αναγκαιότητα για τη μέθοδο των μαζικών διαγραφών. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι κατά πολύ, το σημαντικότερο έργο της εκκαθάρισης των τάξεων του κόμματος από εχθρούς του λαού, προδότες και πράκτορες του φασισμού έγινε μετά τις μαζικές διαγραφές. Και υπάρχει ένας σοβαρός λόγος για αυτό: Οι νέες μέθοδοι υπονομευτικών δραστηριοτήτων που διαπράττονταν από εχθρικά στοιχεία που είχαν παρεισφρήσει στο κόμμα ήταν της διπροσωπίας, της κάλυψης των υπονομευτικών τους δραστηριοτήτων από μια εξωτερική εμφάνιση συμφωνίας με τη γραμμή του Κόμματος, της προσποίησης προθυμίας πάλης υπέρ των αποφάσεών του. Ξέρουμε ότι τα εχθρικά στοιχεία χρησιμοποίησαν ευρέως θορυβώδεις επιδείξεις, απατεωνίστικη δραστηριότητα, κολακεία, δημιουργία ατμόσφαιρας φλυαρίας, πομπώδεις λόγους, χαιρετούρες κλπ, προκειμένου να παραπλανήσουν και να μειώσουν την επαγρύπνηση συγκεκριμένων ηγετών μας.

Συνεπώς, η μέθοδος των μαζικών διαγραφών ήταν πολύ μικρής επίδρασης και δεν πέτυχαν το σκοπό τους αναφορικά με τα εχθρικά στοιχεία που είχαν παρεισφρήσει στο κόμμα και που κάλυπταν τον πραγματικό τους χαρακτήρα με διπροσωπία και παραπλανώντας το κόμμα.

Διαπιστώθηκε ότι η μέθοδος των μαζικών διαγραφών κυρίως στράφηκε εναντίον των λεγόμενων παθητικών μελών και οδήγησε στην αποβολή τίμιων και συνειδητών μελών στη βάση δήθεν της παθητικότητας.

Κατά τη διάρκεια των εκκαθαρίσεων του 1933, η πλειοψηφία όσων διαγράφτηκαν αποτελούνταν από τα λεγόμενα παθητικά στοιχεία. Ήταν αναφορικά με αυτούς που διαπράχτηκαν τα περισσότερα λάθη από τις κομματικές οργανώσεις. Συχνά συνέβαινε τίμιοι και αφοσιωμένοι άνθρωποι, υποδειγματικοί εργάτες στα εργοστάσιά τους, να κατατάσσονται στα παθητικά στοιχεία. Υπ’ αυτή την κατηγορία ήταν σύντροφοι που τους είχαν ανατεθεί κάποια ασήμαντα και μάταια καθήκοντα, που δεσμεύονταν από πολύτεκνες οικογένειες, ή που κάποιες φορές δεν είχαν πάει σε έναν κύκλο μελέτης, ή που δεν απαντούσαν σωστά σε κάποια δύσκολη ή απαράδεκτη ερώτηση σε μια πολιτική εξέταση.

Δεν υπάρχει ανάγκη να αναφέρω περιπτώσεις λανθασμένων διαγραφών λόγω παθητικότητας. Πολλές από αυτές μπορούν να βρεθούν σε κάθε οργάνωση.

Έτσι, με την ισχυροποίηση του Κόμματος, η ανάγκη για μαζικές διαγραφές εξαφανίστηκε.

Στην Ολομέλεια της ΚΕ του Φλεβάρη-Μάρτη 1937 και την Ολομέλεια του Γενάρη 1938, το Κόμμα καταδίκαζε την τυπολατρικη και άκαρδα γραφειοκρατική στάση έναντι της μοίρας των κομματικών μελών, έναντι του ζητήματος της διαγραφής από το Κόμμα και της επανένταξης στο κόμμα. Όπως ξέρουμε αυτό ήταν μια πρακτική που ευρέως χρησιμοποίησαν καριερίστικα στοιχεία που είχαν μπει στο κόμμα και που προσπάθησαν να διακριθούν και να προαχθούν διαγράφοντας ανθρώπους από τις τάξεις του, όπως και από καλυμμένους εχθρούς που μπαίνανε στο Κόμμα και φιλοδοξούσαν να επιβάλλουν μαζικά ποινές για να καταστρέωουν τίμια μέλη και να σπείρουν αχρείαστη καχυποψία εντός της τάξης του κόμματος. Αλλάζοντας τις τακτικές του, ο εχθρός επιτάχυνε στο ζήτημα της επαγρύπνησης και κεφαλαιοποίησε τη ζημιά που προκάλεσε, φιλοδοξώντας υπό τη μάσκα ενός υποκριτικού λόγου περί επαγρύπνησης να προκαλέσει θύματα σε όσο πιο πολλούς τίμιους κομμουνιστές γινόταν με σκοπό τη διασπορά αμοιβαίας έλλειψης εμπιστοσύνης και αποδιοργάνωσης των τάξεών μας.

Η συκοφάντηση τίμιων ανθρώπων με το πρόσχημα της «επαγρύπνησης» είναι επί του παρόντος η πιο διαδεδομένη μέθοδος που χρησιμοποιούνται για την κάλυψη εχθρικών δραστηριοτήτων. Αν θές να αποκαλύψεις ακόμα μη αποκαλυφθείσες σφηκοφωλιές του εχθρού, κοίτα πάνω από όλα τους συκοφάντες.

Η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΣΕ(μπ.) του Γενάρη του 1938 υιοθέτησε πλήθος μέτρων για τον τερματισμό της πρακτικής των μαζικών διαγραφών από το Κόμμα και την πραγματική εξασφάλιση μιας διαφοροποιημένης προσέγγισης στην απόφαση αν μέλη πρέπει να διαγραφούν ή διαγραμμένα μέλη να επανενταχθούν.

Η ΚΕ βασιστηκε στη γνωστή διδαχή του σ. Στάλιν στην Ολομέλεια της ΚΕ του Φλεβάρη-Μάρτη 1937:

«..Κάποιοι από τους ηγέτες μας πάσχουν από έλλειψης έγνοιας για τους ανθρώπους, τα μέλη του κόμματος, τους εργάτες. Ακόμα περισσότερο, δεν «μελετούν» τα μέλη του κόμματος, δεν γνωρίζουν τι συμφέροντα έχουν αυτά, πώς αυτά αναπτύσσονται: γενικά, δεν ξέρουν τους εργάτες τους. Να γιατί δεν προσεγγίζουν κατ’ άτομο τα μέλη, τους εργάτες. Και επειδή δεν έχουν αυτή την ατομική προσέγγιση για τα μέλη και τους εργάτες του κόμματος συχνά δρουν με επικίνδυνο τρόπο: είτε τους επευφημούν συνολικά, χωρίς μέτρο, ή συνολικά τους βρίζουν, επίσης μαζικά και χωρίς μέτρο, και διαγράφουν χιλιάδες και δεκάδες χιλιάδες μελών από το Κόμμα. Τέτοιοι ηγέτες γενικά προσπαθούν να σκέφτονται σε δεκάδες χιλιάδες, μη νοιαζόμενοι για τις «μονάδες», για τα μεμονωμένα μέλη του κόμματος, για τη μοίρα τους. Θεωρούν την διαγραφή χιλιάδων και δεκάδων χιλιάδων μελών από το Κόμμα κάτι το σημαντικό και παρηγορούν τους εαυτούς τους με τη σκέψη ότι το Κόμμα μας έχει 2 εκ. μέλη και ότι η διαγραφή δεκάδων χιλιάδων δε μπορεί σε καμμία περίπτωση να επηρεάσει τη θέση του Κόμματος. Αλλά μόνο όσοι είναι στην πραγματικότητα βαθιά αντικομματικοί μπορεί να έχουν τέτοια προσέγγιση αναφορικά με τα μέλη του Κόμματος.

Ως αποτέλεσμα αυτής της άκαρδης στάσης έναντι των ανθρώπων, έναντι των μελών του κόμματος και των εργατών του κόμματος, δυσαρέσκεια και πικρία τεχνητά δημιουργείται σε ένα τμήμα του κόμματος, και οι τροτσκιστές διπρόσωποι μαστορικά προσεγγίζουν τέτοιους πικραμένους συντρόφους και τους παρασύρουν στο λάκκο της τροτσκιστικής υπονόμευσης».

Σύντροφοι, προφανώς θα παρατηρήσατε ότι στη συζήτηση των θέσεων για την τροποποίηση του Καταστατικού του ΚΚΣΕ(μπ.) επ’ουδενί ελάχιστη προσοχή δόθηκε στο ζήτημα των μέτρων για την αποφυγή επίθεσης στα τίμια κομματικά μέλη. Η ΚΕ και η Πράβντα έχουν επίσης λάβει μεγάλο αριθμό επιστολών για το θέμα αυτό.

Θα αναφέρω μερικά παραδείγματα εχθρικών δραστηριοτήτων υπό τη σημαία της «επαγρύπνησης».

Κάποιος Καλιακάικιν ήταν γραμματέας της Κομματικής Επιτροπής Επαρχίας του Ισινσκ, στην Περιφέρεια Ταμπόφ. Σε σύνολο 175 μελών της Κομματικής Οργάνωσης, κατάφερε να διαγράψει σε σύντομο διάστημα 58. Ο Καλιακάικιν έδρασε ως εξής: όταν είχε κάποιον να διαγράψει με μιας έθετε το ζήτημα το να καλέσει σε λογοδοσία ενώπιον του Κόμματος όλους τους Κομμουνιστές που είχαν κάθε είδους σχέση με το διαγραμμένο. Έφτιαχνε ένα σύστημα υγειονομικής ζώνης. Π.χ. ο Καλιακάικιν διάγραψε κάποιον Ναζάροφ από το Κόμμα. Ο Ναζάροφ έπειτα συνελήφθη κατά παραγγελία της Επιτροπής Επαρχίας. Παρέμεινε υπό κράτηση για περίπου 7 μήνες και μετά απελευθερώθηκε από τις αρχές γιατί οι κατηγορίες που τον βάρυναν κρίθηκαν αβάσιμες. Όμως, ενώ ο Ναζάροφ ήταν υπό κράτηση, η γυναίκα του και άλλοι 7 κομμουνιστές διαγράφτηκαν από το Κόμμα λόγω των δεσμών τους με αυτόν: επίσης 28 της Λίγκας Κομμουνιστών Νεολαίων διαγράφτηκαν από τη Λίγκα και 10 καθηγητές, μη μέλη του Κόμματος, παύθηκαν από τη θέση τους. Στο τέλος, όπως ήταν αναμενόμενο, ο Καλιακάικιν αποκαλύφθηκε ως εχθρός του λαού, διαγράφτηκε από το Κόμμα και συνελήφθη.

Στην Κομματική Οργάνωση Αρχαγγελσκ, πχ, αποκαλύφθηκε ένας δόλιος συκοφάντης ονόματι Πριλούτσνι, που είχε κάνει καταγγελίες εναντίον 142 κομμουνιστών, χωρίς ούτε μια να είναι βάσιμη.

Στο Λένινγκραντ, μια αντικομματική ομάδα με επικεφαλής μια Ναπόλσκαγια δρούσε για πολύ καιρό: αυτή η ομάδα με ζήλο κατασκεύαζε υλικό ενάντια σε τίμιους κομμουνιστές, έστελνε καταγγελίες για αυτούς στο Λαϊκό Επιτροπάτο Εσωτερικών Υποθέσεων και προσπαθούσε να βλάψει τίμιους ανθρώπους. Αυτή η ομάδα συκοφάντησε πολλούς τίμιους ανθρώπους.

Ο Γκλάντκιχ, πρώην γραμματέας της Επιτροπής Επαρχίας του ΚΚΣΕ(μπ.) στο Ρόντβινο, Περιφέρεια Αρχαγγέλσκ, έδινε εντολές σε κάθε κομμουνιστή να ανακαλύπτει έναν εχθρό του λαού και ανακοίνωσε εκ των προτέρων ότι «δεν θα υπάρχει παραβίαση της πολιτικής σε αυτό τον τομέα».

Η Πεσκόφσκαγια, μια εχθρός του λαού στην Επαρχία Κλούτσι, της Περιφέρειας Ακτιούμπινσκ, πέτυχε τη διαγραφή από το Κόμμα 156 Κομμουνιστών ή 64% των μελών της Οργάνωσης. Στο Συνεταιριστικό Αγρόκτημα «Η Πρόοδος», στην ίδια περιφέρεια, ολόκληρη η Κομματική Οργάνωση, με 13 μέλη, διαγράφτηκε.

Οι εχθροί κατηύθυναν τις κύριες προσπάθειές τους για την καταστροφή τίμιων μπολσεβικικών στελεχών. Ο Κουντριάβτσεφ, ένας εχθρό του λαού, που πριν την αποκάλυψή του κατείχε ένα σημαντικό πόστο σε μια οργάνωση του Ουκρανικού Κόμματος, ανέφερε στην απολογία του τα εξής:

«Προσπαθούσαμε να διαγράψουμε όσο περισσότερους ανθρώπους από το Κόμμα γινόταν. Διαγράψαμε ανθρώπους όταν δεν υπήρχαν λόγοι για διαγραφή. Είχαμε έναν στόχο – να αυξήσουμε τον αριθμό των πικραμένων ανθρώπων και να αυξήσουμε έτσι τον αριθμό των συμμάχων μας»

Ήταν επίσης μέρος του σχεδίου υπονομευτικών δραστηριοτήτων των εχθρών του λαού η καταστροφή του κομματικού μηχανισμού. Υπάρχει εδώ η απολογία ενός άλλου εχθρού του λαού που είχε μπει σε μια από τις περιφερειακές οργανώσεις της Ουκρανίας:

«Στη διάρκεια 5-6 ημερών εξαφάνισα τον μηχανισμό της περιφερειακής επιτροπής, απέλυσα σχεδόν κάθε έναν από τους γραμματείς τμημάτων της επιτροπής, 12-15 καθοδηγητές και πήρα νέο επιτελείο.

«Τα έκανα όλα αυτά με την πρόφαση της καταπολέμησης των εχθρών και της εκκαθάρισης της Περιφερειακής Επιτροπής του Ουκρανικού ΚΚ(μπ.) από ανθρώπους που επαγρυπνούσαν λίγο. Έχοντας «εκκαθαρίσει» το μηχανισμό της Περιφερειακής Επιτροπής, προχώρησα στη διάλυση των Επιτροπών Πόλης και Επαρχιών με το ίδιο πρόσχημα. Σε πολύ μικρό διάστημα καθαίρεσα 15 γραμματείες και έναν μεγάλο αριθμό στελεχών εναντίον των οποίων δεν είχα κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο. Είχα την πρόφαση της καταπολέμησης του εχθρού, και έτσι έστειλα εναντίον του Κόμματος έναν αριθμό Κομμουνιστών που είχαν διαγραφεί χωρίς λόγο. Επιπροσθέτως, έστειλα σε κατώτερα πόστα έναν αριθμό μελών της αντεπαναστατικής μας οργάνωσης σε κατώτερα πόστα, έτσι σώζοντάς τα από έρευνα».

Σε μερικές οργανώσεις οι συκοφάντες έχασαν κάθε αίσθηση ορίων και απλά έβαλαν τα πόδια τους στο τραπέζι.

Π.χ. ενας συκοφάντης ονόματι Χανέφσκι, αποκαλύφθηκε σε μια από τις Επαρχίες της Περιφέρειας Κιέβου. Ούτε μια από τις πολλές κατηγορίες που εξαπέλυσε ο Χανέφσκι εναντίον Κομμουνιστών δεν ήταν βάσιμη. Ωστόσο, ο συκοφάντης αυτός δεν πειράχθηκε στο ελάχιστο, και έτσι, σε μια από τις καταγγελτικές του επιστολές στην Επιτροπή Περιφέρειας του Ουκρ. ΚΚ(μπ.) ανέφερε το παρακάτω αίτημα: «Έχω κουράσει τον εαυτό μου τον τελευταίο καιρό πολεμώντας τον εχθρό, και έτσι, ζητώ να σταλθώ σε σανατόριο για να ξεκουραστώ» (Δυνατά γέλια).

Αντίστοιχα με αυτή, ήταν το κείμενο από κάποιον Νεφέντοφ, γραμματέα της Κομματικής Επιτροπής του Τμήματος Περιφέρειας, σε ένα αχτιφ στελεχών στο Ιρκούτσκ. Διαιρούσε τα μέλη σε 3 ομάδες: «Ο 1ος τύπος είναι ο άνθρωπος που δείχνει ελάχιστη δράση: αυτό σημαίνει ότι πρέπει να τον ελέγξουμε: μπορείς να είσαι βέβαιος ότι το νήμα θα οδηγήσει στον εχθρό. Ο 2ος τύπος είναι τύπος με παρελθόν, ο τύπος με βάρος στη σκέψη του. Τείνει να μένει πίσω – το βάρος θα δείξει: κράτα μια ματιά πάνω του, έλεγχέ τον: το νήμα πολύ πιθανόν επίσης να οδηγήσει στον εχθρό. Και ο 3ος τύπος είναι ο άνθρωπος που εργάζεται γιατί πρέπει: εκεί επίσης δεν μπορεί να κάνεις λάθος: αυτός είναι ένας εχθρός»(Δυνατά γέλια).

Μια συνεκτική «θεωρία», όπως βλέπετε.

Οι «δραστηριότητες» μερικών από τους συκοφάντες είναι τόσο εντατική που βρίσκουν απαραίτητο να εισάγουν μια συγκεκριμένη ποσότητα «εξορθολογισμού».

Υπάρχει η περίπτωση του Αλεξέγιεφ, πχ., μέλους του κόμματος από το 1925, γραμματέα του περιφερειακού κομματικού κέντρου διαβούλευσης στο Ιρμπέισκογιε, στο Κράσνογιαρσκ. Δεν είναι τόσο εργατικός: ξόδευε όλο το χρόνο του γράφοντας συκοφαντίες εναντίον τίμιων κομμουνιστών και μη κομματικών καθηγητών. Η «δουλειά» του ήταν τόσο μεγάλη που έφτιαξε μια λίστα για τον εαυτό του με διάφορες στήλες: «μεγάλος εχθρός», «μικρός εχθρός», «μικρούτσικος εχθρός», «μικροσκοπικός εχθρός» (Δυνατά γέλια). Δύσκολα χρειάζεται να πει κανείς ότι δημιούργησε μια απολύτως ανυπόφορη κατάσταση στην επαρχία του. Στο τέλος, διαγράφτηκε από το κόμμα ως συκοφάντης.

Αυτός ο Αλεξέγιεφ με έκανε να αναρωτηθώ πού είχα διαβάσει για έναν τέτοιο τύπο, και πρόσφατα θυμήθηκα τον Σομπάκεβιτς στο Νεκρές Ψυχές του Γκόγκολ. Ο Σομπάκεβιτς, θα ξέρετε, θεωρούσε τον καθένα ως κλέφτη και απατεώνα. Όταν ο Τσιτσίκοφ παραδέχτηκε σε αυτόν ότι ο άνθρωπος που εκτιμούσε πιο πολύ σε μια επαρχιακή πόλη ήταν ο αρχηγός της αστυνομίας, εξαιτίας της αγαρμποσύνης και της απλοϊκότητάς του, ο Σομπάκιεβιτς κυνικά δήλωσε: «Ένας παλιάνθρωπος είναι! Θα σε κλέψει, θα σε προδώσει και μετά θα πάει και θα δειπνήσει μαζί σου. Τους ξέρω όλους: είναι όλοι αλήτες, καθένας τους. Ένα μάτσο παλιανθρώπων από πάνω μέχρι κάτω. Όλοι Ιούδες. Υπάρχει μόνο ένας άξιος τύπος από όλους αυτούς, αυτός είναι ο εισαγγελέας. Αλλά, αν θέλουμε να πούμε την αλήθεια, κι αυτός είναι κάθαρμα» (Γέλια).

Προφανώς, κάποια από τα τρισέγγοντα του Σομπάκεβιτς ζουν ως σήμερα και έχουν καταφέρει εδώ κι εκεί να μπουν στο Κόμμα. Πρέπει να έχουμε σιδηρά πυγμή και να καθαρίσουμε το κομματικό μας σπίτι από αυτά τα σκουπίδια (Δυνατό χειροκρότημα).

Η άρνηση της έγνοιας για τα ανθρώπινα όντα, η παραμέληση της διερεύνησης των κατηγοριών εναντίον ενός ανθρώπου, είναι μια ασθένεια που ακόμα πλήττει πολλούς από τους ηγέτες των κομματικών μας οργανώσεων. Υπάρχει ακόμα ένας αριθμός ανθρώπων στις οργανώσεις μας που τους αρέσει να εξασφαλίζονται και να είναι στην ασφαλή πλευρά.

Οι διαγραφές από το κόμμα στη βάση των «διασυνδέσεων» με τους εχθρούς σε κάποια περίοδο έλαβε πολύ μεγάλες διαστάσεις και ακόμα τις συναντούμε.

Σ’ αυτή τη βάση τίμιοι άνθρωποι διαγράφτηκαν από το Κόμμα μαζικά, με το μόνο τους έγκλημα να είναι ότι είχαν έλθει σε επαφή με εχθρούς του λαού εξαιτίας της δουλειάς τους – «τους συνάντησαν στο δρόμο» θα μπορούσαμε να πούμε.

Αυτή η διατύπωση της μόδας «διασυνδέσεις με εχθρούς του λαού» χρησιμοποιήθηκε ευρέως από αντικομματικά στοιχεία για να βλάψουν τίμιους κομμουνιστές. Χρησιμοποιήθηκε σε τέτοια ευρεία έκταση ώστε να συμπεριλάβει πολλά πράγματα, τυπική γνωριμία, επαφή με εχθρούς που οφειλόταν σε επίσημα καθήκοντα, ενεργείς διασυνδέσεις με εχθρούς, και συμμετοχή σε αντεπαναστατικές δραστηριότητες – χωρίς κανενός είδους διαβάθμιση, όλες καλυπτόμενες από μια γενικευμένη διατύπωση.

Μεγάλος αριθμός λαθών έγιναν, και εξακολουθούν να γίνονται κατ’ αυτό τον τόπο.

Εξαιτίας των μαζικών καταδικών σε καθαρά τυπολατρική βάση, πραγματικοί ξεφωνημένοι εχθροί του λαού, πρώτης τάξης αλήτες, κατάφεραν να ξεφύγουν. Συκοφάντες είναι ενεργοί όπου βοηθούνται από άτομα που κοιτούν να εξασφαλιστούν.

Εδώ υπάρχει ένα παράδειγμα αυτοεξασφάλισης τέτοιου είδους. Ο διευθυντής και ο αρχιμηχανικός ενός ανθρακωρυχείου στο Συγκρότημα Άνθρακα του Σβερντλόφσκ έδωσε για έναν προϊστάμενο τμήματος την ακόλουθη περιγραφή:

«Γνωρίζει τη δουλειά του. Χρόνιος αλκοολικος. Αρκετά ικανός στο να πίνει με τους υφισταμένους του. Πρόσφατα εκπλήρωσε το πρόγραμμα της παραγωγής. Καλός οργανωτής. Λειτουργεί τον τομέα του καλά. Δεν του αρέσουν μεγάλες δουλειές. Βαθιά συντηρητικός και οπορτουνιστής αναφορικά με την παραγωγή. Προσπαθεί να έχει όσο πιο ελαφρύ πρόγραμμα γίνεται, να εργάζεται όσο το λιγότερο γίνεται και να κερδίζει όσο πιο πολλα γίνεται» (Γέλιο).

Κάποια μέλη έχουν καταφύγει στη βοήθεια ιατρικών οργανισμών προκειμένου να εξασφαλίσουν εαυτόν. Εδώ ένα ιατρικό πιστοποιητικό που εκδόθηκε για έναν τέτοιον πολίτη:
«Χάρη στην κατάσταση υγείας σώματος και πνεύματος, ο σύντροφος τάδε δεν είναι ικανός να χρησιμοποιηθεί ως όργανο κανενός ταξικού εχθρού. Συνοικιακός
Ψυχίατρος τάδε, Συνοικία «Οκτώβρη», Πόλη Κίεβο, Υπογραφή». (Δυνατά Γέλια).

Στην 5η Συνδιάσκεψη της οργάνωσης της Λίγκας Κομμουνιστικής Νεολαίας του Όμπλαστ Λένινγκραντ, το 1936 (πηγή)

Αυτού του είδους η «βιολογική» προσέγγιση των ανθρώπων, των κομματικών μελών, έχει λάβει ευρεία έκταση. Αυτή είναι μια θεωρία κατά την οποία οι κομμουνιστές δεν κρίνονται από τα δικά τους προσόντα, αλλά από εκείνα των συγγενών τους, κοντινών και μακρινών. Μια αβάσιμη ιδεολογία ή οι κοινωνικές προτιμήσεις κάποιων προγιαγιάδων μπορεί να καταστρέψουν καριέρες πολλών γενιών απογόνων τους (Γέλια).

Τέτοια στάση είναι απολύτως ξένη προς το Μαρξισμό. Πρέπει να προχωρήσουμε από την αρχή που επανειλημμένα έχει επισημάνει ο σ. Στάλιν, δηλαδή, ότι ο γιος δεν λογοδοτεί για τον πατέρα του, και ότι ένα κομματικό μέλος πρέπει να κρίνεται από ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ προσόντα και δράσεις. Δυστυχώς, είναι διαδεδομένη η πρακτική μεταξύ μας να κρίνουμε τη δουλειά και τον πολιτικό χαρακτήρα ενός ανθρώπου όχι από τη δική του δουλειά, αλλά από το χαρακτήρα των συγγενών του ή των προγόνων του, κοντινών και μακρινών.

Δεν πρέπει να νομιστεί ότι οι υποστηρικτές αυτής της «θεωρίας» την υποστηρίζουν ανοιχτά. Ωστόσο, σταθερά δουλεύουν σιωπηλά και κρίνουν τους ανθρώπους όχι από τα έργα τους αλλά από τη γενεαλογία τους.

Αυτή η «βιολογική» προσέγγιση πρέπει να σταματήσει (Δυνατά χειροκροτήματα).

Υπάρχει μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων στις τάξεις μας που θα αποκαλούσα ψευτοηθικολόγους. Βλέπουν μόνο τις κακές πλευρές ενός μέλους και αρνούνται να δουν και να μελετήσουν όλη την πορεία του στη ζωή, να μάθουν και τις αρετές του. Αυτοί θεωρούν έναν άνθρωπο ότι είναι έτσι μια για πάντα, ένα άψυχο και απαράλλαχτο σχήμα.

Αυτοί είναι μεγάλοι κατασκευαστές σχημάτων που εφαρμόζουν στα άτομα για να τα κρίνουν αν είναι καλά, αν ταιριάζουν στο σχήμα τους ή όχι (Γέλια).

Αυτοί οι άνθρωποι ξεχνάνε ότι το συνολικό μας έργο οικοδόμησης σοσιαλισμού, το συνολικό εκπαιδευτικό μας έργο, είναι σχεδιασμένο για την ανάπλαση του τρόπου σκέψης των ανθρώπων. Να γιατί υπάρχει το κόμμα μας, να γιατί παλεύουμε και πετύχαμε τη νίκη του σοσιαλισμού, να γιατί αναλαμβάνουμε τα καθήκοντα της κομμουνιστικής ανάπτυξης, δηλαδή, της ανάπλασης των ανθρώπων, του εγω τους. Αν υπάρχουν κάποιοι που σκέφτονται ότι η ανάπλαση του τρόπου σκέψης των ανθρώπων δεν αφορά και τα κομματικά μέλη, ότι οι κομμουνιστές γεννιούνται απαλλαγμένοι από όλες τις προκαταλήψεις και δεν χρειάζονται απολύτως καμμία επανεκπαίδευση, αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ιδεαλιστική και σχηματική θεώρηση των ανθρώπων. Αυτός ο τρόπος να κρίνονται οι άνθρωποι αφηρημένα, ανάλογα με έτοιμα σχήματα, αντί να μελετούνται σε όλες τους τις διασυνδέσεις και τις εκδηλώσεις, μας καταδικάζει στην παθητικότητα, στην πεσιμιστική θεώρηση των ανθρώπων. Αυτή η πεσιμιστική θεώρηση κοιτά στο παρελθόν. Αυτός ο τρόπος κρίσης ανθρώπων δεν έχει τίποτα το κοινό με το μπολσεβικισμό. Αυτή η μέθοδός του είναι βαθιά εχθρική προς το μπολσεβικισμό.

Μου φαίνεται ότι όλα αυτά είναι ένα μενσεβίκικο πισωγύρισμα, μια ιδιαίτερη μορφή οπορτουνισμού έναντι των ζωντανών ανθρώπων, που δεν προσπαθεί να οδηγήσει τους ανθρώπους μπροστά, να διορθώσει τα ελαττώματά τους και να τους επανεκπαιδεύσει, αλλά υπερβάλλει, τονίζει τα ελαττώματά τους και δεν αντιλαμβάνεται τις πολύτιμες ικανότητες ανθρώπων που θα έπρεπε να αναπτυχθούν και παντοιοτρόπως να ενθαρρύνονται. Αν ξύσετε λίγο αυτούς τους ψευτοηθικολόγους, θα βρείτε πολλούς υποκριτές και απατεώνες μεταξύ τους. Δεν θα κοσκινίσετε ποτέ με τόσους νεκροθάφτες γύρω (Δυνατά Χειροκροτήματα).

Ταυτόχρονα, πρέπει να σταματήσουμε την πρακτική της μη ολόψυχης αποκατάστασης επανενταγμένων μελών. Υπάρχει ένας διαδεδομένος τύπος κομματικού αξιωματούχου που για να εξασφαλιστεί, για να είναι στην ασφαλή πλευρά, για «να μην πάρει κανένα ρίσκο», αφήνει ένα είδος ρετσινιάς να μένει σε αποκαταστημένα κομματικά ή δόκιμα μέλη: αν κάποιος διαγραφτεί, και θα πρέπει να τον αποκαταστήσουν, του δίνουν μια επίπληξη, αν και κανείς δεν ξέρει γιατί: αν έχει ήδη μια επίπληξη, του βάζουν μια βαριά μομφή στο αρχείο του, χωρίς κανέναν λόγο, απλώς ως υπενθύμιση (Γέλια).

Πρέπει να μπει οριστικά τέλος σε αυτή την πρακτική της μη ολόψυχης αποκατάστασης, Αν κάποιος πρέπει πλήρως να αποκατασταθεί, όλες οι ποινές πρέπει να διαγράφονται από τον φάκελό του.

Αυτά τα γεγονότα κάνουν ξεκάθαρο ότι η απόφαση της Ολομέλειας της ΚΕ του Γενάρη που έκανε λόγο για την αναγκαιότητα πλήρους ξεριζώματος των καλυμμένων εχθρών που μπήκαν στις τάξεις μας και που προσπαθούν να κρύψουν την εχθρότητα στο κόμμα υπό τη μάσκα του υποκριτικού λόγου για επαγρύπνηση, δεν έχει ακόμα υλοποιηθεί επαρκώς αυστηρά από κάποιες οργανώσεις.

Η μέθοδος της ατομικής προσέγγισης του κάθε μέλους ξεχωριστά δεν έχει ακόμα πλήρως αποκατασταθεί. Μαζικές και εσφαλμένες διαγραφές από το Κόμμα ακόμα εφαρμόζονται.

Η απόφαση της Ολομέλειας της ΚΕ του Γενάρη σχεδιάστηκε για να δημιουργήσει τη μέγιστη εγγύηση για την καταπολέμηση άδικων διαγραφών, για την πλήρη αποκατάσταση της μεθόδου της εξατομικευμένης προσέγγισης των μελών, για την εξασφάλιση της μέγιστης προσοχής στα ζητήματα αναφορικά με την τύχη των κομματικών μελών.

Σε σχέση με την εξαιρετική σημασία αυτού του ζητήματος, το Κατασταστικό πρέπει να συμπληρωθεί από έναν αριθμό προνοιών που να εξασφαλίζουν μια προσεκτική προσέγγιση και έρευνα των κατηγοριών εναντίον των κομματικών μελών, την προστασία των μελών από κάθε αυθαίρετη διαδικασία και την κατάργηση της προσφυγής στην διαγραφή από το κόμμα που είναι η ανώτατη κομματική ποινή – για μη σημαντικά πλημμελήματα.

Πρέπει να θυμόμαστε τι είπε ο σ.Στάλιν:

«Το κόμμα έχει γίνει ένα μεγάλο και σοβαρό πράγμα για τα κομματικά μέλη, και η ένταξη ή η διαγραφή από το Κόμμα είναι ένα σημαντικό γεγονός στη ζωή τους».

«Το να μείνει ή να διαγραφεί από το Κόμμα είναι ένα ζήτημα ζωής ή θανάτου για απλά κομματικά μέλη».

Ο σ. Στάλιν λέει σε άλλο μέρος ότι η ανώτατη κομματική ποινή είναι η διαγραφή από το κόμμα, όπως σε ένα στρατό η ανώτατη ποινή είναι η εκτέλεση (βλ. Στάλιν, Για την Αντιπολίτευση).

Οι αποφάσεις της Ολομέλειας της ΚΕ του Φλεβάρη – Μάρτη 1937, και της Ολομέλειας της ΚΕ του Γενάρη 1938 για το ζήτημα της διαγραφής από το κόμμα, τοποθετούνται ως εξής: ότι οι διαγραφές από το κόμμα πρέπει να περιοριστούν στο ελάχιστο. Αν η διαγραφή από το Κόμμα είναι αντίστοιχη με την ανώτατη ποινή στο στρατό, δηλαδή, την εκτέλεση, δεν μπορεί να επιβάλλεται δεξιά κι αριστερά.

Πρέπει να αποκαταστήσουμε πλήρως τα μέτρα της Κομματικής τιμωρίας που ορίζονται στο κομματικό καταστατικό για διάφορα θέματα. Δεν μπορείς να κρίνεις όλα τα λάθη με τον ίδιο τρόπο, χωρίς να διακρίνεις αν είναι σημαντικά ή ασήμαντα. Οι διαγραφές από το Κόμμα κάποτε έγιναν ένα είδος μικρής αλλαγής σε πολλές κομματικές οργανώσεις, ενώ τέτοια μέτρα κομματικής τιμωρίας όπως επίπληξη, χρονικά ορισμένη απαλλαγή καθηκόντων, μομφή, βαριά κομματική μομφή και τελική προειδοποίηση – όλη αυτή η ευέλικτη κλίμακα μέτρων κομματικής επιρροής που προνοεί το καταστατικό και ανταποκρίνονται στη διαβάθμιση των λαθών ή των κακών πράξεων, είχε ξεχαστεί.

Τα μέτρα της Κομματικής εκπαίδευσης και επιρροής που θέτει το Καταστατικό πρέπει να αποκατασταθούν και να χρησιμοποιούνται πλήρως.

Μερικά λόγια πρέπει να ειπωθούν για το ζήτημα των παλιών ποινών που κάποιος τις έχει εκτίσει. Πολλά έχουν ειπωθεί για το θέμα σε κομματικές διαδικασίες πριν από το Συνέδριο. Αν κάποιος έχει μετασχηματιστεί και η ποινή που του είχε επιβληθεί την έχει εκτίσει, δεν υπάρχει ανάγκη συνεχώς να την επικαλούμαστε, να εκδικούμαστε για παλιά λάθη που έχουν διορθωθεί, να ασκούμε ηθική καταπίεση στο κομματικό μέλος.

Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπως η παρακάτω: κάποιος μπορεί να διέπραξε ένα λάθος 10 χρόνια πριν και να έλαβε μια ποινή: μετά ακολουθεί την πορεία του και η ποινή εκτίεται. Παρ’ όλ’ αυτά, την ποινή συνεχώς την επικαλούνται κάθε φορά που αυτός είναι αντικείμενο συζήτησης. Αυτό κάνει πολλή ζημιά, από την άποψη, π.χ., του δικαιώματος να εκλέγεται στα κομματικά σώματα. Ξέρουμε ότι όταν σύντροφοι γίνονται αντικείμενο συζήτησης για τις εκλογές σε κομματικά όργανα, η ανακήρυξη της υποψηφιότητας τέτοιων συντρόφων συχνά απορρίπτεται. Αυτό είναι λάθος: αν κάποιος διορθώθηκε, γιατί πρέπει να ζει με μια ρετσινιά για το χαρακτήρα του σε όλη του τη ζωή; Είναι λάθος να επικαλούμαστε παλιά λάθη» («Σωστά!»)

Να αφομοιώνουμε ή να αποδεχόμαστε το πρόγραμμα του Κόμματος;

Οι θέσεις αναδεικνύουν την αναγκαιότητα κατάργησης της απαίτησης που υπάρχει στο καταστατικό ότι τα νέα μέλη, για να ενταχθούν στο κόμμα, πέραν της αποδοχής του προγράμματος και του καταστατικού του Κόμματος και μιας συγκεκριμένης δοκιμαστικής περιόδου ως υποψήφια μέλη την οποία πρέπει να περάσουν, θα πρέπει επίσης να έχουν αφομοιώσει το πρόγραμμα.

Στην εισήγησή του στην Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ(μπ.) το Φλεβάρη – Μάρτη 1937, ο σ. Στάλιν είπε:

Για να αφομοιώσουμε το πρόγραμμα του κόμματος, θα πρέπει να είμαστε πραγματικοί μαρξιστές, δοκιμασμένοι και θεωρητικά προετοιμασμένοι. Δεν ξέρω, αν θα βρούμε πολλά μέλη του κόμματος, τα οποία ήδη αφομοίωσαν το πρόγραμμα του κόμματός μας, έγιναν πραγματικοί μαρξιστές, θεωρητικά προετοιμασμένοι και δοκιμασμένοι. Εάν προχωρήσουμε παραπέρα μ’ αυτό το ζήτημα, τότε θα έπρεπε να αφήσουμε στο κόμμα μόνο διανοούμενους και γενικά ανθρώπους επιστήμονες. Ποιος χρειάζεται τέτοιο κόμμα; Εχουμε τη δοκιμασμένη λενινιστική διατύπωση για το ποιος μπορεί να είναι μέλος του κόμματος. Σύμφωνα μ’ αυτή τη διατύπωση, μέλος του κόμματος θεωρείται εκείνος που αποδέχεται το Πρόγραμμα του κόμματος, πληρώνει την κομματική συνδρομή και δουλεύει σε μια από τις οργανώσεις του. Προσέξτε: η λενινιστική διατύπωση δε μιλάει για αφομοίωση του Προγράμματος αλλά για αποδοχή του Προγράμματος. Είναι δυο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Δε χρειάζεται να αποδείξουμε ότι έχει δίκιο ο Λένιν και όχι οι κομματικοί μας σύντροφοι που χάνονται φλυαρώντας για την αφομοίωση του προγράμματος. Αυτό είναι κατανοητό. Εάν το κόμμα ξεκινούσε από το ότι μέλη του κόμματος μπορούν να είναι μόνο τέτοιοι σύντροφοι, οι οποίοι ήδη έχουν αφομοιώσει το πρόγραμμα και είναι θεωρητικά προετοιμασμένοι μαρξιστές, τότε δε θα δημιουργούσε στο κόμμα χιλιάδες ομίλους, εκατοντάδες κομματικές σχολές, όπου τα μέλη του κόμματος τα μορφώνουν στο μαρξισμό και τα βοηθούν να αφομοιώσουν το πρόγραμμά μας. Είναι ξεκάθαρο ότι αν το κόμμα οργανώνει τέτοιες σχολές και κύκλους για τα μέλη του κόμματος είναι γιατί ξέρει ότι τα μέλη του κόμματος δεν πρόλαβαν ακόμα να αφομοιώσουν το κομματικό πρόγραμμα, δεν έχουν γίνει ακόμα θεωρητικά καταρτισμένοι μαρξιστές”.

Η αφομοίωση του προγράμματος υπονοεί την ικανότητα να εξηγεί κανείς τις αρχές που το διέπουν. Αποδοχή του προγράμματος είναι προσχώρηση στις αρχές του, συμφωνία με αυτό και ετοιμότητα για υπεράσπισή του. Είναι ξεκάθαρο ότι με το να απαιτούμε τα υποψήφια μέλη να πρέπει να έχουν αφομοιώσει το πγρόαμμα, δηλαδή, να είναι σε θέση να εξηγούν τις αρχές που το διέπουν, τρομάζουμε τους ανθρώπους και τους απομακρύνουμε από το κόμμα. Δεν υπάρχει θεωρητική δικαιολόγηση για μια τέτοια απαίτηση, και στην πράξη αυτή έχει οδηγήσει σε μια εσφαλμένη στάση έναντι των αιτούντων να εγγραφούν στο κόμμα. Πολλά υποψήφια μέλη έχουν διστάσει να κάνουν αίτηση να γίουν πλήρη μέλη του κόμματος από φόβο ότι θα υποστούν μια πολιτική εξέταση και μάλιστα συχνά από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν. Αυτή η παράλογη απαίτηση έχει στην πράξη οδηγήσει σε παραβίαση των θεμελιωδών αρχών του κόμματος και έχει δημιουργήσει μια ασάφεια και αβεβαιότητα για το στάτους πολλών κομματικών μελών.

Φυσικά, σύντροφοι, αυτό δεν σημαίνει ότι ένα υποψήφιο μέλος απαγορεύεται να έχει αφομοιώσει το πρόγραμμα κατά τη διάρκεια της δοκιμαστικής περιόδου. Αυτό για το οποίο όμως κάνουμε λόγο εδώ είναι αν πρέπει να υπάρχει μια τέτοια απαίτηση στο Καταστατικό. Είναι αρκετά ξεκάθαρο ότι με το να απαιτούμε ένα υποψήφιο μέλος να έχει αφομοιώσει το πρόγραμμα τρομάζουμε τους ανθρώπους.

Αποδοχή του προγράμματος και του καταστατικού του κόμματος, πληρωμή των κομματικών συνδρομών και δουλειά σε μια από τις κομματικές οργανώσεις – αυτή είναι η απαίτηση από το καταστατικό για ένα κομματικό μέλος. Η δοκιμασμένη και ελεγμένη λενινιστική – σταλινική διατύπωση του ορισμού του κομματικού μέλους δεν χρειάζεται βελτίωση. Να γιατί η απαίτηση στο σημερινό καταστατικό για την αφομοίωση του προγράμματος θα πρέπει να καταργηθεί.

Εσωκομματική δημοκρατία

Σύντροφοι, η στροφή στην πολιτική ζωή της χώρας που έχει επιφέρει το νέο Σύνταγμα της ΕΣΣΔ φέρενει το κόμμα αντιμέτωπο με νέα καθήκοντα. Αυτή η στροφή σήμαινε τον πλήρη εκδημοκρατισμό του συστήματος, την αντικατάσταση της περιορισμένης από την καθολική ψηφοφορία, της μη εντελώς ίσης από την ίση ψήφο, της έμμεσης από την άμεση εκλογή και της ανοιχτής από τη μυστική ψήφο.

Το νέο εκλογικό σύστημα προοριζόταν να φέρει και είχε πράγματι ως αποτέλεσμα τη βελτίωση της πολιτικής δραστηριότητας των ανθρώπων, το μεγαλύτερο έλεγχο από τις μάζες στα όργανα της σοβιετικής εξουσίας και ην αυξανόμενη υπευθυνοποίηση των οργάνων της σοβιετικής εξουσίας έναντι του λαού.

Προκειμένου να προετοιμαστεί πλήρως για αυτή τη στροφή στην πολιτική ζωή της χώρας, το κόμμα έπρεπε να είναι η κινητήρια δύναμή της, και έπρεπε να διασφαλιστεί πλήρως ο καθοδηγητικός ρόλος του κόμματος στις επερχόμενες εκλογές για το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ και τα Ανώτατα Σοβιέτ των Ενωσιακών Δημοκρατιών. Όμως αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο αν οι ίδιες οι κομματικές οργανώσεις γίνονταν βαθιά δημοκρατικές στην καθημερινή τους δουλειά, μόνο αν πλήρως τηρούσαν τις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού στην εσωκομματική τους ζωή, όπως απαιτεί το καταστατικό, μόνο αν όλα τα όργανα του κόμματος εκλέγονταν, μόνο αν αναπτυσσόταν πλήρως η κριτική και η αυτοκριτική στο κόμμα, μόνο αν ήταν πλήρης η ευθύνη των κομματικών οργάνων προς τα μέλη του κόμματος, και αν τα μέλη του κόμματος τα ίδια γίνονταν πολύ ενεργά.

Κατά την Ολομέλεια του Φλεβάρη – Μάρτη της Κεντρικής Επιτροπής διαπιστώθηκε ότι ένας μεγάλος αριθμός κομματικών οργανώσεων συστηματικά παραβίαζαν το καταστατικό και τις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού στην καθημερινή τους δουλειά, υποκαθιστώντας την εκλογή από την κοοπτάτσια, την ψήφιση μεμονωμένων υποψηφίων από την ψήφιση μέσω λιστών κλπ. Ήταν, επομένως, πρώτα από όλα, απαραίτητο να τερματιστούν οι αντιδημοκρατιές πρακτικές των κομματικών οργανώσεων και να αναδιοργανωθεί η κομματική δουλειά πάνω στις γενικές γραμμές της εσωκομματικής δημοκρατίας.

Ποια είναι η ουσία της μπολσεβικικής εσωκομματικής δημοκρατίας. Η ουσία της, όπως ο σ. Στάλιν επανειλημμένα μάς έχει πει, εκδηλώνεται στην ανεξάρτητη πρωτοβουλία, την ενεργό συμμετοχή των μελών στη δουλειά της κομματικής ηγεσίας. “Εσωκομματική δημοκρατία σημαίενι εξύψωση της δραστηριότητας των μελών και ενίσχυση της ενότητας του κόμματος, ενίσχυση της συνειδητής προλεταριακής πειθαρχίας εντός του κόμματος”, διδάσκει ο σ. Στάλιν.

Ήταν με αυτό το σκοπό που το κόμμα έθεσε τέρμα στις παραβιάσεις των αρών του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού που επικρατούσαν στο κόμμα και αποκατέστησε το σύστημα της εκλογής των καθοδηγητικών οργάνων των κομματικων οργανώσεων, όπως προβλέπει το καταστατικό.

Το κόμμα υιοθέτησε πλήθος επιπρόσθετων μέτρων για τη διασφάλιση της τήρησης συνεπούς δημοκρατίας: κατήργησε την πρακτική της κοοπτάτσιας, απαγόρευσε την ψήφιση μέσω λιστών στις εκλογές των κομματικών οργάνων και εισήγαγε την ψήφιση μόνο μεμονωμένων μελών. Διασφάλισε σε όλα τα μέλη του κόμματος το απεριόριστο δικαίωμα να αμφισβητούν τους υποψήφιους και να τους επικρίνουν. Εισήγαγε τη μυστική ψηφοφορία στην εκλογή των οργάνων και κατέστησε υποχρεωτικό κανόνα την περιοδική σύγκληση κομματικών αχτίφ πόλεων και, σε μεγάλες πόλεις, συνοικιακών αχτίφ.

Το καταστατικό θα πρέπει να αντανακλά αυτά τα νέα μέτρα του κόμαμτος, γιατί έχουν δοκιμαστεί στην πρακτική και διασφαλίζουν την περαιτέρω ανάπτυξη της κριτικής και αυτοκριτικής, αύξησαν την υπευθυνοποίηση των κομματικών οργάνων έναντι των μελών, και τη μεγαλύτερη δραστηριότητα των μελών, και έτσι βοήθησαν ώστε να εξοπλιστεί το κόμμα για την επιτυχή άσκηση των νέων καθηκόντων πολιτικής καθοδήγησης από πλευράς του.

Γνωρίζουμε ότι στις εκλογές για τα Ανώτατα Σοβιέτ της ΕΣΣΔ και των Ενωσιακών Δημοκρατιών, το κόμμα κατήγε πλήρη νίκη για το Μπλοκ Κομμουνιστών και Εξωκομματικών μόνο επειδή η κομματική δουλειά αναδιοργανώθηκε πάνω στις αρχές της εσωκομματικής δημοκρατίας.

Η συνεπής εφαρμογή των δημοκρατικών αρχών είχαν μια καρποφόρα επιρροή σε όλη τη δουλειά των κομματικών οργανώσεων. Η αυξημένη δραστηριότητα και γνώση των κομματικών μελών και το αυξημένο αίσθημα ευθύνης για την υπόθεση του κόμαμτος βρήκαν την επιτομή τους στην προσυνεδριακή συζήτηση και στα αποτελέσματα των εκλογών για τα κομματικά όργανα, τα οποία απέδειξαν ότι η εσωκομματική δημοκρατία ανθίζει. (Χειροκροτήματα). Αυτό έχει ωθήσει νέα στρώματα μελών να πάρουν ενεργό μέρος στην κομματική ζωή.

Κατά τη διάρκεια των εκλογών για τα κομματικά όργανα το 1938, η κριτική του έργου των κομματικών οργάνων που ήταν φτωχό έλαβε μεγάλες διαστάσεις. Αυτή η κριτική αποκάλυψε τη μη ικανοποιητική κατάσταση του έργου ενός μεγάλου αριθμού επιτροπών και οργανωτών των κομματικών οργανώσεων βάσης, συνοικιακών επιτροπών, επιτροπών πόλεως, περιφερειακών επιτροπών και επιτροπών Όμπλαστ.

Πολλοί νέοι άνθρωποι εκλέχτηκαν στα καθοδηγητικά όργανα στις εκλογές του 1938, ένας μεγάλος αριθμός εκ των οποίων για πρώτη φορά. Πρόκειται για τη νεότερη γενιά. Συνολικά, 35% των μελών των επιτροπών των κομματικών οργανώσεων βάσης, 41% των μελών των συνοικιακών επιτροπών, 46% των μελών των επιτροπών πόλης, και 60% των μελών των επιτροπών περιφέρειας, Όμπλαστ και των Κεντρικών Επιτροπών των Κομμουνιστικών Κομμάτων των Ενωσιακών Δημοκρατιών εκλέχτηκαν για πρώτη φορά.

Οι εκθέσεις από τις κατά τόπους κομματικές οργανώσεις δείχνουν ότι πάνω από 2.000.000 μέλη και υποψήφια μέλη παρευρέθηκαν στη συζήτηση των κομματικών συνεδριάσεων για τις θέσεις για το 18ο συνέδριο του κόμματος. Περίπου 1.000.000 σύντροφοι πήραν το λόγο σε αυτές τις συνεδριάσεις. (Χειροκρότημα).

Σύντροφοι, το κόμμα μας ποτέ δεν είχε μια τόσο μεγάλη συζήτηση όσο αυτή που προηγήθηκε του 18ου συνεδρίου. Χαρακτηρίστηκε από μια χωρίς προηγούμενο αλληλεγγύη και ενότητα του κόμματός μας και από μια εξαιρετική ανάπτυξη της δραστηριότητας των μελών.

Όποιος πήρε μέρος στη συζήτηση έκανε και μια τροποποίηση ή πρόταση για να βοηθήσει το κόμμα και να ενισχύσει την κοινή κομματική υπόθεση.

Τα αποτελέσματα της συζήτησης δείχνουν ότι η εσωκομματική δημοκρατία ανθίζει, ότι υπάρχει μια χωρίς προηγούμενο αύξηση της δραστηριότητας και της πρωτοβουλία των κομματικών μελών.

Με τους Μολότοφ, Στάλιν, Βοροσίλοφ, Καγκάνοβιτς, Καλίνιν την περίοδο συζήτησης του Συντάγματος το 1936 (πηγή)

Το έργο του κόμματος στη βάση των γνωστών αποφάσεων της Ολομέλειας της ΚΕ του Φλεβάρη – Μάρτη 1937 και των συστάσεων προς το κόμμα που έκανε σε αυτή την ολομέλεια ο σ. Στάλιν, έχουν δώσει πολύτιμους καρπούς. Κάθε μέλος νιώθει ότι η επαφή του με το κόμμα και τη δουλειά του έχει γίνει ισχυρότερη. Κάθε μέλος έχει αρχίσει να νιώθει την πλήρη αξία του ως ενός ανθρώπου που είναι δεμένος με το γενικό σώμα του κόμαμτος και υπεύθυνος για την κοινή οντότητα. Αυτό είναι το πλέον σημαντικό και αξιόλογο αποτέλεσμα της ανάπτυξης της εσωκομματικής δημοκρατίας.

Και, δεύτερον, κάτι που είναι όχι λιγότερο σημαντικό, και το οποίο πρέπει να επισημάνουμε ως αποτέλεσμα της ανάπτυξης του κόμαμτος κατά τα τελευταία χρόνια, είναι ότι νέες σχέσεις αρχίζουν να δημιουργούνται ανάμεσα στους καθοδηγητές και τις μάζες. Η εμπιστοσύνη των μαζών στους καθοδηγητές έχει αυξηθεί τρομακτικά, και το ίδιο και η αμοιβαία επαφή και εγγύτητά τους. Οι μάζες έχουν συνηθίσει τους καθοδηγητές ως τους εκπροσώπους τους, ως τους δικούς τους, οι οποίοι είναι ταυτόχρονα υπεύθυνοι προς το κόμμα, τις μάζες, το λαό. Αυτό είναι το δεύτερο πιο πολύτιμο αποτέλεσμα της δουλειάς του κόμματος κατά τα τελευταία λίγα χρόνια. (Δυνατά χειροκροτήματα).

Το συμπέρασμα που πρέπει να συναχθεί είναι ότι οι νέες μέθοδοι πολιτικής δουλειάς του κόμματος, στη βάση της συνεπούς εφαρμογής των αρχών της μπολσεβικικής εσωκομματικής δημοκρατίας, έχουν αυξήσει τη δύναμη του κόματός μας. Το κόμμα βρίσκεται στο δρόμο της πλήρους ενεργοποίησης των μελών του και αυτή είναι μια σημαντική προϋπόθεση για την επιτέλεση από πλευράς κόμματος ως συνόλου και από πλευράς κάθε κομμουνιστή συγκεκριμένα του πρωτοπόρου ρόλου τους ανάμεσα στις μάζες και, κατά συνέπεια, προϋπόθεση για περαιτέρω νίκες στη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

Το κόμμα θα συνεχίσει να αναπτύσσει και να διασφαλίζει την εσωκομματική δημοκρατία ως ένα μέσο για την αύξηση της δραστηριότητας και της πρωτοβουλίας των κομματικών μελών και ως μέσο για την εκκαθάριση των τάξεών του από εχθρική σκουριά και σκουπίδια (Παρατεταμένα χειροκροτήματα).

Επιλογή στελεχών. Έλεγχος της υλοποίησης των αποφάσεων. Ανάδειξη νέων κομματικών εργατών

Θα πραγματευτώ τώρα την αναδιοργάνωση του κομματικού μηχανισμού, την επιλογή στελεχών και τον έλεγχο για την εκπλήρωση των αποφάσεων.

Στην εισήγησή του σε αυτό το συνέδριο, ο σ. Στάλιν έδωσε έναν εξαντλητικό ορισμό της σημασίας των στελεχών και της κατάλληλης επιλογής τους.

Σωστή επιλογή σημαίνει:

Πρώτο, να εκτιμούμε τα στελέχη σαν το χρυσό απόθεμα του κόμαμτος και του κράτους, να τα εκτιμούμε, να τα σεβόμαστε.

Δεύτερο, να γνωρίζουμε τα στελέχη, να μελετάμε προσεχτικά τα προσόντα και τις ελλείψεις του κάθε στελέχους, να ξέρουμε σε ποια θέση μπορούν ευκολότερα να αναπτυχθούν οι ικανότητες του στελέχους.

Τρίτο, να αναπτύσσουμε με φροντίδα τα στελέχη, να βοηθάμε το κάθε αναπτυσσόμενο στέλεχος να ανεβεί πιο πάνω, να μη λυπούμαστε το χρόνο για να “παιδευτούμε” υπομονετικά μ’ αυτά τα στελέχη και να επιταχύνουμε την αναπτυξή τους.

Τέταρτο, να αναδείχνουμε έγκαιρα και τολμηρά καινούργια, νεαρά στελέχη, χωρίς να τα αφήνουμε να κολλούν στην παλιά θέση, χωρίς να τα αφήνουμε να μουχλιάσουν.

Πέμπτο, να τοποθετούμε τα στελέχη στις θέσεις με τέτοιο τρόπο, ώστε το κάθε στέλεχος να νιώθει τον εαυτό του στη θέση του, ώστε το κάθε στέλεχος να μπορεί να προσφέρει στην κοινή μας υπόθεση το μέγιστο αυτού, που γενικά είναι ικανό να προσφέρει, ανάλογα με τα προσωπικά το προσόντα, έτσι που η γενική κατεύθυνση της δουλειάς στην τοποθέτηση των στελεχών να ανταποκρίνεται απόλυτα στις απαιτήσεις εκείνης της πολιτικής γραμμής, στο όνομα της εφαρμογής της οποίας γίνεται αυτή η τοποθέτηση”.

Ο σ. Στάλιν, περαιτέρω, υπέδειξε το κύριο καθήκον του κόμματος τώρα αναφορικά με την κατάλληλη επιλογή των στελεχών.

Το καθήκον μας τώρα είναι η δουλειά της επιλογής των στελεχών από τα κάτω ως τα πάνω να συγκεντρωθεί σε ορισμένα χέρια και να ανέβει στο απαιτούμενο επιστημονικό, μπολσεβικικό επίπεδο.

Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να βάλουμε τέλος στο κομμάτισμα της δουλειάς για τη μελέτη, την ανάδειξη και την επιλογή στελεχών σε διάφορα τμήματα και τομείς, συγκεντρώνοντάς τα σε ένα όργανο.

Το όργανο αυτό πρέπει να είναι η Διεύθυνση Στελεχών της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ(μπ.) και το αντίστοιχο τμήμα στελεχών σε κάθε κομματική οργάνωση των Δημοκρατιών, των περιφερειών και των περιοχών”.

Από αυτή την άποψη, η υπάρχουσα οργάνωση του κομματικού μηχανισμού έχει αποδειχτεί ακατάλληλη.

Σε αντιστοιχία με το καταστατικό, τμήματα ανά βιομηχανικό κλάδο δημιουργήθηκαν στις περιφερειακές, εδαφικές και Κεντρικές Επιτροπές των Κομμουνιστικών Κομμάτων των Ενωσιακών Δημοκρατιών και την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ(μπ.) για το πρακτικό έργο για την υλοποίηση των αποφάσεων και των ψηφισμάτων του κόμματος και για τη διεξαγωγή ελέγχου για τον τρόπο που υλοποιούνται από τα όργανα των σοβιέτ, τις οργανώσεις των επιχειρήσεων και τις κατώτερες κομματικές οργανώσεις. Η ιδέα ήταν να συγκεντρωθεί σε κάθε τμήμα ανά βιομηχανικό κλάδο όλη η δουλειά που έχει να κάνει με το συγκεκριμένο κλάδο, δηλαδή, η κομματική οργανωτική δουλειά, η κατάρτιση και διάταξη των στελεχών, η μαζική εκπαιδευτική δουλειά, η βιομηχανική προπαγάνδα και η επίβλεψη του τρόπου με τον οποίο υλοποιούνται οι κομματικές αποφάσεις από τα αντίστοιχα όργανα των σοβιέτ, των επιχειρήσεων και του κόματος.

Η ανεπάρκεια της υπάρχουσας οργάνωσης συνίσταται στο ότι η επιλογή στελεχών, η οποία θα έπρεπε να καθοδηγείται από ένα κέντρο – γιατί η επιλογή στελεχών απαιτεί τη συγκέντρωση ολόκληρης της εμπειρίας και της γνώσης των στελεχών σε ένα μέρος, καθότι αυτό είναι η τέχνη της μπολσεβικικής καθοδήγησης – διασπαζόταν ανάμεσα στα διάφορα τμήματα ανά βιομηχανικό κλάδο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια εσφαλμένη αξιοποίηση στελεχών, την απουσία ομοιόμορφων μεθόδων για τη μελέτη των στελεχών και, κατά συνέπεια, σοβαρά σφάλματα στην επιλογή ανθρώπων. Ο καταμερισμός εργασίας στην επιλογή στελεχών ανάμεσα στα διάφορα τμήματα ανά βιομηχανικό κλάδο επίσης δημιουργούσε τεχνητά απόλυτα εξειδικευμένα στελέχη σε ξεχωριστά τμήματα, ενώ η κατάλληλη επιλογή στελεχών απαιτεί επιδέξιες και ευέλικτες κινήσεις.

Σύντροφοι, πολλοί από εσάς γνωρίζετε από την εμπειρία σας πόσο διασπασμένο και κατακερματισμένο είναι το έργο της επιλογής στελεχών. Οι περιφερειακές και εδαφικές επιτροπές έχουν τα δικά τους τμήματα ανά βιομηχανικό κλάδο, ανά σοβιέτ και εμπορικό κλάδο, εκπαιδευτικό και πολιτιστικό κλάδο κλπ. Αυτά τα τμήματα παλεύουν και ανταγωνίζονται μεταξύ τους για ανθρώπους. Κάτι τέτοιο εμποδίζει την κατάλληλη μελέτη, επιλογή και ανάδειξη στελεχών.

Αυτή η πρακτική διάσπαση της δουλειάς της επιλογής στελεχών καθιστά ανέφικτη την κατάλληλη αξιοποίηση των ανθρώπων ανάλογα με τις ικανότητές τους και τις απαιτήσεις της δουλειάς.

Η εμπειρία μάς έχει διδάξει ότι μια τέτοια οργάνωση του κομματικού μηχανισμού δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις μας.

Είναι αυτό που καθιστά απαραίτητη τη δημιουργία ενός ισχυρού στελεχιακού μηχανισμού της Κεντρικής Επιτροπής – τη Διεύθυνση Στελεχών – η οποία θα πρέπει να λειτουργεί κατάλληλα και επιστημονικά, όπως ο σ. Στάλιν το θέτει, για να επιτελεί το έργο της επιλογής και διάταξης στελεχών, με το έργο της κομματικής οργανωτικής καθογήσησης να έχει ανατεθεί σε ένα ειδικό Τμήμα Οργάνωσης και Εκπαίδευσης.

Η Κεντρική Επιτροπή έχει ήδη υιοθετήσει κάποια μέτρα το τελευταίο ένα ή δύο χρόνια με αντικείμενο την όλο και περισσότερο συγκεντροποίηση στο Τμήμα Καθοδηγητικών Κομματικών Οργάνων της Κεντρικής Επιτροπής της δουλειάς της επιλογής και ανάδειξης καθοδηγητικών στελεχών όχι μόνο για τα κομματικά όργανα, αλλά επίσης και για τις οργανώσεις των σοβιέτ και των επιχειρήσεων και όλων των Λαϊκών Επιτροπάτων.

Αυτή η ανασυγκρότηση της δουλειάς της επιλογής, μελέτης και διάταξης των στελεχών θα πρέπει να διεξαχθεί υπό το πνεύμα των οδηγιών που έδωσε ο σ. Στάλιν στην εισήγησή του για τη δουλειά της ΚΕ του ΚΚΣΕ(μπ.) στο 18ο συνέδριο.

Θα ήθελα, επιπροσθέτως, να σταθώ σε μια ακόμα τροποποίηση του καταστατικού που υποβάλλει η ΚΕ στο 18ο συνέδριο του κόμματος. Αναφέρομαι στην πρόταση να περιοριστεί η κομματική ηλικία που απαιτείται για συντρόφους που προτείνονται για ανώτατα καθοδηγητικά πόστα, όπως αυτά του γραμματέα Επιτροπής Περιφέρειας, Πόλης, Συνοικίας κλπ. Η Κεντρική Επιτροπή προτείνει την τροποποίηση αυτής της ρήτρας στο κομματικό καταστατικό και τον περιορισμό της απαιτούμενης κομματικής ηλικίας. Η πρόταση αυτή προκύπτει από το στόχο της δημιουργίας των κατάλληλων συνθηκών για την ανάδειξη νέων στελεχών σε καθοδηγητικά κομματικά πόστα.

Αυτή η πρόταση είναι υψίστης σημασίας από την άποψη τόσο των αρχών όσο και της πρακτικής.

Στην εισήγησή του στο συνέδριό μας, ο σ. Στάλιν έδωσε μια λαμπρή διατύπωση για το καθήκον της ανάδειξης νέων στελεχών.

Το καθήκον δεν είναι”, έλεγε, “να προσανατολιζόμαστε είτε στα παλιά είτε στα νέα στελέχη, αλλά να ακολουθούμε τη γραμμή του συνδιασμού, της συνένωσης των παλιών και των νέων στελεχών σε μια κοινή ορχήστρα της καθοδηγητικής δουλειά του κόμαμτος και του κράτους”.

Να γιατί πράπει αποφασιστικά και έγκαιρα να αναδεικνύουμε νέα στελέχη σε καθοδηγητικά πόστα.

Ήταν ακριβώς με την προώθηση νέων στελεχών σε καθοδηγητικά πόστα αποφασιστικά και έγκαιρα που το κόμμα μας πέτυχε μια από τις σημαντικότερες επιτυχίες, δηλαδή, την ανάδειξη σε καθοδηγητικά κρατικά και κομματικά πόστα πάνω από 500.000 νέων μπολσεβίκων, μελών του κόμματος και ανθρώπων που βρίσκονται πολύ κοντά στο κόμμα.

Πρέπει να γίνει αναφορά στη βελτίωση της ποιότητας των καθοδηγητικών μας στελεχών. Τα καθοδηγητικά μας στελέχη περιλαμβάνουν τώρα έναν μεγάλο αριθμό από ανθρώπους με ανώτερη εκπαίδευση, ανθρώπων του πολιτισμού, της γνώσης και της εκπαίδευσης.

Μερικά στατιστικά στοιχεία αναφορικά με τα καθοδηγητικά κομματικά στελέχη

Σύνολο

Με ανώτερη μη ολοκληρωμένη, ανώτερη ή Β’βάθμια εκπαίδευση1

Εργάτες από κοινωνική καταγωγή πριν από το διορισμό

Κάτω από 40 ετών

31 ως 35 ετών

Μέλη του κόμματος από το 1924

Γραμματείς επιτροπών περιφέρειας, Όμπλαστ και ΚΕ των ΚΚ των Ενωσιακών Δημοκρατιών

333

196

175

303

177

268

(58.9%)

(52.6%)

(91%)

(53.2%)

(80.5%)

Γραμματείς Επιτροπών περιφέρειας, πόλης και συνοικίας

10,902

3,115

5,248

10,020

5,649

10,193

(28.6%)

(48.1%)

(92%)

(52.7%)

(93.5%)

Επικεφαλής τμημάτων Επιτροπών περιφέρειας, Όμπλαστ και ΚΕ των ΚΚ των Ενωσιακών Δημοκρατιών

510

327

231

469

263

431

(64.1%)

(45.3%)

(92%)

(51.6%)

(84.5%)

1.Η πλειοψηφία των ατόμων με ανώτερη εκπαίδευση αποφοίτησε από πανεπιστήμια ή τεχνικά κολλέγια μεταξύ 1934-1938

Ενώ πριν από λίγα χρόνια υπήρχε μια τάση για περιορισμό της ανάδειξης μορφωμένων και νέων ανθρώπων σε καθοδηγητικά κομματικά πόστα, ενώ οι υπονομευτές έβαζαν κανονική θηλιά στα νέα στελέχη, μη επιτρέποντάς τους να αναδειχτούν, είναι το πλέον σημαντικό επίτευγμα του κόμματος το ότι, έχοντας απαλλαχτεί από τους υπονομευτές, είναι σε θέση να άρει τα εμπόδια από το δρόμο για την αναβάθμιση των στελεχών που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια και την ανάδειξή τους σε καθοδηγητικά πόστα. Αυτό είναι μια εγγύηση για τη δύναμη και το ακατανίκητο του κόμματός μας. (Θυελλώδη χειροκροτήματα).

***

Το έργο της άσκησης πρακτικού ελέγχου για την υλοποίηση των κομματικών οδηγιών είναι επίσης μη ικανοποιητικό. Αυτή η δουλειά έχει διασπαστεί σε διάφορα τμήματα ανά επαγγελματικό κλάδο. Και αυτή, επίσης, θα πρέπει να συγκεντροποιηθεί και ο χαρακτήρας του έργου της Κομματικής Επιτροπής Ελέγχου να τροποποιηθεί αντίστοιχα. Ο έλεγχος από το κόμμα πρέπει να είναι αποτελεσματικός, πρέπει να αποτρέπει έγκαιρα τα λάθη.

Ο κατάλληλος έλεγχος προϋποθέτει όχι μόνο τη διατήρηση ελέγχου επί της υλοποίησης των οδηγιών, αλλά και έλεγχο για την ορθότητά τους και επαλήθευση αν κάποια από αυτές χρειάζεται αντικατάσταση.

Ο σ. Στάλιν επανειλημμένα και επίμονα μάς εξηγούσε ότι

καθοδήγηση δεν σημαίνει απλώς συγγραφή αποφάσεων και έκδοση οδηγιών. Καθοδήγηση σημαίνει έλεγχος για την υλοποίηση των οδηγιών. Και όχι μόνο άσκηση ελέγχου για την υλοποίησή τους, αλλά και για την ορθότητά τους, αν είναι σωστές ή εσφαλμένες. Θα ήταν παράλογο να σκεφτόταν κανείς ότι όλες οι οδηγίες μας είναι σωστές 100%. Δεν έχουν και δεν θα μπορούσαν να έχουν έτσι τα πράγματα, σύντροφοι. Η άσκση ελέγχου για την εκπλήρωση σημαίνει ακριβώς ότι οι εργάτες μας πρέπει να ελέγχουν μέσα στη φωτιά της πρακτικής εμπειρίας όχι μόνο την εκπλήρωση των οδηγιών μας, αλλά και για την ορθότητα των ίδιων των οδηγιών μας (έμφαση, Α.Ζ.). Οι ελλείψεις αναφορικά με αυτό είναι ελλείψεις της συνολικής μας καθοδηγητικής δουλειάς”. (Ι.Στάλιν, “Το Έργο της Κοινής Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής και της Κεντρικής Επιτροπής Ελέγχου του Απρίλη”, 1928).

Ο έλεγχος για την υλοποίηση των αποφάσεων είναι το πλέον πολύτιμο αντίδοτο στη στασιμότητα, στη συγκέντρωση σκουριάς στο έργο μας. Είναι ένα εξαιρετικά πολύτιμο μέσο για την παρεμπόδιση της δράσης των υπονομευτών. Όπου υπάρχει πλήρης έλεγχος, παραλύει ο υπονομευτής.

Θα είναι τώρα κύριο καθήκον της Κομματικής Επιτροπής Ελέγχου η βελτίωση της δουλειάς για την άσκηση ελέγχου για την εκπλήρωση των κομματικών οδηγιών.

Με δεδομένο αυτό, θα πρέπει να αποφασιστεί ότι η Κομματική Επιτροπή Ελέγχου θα πρέπει να εργάζεται υπό την αιγίδα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ(μπ.). Σε μια τέτοια περίπτωση, θα είναι αχρείαστο για την Κομματική Επιτροπή Ελέγχου να εκλέγεται άμεσα από τα κομματικά συνέδρια. Η Κομματική Επιτροπή Ελέγχου θα πρέπει να εκλέγεται σε μια Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ(μπ.) και να λειτουργεί υπό την καθοδήγηση και τις οδηγίες της ΚΕ.

Διορθώνοντας τις θεωρητικές και πολιτικές ελλείψεις των στελεχών

Ο σ. Στάλιν μάς έδωσε στην εισήγησή του μια πολύ ξεκάθαρη και ακριβή διατύπωση των καθηκόντων μας στον τομέα της κομαμτικής προπαγάνδας, στον τομέα της μαρξιστικής – λενινιστική κατάρτισης των στελεχών μας. Είπε:

Μπορούμε να οργανώσουμε ικανοποιητικά το ζήτημα της ρύθμισης της σύνθεσης του κόμματος και το πλησίασμα των καθοδηγητικών οργάνων στη δουλειά των οργανώσεων βάσης. Μπορούμε να οργανώσουμε ικανοποιητικά την υπόθεση της ανάδειξης των στελεχών, της επιλογής και της τοποθέτησής τους.Αν, όμως, παρ’ όλα αυτά, αρχίζει για κάποιο λόγο να κουτσαίνει η κομματική μας προπαγάνδα, αν αρχίζει να αδυνατίζει η μαρξιστική-λενινιστική κατάρτιση των στελεχών μας, αν εξασθενίζει η δουλειά μας για την ανύψωση του πολιτικού και θεωρητικού επιπέδου αυτών των στελεχών και τα ίδια τα στελέχη παύουν σε σχέση μ’ αυτό να ενδιαφέρονται για την προοπτική της κίνησής μας προς τα μπρος, παύουν να κατανοούν το δίκιο της υπόθεσής μας και μετατρέπονται σε χωρίς προοπτική πρακτικιστές που εκτελούν τυφλά και μηχανικά τις υποδείξεις από τα πάνω, τότε οπωσδήποτε θα εξασθενήσει όλη η κρατική και κομματική δουλειά μας. Πρέπει να αναγνωρίσουμε σαν αξίωμα ότι όσο πιο ψηλό είναι το πολιτικό επίπεδο και η μαρξιστική – λενινιστική γνώση των εργατών σε κάθε τομέα της κρατικής και κομματικής δουλειάς, τόσο πιο υψηλή και πιο αποδοτική θα είναι η ίδια η δουλειά, τόσο πιο θετικά είναι τα αποτελέσματα της δουλειάς και, αντίθετα, όσο πιο χαμηλό είναι το πολιτικό επίπεδο των εργατών και όσο λιγότερο γνωρίζουν το μαρξισμό – λενινισμό, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα διακοπών και αποτυχιών στη δουλειά, τόσο πιο πιθανός είναι ο ξεπεσμός και το κατρακύλισμα των ίδιων των εργατών του κόμματος σε σχολαστικούς πρακτικιστές, τόσο πιο πιθανός είναι ο συνολικός εκφυλισμός τους.”.

Ο σ. Στάλιν επεσήμανε ότι έχουμε όλα τα μέσα και τις δυνατότητες που απαιτούνται για την κατάρτιση των στελεχών μας ιδεολογικά και για την πολιτική τους διαπαιδαγώγηση, και ότι από αυτό εξαρτώνται τα 9/10 της εκπλήρωσης των πρακτικών μας καθηκόντων.

Το καθήκον της εξάλειψης των θεωρητικών και πολιτικών ανεπαρκειών των κομματικών μας στελεχών, του εξοπλισμού των μελών μας με τη θεωρία του μαρξισμού – λενινισμού και η βοήθεια προς αυτά για την αφομοίωση του μπολσεβικισμού απαιτεί το έργο της κομματικής προπαγάνδας και εκπαίδευσης να ανέβει στο κατάλληλο επίπεδο σε αντιστοχία με την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής “για την Οργάνωση της Κομματικής Προπαγάνδας σε σχέση με την Έκδοση της Ιστορίας του ΚΚΣΕ(μπ.) – σύντομο δοκίμιο” και με τις υποδείξεις που έχουν δοθεί επί του θέματος από το σ. Στάλιν στην εισήγησή του στο συνέδριό μας.

Με τον Αναστάς Μικογιάν σε ναυπηγείο στο Μουρμάνσκ στις 21/08/1935, δεξιά ο επικεφαλής του τμήματος Αντριάνοφ, δίπλα ο γραμματέας της επιτροπής περιοχής Μουρμάνσκ του ΠΚΚ(μπ.) Αμπράμοφ κ.α. (πηγή Ρια Νόβοστι)

Το καθήκον της αφομοίωσης του μπολσεβικισμού προκύπτει άμεσα από τα καθήκοντα της παρούσας φάσης της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Προκειμένου επιτυχώς να εκπληρώσουμε το κύριο καθήκον του 3ου 5ετούς Πλάνου, δηλαδή, την κομμουνιστική διαπαιδαγώγηση του λαού και την εξάλειψη των υπολειμμάτων του καπιταλισμού στο νου των ανθρώπων, προκειμένου επιτυχώς να πραγματευτούμε τα πρακτικά προβλήματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και προκειμένου να εξοπλιστούμε κατάλληλα για τον αγώνα ενάντια στον περιβάλλοντα καπιταλιστικό κόσμο και τους πράκτορές τους, τα στελέχη πρέπει να εξοπλιστούν με θεωρία, δηλαδή, με μια γνώση των νόμων της κοινωνικής ανάπτυξης και του πολιτικού αγώνα.

Οι βασικές ελλείψεις της κομματικής προπαγάνδας απαριθμούνται στη γνωστή απόφαση της ΚΕ. Η απόφαση αυτή υποδεικνύει μεθόδους για την αναδιοργάνωση της κομματικής προπαγάνδας σε σχέση με την έκδοση της “Ιστορίας του ΚΚΣΕ(μπ.) – σύντομο δοκίμιο”.

Η αναδιοργάνωση της προπαγανδιστικής δουλειάς έχει ήδη αρχίσει. Τα πρώτα βήματα σε αυτή την κατεύθυνση δείχνουν ότι η έκδοση της “Ιστορίας του ΚΚΣΕ(μπ.) – σύντομο δοκίμιο”και η απόφαση της ΚΕ έχουν δώσει ισχυρή ώθηση στην άνοδο της συνολικής ιδεολογικής και πολιτικής δουλειάς σε ένα νέο επίπεδο. Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν αρχίσει να μελετούν μαρξισμό – λενινισμό, την “Ιστορία του ΚΚΣΕ(μπ.) – σύντομο δοκίμιο”. Αυτό είναι ένα τεράστιο επίτευγμα για το κόμμα μας. Περίπου 12.000.000 αντίτυπα της “Ιστορίας του ΚΚΣΕ(μπ.) – σύντομο δοκίμιο” στα ρώσικα έχουν πουληθεί και περίπου 2.000.000 αντίτυπα σε άλλες γλώσσες των εθνών της ΕΣΣΔ. Έχει μεταφραστεί σε 28 ξένες γλώσσες και έχει ήδη εκδοθεί σε πάνω από 673.000 αντίτυπα. Μπορεί αρκετά τεκμηριωμένα να ειπωθεί ότι αυτό είναι το πρώτο μαρξιστικό βιβλίο από υπάρξεως του μαρξισμού που έχει διαδοθεί τόσο πλατιά. (Χειροκροτήματα).

Τα κομματικά μέλη έχουν αρχίσει να μελετούν ανεξάρτητα. Η ζήτηση για μαρξιστική – λενινιστική φιλολογία έχει αυξηθεί τρομακτικά. Η προσοχή όλων των κομματικών οργανώσεων είναι τώρα επικεντρωμένη στην προπαγάνδιση του μαρξισμού – λενινισμού.

Μία συγκεκριμένη ποσότητα εμπειρίας από τις νέες μορφές δουλειάς έχει ήδη αποκτηθεί.

Μετά την απόφαση της ΚΕ οι καλύτεροι θεωρητικοί και προπαγανδιστές στο κόμμα έχουν στρατολογηθεί για την προφορική και έντυπη προπαγάνδιση του μαρξισμού – λενινισμού. Σχηματίζεται ένα σώμα έμπειρων επαγγελματιών προπαγανδιστών.

Πριν από την αναδιοργάνωση της κομματικής προπαγάνδας υπήρχαν πάνω από 112.000 προπαγανδιστές στο κόμμα. Αναμφίβολα υπήρχε αρκετά μεγάλος αριθμός μεταξύ τους που λίγο ταίριαζαν σε αυτή τη δουλειά. Αυτός ο αριθμός έχει τώρα σημαντικά μειωθεί. Οι κομματικές οργανώσεις επιλέγουν τώρα ως προπαγανδιστές ανθρώπους που είναι πραγματικά κατάλληλοι για αυτή τη δουλειά.

Ο αριθμός των κύκλων μελέτης έχει επίσης μειωθεί. Για παράδειγμα, πριν την απόφαση της ΚΕ υπήρχαν πάνω από 9.000 κύκλοι μελέτης στη Μόσχα και πάνω από 5.000 στο Λένινγκραντ. Τώρα υπάρχουν λίγο παραπάνω από 500 στη Μόσχα και περίπου 300 στο Λένινγκραντ.

Η ανεξάρτητη μελέτη έχει τώρα καταστεί η κύρια μέθοδος.

Η έντυπη προπαγάνδα, η οποία είναι αποφασιστικής σημασίας για αυτή τη δουλειά, έχει επεκταθεί.

Όλα αυτά, ωστόσο είναι μόνο η αρχή αυτής της ανάπτυξης της προπαγανδιστικής δουλειάς για την οποία το κόμμα αγωνίζεται. Σε αυτή, ένα αποφασιστικό μέρος θα παίξει ο μπολσεβίκικος Τύπος μας. Η ζήτηση για έντυπη φιλολογία έχει αυξηθεί τεράστια και θα συνεχίσει να αυξάνεται.

Είμαστε στην παραμονή μιας τρομακτικής ανάπτυξης όλων των μορφών προπαγανδιστικής δουλειάς του κόμματός μας. Πλατιά χρήση πρέπει να γίνει για τέτοια ισχυρά εργαλεία όπως ο κινηματογράφος, το ράδιο και η τέχνη για προπαγανδιστικούς σκοπούς.

Προκειμένου να είμαστε σε θέση κατάλληλα να καθοδηγήσουμε το έργο της μαρξιστικής – λενινιστικής προπαγάνδισης στο κόμμα και το κράτος, και επιτυχώς να εκπληρώσουμε το καθήκον της εξάλειψης των θεωρητικών και πολιτικών ανεπαρκειών των στελεχών, η Κεντρική Επιτροπή χρειάζεται έναν ισχυρό μηχανισμό προπαγάνδας και ζύμωσης, υπό τη μορφή μιας Διεύθυνσης Προπαγάνδας & Ζύμωσης, στην οποία όλο το έργο της έντυπης και προφορικής προπαγάνδας και ζύμωσης θα συγκεντροποιηθεί.

Η ιδεολογική διαπαιδαγώγηση σφυρηλατεί στους σοβιετικούς ανθρώπους μία συνείδηση για την αξιοπρέπεια του σοβιετικού πολίτη και την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του. Πιο εντυπωσιακά από ποτέ αντηχούν τα λόγια του σ. Στάλιν ότι η θεωρία εξοπλίζει τους πρακτικούς εργάτες με τη δύναμη του προσανατολισμού, με την εμπιστοσύνη σε αυτούς, με μια προοπτική, με την ικανότητα όχι μόνο να βλέπουν τα γεγονότα αλλά και να τα προβλέπουν.

Η αναδιοργάνωση της κομματικής προπαγανδιστικής δουλειάς θα διασφαλίσει την ανθηρή πρόοδο της θεωρητικής μας δουλειάς και όλο και περισσότερο θα εξοπλίσει το κόμμα μας ιδεολογικά. (Θυελλώδη χειροκροτήματα).

Η αναδιοργάνωση του κομματικού μηχανισμού. Οι Πανενωσιακές Συνδιασκέψεις

Σύντροφοι, οι θέσεις για την τροποποίηση του καταστατικού του ΚΚΣΕ(μπ.) προτείνουν την αναδιοργάνωση του μηχανισμού των τμημάτων τόσο στην Κεντρική Επιτροπή όσο και τοπικά.

Σήμερα, τα τμήματα ανά επαγγελματικό κλάδο δεν γνωρίζουν ποιος είναι ο ρόλος τους, για να μιλήσουμε ανοιχτά: ανακατεύονται στη δουλειά των οργανώσεων των επιχειρήσεων, ανταγωνίζονται μαζί τους, και αυτό δημιουργεί μια χαλαρότητα όσον αφορά το ποιος είναι υπεύθυνος για μια δουλειά, ή σκοτώνει την ευθύνη συνολικά.

Τα τμήματα ανά επαγγελματικό κλάδο της Κεντρικής Επιτροπής θα πρέπει να καταργηθούν. Εξαίρεση θα πρέπει να υπάρξει για την περίπτωση του τμήματος Αγροτιάς, δεδομένης της ιδιαίτερης σημασίας του ελέγχου και της επίβλεψης των δραστηριοτήτων των σοβιετικών και κομματικών οργανώσεων στον τομέα της γεωργίας.

Το επιτακτικό καθήκον τώρα που έχει το κόμμα είναι η ενίσχυση της οργάνωσης στα συνεταιριστικά αγροκτήματα, η καθοδήγηση της δουλειάς τους, η οργάνωση της δουλειάς στα συνεταιριστικά αγροκτήματα, τα κρατικά αγροκτήματα και τους μηχανο-τρακτερικούς σταθμούς. Ο σ. Αντρέγιεφ έχει πειστικά και εμφατικά μιλήσει για αυτά τα καθήκοντα σε αυτό το συνέδριο.

Με δεδομένες κάποιες αδυναμίες στη δουλειά του Λαϊκού Επιτροπάτου Γεωργίας και του Λαϊκού Επιτροπάτου Κρατικών Αγροκτημάτων, και με δεομένο το γεγονός ότι η γεωργία χρειάζεται ειδική προσοχή και φροντίδα από τις τοπικές κομματικές οργανώσεις, τα Τμήματα Γεωργίας της Κεντρικής Επιτροπής, των Επιτροπών Όμπλαστ και Περιφερειών πρέπει να διατηρηθούν.

Το Τμήμα Κατάρτισης της Κεντρικής Επιτροπής πρέπει επίσης να διατηρηθούν, δεδομένου ότι δεν έχουμε Λαϊκό Επιτροπάτο Εκπαίδευσης για την ΕΣΣΔ και με δεδομένη την ανάγκη ελέγχου της δουλειάς για τη δημόσια εκπαίδευση σε όλες τις Δημοκρατίες, τα Όμπλαστ και τις περιφέρειες.

Τα ακόλουθα τμήματα πρέπει να δημιουργηθούν στις επιτροπές Περιφέρειας, Όμπλαστ και τις ΚΕ των ΚΚ των Ενωσιακών Δημοκρατιών: στελεχών, προπαγάνδας και ζύμωσης, οργάνωσης και κατάρτισης, και γεωργίας. Όλα τα άλλα τμήματα ανά επαγγελματικό κλάδο πρέπει να καταργηθούν.

Οι επιτροπές συνοικίας και πόλης θα πρέπει να έχουν τα ακόλουθα τμήματα: στελεχών, προπαγάνδας και ζύμωσης, οργάνωσης και κατάρτισης.

Η καθοδήγηση των τμημάτων προπαγάνδας και ζύμωσης, όπως και στελεχών, στις επιτροπές Περιφέρειας, Όμπλαστ και στις ΚΕ των ΚΚ των Ενωσιακών Δημοκρατιών θα πρέπει να ανατεθούν σε ειδικές γραμματείες.

Σύντροφοι, μετά από όσα είπα για τα καθήκοντά μας αναφορικά με την επιλογή στελεχών και τον έλεγχο της εκπλήρωσης των αποφάσεων, και σε σχέση με την προπαγανδιστική δουλειά, νομίζω ότι δεν υπάρχει ανάγκη να εξηγήσω γιατί μια τέτοια αναδιοργάνωση των μηχανισμών της ΚΕ και των τοπικών κομματικών οργάνων είναι απαραίτητη. Η δομή του μηχανισμού της ΚΕ που να βοηθά τα κατά τόπους κομματικά όργανα, η οποία προτείνεται στο 18ο συνέδριο, θα καταστήσει εφικτή να ενισχυθεί η κομματική καθοδήγηση των διάφορων τομέων της δουλειάς μας.

***

Με τη γρήγορη πρόοδο του σοσιαλιστικού οικονομικού συστήματος και τη γρήγορη πολιτική και πολιτιστική ανάπτυξη των εργατών, των αγροτών και των διανοουμένων, ο ρυθμός της κομματικής και κρατικής ζωής έχει αυξηθεί σημαντικά. Προκειμένου να είμαστε σε θέση να καθοδηγούμε τα κρατικά και κομματικά ζητήματα, να αντιδρούμε γρήγορα στις νέες απαιτήσεις οποτεδήποτε αυτές προκύπτουν, και έγκαιρα να δίνουμε λύσεις στα νέα προβλήματα, το υπάρχον σχήμα των κεντρικών οργανώσεων του κόμματος – το Κομματικό Συνέδριο και η Κεντρική Επιτροπή – θα πρέπει να συμπληρωθεί από ένα νέο σώμα, συγκεκριμένα, την Πανενωσιακή Κομματική Συνδιάσκεψη. Αυτό καθίσταται ακόμα πιο απαραίτητο από το γεγονός ότι το μεγάλο διάστημα ανάμεσα στα κομματικά συνέδρια περιορίζει τη δυνατότητα ανάδειξης στα καθοδηγητικά πόστα, και ιδίως στην Κεντρική Επιτροπή, ανθρώπων που έχουν εξελιχθεί στην κομματική δουλειά, ενώ μία συνδιάσκεψη θα έδινε αυτή την ευκαιρία. Έχει ωριμάσει, επομένως, η στιγμή για την συμπλήρωση του σχήματος των κεντρικών κομματικών οργανώσεων – Κομματικό Συνέδριο και Κεντρική Επιτροπή – από μια Πανενωσιακή Κομματική Συνδιάσκεψη, η οποια θα συγκαλείται όχι λιγότερο από μια φορά το χρόνο και θα αποτελείται από εκπροσώπους των τοπικών οργανώσεων, με κύριο σκοπό της τη συζήτηση των φλέγοντων προβλημάτων της πολιτικής του κόμματος.

Η Πανενωσιακή Κομματική Συνδιάσκεψη θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να αντικαθιστά μέρος των μελών της ΚΕ, δηλαδή, να απομακρύνει μέλη της ΚΕ τα οποία δεν είναι σε θέση να εκπληρώσουν τα καθήκοντα του μέλους ενός τέτοιου οργάνου, και να τα αντικαθιστά από άλλα, σε ποσοστό, ωστόσο, όχι περισσότερο από το 1/5 των μελών της ΚΕ που έχουν εκλεγεί από το Κομματικό Συνέδριο. Η Συνδιάσκεψη θα συμπληρώνει την ΚΕ από υποψήφια μέλη του οργάνου αυτού τα οποία εξέλεξε το Κομματικό Συνέδριο, και να εκλέγει στη θέση τους αντίστοιχο αριθμό νέων υποψήφιων μελών.

Οι αποφάσεις της Συνδιάσκεψης θα υπόκεινται στην υιοθέτησή τους από την ΚΕ, με εξαίρεση τις αποφάσεις για εκλογή νέων μελών και υποψήφιων μελών της ΚΕ. Οι αποφάσεις των Συνδιασκέψεων που θα υιοθετούνται από την ΚΕ θα δεσμεύουν όλες τις κομματικές οργανώσεις. Οι αντιπρόσωποι στη Συνδιάσκεψη θα εκλέγονται από ολομέλειες των επιτροπών Περιφέρειας, Όμπλαστ και των Κεντρικών Επιτροπών των ΚΚ των Ενωσιακών Δημοκρατιών. Μέλη της ΚΕ που δεν έχουν εκλεγεί ως αντιπρόσωποι από τις κατά τόπους οργανώσεις θα έχουν δικαίωμα λόγου στη Συνδιάσκεψη, αλλά όχι ψήφου.

Τα καθήκοντα των οργανώσεων βάσης στη βιομηχανία και τα σοβιετικά ιδρύματα

Σύντροφοι, αυτή την περίοδο οι οργανώσεις βάσης, οι οποίες αποτελούν το θεμέλιο του κόμματός μας, έχουν αναπτυχθεί και έχουν γίνει ισχυρότερες, οι επαφές τους με τις μάζες έχουν βελτιωθεί, ο πρωτοπόρος ρόλος των κομμουνιστών έχει τελειοποιηθεί, και η κομματική ζωή έχει ανέβει σε υψηλότερο επίπεδο. Οι κομματικές οργανώσεις στενότερα ενδιαφέρονται για τα πρακτικά οικονομικά και πολιτιστικά ζητήματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Η εμπειρία έχει δείξει ότι οι κομματικές οργανώσεις έχουν δουλέψει καλά οπουδήποτε ήταν σε θέση να συνδυάσουν κομματική πολιτική δουλειά με τον αγώνα για εκπλήρωση των παραγωγικών πλάνων, για τη βελτίωση της δουλειάς του κρατικού μηχανισμού, για την αφομοίωση νέας τεχνικής, για αυστηρή εργασιακή πειθαρχία, για την ανάπτυξη του σταχανοφίτικου κινήματος και για την ανάδιεξη νέων στελεχών σε πόστα του κόμματος και των επιχειρήσεων. Και, αντίστροφα, οπουδήποτε οι κομματικές οργανώσεις ήταν μακριά από την παραγωγή, περιορίζοντας τα καθήκοντά τους στην προπαγάνδα και τη ζύμωση, ή οπουδήποτε οι κομματικές οργανώσεις αναλάμβαναν παράλογα το ρόλο της διεύθυνσης των ζητημάτων της επιχείρησης, αναλαμβάνντας τα καθήκοντα των διοικήσεων των επιχειρήσεων και αποσπώντας από αυτές την ευθύνη, εκεί το έργο αναπόφευκτα συναντούσε δυσκολίες.

Ο σ. Στάλιν επανειλημμένα είχε επισημάνει την αναγκαιότητα για σωστό συνδυασμό της κομματικής πολιτικής δουλειάς και της δουλειάς στην επιχείρηση. Ήδη από το 1923 έλεγε:

Οι βιομηχανικοί πυρήνες μας πρέπει να αρχίσουν να ασχολούνται με τα ζητήματα που προκύπτουν στην πορεία της δουλειάς στα εργοστάσια και τα τραστ. Τα ζητήματα πρέπει να διευθετούνται έτσι ώστε να είναι σε θέση οι πυρήνες να κρατούν επαφή με τη δουλειά των διοικητικών οργάνων των εργοστασίων και των τραστ μας, ώστε να είναι σε θέση να επηρεάζουν τη δουλειά αυτή. Εσείς, ως εκπρόσωποι των πυρήνων, γνωρίζεται πόσο μεγάλη είναι η ηθικη ευθύνη των βιομηχανικών μας πυρήνων προς τις μη κομματικές μάζες για την πορεία της δουλειάς των εργοστασίων. Αν ένας πυρήνας είναι σε θέση να καθοδηγήσει και να κατευθύνει τις μη κομματικές μάζες του εργοστασίου του, αν είναι σε θέση να αναλάβει την ευθύνη για την πορεία της δουλειάς του εργοστασίου – και το ότι είναι ηθικά υπεύθυνος προς τις μη κομματικές μάζες για οποιαδήποτε έλλειψη στο εργοστάσιο είναι αναμφισβήτητο – πρέπει να είναι σε επαφή με την πορεία της δουλειάς, πρέπει να έχει τη δυνατότητα να την επηρεάζει προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Είναι επομένως απαραίτητο ένας πυρήνας να συμμετέχει στη συζήτηση των επιχειρησιακών προβλημάτων του εργοστασίου, επιχειρησιακές συσκέψης εκπροσώπων των πυρήνων στα εργοστάσια που αποτελούν τμήμα ενός τραστ να συγκαλούνται περιοδικά για τη συζήτηση των ζητημάτων που αφορούν τη δουλειά του τραστ. Αυτό είναι ένα σίγουρο και απαραίτητο μέσο για τον εμπλουτισμό των κομματικών μαζών με την εμπειρία της επιχείρησης και της οργάνωσης του ελέγχου από τα κάτω”. (Ι. Στάλιν, Τα Καθήκοντα του Κόμματος).

Θα αναφέρω, ως παράδειγμα, την εμπειρία της κομματικής οργάνωσης στο τεράστιο σύμπλεγμα εργοστασίων Κίροφ στο Λένινγκραντ. Οι τροτσκιστο-μπουχαρινικοί αλήτες οι οποίοι κάποια περίοδο ήταν υπεύθυνοι για το εργοστάσιο έκαναν μεγάλη ζημιά και το περιόρισαν σε μια τέτοια κατάσταση όπου στα μέσα του 1937 εκπλήρωνε τον προγραμματισμό του μόνο κατά 45-50% σε πολλά τμήματα.

Τώρα, το συγκρότημα διευθύνεται από νέους ανθρώπους οι οποίοι αναδείχτηκαν από τις τάξεις της τεχνικής διανόησης, από τις τάξεις των σταχανοφιτών και των εργατικών ταξιαρχιών κρούσης.

Τον περασμένο χρόνο, υπήρχε μια σημαντική βελτίωση στη δουλειά του συμπλέγματος εργοστασίων Κίροφ, και σε αυτό, ένα μεγάλο ρόλο έχει παίξει η κομματική οργάνωση και η επιτροπή της, που πέτυχαν σωστά να συνδυάσουν την κομματική πολιτική δουλειά με την παραγωγική δουλειά.

Η εμπειρία των κομμουνιστών του συμπλέγματος εργοστασίων Κίροφ δείχνει ότι ένας σωστός συνδυασμός της κομματικής πολιτικής δουλειάς και της παραγωγικής δουλειάς δεν οδηγεί ούτε στην παραβίαση της αρχής της μονοπρόσωπης διοίκησης, ούτε στην αμέληση της κομματικής μαζικής δουλειάς.

Αυτό που σε μεγάλο βαθμό συνέβαλε ήταν η προώθηση στην ηγεσία της κομματικής ηγεσίας ανθρώπων καλά εξοικειωμένων με τα τεχνικά και επιχειρησιακά ζητήματα του εργοστασίου, ανθρώπων από τα κάτω, από τα διάφορα τμήματα του εργοστασίου, ανθρώπων στενά συνδεδεμένων με το όλο σώμα των εργατών, των τεχνικών και των μηχανικών.

Η κομματική οργάνωση του συμπλέγματος εργοστασίων Κίροφ σημαντικά ξερίζωσε τα εχθρικά στοιχεία στο σύμπλεγμα και προώθησε νέα στελέχη – περίπου 500 από τους καλύτερους σταχανοφίτες, μηχανικούς και τεχνικούς, οι οποίοι τώρα διευθύνουν το εργοστάσιο, και το διευθύνουν καθόλου άσχημα.

Δίνοντας προσοχή στα όσα επεσήμαιναν οι κατώτεροι εργάτες και οι υπάλληλοι των γραφείων, η κομματική οργάνωση ήταν σε θέση να συμβάλλει στην επίλυση πλήθους σημαντικών επιχειρησιακών προβλημάτων του συμπλέγματος. Η κομματική οργάνωση πήρε ενεργό μέρος στη μεταρρύθμιση του συστήματος αμοιβών σε αυτό το σύμπλεγμα εργοστασίων, το οποίο είχε οδηγηθεί σε χάος από τους υπονομευτές. Αντί για 100 διαφορετικές κατηγορίες πληρωμών υπάρχουν τώρα μόνο 4, και εκατοντάδες χιλιάδες νόρμες έχουν αναθεωρηθεί. Αυτό είχε μεγάλη σημασία για την κατάλληλη οργάνωση της εργασίας και τη βελτίωση της παραγωγικότητας της εργασίας.

Κατά τους 6 τελευταίους μήνες το συγκρότημα εκπληρώνει τον προγραμματισμό του στην παραγωγή χωρίς επιπλέον δαπάνες στους μισθούς και τα νέα στάνταρντ στην παραγωγή έχουν σε μεγάλο βαθμό υπερεκπληρωθεί.

Η κομματική επιτροπή του συμπλέγματος εργοστασίων Κίροφ βοήθησε τη διοίκηση να ρυθμίσει την κατανάλωση ενέργειας στο σύμπλεγμα, προτείνοντας νέους ανθρώπους για αυτή τη δουλειά και βοηθώντας να βρεθούν πρακτικά μέτρα βελτίωσης. Ως αποτέλεσμα, το σύμπλεγμα επιτυχώς εκπλήρωσε το κυβερνητικό πρόγραμμα διπλασιασμού της παραγωγής τρακτέρ για την ανοιξιάτικη σπορά του 1939.

Να άλλο ένα παράδειγμα. Το σύμπλεγμα εργοστασίων καουτσούκ Γιαροσλάβλ δεν εκπλήρωνε τον προγραμματισμό του για την παραγωγή επί 7 χρόνια. Ολόκληρη η χώρα υπέφερε από τη μη ικανοποιητική δουλειά του συμπλέγματος εργοστασίων καουτσούκ, του οποίου η διοίκηση είχε για κάποιο διάστημα πέσει στα χέρια εχθρών του λαού.

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ(μπ.) βοήθησε τους μπολσεβίκους του συμπλέγματος εργοστασίων καουτσούκ Γιαροσλάβλ να αποκαλύψουν και να εξουδετερώσουν τους εχθρούς του λαού και απαίτησε το σύμπλεγμα να γίνει το συντομότερο ένα από τα πλέον πρωτοπόρα στη χώρα αναφορικά με την εκπλήρωση του προγράμματος. Η κομματική οργάνωση εργοστασίων καουτσούκ Γιαροσλάβλ έχει με περηφάνεια εκπληρώσει την απαίτηση της ΚΕ. Το σύμπλεγμα υλοποίησε το πρόγραμμα της παραγωγής ελαστικών αυτοκινήτου 100% στο 4ο τρίμηνο του 1938, 106% το Γενάρη του 1939, και 108% το Φλεβάρη. Η επιτυχία στην παραγωγή συνοδεύτηκε από ανάπτυξη της κομματικής οργάνωσης, τα μέλη της οποίας αυξήθηκαν περισσότερο στο 4ο τρίμηνο του 1938 από όσο τα δύο προηγούμενα έτη.

Με το Βοροσίλοφ και το Στάλιν

Σε τι οφείλει η κομματική οργάνωση του συμπλέγματος εργοστασίων καουτσούκ Γιαροσλάβλ την επιτυχία της; Στο γεγονός ότι σωστά συνδύασε την παραγωγική με την πολιτική δουλειά. Ανέλαβε το έργο της με τέτοιο τρόπο ώστε να κάνει την εκπλήρωση του παραγωγικού προγράμματος ένα υψηλό πολιτικό καθήκον και το όλο σώμα των εργαζόμενων στο σύμπλεγμα εμποτίστηκε με αυτό το πνεύμα. Η κομματική οργάνωση κατένειμε τα κομματικά της στελέχη με τρόπο που της επέτρεψε να είναι σε επαφή με ό,τι γινόταν σε κάθε μέρος του συμπλέγματος. Ούτε η περιφερειακή επιτροπή του ΚΚΣΕ(μπ.) ούτε η κομματική οργάνωση παρενέβαινε στο ρόλο της διοίκησης του συμπλέγματος. Αντίθετα, δημιουργούσαν τις συνθήκες που θα επέτρεπαν στη διοίκηση να επιδείξει ανεξαρτησία και πρωτοβουλία. Όμως η κομματική οργάνωση είχε επαφή με κάθε βήμα της διοίκησης και, όντας καλά ενημερωμένη για την κατάσταση πραγμάτων στο σύμπλεγμα, όταν ήταν απαραίτητο καθοδηγούσε, δίδασκε και βοηθούσε τη διοίκηση.

Ενώ σφοδρά επέκρινε το χάος και την έλλειψη ευθύνης που οι εχθροί του λαού είχαν φέρει για μεγάλο χρονικό διάστημα, η κομματική οργάνωση έδινε ηθική και πολιτική υποστήριξη σε κάθε στέλεχος, σε κάθε εργάτη και υπάλληλο στο σύμπλεγμα που εργαζόταν με μια μεγάλη θέληση.

Άπειρα παραδείγματα όπως αυτά του συμπλέγματος Κίροφ και του Γιαροσλάβλ μπορούν να αναφερθούν. Το Σύμπλεγμα Σφαιρών και η πρώτη ορολογοποιία στη Μόσχα, πολλά εργοστάσια κατασκευής αεροπλάνος, πλήθος από μεταλλουργίες, το σύμπλεγμα εργοστασίων Σβετ Σαχτιόρα στο Χάρκοβο, το νέο σύμπλεγμα εργοστασίων στο Σόρμοβο στην περιφέρεια Γκόρκι και πολλά άλλα εργοστάσια αποτελούν παράδειγμα σωστού συνδυασμού της κομματικής και παραγωγικής δουλειάς στη ζωή των κομματικών οργανώσεων βάσης.

Σε όλες τις Δημοκρατίες, τα Όμπλαστ και τις περιφέρειες, πλήθος κομματικών οργανώσεων μπορούν να βρεθούν που επιτυχώς υιοθέτησαν μια σωστή στάση σε παραγωγικά ζητήματα στη θέσπιση ελέγχου επί της δουλειάς των εργοστασίων τους και στη βοήθεια προς τις διοικήσεις για την εκπλήρωση και υπερεκπλήρωση των προγραμμάτων παραγωγής.

Θέλω επίσης να αναφέρω την εμπειρία των κομματικών οργανωτών στα εργοστάσια της αμυντικής βιομηχανίας. Ο σ. Στάλιν δίνει τη μεγαλύτερη σημασία σε αυτό το ζήτημα. Πρότεινε τη θέσπιση σε αυτά τα εργοστάσια ενός συστήματος κομματικών οργανωτών που να υπάγονται στην Κεντρική Επιτροπή, και την επιλογή ικανών μηχανικών, εξπέρ στη δουλειά τους και καλών κομματικών ανθρώπων, για αυτό το σκοπό. Αυτό το μέτρο έχει αποδείξει τη σημασία του και έχει φέρει πολύ καλά αποτελέσματα. Έχουμε τώρα ένα νέο τύπο λειτουργού σε αυτά τα εργοστάσια, ανθρώπων που συνδυάζουν την κομματική δουλειά με την ικανότητα να σχηματίζουν άποψη για οποιοδήποτε ιδιαίτερο ζήτημα της επιχείρησης ή τεχνικό.

Γνωρίζουμε ότι την άγνοια των τεχνικών και επιχειρησιακών ζητημάτων που επιδείκνυαν διάφορα κομματικά στελέχη την αξιοποιούσαν οι υπονομευτές. Οι κομματικές οργανώσεις βάσης μας αποτελούν την πρωτοπορία των εργοστασίων μας, τον ανθό του προσωπικού. Πρέπει να επωφεληθούμε από την εμπειρία αυτού του πρωτοπόρου σώματος που οι κομμουνιστές αποτελούν στα εργοστάσια. Αν θες να διασφαλίζεις την κατάσταση πραγμάτων αναφορικά με την εκπλήρωση μιας σημαντικής παραγγελίας, ή αναφορικά με τον τρόπο με τον οποίο δαπανάται το κονδύλι του διευθυντή, ή αναφορικά με τις συνθήκες στέγασης των εργατών, ή αναφορικά με την κατάσταση του χώρου εστίασης των εργατών, πρέπει να αξιοποιείς πλήρως την συνολική εμπειρία των κομματικών οργανώσεων, πρέπει να φωτίζεις κάθε πλευρά της παραγωγικής ζωής των εργοστασίων με το μπολσεβικικό φακό. Με αυτό τον τρόπο θα παρέχουμε πραγματικές υπηρεσίες στην όλη υπόθεση της σοσιαλιστικής οικονομικής ανάπτυξης.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης υπήρξαν φωνές που ισχυρίζονταν πως το να αποδώσουμε δικαίωμα ελέγχου στις κομματικές οργανώσεις βάσεις επί των παραγωγικών δυνάμεων θα σήμαινε ένα πλήγμα στην αρχή της μονοπρόσωπης διοίκησης. Μου φαίνεται ότι όσοι πιστεύουν ότι μονοπρόσωπη διοίκηση σημαίνει απλώς διοίκηση ενός εργοστασίου χωρίς να βασίζεται κανείς στο αχτίφ του προσωπικού δεν έχει αντίληψη του τι σημαίνει μονοπρόσωπη διοίκηση.

Η σοβιετική, μπολσεβικική αρχή της μονοπρόσωπης διοίκησης σημαίνει ικανότητα να διοικείς, να οργανώνεις, να επιλέγεις στελέχη, να εκδίδεις τις σωστές οδηγίες, να ζητάς μία έκθεση για τη δουλειά που έχει γίνει και να εξαλείφεις την ανευθυνόττηα και τη μοιρασμένη ευθύνη. Όμως επίσης σημαίνει ικανότητα να εξασφαλίζεις σε αυτή τη δουλειά την υποστήριξη της κομματικής οργάνωσεις, του αχτίφ του εργοστασίου, και συνολικά του προσωπικού του.

Είναι, επομένως, λάθος να λέει κανείς ότι μπορούμε να απαλλαγούμε από τον έλεγχο από τις κομματικές οργανώσεις βάσης. Όσα στελέχη φοβούνται αυτό το είδος ελέγχου διαπράττουν σφάλμα.

Σε σχέση με αυτό, έχει φτάσει πια η ώρα για τον ακριβή καθορισμό των καθηκόντων των διαφόρων τύπων κοματικών οργανώσεων βάσης και, ιδιαίτερα, εκείνων στις παραγωγικές μονάδες (εργοστάσια, εργοτάξια, κρατικά και συνεταιριστικά αγροκτήματα) και εκείνων στα Λαϊκά Επιτροπάτα.

Οι κομματικές οργανώσεις στις παραγωγικές μονάδες θα πρέπει να αποκτήσουν το δικαίωμα άσκησης ελέγχου επί της κατάστασης πραγμάτων στα εργοστάσια, στα κρατικά και συνεταιριστικά αγροκτήματα. Αυτό θα οδηγήσει στη βελτίωση του ρόλου και του αισθήματος ευθύνης των κομματικών οργανώσεων βάσης στις παραγωγικές μονάδες.

Αναφορικά με τις κομματικές οργανώσεις στα Λαϊκά Επιτροπάτα, στο βαθμό που δεν ασκούν καθήκοντα ελέγχου, εξαιτίας των ιδιαίτερων συνθηκών δουλειάς τους, θα πρέπει να παίζουν ένα μεγαλύτερο ρόλο στη βελτίωση της δουλειάς του μηχανισμού. Είναι καθήκον τους να εφιστούν την προσοχή στις ελλείψεις στο Λαϊκό Επιτροπάτο τους, να επισημαίνουν τις ελλείψεις στη δουλειά οποιουδήποτε από το προσωπικό και να πληροφορούν την Κεντρική Επιτροπή και τους επικεφαλής του Λαϊκού Επιτροπάτου για αυτά.

Ο σ. Στάλιν καθόρισε τα καθήκοντα των πυρήνων στα σοβιετικά ιδρύματα σε μια συεδρίαση του Οργανωτικού Γραφείου της ΚΕ στις 15 Μάρτη 1926, όπου είπε:

Οι πυρήνες μας στα σοβιετικά ιδρύματα πρέπει να είναι οι φρουροί της πραγματικής σοβιετικής τάξης στα ιδρύματά μας… Οι πυρήνες πρέπει να βλέπουν ότι τουλάχιστον στοιχειώδης τάξη, στοιχειώδης ανταπόκριση, ετοιμότητα να ακούσουμε τους ανθρώπους και λιγότερη γραφειοκρατία επιδεικνύονται στα σοβιετικά ιδρύματα, τόσο κυβερνητικά όσο και επιχειρησιακά..Πρέπει να δούμε σε αυτό ότι οι πυρήνες στα σοβιετικά ιδρύματα ζουν τη ζωή ολόκληρου του κόμματος, βοηθούν το κόμμα να βελτιώσει και να απλοποιήσει το σοβιετικό και επιχειρησιακό μηχανισμό και ότι τον φέρνει πιο κοντά στο λαό, τον κάνει πιο έντιμο και οικονομικό (βλ. Ιζβέστια της ΚΕ του ΚΚΣΕ(μπ.), νο. 16-17, 1926).

Όλα τα μέλη του κόμματος που εργάζονται σε ένα Λαϊκό Επιτροπάτο θα πρέπει να είναι ενωμένα σε μια γενική κομματική οργάνωση αυτού του Λαϊκού Επιτροπάτου. Ο γραμματέας της κομματικής οργάνωσης ενός Λαϊκού Επιτροπάτου θα πρέπει να εγκρίνεται από την ΚΕ του ΚΚΣΕ(μπ.). Είναι δύσκολο να υπάρχουν περαιτέρω εξηγήσεις για την αναγκαιότητα αυτής της πρότασης – είναι αυταπόδεικτο.

***

Σύντροφοι, έχω αναφέρει τις κύριες τροποποιήσεις και προσθήκες στο καταστατικό του ΚΚΣΕ(μπ.) που προτείνονται στις θέσεις.

Πέραν αυτών των τροποποιήσεων και προσθηκών, θα πρέπει να γίνει αναφορά σε άλλες προσθήκες που έρχονται από την εμπειρία του κόμματος, όπως, για παράδειγμα, ότι οι επιτροπές Όμπλαστ και περιφέρειας θα πρέπει να έχουν 4 ή 5 γραμματείς, ότι τα δικαιώματα των κομματικών οργανώσεων περιοχής θα πρέπει να καθορίζονται στο καταστατικό, ότι οι πρόνοιες στο καταστατικό αναφορικά με τις κομματικές οργανώσεις στον Κόκκινο Στρατό θα πρέπει να επεκταθούν και στις κομματικές οργανώσεις στο Ναυτικό. Αυτές οι προσθήκες, πιστεύω, δεν χρειάζονται εξήγηση.

Στην τροποποίηση του υπάρχοντος καταστατικού προτείνεται επίσης να ονομάζονται τα εκλεγμένα όργανα των οργανώσεων βάσεις γραφεία αντί για επιτροπές.

Ο λόγος για αυτή την αλλαγή είναι ότι οι επιτροπές δημιουργούνται για να ενώσουν διάφορες κομματικές οργανώσεις ίδιου στάτους. Αυτή είναι η παράδοση στο κόμμα μας και είναι ωφέλιμη. Όσο για τα εκλεγμένα όργανα των κομματικών οργανώσεων, είναι πιο δόκιμο να αποκαλούνται γραφεία για να τα ξεχωρίζουμε από τις επιτροπές.

Η Κεντρική Επιτροπή επίσης δίνει μεγάλη σημασία στην απόδοση στις κομματικές οργανώσεις στα τμήματα των εργοστασίων του δικαιώματος, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, συγκεκριμένα, αν δεν έχουν λιγότερα από 15 μέλη, να εκλέγουν γραφείο. Γνωρίζετε ότι, με απόφαση της ΚΕ, επιτροπές τμημάτων εργοστασίων δημιουργήθηκαν σε μεγαλύτερα βιομηχανικά συμπλέγματα. Η εμπειρία έχει πλήρως δικαιολογήσει τη δημιουργία τους.

Σύνοψη της συζήτησης των θέσεων της εισήγησης για τις “Τροποποιήσεις στο καταστατικό του ΚΚΣΕ(μπ.)”

Θα περάσω τώρα στη συζήτηση των διορθώσεων και των τροποποιήσεων που προτάθηκαν κατά τη συζήτηση στις κομματικές οργανώσεις των θέσεων της εισήγησης για τις τροποποιήσεις στο καταστατικό του ΚΚΣΕ(μπ.).

Μία πολύ πλατιά συζήτηση αναπτύχθηκε για τις θέσεις, το αποτέλεσμα της οποίας ήταν ότι οι θέσεις εγκρίθηκαν από την πλατιά πλειοψηφία των κομματικών μελών και από όλες τις κομματικές οργανώσεις. (Θυελλώδη χειροκροτήματα).

Η συζήτηση προκάλεσε ένα σχετικά μεγάλο αριθμό διορθώσεων και τροποποιήσεων τόσο στις ίδιες τς θέσεις όσο και σε έναν αριθμό προνοιών στο ήδη υπάρχον καταστατικό για τις οποίες στις θέσεις δεν προβλέπονταν τροποποιήσεις.

Με δεδεομένη τη μεγάλη ποικιλία των τροποποιήσεων, θα ήταν πιο βολικό να τις χωρίσουμε σε διάφορες κατηγορίες.

Υπάρχει ένας αριθμός διορθώσεων χωρίς πρακτική σημασία και νόημα, όπως, για παράδειγμα, ότι τα κομματικά όργανα θα πρέπει να εκλέγονται μια φορά στα 5 χρόνια, ότι οι γραμματείς των κομματικών οργανώσεων θα πρέπει να εκλέγονται σε γενικές συνελεύσεις και όχι από τις επιτροπές ή τα γραφεία, δηλαδή ότι οι γραμματείς θα πρέπει να γίνουν ανεξάρτητοι από τις επιτροπές ή τα γραφεία, ότι τα νέα μέλη θα πρέπει να γίνονται δεκτά στο κόμμα σε εορταστικές συνεδριάσεις κλπ.

Το μη χρήσιμο αυτών των διορθώσεων και τροποποιήσεων είναι αυταπόδεικτο και δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κανείς εναντίον τους. Καταρρέουν από μόνες τους ως μη χρήσιμες. (Γέλια και χειροκροτήματα).

Δεύτερον, υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός από διορθώσεις, τροποποιήσεις και σχόλια που δεν σχετίζονται άμεσα με το καταστατικό του ΚΚΣΕ(μπ.), αλλά με την τρέχουσα δουλειά της κομματικής οργάνωσης.

Τέτοιες, για παράδειγμα, είναι οι προτάσεις ότι τουλάχιστον τρία απογεύματα στα πέντε θα πρέπει να μην υπάρχουν συνεδριάσεις και συνδιασκέψεις, ώστε οι σύντροφοι να μπορούν να ξεκουράζονται και να μελετούν θεωρία· η θέσπιση κομματικών ημερών·η απαγόρευση υιοθέτησης αποφάσεων με δημοσκόπηση· ότι ένα γραφείο συνοικιακής επιτροπής θα πρέπει να εκλέγεται σε συνοικίες όπου οι κομματικές οργανώσεις είναι μικρές· ότι οι κομματικές οργανώσεις των μηχανοτρακτερικών σταθμών θα πρέπει να γράφουν τους οδηγούς τρακτές και τους χειριστές θεριζοαλωνιστικών μηχανών· ότι οι κομματικές επιτροπές σιδηροδρομικών κόμβων θα πρέπει να καταργηθούν κλπ κλπ.

Το αντικείμενο όλων αυτών των διορθώσεων και τροποποιήσεων σχετίζεται, όπως βλέπετε, με πρακτικά κομματικά ζητήματα. Αυτοί που διατύπωσαν αυτές τις διορθώσεις προφανώς δεν κατάλαβαν τη διαφορά ανάμεσα στο καταστατικό και τα τρέχοντα κομματικά ζητήματα και επομένως προσπαθούν να εντάξουν στο καταστατικό όσο πιο μεγάλο αριθμό προνοιών γίνεται, ξεχνώντας ότι το καταστατικό θέτει μόνο το γενικό πλαίσιο, τις βασικές μορφές της οργανωτικής δραστηριότητας του κόμματος και ότι δεν αποκλείουν, αλλά, το αντίθετο, προϋποθέτουν, την τρέχουσα δραστηριότητα των κομματικών οργάνων.

Το καταστατικό του ΚΚΣΕ(μπ.) το οποίο το 18ο συνέδριο θα υιοθετήσει θέτει την οργανωτική βάση για τις μελλοντικές δραστηριότητες των καθοδηγητικών κομματικών οργάνων. Οι διορθώσεις και τροποποιήσεις αυτού του είδους θα πρέπει να υποβληθούν στη νέα ΚΕ του ΚΚΣΕ(μπ.) που θα εκλεγεί.

Το τρίτο είδος τροποποιήσεων σχετίζεται άμεσα με το καταστατικό του ΚΚΣΕ(μπ.). Ένας μεγάλος αριθμός αυτών αφορά ζητήματα διατύπωσης και θα πρέπει να υποβληθεί στην Επιτροπή Καταστατικού του 18ου συνεδρίου που υποθέτω το συνέδριο θα δημιουργήσει και θα δώσει εντολή να διατυπώσει το καταστατικό στην τελική του μορφή.

Αναφορικά με τις διορθώσεις και τροποποιήσεις πραγματικής σημασίας, είναι χρήσιμο να τις χωρίσουμε σε τρεις κατηγορίες: όσες είναι απαράδεκτες και πρέπει να απορριφθούν, όσες των οποίων η χρησιμότητα θα πρέπει να συζητηθεί στο συνέδριο και, τέλος, όσες πρέπει να υιοθετηθούν.

Θα αναφερθώ πρώτα στις απαράδεκτες προτάσεις.

1.Υπάρχουν τροποποιήσεις σχεδιασμένες να διατηρήσουν τις κατηγορίες ένταξης στο κόμμα, με τη μια ή την άλλη μορφή. Περιλαμβάνουν προτάσεις των πιο διαφορετικών ειδών. Όλες βασίζονται στην πεποίθηση των συγγραφέων τους ότι η κατάργηση των διαφόρων κατηγοριών είναι άκαιρη. Προτείνεται η καθιέρωση δυο ή τριών κατηγοριών: μια για τους εργάτες, μια για τους αγρότες και τους διανοούμενους, ή η θέσπιση μιας ειδικής κατηγορίας για μέλη της παλιάς διανόησης κοκ. Αυτές οι προτάσεις δεν πρέπει να υιοθετηθούν.

Η έννοια αυτών των τροποποιήσεων είναι ότι οι συγγραφείς τους είτε αγνοούν είτε δεν καταφέρουν να αφομοιώσουν την ουσία των θεμελιωδών αλλαγών στις σχέσεις ανάμεσα στις τάξεις που έχουν λάβει χώρα στην ΕΣΣΔ. Είτε στέκονται στο παλιό και δεν βλέπουν το νέο, είτε απλούστατα είναι νεκρές και δεν κατανοούν τι συμβαίνει γύρω τους. (Χειροκροτήματα).

2.Υπάρχει ένας αριθμός τροποποιήσεων διαμετρικά αντίθετου τύπου, τροποποιήσεων που προχωρούν περισσότερο από τις απαιτήσεις για εισδοχή στο κόμμα που προτείνουν οι θέσεις. Ενώ η πρώτη ομάδα των τροποποιήσεων, όπως μόλις είδαμε, προτείνουν τη διατήρηση των παλιών όρων εισδοχής, η δεύτερη ομάδα προτείνει να πάμε πολύ παραπάνω από όσο οι θέσεις προτείνουν. Για παράδειγμα, προτείνεται η δοκιμαστική περίοδος να μην είναι ένας χρόνος, αλλά 9, 6 ή ακόμα και 3 μήνες· προτείνουν οι προϋποθέσεις αναφορικά με την κομματική ηλικία όσων προτείνουν άτομα για ένταξη στο κόμμα να καταργηθούν· ότι ο αριθμός αυτών να μειωθεί κλπ. Νομίζω ότι οι τροποποιήσεις αυτού του είδους πηγάζουν από το ότι κάποια μέλη δεν κατάλαβαν το χαρακτήρα του κόμματός μας και δείχνουν ότι κάποια μέλη εχουν ξεχάσει τη βασική αρχή ότι η δύναμη του κόμματός μας δεν έγκειται στην κατάργηση των ορίων ανάμεσα στο κόμμα και έξω από αυτό, ανάμεσα στα μέλη και τους εξωκομματικούς, στη διάλυση του κόμαμτος, στη διάχυσή του στις μάζες, αλλά στο γεγονός ότι δρώντας ως έδαφος συσπείρωσης των πιο πρωτοπόρων ανθρώπων της εργατικής τάξης, της αγροτιάς και της διανόησης, δεν παλεύει για το μέγεθος του αριθμού των μελών αλλά για την ποιότητα των μελών, ασχολείται με το υψηλό του τίτλου του κομματικού μέλους, για την αποφασιστικότητα των κομματικών μελών και την αφοσίωσή τους στην υπόθεση της εργατικής τάξης.

Οι συντάκτες αυτών των τροποποιήσεων έχουν την εσφαλμένη ιδέα ότι το κόμμα δεν προτίθεται να δείξει καμία περαιτέρω έγνοια για την ποιότητα των μελών του και ανοίγει διάπλατα τις πόρτες του για όλους όσους θέλουν να ενταχθούν σε αυτό. Αυτή η εσφαλμένη αντίληψη δεν έχει τίποτα το κοινό με την κομματική πολιτική μιας αυστηρά ατομικής επιλογής των πιο πρωτοπόρων ανθρώπων στις τάξεις του κόμματος.

Οι ουσιαστικές αλλαγές στη διαδικασία εισδοχής νέων μελών μήπως υπονοούν ότι το κόμμα χαλαρώνει κατά κάποιο τρόπο τη δοκιμασμένη και επιτυχημένη λενινιστική αρχή της ατομικής επιλογής στις τάξεις του κόμματος; Ούτε κατ’ ελάχιστο.

Η ΚΕ και ο σ. Στάλιν πολλές φορές έχουν καταστήσει σαφές ότι αυτό που είναι σημαντικό για το κόμμα δεν είναι τόσο ο αριθμός των μελών τού όσο η ποιότητά τους, η αποφασιστικότητά τους. Να, για παράδειγμα, τι έλεγε ο σ. Στάλιν στις 6 Ιούλη 1921 στην εισήγησή του στη γενική συνέλευση της Οργάνωσης Τιφλίδας του Κομμουνιστικού Κόμματος Γεωργίας:

Θα πρέπει να θυμόμαστε μια και καλή ότι η ισχύς και το βάρος ενός κόμματος, και ιδίως του Κομμουνιστικού Κόμματος, εξαρτάται όχι τόσο από τον αριθμό των μελών του όσο από την ποιότητά τους, την αποφασιστικότητά τους και την αφοσίωση στην υπόθεση του προλεταριάτου”.

Στον πομπώδη όρκο που ο σ.Στάλιν έκανε στο 2ο Πανενωσιακό Συνέδριο των Σοβιέτ στις 26 Γενάρη 1924, τον καιρό του θανάτου του Λένιν, έλεγε:

Δεν μπορεί καθένας να γίνει μέλος ενός τέτοιου κόμματος. Δεν μπορεί ο καθένας ν’ αντέξει στις δυσκολίες και τις θύελες που συνδέονται με την ιδιότητα του μέλους ενός τέτιου κόμματος. Παιδιά της εργατικής τάξης, παιδιά της ανέχειας και του αγώνα, παιδιά απίστευτων στερήσεων και ηρωικών προσπαθειών, να τι πρέπει να είναι τα μέλη του κόμματος. Να γιατί το κόμμα των λενινιστών, το κόμμα των Κομμουνιστών ονομάζεται επίσης το κόμμα της εργατικής τάξης”.

Στην απόφαση του 13ου συνεδρίο για “Τα άμεσα καθήκοντα της κομματικής ανάπτυξης” το κόμμα επεσήμαινε ότι αυτό που ήταν σημαντικό στην ένταξη νέων μελών δεν είναι οι τυπικότητες, αλλά τα ουσιαστικά. Η απόφαση επεσήμαινε:

όχι μόνο πρέπει να τηρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις κατά την εισδοχή ενός νέου μέλους στο κόμμα, αλλά είναι ουσιαστικό να επαληθεύεται η πραγματική του ικανότητα να βοηθήσει το κόμμα και τα όργανα της προλεταριακής δικτατορίας στην πράξη”.

Αυτή η αρχή της αυστηρά ατομικής προσέγγισης στους αιτούντες να μπουν στο κόμμα είναι ένας απαράλλαχτος νόμος για το κόμμα μας, που δεν υπόκειται σε αλλαγή.

Στο διάστημα ανάμεσα στο 17ο και το 18ο συνέδριο του κόμματος, η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος επανειλημμένα επεσήμανε τον κίνδυνο να ξεχάσουμε την αρχή της ατομικής εισδοχής στο κόμμα.

Ξένα και εχθρικά στοιχεία πάντοτε επεδίωκαν να μπουν στις τάξεις του ΚΚΣΕ(μπ.) ώστε να χρησιμοποιήσουν τον τίτλο του κομματικού μέλους ως κάλυμμα για την δουλειά τους, δουλειά υπονόμευσης της μεγάλης υπόθεσης της εργατικής τάξης.

Η Κεντρική Επιτροπή έχει κάνει τεράστια δουλειά για να καταπολεμήσει τις παραβιάσεις της αρχής της ατομικής επιλογής νέων μελών στο κόμμα.

Η Κεντρική Επιτροπή έχει σφοδρά καταπολεμήσει απόπειρες να αγνοηθεί η λενινιστική αντίληψη ότι το κόμμα μας είναι το μόνο στον κόσμο που δεν ασχολείται τόσο με την αύξηση του αριθμού των μελών του όσο με τη βελτίωση της ποιότητάς τους.

(πηγή)

Η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος έχει αυστηρά προειδοποιήσει τις κομματικές οργανώσεις για τον κίνδυνο παραποιήσεων της πολιτικής και επανάληψης των λαθών, για τον κίνδυνο υποκατάστασης μιας προσεκτικής ατομικής επιλογής νέων μελών για το κόμμα από μια επικίνδυνη γενική καμπάνια για νέα μέλη, που κατά το παρελθόν είχε μολύνει τις τάξεις του ΚΚΣΕ(μπ.) με ξένα και εχθρικά στοιχεία.

Η επαλήθευση των κομματικών καταλόγων και η αλλαγή κομματικών ταυτοτήτων αποκάλυψαν την ακραία αμέλεια και το χάος που επικρατούσε αναφορικά με το παραπάνω. Είναι επομένως ξεκάθαρο ότι η αρχή της ατομικής επιλογής για το κόμμα των πραγματικά πρωτοπόρων ανθρώπων, ανθρώπων που πραγματικά είναι αφοσιωμένοι στην υπόθεση της εργατικής τάξης, των καλύτερων ανθρώπων της χώρας μας ανάμεσα στις τάξεις των εργατών, των αγροτών και της εργαζόμενης διανόησης, ανθρώπων που έχουν δοκιμαστεί στους διάφορους τομείς του αγώνα για το σοσιαλισμό, οι οποίοι δεν λυγίζουν από τις δυσκολίες , αλλά ατσαλώνονται στον αγώνα για να τις ξεπεράσουν, ήταν, είναι και θα είναι η αποφασιστική αρχή του κόμματός μας αναφορικά με το ζήτημα της εισδοχής νέων μελών στις τάξεις του.

Ταυτόχρονα, το κόμμα ενδιαφέρεται για τη δημιουργία όλων των συνθηκών που θα επιτρέψουν στους πραγματικά πρωτοπόρους ανθρώπους να ενταχθούν στις τάξεις του. Οι τροποποιήσεις στο καταστατικό, πράγματι, θα δημιουργήσουν αυτές τις προϋποθέσεις.

3.Ένας αριθμός συντρόφων προτείνουν τη θέσπιση μιας ειδικής κατηγορίας για άτομα που κάποτε είχαν υπάρξει μέλη του κόμματος. Αυτό μού φαίνεται αχρείαστο. Αν, ενώ ήταν εκτός κόμματος, τέτοιοι σύντροφοι απέδειξαν ότι είναι αφοσιωμένοι και δραστήριοι εργάτες, μπορούν να γίνουν δεκτοί με τους ίδιους όρους όπως οι νέοι σύντροφοι που εισέρχονται στο κόμμα. Αν, ωστόσο, ενώ ήταν εκτός κόμματος δεν απέδειξαν την αφοσίωσή τους, προφανώς δεν θα γίνουν αποδεκτοί και κανένας δεν θα τους προτείνει.

4.Επιπροσθέτως, προτείνονται τροποποιήσεις αναφορικά με την απαίτηση ότι αυτός που προτείνει θα πρέπει να γνωρίζει το άτομο που προτείνει να μπει στο κόμμα μέσω της δουλειάς μαζί του. Προτείνεται, στην περίπτωση ατόμων από τις τάξεις του Εργατοαγροτικού Κόκκινου Στρατού να θεσπιστεί η περίοδος αυτή στους 6 μήνες, στη βάση των ιδιαίτερων συνθηκών ζωής που επικρατούν στον Κόκκινο Στρατό. Νομίζω πως πρέπει να απορρίψουμε αυτή την πρόταση. Πρώτον, δημιουργεί διαφορετικούς όρους για τις εδαφικές κομματικές οργανώσεις και για αυτές του στρατού, κάτι που δεν είναι επιθυμητό. Δεύτερον, συστάσεις μπορεί να γίνονται όχι μόνο από συντρόφους που γνωρίζουν τον αιτούντα από τη δουλειά μαζί του στο σημερινό εργοστάσιο ή ίδρυμα, αλλά από όσους έχουν δουλέψει μαζί του σε άλλα μέρη. Και, επιπλέον, δεν υπάρχει ανάγκη για να είναι υποχρεωτικά παρών αυτός που προτείνει όταν συζητείται η αίτηση για εισδοχή κάποιου στο κόμμα. Τέλος, μια κομματική οργάνωση μπορεί, αν κρίνεται απαραίτητο, όταν δεν μπορούν να ληφθούν συστάσεις τοπικά, να κάνει έρευνα για τον αιτούντα στις οργανώσεις που είχε προηγουμένως δουλέψει, ή από συντρόφους που θα μπορούσαν να τον συστήσουν χάρη στη δουλειά μαζί του προηγουμένως.

5.Έχει υπάρξει και ένας αριθμός προτάσεων για την παροχή του δικαιώματος των συνεδριάσεων των πυρήνων μεγαλύτερων κομματικών οργανώσεων, με πάνω από 500 μέλη, του δικαιώματος να δέχονται μέλη στο κόμμα, αντί αυτά να γίνονται δεκτά κατά τη γενική κομματική συνέλευση. Προτάσεις επίσης έχουν γίνει να δοθεί σε όλους τους πυρήνες όλων των κομματικών οργανώσεων το δικαίωμα να δέχονται μέλη στο κόμμα, αντί να γίνονται αυτά δεκτά κατά τη γενική συνέλευση της κομματικής οργάνωσης βάσης.

Νομίζω πως η πρόταση που πρέπει να υιοθετήσουμε πρέπει να έχει ως εξής: οι μεγάλες εργοστασιακές κομματικές οργανώσεις με πάνω από 500 ή 700 μέλη (αυτό θα συζητηθεί στο συνέδριο) θα πρέπει να επιτρέπουν να δημιουργηθεί μια εργοστασιακή επιτροπή αντί για γραφείο της κομματικής οργάνωσης βάσης.

Μερικοί σύντροφοι έχουν προτείνει ότι συνοικιακές επιτροπές θα πρέπει να δημιουργούτναι σε τέτοια εργοστάσια. Κατά την άποψή μου αυτό θα ήταν λάθος, γιατί τότε θα έχουμε δύο ή τρία είδη συνοικιακών επιτροπών – εδαφικών συνοικιακών επιτροπών και βιομηχανικών συνοικιακών επιτροπών. Στις εργοστασιακές κομματικές οργανώσεις με πάνω από 500 ή 700 μέλη θα ήταν δόκιμο να δημιουργηθούν εργοστασιακές κομματικές επιτροπές και να δοθεί στους πυρήνες των κομματικών οργανώσεων σε μεγάλα εργοστάσια δικαιώματα βάσει του καταστατικού.

Όσον αφορά την πρόταση να δοθεί δικαίωμα να εντάσσουν μέλη στο κόμμα σε όλους τους πυρήνες, δηλαδή να επεκταθούν σε όλους τους πυρήνες των κοματικών οργανώσεων βάσης δικαιώματα από το καταστατικό, θα πρέπει να απορριφθεί, γιατί τείνει να μειώσει τη σημασία της γενικής εργοστασιακής οργάνωσης. Είναι το εργοστάσιο πάνω από όλα που είναι το οχυρό μας, και θα είναι λάθος να διασπάσουμε τη γενική κομματική οργάνωση στο εργοστάσιο δίνοντας πρώτιστη σημασία στο εργοστασιακό τμήμα. Πρέπει να μη μειώνουμε τον διαπαιδαγωγητικό ρόλο της γενικής κομματικής οργάνωσης στο εργοστάσιο και τη σημασία της γενικής εργοστασιακής κομματικής συνεδρίασης αναφορικά με την εισδοχή νέων μελών στο κόμμα.

6.Πλήθος προτάσεων έχουν γίνει για τη δημιουργία διαφόρων τμημάτων στα κομματικά όργανα. Οι θέσεις της ΚΕ, όπως γνωρίζεται, στοχεύουν στη μείωση του αριθμού των τμημάτων και προτείνουν ότι τα βασικά τμήματα θα πρέπει να είναι η Διεύθυνση Στελεχών και η Διεύθυνση Προπαγάνδας & Ζύμωσης της ΚΕ και τα αντίστοιχα κατά τόπους τμήματα. Όμως αυτοί οι σύντροφοι θέλουν απλώς το αντίθετο και να μεγαλώσει ο αριθμός των τμημάτων. Προτείνουν τη δημιουργία νέων τμημάτων όπως Τμήμα Υγείας, Τμήμα Σταχανοφικού Κινήματος κοκ. (Γέλια).

Η πρόταση αυτή πρέπει να απορριφθεί. Μόνο στην περίπτωση ενός τμήματος το ζήτημα είναι συζητήσιμο: αναφέρομαι στην πρόταση για ίδρυση Τμήματος Άμυνας, το οποίο αξίζει να συζητηθεί στο συνέδριο.

7.Προτείνεται η επέκταση της πρόνοιας για κομματικά αχτίφ στις αγροτικές οργανώσεις. Νομίζω ότι αυτό είναι ένα ζήτημα που επίσης πρέπει να συζητήσει το συνέδριο, γιατί υπάρχουν επιχειρήματα υπέρ και επιχειρήματα κατά.

Ποια είναι τα επιχειρήματα υπέρ; ότι στις αγροτικές περιφέρειες, ειδικά στις μεγάλες, δεν είναι πάντοτε βολικό να συγκαλούνται γενικές περιφερειακές συνελεύσεις κομμουνιστών, και ότι οι συνεδριάσεις του κομματικού αχτίφ θα πρέπει να συγκαλείται, όπως στην περίπτωση των πόλεων, ώστε να συζητούνται τα τρέχοντα ζητήματα της κομματικής πολιτικής. Όσον αφορά τα επιχειρήματα κατά, αυτά είναι ότι η πλειοψηφία των αγροτικών περιφερειακών γενικών συνελεύσεων των οργανώσεων μπορούν να συγκαλούνται οποτεδήποτε είναι απαραίτητο. Γνωρίζουμε ότι οι γενικές συνελεύσεις είναι μεγάλης διαπαιδαγωγητικής και οργανωτικής αξίας. Κάποιοι σύντροφοι φοβούνται ότι τα αχτίφ θα ανακατευτούν στο ρόλο που επιτελεί η γενική κομματική συνέλευση, και επισημαίνουν ότι δεν θα πρέπει να γίνεται κατάχρηση στη σύγκληση αχτίφ. Όπως βλέπετε, είναι χρήσιμο να συζητηθεί το ζήτημα στο συνέδριο.

8.Προτείνεται η θέσπιση γραμματειών, επιπροσθέτως των γραφείων, σε όλες τις επιτροπές πόλεις και περιφέρειας. Αυτό είναι επίσης μια πρόταση που πρέπει να συζητηθεί στο συνέδριο. Υπάρχουν επιχειρήματα υπέρ και κατά. Τα επιχειρήματα υπέρ είναι ότι όταν η καθοδήγηση έχει να συζητήσει έναν μεγάλο αριθμό οργανωτικών ζητημάτων, χρειάζεται ένα συμπληρωματικό όργανο όπως η γραμματεία. Δεν υπάρχει ανάγκη για σύγκληση γραφείου σε κάθε ζήτημα, ισχυρίζονται. Εκ πρώτης όψεως, αυτό δείχνει πολύ ελκυστική και πρακτική πρόταση. Όμως, από την άλλη, υπάρχουν φόβοι ότι η δημιουργία γραμματειών θα μειώσει το ρόλο του γραφείου, το ρόλο της συλλογικής ηγεσίας! Μήπως οδηγήσει σε μετατόπιση του κέντρου της καθοδήγησης από το γραφείο σε ένα στενότερο σώμα, στη γραμματεία; Νομίζω πως αυτό είναι ένα ζήτημα που επίσης χρειάζεται συζήτηση στο συνέδριο.

9.Προτείνεται η μείωση της κομματικής ηλικίας που απαιτείται για την ανάδειξη σε καθοδηγητικά κομματικά στελέχη, και κάποιοι προτείνουν ακόμα και την κατάργηση οποιουδήποτε ορίου κομματικής ηλικίας για την εκλογή συντρόφων στα καθοδηγητικά πόστα του κόμματος. Νομίζω πως αυτή η πρόταση είναι εσφαλμένη, γιατί η κομματική ηλικία απαιτείται όχι μόνο ως τυπικό κριτήριο, αλλά ως μαρτυρία μιας συγκεκριμένης εμπειρίας στην κομματική δουλειά. Δεν πρέπει να ξεχνούμε όσα ο σ. Στάλιν είπε για την αναγκαιότητα συνδυασμού της εμπειρίας νέων και παλιών κομματικών μελών. Έτσι, η πρόταση για τροποποίηση της απαίτησης του καταστατικού αναφορικά με το εύρος της κομματικής ηλικίας των καθοδηγητικών κομματικών στελεχών που περιλαμβάνεται στις θέσεις της ΚΕ θα πρέπει να είναι αρκετό ώστε να διασφαλίζει την ανάδειξη νέων στελεχών και το να πηγαίναμε σε διεύρυνση του ορίου θα ήταν αδόκιμο.

10.Προτείνεται το δικαίωμα ελέγχου να δοθεί στους σοβιετικούς πυρήνες όπως και στους παραγωγικούς πηρήνες. Θεωρώ απαράδεκτη αυτή την πρόταση, γιατί πηγάζει από μια αμέλεια των ιδιαίτερων συνθηκών στις οποίες οι σοβιετικοί πυρήνες εργάζονται.

Πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η αμέλεια αποδεικνύει η περίπτωση των κομματικών οργανώσεων του Λαϊκού Επιτροπάτου Γεωργίας της ΕΣΣΔ και του Λαϊκού Επιτροπάτου Κρατικών Αγροκτημάτων της ΕΣΣΔ.

Αυτές οι κομματικές οργανώσεις είχαν έμμονη ιδέα με τον έλεγχο των δραστηριοτήτων των επικεφαλής των Λαϊκών Επιτροπάτων. Θέσπισαν εντός των Λαϊκών Επιτροπάτων κάτι που στην ουσία ήταν ένα δεύτερο κέντρο, το οποίο δημιούργησε συνδέσεις με τις επαρχιακές οργανώσεις, τους έδινε εντολές, κοκ. Και δείτε απλώς τι ζητήματα αυτές οι κομματικές οργανώσεις ανέλαβαν να συζητούν. Η κομματική οργάνωση του Λαϊκού Επιτροπάτου Γεωργίας συζήτησε την κατάσταση της σποράς στην ΕΣΣΔ. (Γέλια). Γιατί, αυτό είναι γελοίο! Ωσάν να μπορεί να κρίνει κανείς από εδώ πώς πηγαίνει η σπορά στο Κουμπάν ή την Κεντρική Ασία. Όμως, έχει την απαίτηση να εκδίδει “ντιρεκτίβες”! Συζήτησε προετοιμασίες για την περίοδο της συγκομιδής, για την παροχή καυσίμων στους μηχανοτρακτερικούς σταθμούς, για την ομαλή χρηματοδότηση των μηχανοτρακτερικών σταθμών, κοκ – δηλαδή προσπάθησε να υποκαταστήσει και να αναλάβει το ρόλο του Λαϊκού Επιτροπάτου. Τίποτα καλό δεν μπορεί να βγει από κάτι τέτοιο.

Η κομματική οργάνωση του Λαϊκού Επιτροπάτου Κρατικών Αγροκτημάτων συζήτησε την κατάσταση της παραγωγής σανού στα ανατολικά κρατικά αγροκτήματα. (Γέλια). Τι στο καλό μπορεί να γνωρίζει για αυτό το ζήτημα; Και, όμως, προσπάθησε να εκδώσει ντιρεκτίβες.

Αντί να λάβουν μέτρα για να διασφαλίσουν ότι τηρείται η κρατική και κομματική πειθαρχία και να ασκείται κατάλληλος έλεγχος για την εκπλήρωση των κυβερνητικών οδηγιών, αντί να ενδιαφέρονται για την κατάσταση του μηχανισμού και την ικανότητα και πολιτική καταλληλότητα του προσωπικού του, και να εφιστούν την προσοχή στις ελλείψεις στη δουλειά του Λαϊκού Επιτροπάτου, προσπάθησαν να αναλάβουν το ρόλο των επικεφαλής του Λαϊκού Επιτροπάτου και να δίνουν εντολές στις επαρχιακές οργανώσεις.

Αυτή είναι μια κακή πρακτική και δεν θα πρέπει να ενθαρρύνεται. Είναι μια ένδειξη της σύγχυσης για τις στοιχειώδεις αντιλήψεις αναφορικά με τα καθήκοντα των σοβιετικών πυρήνων. Είναι μια παρωδία καθοδήγησης, μια απόπειρα δημιουργίας Λαϊκού Επιτροπάτου εντός του Λαϊκού Επιτροπάτου.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερη πτυχή των σοβιετικών πυρήνων που δεν μπορούν να αναλάβουν ρόλο ελέγχου επί του έργου των σοβιετικών ιδρυμάτων ως τέτοιων – αυτό είναι ζήτημα για ανώτερα κομματικά και σοβιετικά όργανα.

Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι οι κομματικές οργανώσεις βάσης στα σοβιετικά ιδρύματα δεν έχουν δυνατότητα να επηρεάζουν τα πράγματα. Αντίθετα, ο ρόλος αυτών των κομματικών οργανώσεων είναι εξαιρετικά σημαντικός. Αν η κομματική οργάνωση σε ένα σοβιετικό ίδρυμα επισημαίνει ελλείψεις στη δουλειά ενός ιδρύματος έγκαιρα – για παράδειγμα, σε σχέση με την εξέταση των παραπόνων και των αιτήσεων του κοινού, τη μεταχείριση των επισκεπτών (τα οποία είναι ζητήματα ύψιστης σημασίας για το έργο των σοβιετικών ιδρυμάτων), την εργατική πειθαρχία, τη δουλειά του μηχανισμού κλπ – αν ο κομματικός πυρήνας εφιστά την προσοχή στην ΚΕ του ΚΚΣΕ(μπ.) και τους επικεφαλής των Λαϊκών Επιτροπάτων σε τέτοιες ελλείψεις, θα επιτελεί έναν σημαντικό ρόλο στη βελτίωση του κυβερνητικού μηχανισμού.

11.Προτείνεται η επικύρωση της δημιουργίας γραφείων σε κομματικές οργανώσεις βάσης και πυρήνες κομματικών οργανώσεων με 7 ως 10 άτομα. Εφτά άτομα να εκλέγουν γραφείο από τρία μέλη! Αυτό θα υποκαθιστούσε τις γενικές συνελεύσεις από τις συνεδριάσεις του γραφείου, κάτι που θα ήταν λάθος.

Τέτοιες είναι οι προτάσεις και οι προσθήκες που άμεσα σχετίζονται με το καταστατικό, οι οποίες όμως είναι, κατά την άποψή μου, απαράδεκτες.

Θα περάσω τώρα στις προτάσεις που, κατά την άποψή μου, είναι αποδεκτές.

1.Κάποιοι σύντροφοι αναδεικνύουν την αναγκαιότητα της αναθεώρησης του προοιμίου του καταστατικού του ΚΚΣΕ(μπ.) ώστε να συνάδει με τις αλλαγές στην κατάσταση της χώρας. Νομίζω η πρόταση είναι σωστή και πρέπει να υιοθετηθεί.

2.Υπήρξε μια πολύ ζωντανή ανταλλαγή γνωμών κατά τη συζήτηση του ζητήματος των ομάδων συμπαθούντων. Κρίνοντας από την κυρίαρχη άποψη, οι ομάδες συμπαθούντων θα πρέπει να καταργηθούν.

Σύντροφοι επισημαίνουν ότι με δεδομένη την ανάπτυξη ενός μεγάλου μη κομματικού αχτίφ γύρω από το κόμμα, και με δεδομένη την επανέναρξη της διαδικασίας εισδοχής νέων μελών, οι ομάδες συμπαθούντων έχουν επιτελέσει το ρόλο τους. Οι εισδοχές στο κόμμα δεν προχωρούν κυρίως μέσω από τις ομάδες συμπαθούντων. Αυτό προκύπτει από το γεγονός, για παράδειγμα, ότι από τα νέα υποψήφια μέλη που έγιναν αποδεκτά κατά τα δύο τελευταία χρόνια μόνο το 22% προέρχονταν από ομάδες συμπαθούντων.

Δεν είμαστε σε θέση να αντλήσουμε δίδαγμα από αυτή την πρακτική εμπειρία; Νομίζω είμαστε.

Υπάρχει μεγάλος αριθμός οργανώσεων γύρω από το κόμμα που το συνδέει με τις μάζες. Αναφέρομαι σε οργανώσεις όπως τα συνδικάτα, το αποτέλεσμα της δουλειάς των οποίων στη διαπαιδαγώγηση των μελών του θα πρέπει να τα ανεβάζει στην κατανόηση των καθηκόντων της κομμουνιστικής πρωτοπορίας, δηλαδή, στο κομματικό επίπεδο, και θα πρέπει να προετοιμάζει τους καλύτερους ανθρώπους του για να ενταχθούν στο κόμμα.

Δυστυχώς, τα συνδικάτα μας δεν θέτουν το στόχο αρκετά όσο θα έπρεπε. Όμως είναι το άμεσο καθήκον των κομμουνιστών που εργάζονται στα συνδικάτα να επιτελούν διαπαιδαγωγητικό έργο εντός αυτών με τέτοιο τρόπο ώστε να ανεβάζουν το επίπεδο των πρωτοπόρων, των πιο δραστήριων ανθρώπων στα συνδικάτα, στο επίπεδο του κόμματος.

Έχουμε ένα πολυσχιδές σύστημα κοινωνικών οργανώσεων διαφόρων ειδών – σοβιέτ, Λίγκα Κομμουνιστικής Νεολαίας, συνεταιριστικές εταιρίες, η Χημική Εταιρία και η Εταιρία Αεράμυνας κοκ – κάθε μια από τις οποίες έχουν ένα μεγάλο αριθμό δραστήριων μη κομματικών εργατών, οι καλύτεροι από τους οποίους θα πρέπει να επιλεγούν για ένταξη στο κόμμα.

Από αυτή την άποψη, οι ομάδες συμπαθούντων περιορίζουν το πεδίο στην προετοιμασία των καλύτερων ανθρώπων από τις τάξεις της εργατικές τάξης, της συνεταιριζόμενης αγροτιάς και της διανόησης για ένταξη στο κόμμα.

Νομίζω είναι καλύτερο να αποδεχόμαστε τους καλύτερους, πιο προετοιμασμένους, πρωτοπόρους ανθρώπους όχι στις ομάδες συμπαθούντων, αλλά άμεσα στο κόμμα ως δόκιμα μέλη. (Χειροκροτήματα).

3.Προτείνεται η επανένταξη ατόμων που εσφαλμένα διώχθηκαν από το κόμμα να ανακοινώνεται στον Τύπο.

Αυτή είναι μια καλή πρόταση και θα πρέπει να υιοθετηθεί.

 Προεδρεύων στο Ανώτατο Σοβιέτ της Ρωσικής Ομόσπονδης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας μαζί με την αναπληρώτριά του Π.Σ. Μακάροβα κατά την 1η Σύνοδο το 1938 (πηγή)

4.Προτείνεται η διαγραφή από το καταστατικό της πρόνοιας αναφορικά με τη Σοβιετική Ελεγκτική Επιτροπή, δεδομένου ότι η πρόταση για αλλαγή του χαρακτήρα της δουλειάς της Κομματικής Ελεγκτικής Επιτροπής πρέπει να οδηγεί σε μια αλλαγή του χαρακτήρα των δραστηριοτήτων της Σοβιετικής Ελεγκτικής Επιτροπής και ότι ο κανονισμός αυτού του σόβατος να πρέπει να επικυρώνεται από την κυβέρνηση.

Θεωρώ αυτή την πρόταση σωστή, καθώς οι συνταγματικές αλλαγές στη δομή των νομοθετικών και εκτελεστικών οργάνων της σοβιετικής κυβέρνησης αναμφίβολα απαιτούν αντίστοιχες αλλαγές και στην περίπτωση της Σοβιετικής Ελεγκτικής Επιτροπής.

5.Έπειτα, υπάρχει άλλη μια προσθήκη στο Καταστατικό που θα πρέπει να γίνει αποδεκτή. Προτείνεται η διατύπωση στο καταστατικό ότι σύντροφοι μπορούν να γίνουν αποδεκτοί στο κόμμα από την ηλικία των 18 ετών. (Χειροκροτήματα).

6.Πολύ σημαντικές προσθήκες έχουν προταθεί για να δίνουν πιο συγκεκριμένο ορισμό στο καταστατικό για διάφορα σημεία αναφορικά με τη Λίγκα Κομμουνιστικής Νεολαίας (ΛΚΝ). Το ζήτημα της ΛΚΝ δεν αντανακλάται επαρκώς στο καταστατικό, όπου υπάρχουν τρεις αναφορές σε αυτή. Η πρώτη προβλέπει ότι οι νέοι ως την ηλικία των 20 γίνονται δεκτοί στο κόμμα μόνο μέσω της ΛΚΝ. Η δεύτερη προβλέπει ότι η σύσταση μιας συνοικιακής επιτροπής της ΛΚΝ είναι ισοδύναμη με συστάσεις από δύο κομματικά μέλη. Και η τρίτη αφορά τη δημιουργία κοινών ομάδων κόμματος – ΛΚΝ όπου δεν υπάρχουν κομματικές οργανώσεις βάσης.

Αυτές οι πρόνοιες στο καταστατικό αναφορικά με τη σχέση κόμματος και ΛΚΝ δεν είναι πλέον κατάλληλες. Νοπμίζω ότι είναι απαραίτητο να συζητηθούν δύο προτάσεις στο συνέδριο.

Η πρώτη είναι ότι τα μέλη της ΛΚΝ που εντάσσονται στο κόμμα και δεν ανήκουν στο “διοικητικό” επιτελείο της ΛΚΝ – αναφέρομαι στα απλά μέλη – δεν θα πρέπει να υποχρεώνονται να ανήκουν στις δύο οργανώσεις, το κόμμα και τη ΛΚΝ. Αν δεν ασκούν σημαντικά καθήκοντα στα καθοδηγητικά όργανα της ΛΚΝ στη βάση οδηγιών του κόμματος, θα ήταν καλύτερο αν ανήκαν μόνο στην κομματική οργάνωση. (Χειροκροτήματα).

Η πρακτική (και αυτή δεν είναι γενικά σωστή) είναι να αρχίζουμε να μεταφέρουμε στο κόμμα μέλη της ΛΚΝ στην ηλικία των 25-26, δηλαδή, κυρίως μεγάλα ηλικιακά μέλη της ΛΚΝ. Και είναι πλέον κοινός τόπος στη ΛΚΝ να λέγεται: “Θα επιλέξουμε για το κόμμα πρώτα τους μεγάλους ηλικιακά και έπειτα τα νεότερα μέλη”. Η προτεινόμενη προσθήκη στο καταστατικό ότι άτομα ηλικίας από 18 ετών μπορούν να γίνονται δεκτά στο κόμμα θα βοηθήσει σε μεγάλο βαθμό την ενίσχυση της διαπαιδαγωγητικής δουλειάς στη ΛΚΝ. Οι “εικοσάρηδες”(γέλια) είναι σε κακό δρόμο, γιατί κρατιούνται στη ΛΚΝ για να “ωριμάσουν” και δεν επιδεικνύεται βιασύνη για τη μετάβασή τους στο κόμμα, όμως είναι άνθρωποι στο άνθος της ζωής τους και υγιείς και χαίρουν πλήρη πολιτικά δικαιώματα. Νομίζω πως δεν θα ήταν δόκιμο να κρατούμε αυτούς τους ανθρώπους 5-6 χρόνια στη ΛΚΝ με το να κάνουμε δύσκολη σε αυτούς την ένταξη στο κόμμα.

Στα μέλη της ΛΚΝ που δεν έχουν καθοδηγητικά πόστα σε αυτή την οργάνωση θα πρέπει να επιτρέπεται, με την ένταξη στο κόμμα, να ανήκουν μόνο σε μια οργάνωση, συγκεκριμένα, στην κομματική οργάνωση. Τότε θα λάβουν την εκπαίδευσή τους στη διαπαιδαγωγητική και οργανωτική δουλειά συνολικά στο κόμμα. Γιατί θα πρέπει να είναι σε δύο συνοικιακές επιτροπές και σε δύο οργανώσεις βάσης; Γιατί θα πρέπει να σκέφτονται σε ποιον κύκλο μελέτης να ενταχθούν – στης ΛΚΝ ή του κόμματος; Νομίζω ότι η θέση των μελών της ΛΚΝ που ανήκουν στο κόμμα θα πρέπει ξεκάθαρα να οριστεί. Ένας άνθρωπος που έχει περάσει από τη σχολή προετοιμασίας της ΛΚΝ, αξίζει να ενταχθεί στο κόμμα και έχει γίνει δεκτό στις τάξεις του. Ας το αφήσουμε τότε να εργάζεται σε μια οργάνωσή του. Νομίζω αυτό θα ξεκαθαρίσει τη θέση των κομμουνιστών νεαρής ηλικίας και, ταυτόχρονα, θα βοηθήσει στη βελτίωση της συνολικής δουλειάς της ΛΚΝ στην εκπαίδευση και προετοιμασία των καλύτερων ανθρώπων της για την ένταξή τους στο κόμμα. (Χειροκροτήματα).

Δεύτερον, νομίζω ότι έχει έρθει η ώρα να ενισχυθεί ο ρόλος της ΛΚΝ στα κρατικά και οικονομικά ζητήματα, και ότι αυτό πρέπει να αντανακλάται στο καταστατικό του κόμματος.

Σύντροφοι, παρά την τεράστια σημασία της ΛΚΝ, και παρά την τεράστια βοήθεια που της παρέχει το κόμμα, αυτή υποφέρει από μια έλλειψη στην οποία πρέπει να δώσουν προσοχή τόσο οι οργανώσεις της ΛΚΝ όσο και του κόμματος, και αυτό είναι ότι δεν παίρνει αρκετά μέρος στη ζωή του κράτους και είναι πολύ επιρρεπής στο να περιορίζεται στα δικά της ζητήματα.

Πρέπει τώρα να εξετάσουμε το ζητημα αυτό από μια άλλη πλευρά: όσον αφορά το έργο ζύμωσης και προπαγάνδας της ΛΚΝ, είναι εντελώς ξεκάθαρο, υπό το φως της πρόσφατης απόφασης της ΚΕ του ΚΚΣΕ(μπ.), ότι αυτό το έργο σε σημαντικό βαθμό θα διεξάγεται αό το κόμμα. Πρέπει να δώσουμε τη μέγιστη βοήθεια στη ΛΚΝ αναφορικά με αυτό τόσο, όσον αφορά δυνάμεις όσο και εμπειρία. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς.

Η εσωτερική δουλειά της ΛΚΝ είναι πολύ σημαντική. Όμως ποιος είναι ο σκοπός της; Προφανώς δεν ειναι αυτοσκοπός. Νομίζω το συνολικό έργο της ΛΚΝ θα πρέπει ριζικά να στραφεί στην εκπαίδευση των μελών της ώστε να λαμβάνουν ενεργό μέρος στα κρατικά και κομματικά ζητήματα, στην άσκηση αυτών των σημαντικών καθηκόντων της ΛΚΝ που προκύπτουν από το ρόλο της ως βοηθού του κόμματος.

Και τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σημαίνει, για παράδειγμα, ότι όπου δεν υπάρχει κομματική οργάνωση βάσης, αλλά υπάρχει οργάνωση βάσης της ΛΚΝ, θα πρέπει αυτή να αναλαμβάνει το ρόλο να μεταφέρει ενεργά τις κομματικές οδηγίες εκεί. Γιατί δεν θα πρέπει να παίρνει μέρος στη συζήτηση και τις αποφάσεις για οικονομικά ζητήματα. Ας πούμε, για παράδειγμα, ότι υπάρχει χάος στη διοίκηση ενός συνεταιριστικού αγροκτήματος, ότι η σπορά πηγαίνει άσχημα, ότι η εργατική πειθαρχία είναι σε χαμηλό επίπεδο – τι εμποδίζει την οργάνωση της ΛΚΝ να συζητά αυτά τα ζητήαμτα; Γιατί μια οργάνωση της ΛΚΝ δεν μπορεί να πραγματεύεται το ζήτημα της ανεπαρκούς δουλειάς του διοικητικού συμβουλίου ενός συνεταιριστικού αγροκτήματος και να εργάζεται για την αντικατάστασή του από ένα καλό; Γιατί δεν μπορεί μια οργάνωση της ΛΚΝ να συζητά τις ελλείψεις σε ένα σοβιέτ χωριού; Γιατί δεν μπορεί, στη βάση οδηγιών από την κομματική περιφερειακή επιτροπή, να αναλαμβάνει να υλοποιεί τις οδηγίες και συστάσεις του κόμματος που δεν θα υλοποιούνται επειδή απλούστατα δεν υπάρχει καμία κομματική οργάνωση βάσης; Θεωρώ ότι η οργάνωση της ΛΚΝ μπορεί και πρέπει να κάνει κάτι τέτοιο. Οι οργανώσεις της ΛΚΝ θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα της πρωτοβουλίας στην υποβολή στις κομματικές οργανώσεις μεγάλων και μικρών ζητημάτων που αφορούν κρατικά και οικονομικά ζητήματα, ζητήματα αναφορικά με τη βελτίωση της παραγωγικής δουλειάς στο εργοστάσιο ή στο συνεταιριστικό αγρόκτημα, το σταχανοφικό κίνημα, την κατάσταση των δημοσίων λουτρών ή πλυσταριών, την κακή ρύθμιση των μεταφορών, την αταξία στα σχολεία κοκ – δεν θα απαριθμήσω όλα τα μεγάλα και μικρά προβλήματα των σοβιετικών και οικονομικών μας ζητημάτων. Δίνουν οι οργανώσεις της ΛΚΝ αρκετή προσοχή σε αυτά τα ζητήματα τώρα; Ισχυρίζομαι πως όχι. Αν οι οργανώσεις της ΛΚΝ θέσουν ως καθήκον να εργάζονται για αυτά τα ζητήματα και δεν θα συζητούν μόνο εσωτερικά ζητήματα της ΛΚΝ, δεν στέκονται στα δικά τους, τότε θα μπουν στο πλατύ πεδίο της πιο ενεργού συμμετοχής σε όλη τη δουλειά της σοσιαλιστικής μας οικοδόμησης. Η ανάπτυξη των στελεχών των μελλοντικών κομματικών και κρατικών εργατών θα επιταχυνθεί πολύ. Τα μέλη της ΛΚΝ θα έχουν μία πραγματική διαπαιδαγώγηση. (Χειροκροτήματα).

Δεδομένων αυτών, δεν νομίζω ότι πρέπει να υιοθετήσουμε την πρόταση για κατάργηση των κοινών ομάδων κόμματος – ΛΚΝ, μια πρόταση που βασίζεται στον ισχυρισμό ότι δήθεν αυτές οι ομάδες δεν έχουν αποτέλεσμα. Δεν έχουν αποτέλεσμα τώρα μόνο επειδή δεν ξέρουν τι να κάνουν. Αν τους θέσουμε νέο περιεχόμενο στη δουλειά, αν, για παράδειγμα, οι κομμουνιστές στις αγροτικές περιφέρειες, οπουδήποτε δεν υπάρχουν αρκετοί από αυτούς για να δημιουργήσουν κομματική οργάνωση, πάνε με τα μέλη της ΛΚΝ και συζητούν για το πώς να βελτιώσουν τη δουλειά των συλλογικών αγροκτημάτων, για το πώς να βελτιώσουν την πολιτιστική και πολιτική δουλειά, για να εκπονήσουν μια γενική γραμμή στάσης αναφορικά με σημαντικά πολιτικά, οικονομικά και πολιτιστικά ζητήματα της περιοχής τους, τέτοιες ομάδες κόμματος – ΛΚΝ θα πρέπει να διατηρηθούν και όχι να καταργηθούν. (Χειροκροτήματα).

7.Η επόμενη πρόταση είναι οι κομματικές ταυτότητες δεν θα πρέπει να παρθούν από άτομα όταν εκδιώκονται από το κόμμα μέχρι η εκδίωξη αυτή να υιοθετηθεί από την επιτροπή περιφέρειας. Αυτή η πρόταση είναι σωστή και θα πρέπει να υιοθετηθεί.

8.Υπάρχει μια πρόταση ότι ολομέλειες των επιτροπών πόλης και συνοικίας θα πρέπει να διεξάγονται όχι λιγότερο από μια φορά στις 6 εβδομάδες. Νομίζω πως αυτή η πρόταση είναι σωστό να υιοθετηθεί επίσης.

9.Έχει προταθεί, με τροποποίηση της υπάρχουσας πρόνοιας στο καταστατικό, η επικύρωση της δημιουργίας κομματικών πυρήνων σε κομματικές οργανώσεις με λιγότερο από 100 κομμουνιστές. Όπως γνωρίζετε, το καταστατικό προβλέπει τη δημιουργία κομματικών ομάδων μόνο όπου υπάρχουν πάνω από 100 κομμουνιστές. Νομίζω ότι αυτή η πρόταση πρέπει επίσης να υιοθετηθεί.

10.Υπάρχει άλλη μια πρόταση τροποποίησης του καταστατικού. Έχει να κάνει με το ότι η άποψη των κοινωνικών οργανώσεων αναφορικά με έναν αιτούντα να μπει στο κόμμα δεν θα πρέπει να ζητείται. Νομίζω πως αυτή η πρόταση είναι δόκιμη. Οι συστάσεις των συντρόφων του κόμματος επαρκούν όταν ένα άτομο κάνει αίτηση να μπει στο κόμμα.

Αυτές είναι οι προτάσεις και οι προσθήκες στο καταστατικό που είναι δόκιμο να υιοθετηθούν.

***

Σύντροφοι, η συζήτηση του καταστατικού ήταν πολύ επωφελής για το κόμμα μας. Αποκάλυψε ένα υψηλό αίσθημα ευθύνης των μελών για τα ζητήματα του κόμματος, ένα αυξημένο ενδιαφέρον κάθε κομματικού μέλους για τη μητέρα τους, το κόμμα. Η συζήτηση αποκάλυψε την τρομακτική ανάπτυξη της ιδεολογικής αλληλεγγύης των μελών του κόμματός μας.

Με το Μαξίμ Γκόρκι και άλλους το 1928 (πηγή)

Όσον αφορά τις διαστάσεις της, η συζήτηση ήταν ένα χωρίς προηγούμενο γεγονός στη ζωή του κόμματός μας. Αποκάλυψε ότι το κόμμα κινείται με μεγάλη ταχύτητα προς την πλήρη ενεργοποίηση των τάξεών του, πετυχαίνοντας ένα ως τώρα χωρίς προηγούμενο εύρος της κομματικής δραστηριότητας.

Η ΕΣΣΔ έχει εισέλθει σε νέα φάση ανάπτυξης – τη φάση της ολοκλήρωσης της οικοδόμησης του σοσιαλισμού και της βαθμιαίας μετάβασης από το σοσιαλισμό στον κομμουνισμό.

Αυτή η νέα φάση της ιστορικής μας υπόθεσης αυξάνει περαιτέρω το ρόλο και τη σημασία του κόμματός μας.

Νέες μεγάλες και εντυπωσιακές προοπτικές ανοίγονται ενώπιον του κόμματός μας. Νέα μεγάλα και σύνθετα καθήκοντα έχει να αντιμετωπίσει. Αν εκπληρώσει αυτά τα καθήκοντα και παίξει το ρόλο του, αυτόν του πρωτοπόρου μαχητή στην οικοδόμηση μιας κομμουνιστικής κοινωνίας, το κόμμα μας ακατάπαυστα θα ακονίσει το οργανωτικό του όπλο. Το καταστατικό που θα υιοθετήσει το συνέδριό μας, θα είναι το καταστατικό του κόμματος του νικηφόρου σοσιαλισμού, το καταστατικό που θα εξοπλίσει τα μέλη του κόμματος για την επιτυχή εκπλήρωση του καθήκοντος της βαθμιαίας μετάβασης στον κομμουνισμό. (Θυελλώδη χειροκροτήματα).

Εξοπλισμένοι με την πρωτοπόρα θεωρία, εξοπλισμένη με την πρωτοπόρα πολιτική, οργάνωση και ιδεολογία της πρωτοπόρας τάξης, και, έχοντας συσπειρώσει γύρω του τις μεγάλες και πλατιές μάζες του σοβιετικού λαού, το κόμμα μας εισέρχεται στη μάχη για τη βαθμιαία μετάβαση στον κομμουνισμό. (Θυελλωδη χειροκροτήματα).

Για πολύ καιρό οι δυνάμεις του παρακμάζοντος καπιταλισμού προσπαθούν να ανακόψουν τη νικηφόρα προέλασή μας, και θα το προσπαθήσουν πολλές φορές μελλοντικά.

Γνωρίζουμε τι δυσκολίες μάς περιμένουν. Συνειδητοποιούμε τη συνθετότητα των νέων καθηκόντων που έχουμε θέσει στον εαυτό μας. Όμως γνωρίζουμε τόσο τα μέσα όσο και τις προϋποθέσεις για την τελική μας νίκη.

Ο σ. Στάλιν είχε πει στο 16ο συνέδριο του κόμματος ότι το κόμμα μας θα είναι ανίκητο αν δεν φοβάται τις δυσκολίες και γνωρίζει πώς να πορευτεί. Το μεγάλο μπολσεβικικό κόμμα μας είναι ένα τέτοιο ανίκητο κόμμα. (Θυελλώδη χειροκροτήματα. Όλοι σηκώνονται).

Σύντροφοι, εμείς, οι μαχητές στο στρατό των μεγάλων προλετάριων στρατηγών, ο στρατός του Λένιν και Στάλιν, σταθερά συσπειρωμένοι γύρω από τη λενινιστική – σταλινική Κεντρική Επιτροπή, γύρω από το δάσκαλο και καθοδηγητή μας, σ. Στάλιν, θα πάμε μπροστά την ένδοξη σημαία, τη σημαία του μπολσεβικισμού, ως την πλήρη νίκη του κομμουνισμού. (Θυελλώδη χειροκροτήματα).

Ζήτω το μεγάλο μας κόμμα!

Ζήτω ο νους, το μυαλό, η καρδιά του μπολσεβίκικου κόμματος, ολόκληρου του σοβιετικού λαού, ολόκληρης της προοδευτικής και πρωτοπόρας ανθρωπότητας – ο Στάλιν μας! (Δυνατά και παρατεταμένα χειροκροτήματα και επευφημίες. Όλοι όρθιοι).

Μετάφραση από τα αγγλικά (όπου το κόμμα ονομάζεται ΚΚΣΕ(μπ.), αν και ήταν στο 19ο συνέδριο το 1952 που ονομάστηκε από Πανενωσιακό Κομμουνιστικό Κόμμα (μπολσεβίκων) σε ΚΚΣΕ). Έκδοση: Ξενόγλωσσος Εκδοτικός Οίκος, Μόσχα, 1939. Πηγή: www.revolutionarydemocracy.org/archive/zhd.htm

Για τον πολιτικό αγώνα που οδήγησε στον Οκτώβρη (Στάλιν: Προς όλους τους εργαζόμενους, προς όλους τους εργάτες και φαντάρους της Πετρούπολης – Δυο συνδιασκέψεις – Η καινούργια κυβέρνηση, 25 – 26/07/1917)

Στο 15ο μέρος του αφιερώματος για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή επανάσταση παρατίθενται ακόμα τρία κείμενα που έγραψε ο Στάλιν την περίοδο της προσωρινής υποχώρησης του κινήματος, μετά τις διαδηλώσεις της 3 – 4 Ιούλη που, όντας χωρίς καθοδηγητή και θέτοντας αιτήματα σωστά μεν πρόωρα δε, έδωσαν την αφορμή στις δυνάμεις της αντεπανάστασης να εξαπολύσουν πογκρόμ σε βάρος των πραγματικών επαναστατών. Οι περίοδοι υποχώρησης του κινήματος έχουν πάντα και τη θετική τους πλευρά. Γιατί ξεχωρίζει η ίρα από το στάρι. Αρκεί να υπάρχει και η μεν και το δε. Εξάλλου, με τα κείμενα αυτά, αναδεικνύεται πως πάντοτε ο εχθρός επιδιώκει την ακύρωση του ελέγχου γενικά. Ο έλεγχος αποτελεί μία θέση αρχής, ακόμα και οργανωτικής, για τα επαναστατικά κόμματα και οργανώσεις. Γιατί ο έλεγχος, αφ’ενός, έχει μια “κατασταλτική” πλευρά, προς τον ελεγχόμενο, από την άλλη, όμως, έχει μια “διαπαιδαγωγητική” πτυχή, τόσο προς τον ελεγχόμενο, όσο και προς τον ελεγκτή, ιδίως όταν ελεγκτής είναι οι (σχετικά πιο άπειρες) μάζες της κοινωνίας ή η βάση του κόμματος. Αυτό είναι λογικό να το φοβάται καθένας που θέλει να διατηρήσει την εξουσία του, όταν αυτή είναι εκμεταλλευτική.

***

Προς όλους τους εργαζόμενους, προς όλους τους εργάτες και φαντάρους της Πετρούπολης

Σύντροφοι!

Η Ρωσία περνάει δύσκολες μέρες.

Ο τρίχρονος πόλεμος, που στοίχισε αμέτρητα θύματα οδήγησε τη χώρα σε ολοκληρωτική εξάντληση.

Το ξεχαρβάλωμα των μεταφορών και η παράλυση του συστήματος εφοδιασμού της χώρας σε τρόφιμα απειλούν τη χώρα με μαζικό λιμό.

Η παράλυση της βιομηχανίας και το σταμάτημα των εργοστασίων κλονίζουν τα ίδια τα θεμέλια της λαϊκής οικονομίας.

Παρ’ όλα αυτά ο πόλεμος συνεχίζεται, οξύνοντας τη γενική κρίση και οδηγώντας τη χώρα σε ολοκληρωτική αποσύνθεση.

Η Προσωρινή κυβέρνηση, που κλήθηκε να “σώσει” τη χώρα, αποδείχτηκε ανίκανη να ανταποκριθεί στο καθήκον της αυτό. Και το χειρότερο: μπέρδεψε ακόμα περισσότερο τα πράγματα, γιατί άρχισε την επίθεση στο μέτωπο κι έτσι παρατείνει τον πόλεμο, που είναι η κυριότερη αιτία της γενικής κρίσης της χώρας.

Το αποτέλεσμα ήταν μια ολοκληρωτική αστάθεια της εξουσίας, κρίση και αποσύνθεση της εξουσίας, που όλοι φωνάζουν γι’ αυτή, χωρίς να παίρνεται όμως κανένα σοβαρό μέτρο για την αντιμετώπισή της.

Η αποχώρηση των καντέτων από την κυβέρνηση φανέρωσε για μια ακόμα φορά ότι η κυβέρνηση συνασπισμού ήταν ένα φαινόμενο πέρα για πέρα τεχνητό και ότι δεν ήταν καθόλου βιώσιμη.

Από το άλλο μέρος, η υποχώρηση των στρατευμάτων μας στο μέτωπο, ύστερα απ’ τη γνωστή επίθεσή τους, αποκάλυψε πόσο ολέθρια ήταν η πολιτική της επίθεσης κι οδήγησε την κρίση ως τα τελευταία της όρια, εκθέτοντας το κύρος της κυβέρνησης και κάνοντάς την να χάσει την πίστη της κεφαλαιοκρατίας, τόσο της “δική μας” όσο και της “συμμαχικής”.

Δημιουργήθηκε μια κρίσιμη κατάσταση.

Μπροστά στους “σωτήρες” της επανάστασης ξανοίγονταν δυο δρόμοι.

Είτε συνέχιση του πολέμου και της “επίθεσης”, και στην περίπτωση αυτή, αναπόφευχτη μεταβίβαση της εξουσίας στην αντεπαναστατική κεφαλαιοκρατία, για να εξασφαλιστούν έτσι χρήματα με εσωτερικό και εξωτερικό δάνειο· γιατί, διαφορετικά η κεφαλαιοκρατία δε θα έπαιρνε μέρος στην κυβέρνηση, δε θα συνάπτονταν εσωτερικό δάνειο, και η Αγγλία και η Αμερική θα αρνούνταν να ανοίξουν πιστώσεις, και στην περίπτωση αυτή “σωτηρία” της χώρας σημαίνει να καλυφτούν τα έξοδα του πολέμου σε βάρος των εργατών και αγροτών και προς όφελος των σκυλόψαρων του ιμπεριαλισμού ρώσων και συμμάχων.

Είτε πέρασμα της εξουσίας στα χέρια των εργατών και των φτωχών αγροτών, διακήρυξη δημοκρατικών όρων ειρήνης και σταμάτημα του πολέμου, για να προωθηθεί παραπέρα η επανάσταση, να παραχωρηθεί η γη στους αγρότες, να καθιερωθεί ο εργατικός έλεγχος στη βιομηχανία και να μπει τάξη στην ξεχαρβαλωμένη λαϊκή οικονομία, σε βάρος των κερδών των κεφαλαιοκρατών και των τσιφλικάδων.

Ο πρώτος δρόμος φέρνει στο δυνάμωμα της εξουσίας των πλούσιων τάξεων πάνω στους εργαζόμενους και στη μετατροπή της Ρωσίας σε αποικία της Αγγλίας, της Αμερικής και της Γαλλίας.

Ο δεύτερος δρόμος ανοίγει την εποχή της εργατικής επανάστασης στην Ευρώπη, κόβει τα χρηματιστικά τους πλοκάμια που μέσα τους παραδέρνει η Ρωσία, κλονίζει τα ίδια τα θεμέλια της κυριαρχίας της κεφαλαικρατίας και ξεκαθαρίζει το δρόμο για την πραγματική απελευθέρωση της Ρωσίας.

Η διαδήλωση της 3 – 4 του Ιούλη ήταν μια έκκληση των μαζών των εργατών και των φαντάρων προ τα σοσιαλιστικά κόμματα να ακολουθήσουν το δεύτερο δρόμο, το δρόμο της παραπέρα ανάπτυξης της επανάστασης.

Αυτού βρίσκεται το πολιτικό νόημα κι η μεγαλειώδικη ιστορική σημασία της διαδήλωσης αυτής.

Η Προσωρινή κυβέρνηση όμως και τα κυβερνητικά κόμματα των εσέρων και των μενσεβίκων, που δεν αντλούν τη δύναμή τους από την επαναστατική δράση των εργατών και των αγροτών, αλλά από τους συμβιβασμούς και τις κομπίνες με την καντέτικη κεφαλαιοκρατία προτίνησαν τον πρώτο δρόμο, το δρόμο της προσαρμογής στην αντεπανάσταση.

Αντί ν’ απλώσουν το χέρι στους διαδηλωτές και παίρνοντας την εξουσία να παλέψουν μαζί τους ενάντια στη “συμμαχική” και τη “ντόπια” ιμπεριαλιστική κεφαλαιοκρατία και για την έμπραχτη σωτηρία της επανάστασης, έκλεισαν συμμαχία με την αντεπαναστατική κεφαλαιοκρατία και έστρεψαν τα όπλα ενάντια στους διαδηλωτές, ενάντια στους εργάτες και τους φαντάρους, ρίχνοντας εναντίον τους τους γιούνκερς και τους κοζάκους.

Έτσι πρόδοσαν την επανάσταση κι άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες στην αντεπανάσταση.

Και τότε ανέβηκε στην επιφάνεια το μαύρο κατακάθι της κοινωνίας και λέρωσε με λάσπη καθετί το τίμιο και το ευγενικό.

Αστυνομικές έρευνες και τρομοκρατικές επιδρομές, συλλήψεις και κακοποιήσεις, βασανιστήρια και εκτελέσεις, κλείσιμο εφημερίδων και οργανώσεων, αφοπλισμός των εργατών και διάλυση των συνταγμάτων, διάλυση της φινλανδικής βουλής, περιορισμός των ελευθεριών και επαναφορά της θανατικής ποινής, όργιο των πογκρομιστών και των ανθρώπων του 2ου Γραφείου, ψευτιά και βρωμερή συκοφαντία και όλα αυτά με τη σιωπηρή συγκατάθεση των εσέρων και μενσεβίκων – αυτά είναι τα πρώτα βήματα της αντεπανάστασης.

Οι σύμμαχοι και οι ρώσοι ιμπεριαλιστές με το κόμμα των καντέτων, το σώμα των ανώτερων αξιωματικών με τους γιούνκερς, τους κοζάκους και τους ανθρώπους του 2ου Γραφείου – να οι δυνάμεις της αντεπανάστασης.

Οι ομάδες αυτές υπαγορεύουν τα ονόματα και με βάση τις υποδείξεις τους αυτές συντάσσονται οι κατάλογοι των μελών της Προσωρινής κυβέρνησης, ενώ οι υπουργοί εμφανίζονται και εξαφανίζονται σα μαριονέτες.

Με υπόδειξη αυτών των ομάδων παραδίνουν τους μπολσεβίκους και τον Τσερνόφ, γίνεται το ξεκαθάρισμα των συνταγμάτων και των πληρωμάτων των πλοίων, τουφεκίζονται και διαλύονται τα συντάγματα στο μέτωπο, μετατρέπεται η Προσωρινή κυβέρνηση σε παιχνίδι στα χέρια του Κερένσκι, μετατρέπεται η Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή των Σοβιέτ σε απλό εξάρτημα αυτού του παιχνιδιού, η “επαναστατική δημοκρατία” παραιτείται επαίσχυντα από τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της, και αποκαθίσταται στα δικαιώματά της η τσαρική Δούμα που είχε καταργηθεί πριν από λίγο καιρό.

Τα πράγματα έφτασαν σε τέτοιο σημείο, ώστε να καταλήξουν στην “ιστορική σύσκεψη” (46) των Χειμερινών αναχτόρων (21 του Ιούλη) σε μια ξεκάθαρη συμφωνία (συνωμοσία!) για την παραπέρα χαλιναγώγηση της επανάστασης και επειδή φοβούνταν μην τους ξεσκεπάσουν οι μπολσεβίκοι, δεν τους κάλεσαν σ’ αυτή τη σύσκεψη.

Μπροστά μας έχουμε τις αποφάσεις της “σύσκεψης της Μόσχας” σύμφωνα με τις οποίες ετοιμάζονται να θάψουν οριστικά την ελευθερία που καταχτήθηκε με τόσο αίμα…

Κι όλα αυτά γίνονται με τη συμμετοχή των μενσεβίκων και των εσέρων, που παραδίνουν άναντρα τη μια θέση ύστερα από την άλλη, που μαστιγώνουν κατά τρόπο ταπεινωτικό και τον εαυτό τους και τις οργανώσεις τους και που ποδοπατούν εγκληματικά τις καταχτήσεις της επανάστασης…

Ποτέ άλλοτε συμπεριφορά “εκπροσώπων” της δημοκρατίας δεν ήταν τόσο ανάξια όπως σήμερα στις ιστορικές αυτές μέρες!

Ποτέ άλλοτε δεν είχαν φτάσει σε τέτοιο ατιμωτικό σημείο κατάπτωσης όπως σήμερα!

Μπορεί λοιπόν ύστερα απ’ όλα αυτά να απορεί κανείς γιατί η αντεπανάσταση αποθρασύνθηκε και λερώνει με λάσπη καθετί το τίμιο και το επαναστατικό;

Μπορεί λοιπόν ύστερα απ’ όλα αυτά ν’ απορεί κανείς γιατί οι πουλημένοι μισθοφόροι και οι δειλοί συκοφάντες τολμούν να “κατηγορήσουν” ανοιχτά τους αρχηγούς του κόμματός μας για “προδοσία”, γιατί οι πουλημένοι κοντυλοφόροι των αστικών εφημερίδων περιγράφουν με τρόπο αναιδέστατο μια σειρά λεπτομέρειες αυτής της “κατηγορίας” και η λεγόμενη εισαγγελική αρχή δημοσιεύει χωρίς να ντρέπεται καθόλου, τα λεγόμενα στοιχεία “για την υπόθεση Λένιν” κλπ;

Οι κύριοι αυτοί υπολογίζουν, όπως φαίνεται, να αποδιοργανώσουν τις γραμμές μας, να σπείρουν ανάμεσά μας αμφιβολίες και σύγχυση και να προκαλέσουν δυσπιστία προς τους αρχηγούς μας.

Ελεεινοί! Δεν ξέρουν ότι καμια φορά τα ονόματα των αρχηγών μας δεν ήταν τόσο προσφιλή και αγαπητά στην εργατική τάξη, όσο είναι σήμερα που το αποθρασυμένο σκυλολόι των κεφαλαιοκρατών τα γεμίζει λάσπη!

Πουλημένοι! Δε μπορούν ούτε να υποπτευθούν ότι όσο πιο ξετσίπωτα συκοφαντούν οι μισθοφόροι της κεφαλαιοκρατίας, τόσο πιο δυνατή είναι η αγάπη των εργατών προς τους αρχηγούς τους, γιατί ξέρουν από την πείρα πως όταν οι εχθροί βρίζουν τους αρχηγούς του προλεταριάτου, αυτό είναι ένα σίγουρο σημάδι ότι οι αρχηγοί προσφέρουν τίμια τις υπηρεσίες τους στο προλεταριάτο.

Ατιμωτικός στιγματισμός για τους αισχρούς συκοφάντες – αυτή είναι η αμοιβή σας, κύριοι Αλεξίνσκι και Μπούρτσεφ, Περεβέρζεφ και Ντομπρονράβοφ. Δεχτείτε αυτό το στιγματισμό από μέρους 32.000 οργανωμένων εργατών της Πετρούπολης που μας εκλέξανε, για να τον φέρετε ως τον τάφο σας. Τον αξίζετε.

Κι εσείς, κύριοι κεφαλαιοκράτες και τσιφλικάδες, τραπεζίτες και κερδοσκόποι, παπάδες και άνθρωποι του 2ου Γραφείου, όλοι εσείς που χαλκεύετε αλυσίδες για το λαό, πολύ νωρίς πανηγυρίζετε για τη νίκη σας, πολύ νωρίς βαλθήκατε να θάψετε τη Μεγάλη Ρωσική Επανάσταση.

Η επανάσταση ζει και θα το καταλάβετε γρήγορα αυτό, κύριοι νεκροθάφτες.

Ο πόλεμος και η καταστροφή συνεχίζονται, και δε μπορείτε με τους άγριους διωγμούς να γιατρέψετε τις πληγές που δημιουργούν.

Οι υποχθόνιες δυνάμεις της επανάστασης ζουν και κάνουν ακούραστα τη δουλειά τους για να επαναστατικοποιήσουν τη χώρα.

Οι αγρότες δεν πήραν ακόμα γη. Θα αγωνιστούν γιατί δε μπορούν να ζήσουν χωρίς γη.

Οι εργάτες δεν κατάχτησαν ακόμα τον έλεγχό τους στα εργοστάσια και τις φάμπρικες. Θα αγωνιστούν να τον καταχτήσουν γιατί η παράλυση της βιομηχανίας τούς απειλεί με ανεργία.

Τους φαντάρους και τους ναύτες θέλουν να τους ρίξουν πίσω, να τους ξαναφέρουν την παλιά πειθαρχία. Οι φαντάροι κι οι ναύτες θα αγωνιστούν για την ελευθερία, γιατί είναι άξιοι της ελευθερίας.

Όχι, κύριοι αντεπαναστάτες, η επανάσταση δεν πέθανε, απλώς δουλεύει στα κρυφά για να συγκεντρώσει καινούργιους οπαδούς και να ορμήσει με μεγαλύτερη ακόμα δύναμη πάνω στους εχθρούς της.

Είμαστε ζωντανοί, το άλικο αίμα μας το κάνει να βράζει η φλόγα των ανεξάντλητων δυνάμεών μας!”(47).

Και κει στη Δύση, στην Αγγλία και στη Γερμανία, στη Γαλλία και στην Αυστρία, δεν ανεμίζει μήπως κι εκεί σήμερα η σημαία της εργατικής επανάστασης, και δεν οργανώνονται μήπως κι εκεί σήμερα Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών;

Θα έχουμε κι άλλες μάχες ακόμα!

Θα έχουμε κι άλλες νίκες!

Όλο το ζήτημα είναι να προϋπαντήσουμε άξια κι οργανωμένα τις μελλούμενες μάχες!

Εργάτες! Σ’ εσάς έλαχε το τιμητικός κλήρος να παίξετε το ρόλο του ηγέτη της ρωσικής επανάστασης. Συσπειρώστε γύρω σας τις μάζες και συγκεντρώστε τες κάτω από τη σημαία του κόμματός μας. Να θυμάστε ότι τις δύσκολες στιγμές των ημερών του Ιούλη, τότε που οι εχθροί του λαού άνοιγαν πυρά ενάντια στην επανάσταση, το κόμμα των μπολσεβίκων ήταν το μοναδικό κόμμα που δεν εγκατέλειψε τις εργατικές συνοικίες. Να θυμάστε ότι τις δύσκολες εκείνες μέρες οι μενσεβίκοι κι οι εσέριο βρίσκονταν στο στρατόπεδο εκείνων που χτυπούσαν κι αφόπλιζαν τους εργάτες.

Συγκεντρωθείτε κάτω από τη σημαία μας, σύντροφοι!

Αγρότες! Οι αρχηγοί σας δε δικαίωσαν τις ελπίδες σας, οι αρχηγοί σας ακολουθούν τ’ αχνάρια της αντεπανάστασης και εσείς μένετε χωρίς γη, γιατί όσο κυριαρχεί η αντεπανάσταση, δε θα μπορέσετε να πάρετε τη γη των τσιφλικάδων. Οι εργάτες – αυτοί είναι οι μοναδικοί, πιστοί σύμμαχοί σας. Μόνο σε συμμαχία με τους εργάτες μπορείτε να αποχτήσετε γη κι ελευθερία· γι’ αυτό συσπειρωθείτε γύρω από τους εργάτες!

Φαντάροι! Η δύναμη της επανάστασης βρίσκεται στη συμμαχία του λαού με τους φαντάρους. Οι υπουργοί έρχονται και φεύγουν, ο λαός όμως μένει. Γι’ αυτό να είστε πάντα με το λαό και να αγωνίζεστε στις γραμμές του!

Κάτω η αντεπανάσταση!

Ζήτω η επανάσταση!

Ζήτω ο σοσιαλισμός κι η αδελφότητα των λαών!

Η συνδιάσκεψη της Πετρούπολης του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος της Ρωσίας (μπολσεβίκων)

Ραμπότσι ι Σολντάτ”, αρ. 2,

24 του Ιούλη 1917.

***

Δυο συνδιασκέψεις (48)

Δυο συνδιασκέψεις. Κι οι δυο είναι συνδιασκέψεις της πολης της Πετρούπολης.

Η μια είναι των μενσεβίκων. Η άλλη των μπολσεβίκων.

Η πρώτη αντιπροσωπεύει όλο – όλο 8 χιλιάδες εργάτες.

Η δεύτερη 32 χιλιάδες εργάτες.

Στην πρώτη βασιλεύει χάος κι αποσύνθεση, γιατί είναι έτοιμη τώρα δα να διασπαστεί σε δυο κομμάτια.

Στη δεύτερη επικρατεί ενότητα και συνοχή.

Η πρώτη αντλεί τις δυνάμεις της από τους συμβιβασμούς με την καντέτικη κεφαλαιοκρατία. Κι αυτή είναι ακριβώς η αιτία της διάσπασης, γιατί ανάμεσα στους μενσεβίκους υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν έχασαν την τιμή τους και δε θέλουν να σέρνονται στην ουρά της κεφαλαιοκρατίας.

Αντίθετα, η δεύτερη αντλεί της δυνάμεις της όχι από τους διάφορους συνδυασμούς με την κεφαλαιοκρατία, αλλά από την επαναστατική πάλη των εργατών ενάντια στους κεφαλαιοκράτες και τους τσιφλικάδες.

Η πρώτη βλέπει τη “σωτηρία της χώρας” στο ξερίζωμα του μπολσεβικισμού και στην προδοσία της επανάστασης.

Η δεύτερη τη βλέπει στο σάρωμα της αντεπανάστασης μαζί με τα “σοσιαλιστικά” της εξαρτήματα.

Ισχυρίζονται πως ο μπολσεβικισμός έχει εκμηδενιστεί και θαφτεί.

Πολύ βιάζονται να μας θάψουν οι κύριοι νεκροθάφτες. Είμαστε ακόμα ζωντανοί και την κεφαλαιοκρατία πολλές φορές ακόμα θα την πιάσει λαχτάρα και ρίγος στο άκουσμα της φωνής μας.

32 χιλιάδες συσπειρωμένοι μπολσεβίκοι που είναι υπέρ της επανάστασης και 8 χιλιάδες διασκορπισμένοι μενσεβίκοι που στην πλειοψηφία τους πρόδοσαν την επανάσταση – κάντε την εκλογή σας, σύντροφοι εργάτες!

Ραμπότσι ι Σολντάτ”, αρ, 2,

24 του Ιούλη 1917.

Ανυπόγραφο άρθρο.

***

Η καινούργια κυβέρνηση

Ο χορός των υπουργικών μεταβολών πήρε τέλος. Σχηματίστηκε η νέα κυβέρνηση. Η σύνθεση της κυβέρνησης αυτής είναι: καντέτοι, μισοκαντέτοι, σοσιαλεπαναστάτες, μενσεβίκοι.

Το κόμμα των καντέτων είναι ικανοποιημένο. Οι βασικοί όροι των καντέτων έγιναν δεχτοί. Οι όροι αυτοί αποτέλεσαν τη βάση της δράσης της νέας κυβέρνησης.

Οι καντέτοι επιδίωκαν να ενισχυθεί η κυβέρνηση σε βάρος των Σοβιέτ, επιδίωκαν την ανεξαρτησία της κυβέρνησης απέναντι στα Σοβιέτ. Τα Σοβιέτ, καθοδηγούμενα από τους “κακούς ποιμένες”, εσέρους και μενσεβίκους, έκαναν αυτή την υποχώρηση, υπογράφοντας έτσι τη θανατική καταδίκη τους.

Οι καντέτοι πέτυχαν ώστε η Προσωρινή κυβέρνηση να είναι η μοναδική εξουσία!

Οι καντέτοι έβαλαν σαν όρο την “εξυγίανση του στρατού”, δηλαδή, μια “σιδερένια πειθαρχία” στο στρατό, την υποταγή του στρατού αποκλειστικά και μόνο στις διαταγές των διοικητών του, που με τη σειρά τους θα υποτάσσονται αποκλειστικά και μόνο στην κυβέρνηση. Τα Σοβιέτ, καθοδηγούμενα από τους εσέρους και τους μενσεβίκους, έκαναν κι αυτή την υποχώρηση και αφόπλισαν έτσι τον εαυτό τους.

Οι καντέτοι πέτυχαν ώστε τα Σοβιέτ να μείνουν χωρίς στρατό κι ο στρατός να υποταχτεί αποκλειστικά και μόνο στην κυβέρνηση που αποτελείται από στοιχεία που καντετοφέρνουν.

Οι καντέτοι έβαλαν σαν όρο την απόλυτη ενότητα με τους συμμάχους. Τα Σοβιέτ ακολούθησαν “αποφασιστικά” αυτό το δρόμο προς το συμφέρον… της “άμυνας της χώρας”, ξεχνώντας τις “διεθνιστικές” τους διακηρύξεις. Και κοντά σ’ αυτά το λεγόμενο πρόγραμμα της 8 του Ιούλη, έμεινε κρεμασμένο στον αέρα.

Πόλεμος “ανελέητος”, “πόλεμος μέχρις εσχάτων” – να τι πέτυχαν οι καντέτοι.

Ας ακούσουμε τι λένε οι ίδιοι οι καντέτοι:

Οι όροι των καντέτων αποτέλεσαν χωρίς αμφιβολία τη βάση της δράσης όλης της κυβέρνησης… Γι’ αυτό ακριβώς, μια κι έγιναν δεχτοί οι βασικοί όροι των καντέτων, το κόμμα έκρινε ότι δεν είναι πια σωστό να συνεχίζονται οι διαμάχες πάνω σε ειδικές κομματικές διαφορές”. Γιατί οι καντέτοι ξέρουν ότι κάτω από τις σημερινές συνθήκες “θα μείνει λίγος χρόνος και πολύ λίγες δυνατότητες για τα δημοκρατικά στοιχεία του περίφημου προγράμματος της 8 του Ιούλη” (βλ. “Ρετς”).

Μου φαίνεται πως το πράγμα είναι πολύ καθαρό.

Ήταν ένας καιρός που τα Σοβιέτ δημιουργούσαν μια καινούργια ζωή, εφαρμόζοντας επαναστατικές μεταρρυθμίσεις και εξαναγκάζοντας την Προσωρινή κυβέρρνηση να κατοχυρώσει τις μεταρρυθμίσεις αυτές με διατάγματα και νόμους.

Αυτά γίνονταν το Μάρτη με Απρίλη.

Τότε η Προσωρινή κυβέρνηση σερνόταν πίσω από τα Σοβιέτ και σκέπαζε με τα μη επαναστατικά συνθήματά της τα επαναστατικά μέτρα των Σοβιέτ.

Σήμερα έφτασε ο καιρός που η Προσωρινή κυβέρνηση έκανε πίσω, εφαρμόζοντας αντεπαναστατικές “μεταρρυθμίσεις”, και στην περίπτωση αυτή τα Σοβιέτ είναι “αναγκασμένα” να τις εγκρίνουν σιωπηρά με τις νερόβραστες αποφάσεις τους.

Τώρα η ΚΕΕ, ο εκπρόσωπος αυτός όλων των Σοβιέτ, ρυμουλκείται από την Προσωρινή κυβέρνηση και σκεπάζει το αντεπαναστατικό πρόσωπο της Προσωρινής κυβέρνησης με επαναστατική φρασεολογία.

Είναι φανερό ότι οι ρόλοι άλλαξαν, και άλλαξαν όχι προς όφελος των Σοβιέτ.

Ναι, οι καντέτοι έχουν λόγους να είναι “ικανοποιημένοι”.

Θα κρατήσει αυτό άραγε πολύ καιρό; Αυτό θα μας το δείξει το άμεσο μέλλον.

Ραμπότσι ι Σολντάτ”, αρ. 3.

26 του Ιούλη 1917.

Κύριο άρθρο.

***

Σημειώσεις

(45)Η έκκληση “Προς όλους τους εργαζόμενους, προς όλους τους εργάτες και φαντάρους της Πετρούπολης” γράφτηκε απ’ αφορμή τα γεγονότα της 3 – 5 του Ιούλη, με εντολή της 2ης συνδιάσκεψης των μπολσεβίκων της Πετρούπολης. Στις 25 του Ιούλη 1917 (στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας από λάθος μπήκε η ημερομηνία 24 του Ιούλη) η έκκληση δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Ραμπότσι ι Σολντάτ”, αρ. 2. Αναδημοσιεύτηκε την 1η του Αυγούστου στο φύλλο 8 της ίδιας εφημερίδας ύστερα από παράκληση των εργατών και των φαντάρων.

(46)Τη σύσκεψη της 21 του Ιούλη, που οι εσέροι και οι μενσεβίκοι την ονόμασαν “ιστορική”, την κάλεσε η Προσωρινή κυβέρνηση από αφορμή την κυβερνητική κρίση, που προκάλεσε η αποχώρηση των καντέτων από την κυβέρνηση και η δήλωση του Κερένσκι ότι θα παραιτηθεί. Στη σύσκεψη πήραν μέρος αντιπρόσωποι των αστικών και των συμφιλιωτικών κομμάτων. Στη σύσκεψη οι καντέτοι έθεσαν σαν όρο το σχηματισμό κυβέρνησης που να είναι ανεξάρτητη στις ενέργειές της από τα Σοβιέτ και τα δημοκρατικά κόμματα και ικανή να αποκαταστήσει με τρομοκρατικά μέτρα την “πειθαρχία” στο στρατό κλπ. Οι εσέροι και οι μενσεβίκοι δέχτηκαν τον όρο αυτό και ανάθεσαν στον Κερένσκι να σχηματίσει καινούργια Προσωρινή κυβέρνηση.

(47)Λόγια από το τραγούδι του αμερικανού δημοκράτη ποιητή Ου. Ουίτμαν (βλ. “Συλλογή επαναστατικών τραγουδιών”, έκδοση της Επιτροπής της Πετρούπολης του ΣΔΕΚΡ, 1916, σελ. 9).

(48)Πρόκειται για την έκτακτη συνδιάσκεψη των μπολσεβίκων της Πετρούπολης, που έγινε από την 1 – 3 και από τις 16 – 20 του Ιούλη 1917 (βλ.τη σημείωση 36), και για τη δεύτερη συνδιάσκεψη των μενσεβίκων της Πετρούπολης, που έγινε στις 15 – 16 του Ιούλη.

***

Βλ. επίσης

Το 1ο μέρος του αφιερώματος στα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση: Στάλιν: Για τα σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών & Σχετικά με τον πόλεμο (14-16/03/1917)

Το 2ο μέρος: Στάλιν: Στο δρόμο για τα υπουργικά χαρτοφυλάκια & Οι όροι της νίκης της ρωσικής επανάστασης (17-18/03/1917)

Το 3ο μέρος: Στάλιν: Η κατάργηση των εθνικών περιορισμών & Είτε – Είτε (25-26/03/1917)

To 4ο μέρος: Στάλιν: Ενάντια στην ομοσπονδιακή οργάνωση & Αυτοκριτική (28/03/1917)

Το 5ο μέρος: Στάλιν: Δύο Αποφάσεις & Η γη στους αγρότες (11-14/04/1917)

Το 6ο μέρος: Στάλιν: Η προσωρινή κυβέρνηση & Η σύσκεψη στα ανάχτορα της αυτοκράτειρας Μαρίας (18-25/04/1917)

Το 7ο μέρος: Στάλιν: Πάνω στο ζήτημα της σημερινής στιγμής & Εισήγηση και Τελικός λόγος για το εθνικό ζήτημα (24-29/04/1917)

Το 8ο μέρος: Στάλιν: Έμειναν πίσω από την επανάσταση & Τι περιμέναμε από τη συνδιάσκεψη; (04-06/05/1917)

Το 9ο μέρος: Στάλιν: Η καμπάνια για τις δημοτικές εκλογές & Τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών της Πετρούπολης (21-24-26/05/1917 & 15/06/1917)

Το 10ο μέρος: Στάλιν: Χτες και Σήμερα (Κρίση της επανάστασης) & Ενάντια στις μεμονωμένες διαδηλώσεις (13-14/06/1917)

Το 11ο μέρος: Στάλιν: Προς όλους τους εργαζόμενους – προς όλους τους εργάτες και τους φαντάρους της Πετρούπολης, Η διαδήλωση & Πυκνώστε τις γραμμές σας (17-20/06 & 15/07/1917)

Το 12ο μέρος: Στάλιν: Λόγοι στην έκτακτη συνδιάσκεψη της Οργάνωσης της Πετρούπολης του ΣΔΕΚΡ (Μπ.) (16 –20/07/1917)

Το 13ο μέρος: Στάλιν: Πρωτομαγιά (18/04/1917)

Το 14ο μέρος: Στάλιν: Τι συνέβηκε; – Νίκη της Αντεπανάστασης – Νίκη των Καντέτων (23-24/07/1917)

Ι. Ντ. Αντρέγιεφ: Για τη γνωσιμότητα του κόσμου

Στις μέρες μας, επανέρχονται, ακόμα και στις τάξεις της αριστεράς, απόψεις περί ύπαρξης χάους στις κοινωνικές εγχώριες και διεθνείς εξελίξεις. Από την αναγνώριση ότι η κατάσταση είναι σύνθετη κάποιοι καταλήγουν στο ότι είναι αδύνατη η ανάγνωσή της, η γνώση της πραγματικότητας. Όσον αφορά το εσωτερικό, μία τέτοια άποψη οδηγεί όσους την υιοθετούν, στην παράλυση, τη μοιρολατρία, την αποδοχή της πραγματικότητας, όπως και όποια κι αν είναι αυτή. Πράγμα καθόλου αθώο, αφού στέλνει αγωνιστές σπίτια τους, οι οποίοι καλούνται, στην καλύτερη, να “συμβάλλουν” στην ανάγνωση τμήματος της πραγματικότητας (ούτε καν στην αλλαγή της). Όσον αφορά τις διεθνείς εξελίξεις, η άποψη ότι σε αυτές υπάρχει χάος, οδηγεί σε μια στατική μελέτη της διεθνούς σκηνής, σε παρουσίαση μιας εικόνας του κόσμου που από καιρό δεν υπάρχει πια, και στην καλύτερη προτείνουν συμμαχίες με τον αντίθετο – τάχα μοναδικό υπαρκτό – πόλο από αυτόν που καταδυναστεύει τη χώρα μας. Πράγμα εξίσου καθόλου αθώο.

Ανέκαθεν οι μαρξιστές – λενινιστές πάλευαν με τέτοιες απόψεις, οι οποίες δεν ανάγονται μόνο στην πνευματική οκνηρία και δειλία όσων τις προπαγανδίζουν, αλλά και στις ιδεαλιστικές – θρησκευτικές αντιλήψεις των τελευταίων, οι οποίοι πορεύονται στο δρόμο της διατήρησης της υπάρχουσας κατάστασης και όχι της αριστεράς και της επαναστατικής αλλαγής της πραγματικότητας.

***

Ι. Ντ. Αντρέγιεφ: Για τη γνωσιμότητα του κόσμου

Διδάκτορα φιλοσοφικών επιστημών

Η ριζική αντίθεση της υλιστικής και της ιδεαλιστικής κοσμοαντίληψης, ως γνωστόν, συνίσταται στο ότι οι δυο τους δίνουν διαμετρικά αντίθετες απαντήσεις στο βασικό ζήτημα της φιλοσοφίας – για τη σχέση της νόησης με το είναι, της συνειδήσης με την ύλη. Οι ιδεαλιστές, παρά τα γεγονότα, ισχυρίζονται ότι η συνείδηση είναι το πρωτεύον, και η ύλη, η φύση, είναι κάτι που προέρχεται από τη συνείδηση. Οι υλιστές, από την άλλη, σε πλήρη συμφωνία με όλα τα δεδομένα της επιστήμης και της πρακτικής, αποδεικνύουν ότι πρωταρχική είναι η ύλη και ότι η συνείδηση προκύπτει από αυτή, και μάλιστα μόνο σε ένα συγκεκριμένο, και δη αρκετά υψηλό επίπεδο ανάπτυξής της.

Όμως το βασικό ζήτημα της φιλοσοφίας έχει και μια δεύτερη πλευρά: είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ό,τι μας περιβάλλει στον κόσμο; Μπορούμε στις αναπαραστάσεις μας, στις κατανοήσεις μας για τα αντικείμενα, για τα φαινόμενα της φύσης και της κοινωνίας ορθά να απεικονίζουμε την πραγματικότητα;

Οι ιδεαλιστές ποτέ δεν έδιναν μια επιστημονικά θεμελιωμένη απάντηση σε αυτά τα προβλήματα. Κατά κανόνα εξέφραζαν και εκφράζουν την ιδεολογία αντιδραστικών, θνησκουσών τάξεων, οι οποίες δεν ενδιαφέρονται για την αντικειμενική μελέτη της αληθινής πραγματικότητας με στόχο τον επαναστατικό μετασχηματισμό της. Για αυτό οι ιδεαλιστές κάθε είδους, με τη μια ή την άλλη μορφή, ανοιχτά ή καλυμμένα, απορρίπτουν τη δυνατότητα ο άνθρωπος να γνωρίζει αξιόπιστα τον κόσμο που τον περιβάλλει. Και δεν είναι τυχαίο ότι η σύγχρονη ιδεαλιστική φιλοσοφία, η οποία υπηρετεί το κοινωνικό καθεστώς της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης, επιδιώκει να χρησιμοποιεί κάθε τρόπο για να περιορίζει τη γνώση του κόσμου από τον άνθρωπο.

Στην απάντηση των ιδεαλιστών για το ζήτημα της γνωσιμότητας του κόσμου, όπως και σε άλλα φιλοσοφικά ζητήματα, ξεκάθαρα αποκαλύπτεται μία στενή σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα στο φιλοσοφικό ιδεαλισμό και τη θρησκεία. Ο ιδεαλισμός είναι πιστός σύμμαχος και βοηθός της θρησκείας. Οδηγεί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στην ιδέα της ύπαρξης θεού. Και αν οι κήρυκες της θρησκευτικής κοσμοαντίληψης αναπόδεικτα ισχυρίζονται ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίζει το δημιουργημένο και ελεγχόμενο από το θεό κόσμο γιατί “οι δρόμοι του θεού είναι μη εξερευνήσιμοι”, οι ιδεαλιστές προσπαθούν θεωρητικά να “τεκμηριώσουν” τέτοιους ισχυρισμούς και, επομένως, υποστηρίζουν τη θρησκεία, την υπερασπίζονται.

Τη μόνη σωστή απάντηση στο παραπάνω ερώτημα δίνει ο μαρξιστικός φιλοσοφικός ιδεαλισμός, ο οποίος διδάσκει ότι ο κόσμος και οι νόμοι που τον διέπουν είναι πλήρως γνώσιμοι, ότι η γνώση μας για τους νόμους της φύσης και της κοινωνίας, οι οποίοι έχουν αποδειχτεί από την εμπειρία, από την πρακτική, είναι αξιόπιστη γνώση και ότι δεν υπάρχουν στον κόσμο πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν γνωστά, αλλά υπάρχουν μόνο πράγματα που δεν είναι μέχρι στιγμής γνωστά, τα οποία θα ανακαλυφθούν και θα γίνουν γνωστά από τις δυνάμεις της επιστήμης και της πρακτικής.

Ολόκληρη η ιστορία της ανάπτυξης της επιστημονικής σκέψης αναντίρρητα αποδεικνύει την αλήθεια αυτής της πιο βασικής θέσης του διαλεκτικού υλισμού. Κάθε νέα ανακάλυψη στις επιστήμες, κάθε φορά, πιστοποιεί ότι δεν υπάρχει κανένα φαινόμενο στον κόσμο που μας περιβάλλει το οποίο οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν.

Θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι κλασικοί του μαρξισμού – λενινισμού όχι μόνο πλήρως επιχειρηματολογούσαν υπέρ της δυνατότητας γνώσης της πραγματικότητας και των νόμων που τη διέπουν, αλλά και εξόπλιζαν την ανθρωπότητα με τη διαλεκτική μέθοδο γνώσης και μετασχηματισμού του κόσμου, την οποία ίδρυσαν και ανέπτυξαν, προς το συμφέρον των εργαζομένων. Αυτοί θεωρητικά ερεύνησαν το προτσές της γνωσιμότητας, καθόρισαν την ουσία του και προσδιόρισαν τις βασικές ιδιότητες και στάδιά του. Όλα αυτά σήμαιναν μια επαναστατική ανατροπή στη θεωρία της γνώσης.

***

Το προτσές της γνώσης της αντικειμενικής πραγματικότητας από τον άνθρωπο περιλαμβάνει δύο βασικά στάδια: το εμπειρικό, δηλαδή, στη βάση της πείρας, και το ορθολογικό, δηλαδή, το νοητικό. Στην ιστορία της φιλοσοφίας αυτά τα στάδια συχνά τα μελετούσαν μονόπλευρα, μεταφυσικά τα διαχώριζαν και, μάλιστα, τα αντιπαρέθεταν το ένα με το άλλο. Η μαρξιστική φιλοσοφία απορρίπτει μια τέτοια μονόπλευρη προσέγγιση, θεωρώντας ότι το ορθολογικό και το εμπειρικό είναι διαλεκτικά συνδεόμενα, συμπληρώνουν και αλληλοδιεισδύουν το ένα στο άλλο στο σύνθετο προτσές της γνώσης, κινούμενα στη βάση της κοινωνικοϊστορικής πρακτικής των ανθρώπων. Ο Β.Ι.Λένιν επ’ αυτού έγραφε: “από τη ζωντανή παρατήρηση προς την αφηρημένη σκέψη και από αυτή στην πράξη, αυτή είναι η διαλεκτική πορεία γνώσης της αλήθειας, η πορεία γνώσης της αντικειμενικής πραγματικότητας”.

Η ζωνταντή παρατήρηση, δηλαδή, η αδιαμεσολάβητη αλληλεπίδραση του ανθρώπου με τα υπό μελέτη αντικείμενα και φαινόμενα αποτελεί το πρώτο απαραίτητο στάδιο της γνώσης. Κάθε νοητικό προτσές αρχίζει με τις αισθήσεις και την αντίληψη, με τη διάκριση, τη σύγκριση, την αντιπαραβολή και την επεξεργασία της ύλης που μας δίνουν τα αισθητήρια όργανα. Για αυτό ακριβώς η αισθητηριακή γνώση συνιστά την άμεση ή έμμεση πηγή όλων των γνώσεών μας.

Όσον αφορά τις ίδιες τις αισθήσεις και τις αντιλήψεις, αυτές είναι αποτέλεσμα της επίδρασης της – πέρα και ανεξάρτητη από εμάς – αντικειμενικής πραγματικότητας στα αισθητήρια όργανά μας. Συνεπώς, αυτά δεν θα μπορούσαν να έχουν προκύψει αν δεν υπήρχε εξωτερικός υλικός κόσμος. Ταυτόχρονα, οι αισθήσεις και οι αντιλήψεις, τις οποίες αποκτά ένας άνθρωπος στην πορεία της δουλειάς, της επιστημονικής ή άλλης δραστηριότητας, βασικά ορθά (κατάλληλα) αντανακλούν διάφορες ιδιότητες και ποιότητες των αντικειμένων, είναι αντικειμενικές στο περιεχόμενό τους.

Πράγματι. Όταν εμείς πραγματευόμαστε ένα αντικείμενο, με τη βοήθεια των αισθητηρίων οργάνων βασικά ορθά αντιλαμβανόμαστε τη μορφή του, το χρώμα του, τη μυρωδιά, τη γεύση, τη σκληρότητά του κοκ. Αν δεν είχαν έτσι τα πράγματα, τότε ο άνθρωπος θα ήταν ένα εντελώς αβοήθητο ον, γιατί απλώς δεν θα μπορούσε να προσανατολιστεί στον περιβάλλοντά του κόσμο. Βέβαια, από αυτό δεν συνάγεται ότι η αίσθηση των αντικειμενικά υπαρχουσών ποιοτήτων και ιδιοτήτων δεν εξαρτάται από το πιο αισθανόμενο υποκείμενο. Ειναι γνωστό ότι η αλλαγή, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, της κατάστασης του οργανισμού, των αισθητηρίων οργάνων και του νευρικού συστήματος επιδρά στο προτσές της αίσθησης. Όμως αυτή η επίδραση γενικά δεν είναι ουσιαστική, δεν είναι καθοριστική, δεν οδηγεί στην παραποίηση της πραγματικότητας στο νου του ανθρώπου (εκτός, φυσικά, από περιπτώσεις κάποιων νευρικών και ψυχικών ασθενειών). “Η αίσθηση – έλεγε ο Λένιν – είναι μια υποκειμενική απεικόνιση του αντικειμενικού κόσμου”. Αυτή μας δινει πιστές απεικονίσεις, αντίγραφα, αναπαραστάσεις πραγματικών αντικειμένων και φαινομένων.

Επίσης, το ότι τα αισθητήρια όργανα του ανθρώπου έχουν φυσικά όρια δεν σημαίνει την ύπαρξη οποιουδήποτε ορίου στις ικανότητές του για γνώση. Αυτό που δεν είναι προσβάσιμο στην αισθητηριακή γνώση σήμερα, θα είναι προσβάσιμο αύριο, χάρη στην ανάπτυξη της κοινωνικής παραγωγής και ιδίως της επισήμης και της τεχνικής. Όταν υπήρχαν σύνηθη μικροσκόπια, οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να δουν μόρια πρωτεΐνης ή έναν ιό. Η επινόηση του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου μάς επέτρεψε να δούμε και το ένα και το άλλο.

Με τη βοήθεια των νέων οργάνων, οι επιστήμονες μπορούν σήμερα να παρατηρήσουν προτσές που λαμβάνουν χώρα σε ένα εκατομμυριοστό ή ακόμα λιγότερο του δευτερολέπτου, να φωτογραφίσουν απόμακρες περιοχές του σύμπαντος, οι οποίες είναι κρυμμένες από εμάς από τα ισχυρά σύννεφα της σκοτεινής διαστρικής ύλης κοκ.

Ωστόσο, το προτσές της γνώσης δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στο αισθητηριακό στάδιο. Μέσω των αισθήσεων αντανακλούνται κυρίως τα μεμονωμένα πράγματα, αποσαφηνίζεται αυτό που βρίσκεται στην επιφάνεια των φαινομένων. Όμως ο άνθρωπος δεν αρκείται στη γνώση κάποιων εξωτερικών πλευρών, αλλά επιδιώκει να διεισδύσει στην ουσία του πραγματικού κόσμου, να μελετήσει τα βαθιά προτσές τα οποία λαμβάνουν χώρα στη φύση, την κοινωνία και στην ίδια την ανθρώπινη σκέψη, τους νόμους ανάπτυξης των φαινομένων και των αντικειμένων που αντιλαμβανόμαστε. Εδώ έρχεται σε βοήθεια ένα ανώτερο στάδιο αντανάκλασης της πραγματικότητας – η θεωρητική, επιστημονικά αφηρημένη σκέψη.

Με τη βοήθεια μόνο των αισθήσεων ο άνθρωπος δεν θα ήταν σε θέση να μετρήσει τις αποστάσεις ανάμεσα στα ουράνια σώματα, να “ζυγίσει” τους πλανήτες, τα άστρα, τον ήλιο, να προσδιορίσει τη χημική τους ουσία, τη θερμοκρασία, αδιαμεσολάβητα να δει ή να ακούσει το μαγνητικό πεδίο του ηλεκτρικού ρεύματος κοκ. Ομοίως, δεν θα μπορούσε με κανένα τρόπο να “διαισθανθεί” το νόμο της διατήρησης της ενέργειας, το νόμο της σχέσης ανάμεσα στη μάζα και την ενέργεια, το νόμο της σταδιακής ανάπτυξης των φυτών κοκ. Μόνο η αφηρημένη σκέψη μάς επιτρέπει να γνωρίζουμε αυτό που άμεσα δεν βλέπουμε, δεν αισθανόμαστε.

Η αφηρημένη σκέψη βασίζεται σε αισθητηριακά δεδομένα. Στην κοινωνική – παραγωγική του δραστηριότητα ο άνθρωπος αποκτά καθορισμένες αισθήσεις και αντιλήψεις, βαθμιαία εντοπίζει τις διακριτές ιδιότητες και ποιότητες του ενός ή του άλλου αντικειμένου, διακρίνει το κύριο από το μη κύριο, το βασικό από το δευτερεύον, αποκαλύπτει τις δια νόμου συνδέσεις ανάμεσα στα διάφορα αντικείμενα, φαινόμενα κοκ. Κατά το προτσές της δημιουργίας επιστημονικών εννοιών, λαμβάνει χώρα μία διανοητική απόσπαση από τις αισθητηριακά αντιληπτές ιδιότητες συγκεκριμένων αντικειμένων, από τις πολλές συγκεκριμένες λεπτομέρειες που υπάρχουν σε συγκεκριμένα πράγματα, και ταυτόχρονα λαμβάνει χώρα μια γενίκευση της εμπειρίας, των γεγονότων, μια διάκριση της κύριας, της καθοριστικής ουσίας αυτών των πραγμάτων. Όλα αυτά είναι το βασικό περιεχόμενο της σκέψης, το αποτέλεσμα της οποίας είναι η αφηρημένη κατανόηση (συμπεριλαμβανομένης της επιστημονικής αφαίρεσης), όπως και οι κρίσεις και τα συμπεράσματα, που πολύ περισσότερο και βαθύτερα αντανακλούν τον εξωτερικό κόσμο από όσο οι αισθήσεις και οι αντιλήψεις.

Χάρη στην επιστημονική – αφηρημένη σκέψη ο άνθρωπος πνευματικά ξεπερνά τα όρια αυτού που ο ίδιος μπορεί αδιαμεσολάβητα να αντιληφθεί με τα αισθητήρια όργανά του, προβλέπει την κατεύθυνση της ανάπτυξης του ενός ή του άλλου προτσές, προδικάζει την ύπαρξη στοιχείων που δεν δίνονται ακόμα από τη ζωντανή ενατένιση, αλλά τα οποία υπάρχουν στην πραγματικότητα των πραγμάτων και των φαινομένων. Έτσι, για παράδειγμα, η ηλεκτρομαγνητική φύση του φωτός πρώτα προβλέφθηκε θεωρητικά και μόνο αργότερα τεκμηριώθηκε με πείραμα, μέσω του εμπειρικού δρόμου. Το γεγονός ότι στο ηλιακό σύστημα υπάρχουν οι πλανήτες Πλούτωνας και Ποσειδώνας, οι επιστήμονες το γνώριζαν ήδη προτού καν καταφέρουν να τους δουν με το τηλεσκόπιο.

Προκύπτει το ερώτημα: αν οι έννοιές (concept) μας είναι μια αντανάκλαση των πιο σημαντικών ιδιοτήτων και πλευρών του κόσμου, των συνδέσεων και των νόμων τους, που δεν είναι άμεσα αντιληπτοί από τα αισθητήρια όργανα, τότε ποια είναι η βάση του να ισχυριζόμαστε ότι αυτή η αντανάκλαση είναι ορθή – ακριβής, ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα; Μια εξαντλητική απάντηση σε αυτό το ερώτημα πρώτα έδωσε η μαρξιστική φιλοσοφία.

Η εμφάνιση των αισθήσεων και των αντιλήψεων, όπως και ο σχηματισμός της νόησης, είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένα με την πρακτική, την εμπειρία. Η ανάπτυξη της κοινωνικής πρακτικής μάς δίνει τη δυνατότητα να γνωρίζουμε τον κόσμο βαθύτερα, ή καλύτερα, πληρέστερα. Για αυτό και ο διαλεκτικός υλισμός βασίζεται στο ότι η πρακτική είναι η βάση του όλου προτσές της νόησης. Όμως τι είναι αυτή η πρακτική; Αυτή είναι πριν από όλα η παραγωγική δραστηριότητα των ανθρώπων, κατά τη διάρκεια της οποίας ο άνθρωπος χρησιμοποιεί τις ιδιότητες των πραγμάτων και τις δυνάμεις της φύσης για τους σκοπούς και τα ενδιαφέροντά του, για να δημιουργήσει ζωτικά απαραίτητα υλικά αγαθά.

Αυτή είναι η επιστημονικό-πειραματική, κοινωνικο-επαναστατική, κοινωνική καθημερινή, πνευματική και εκπαιδευτική δραστηριότητα των ανθρώπων. Για αυτό, πρακτική μπορεί να είναι φυσικοεπιστημονικό πείραμα, αστρονομική ή οποιαδήποτε άλλη παρατήρηση, επιστημονική και τεχνική ανακάλυψη, ταξικός αγώνας, επανάσταση, πόλεμος, δημιουργία νέου συστήματος κοκ. Αυτό διότι ο άνθρωπος, στην πολυσχιδή δραστηριότητά του, έρχεται αντιμέτωπος με τα πλέον διαφορετικά φαινόμενα της φύσης και της κοινωνίας και τα μελετά, ώστε να γίνει κύριός τους, και επιτρέπει στην κοινωνικοϊστορική πρακτική να είναι η βάση όλων των φυσικών και κοινωνικών επιστημών.

Ο διαλεκτικός υλισμός, περαιτέρω, διδάσκει ότι η πρακτική δεν είναι μόνο η βάση της νόησης, αλλά και αποφασιστικό κριτήριο, ένα μέτρο για τον καθορισμό της αλήθειας, της αξιοπιστίας των γνώσεών μας. Αν η τάδε ή η δείνα επιστημονική θέση, συμπέρασμα, υπόθεση, θεωρία επαληθεύεται στην πράξη, στη ζωή, σημαίνει πως είναι αληθινή. Αν όχι, σημαίνει πως αυτή η θεωρία χρειάζεται αποσαφήνιση, επεξεργασία ή και αντικατάσταση από άλλη θεωρία ως εσφαλμένη.

Στη φυσική, επί πολύ καιρό κυριαρχούσε η άποψη, σύμφωνα με την οποία η ύλη αποτελείται από απαράλλαχτα, μη διακριτά, αδιαπέραστα άτομα. Η ανακάλυψη, στα τέλη του περασμένου αιώνα, του φαινομένου της ραδιενέργειας απέδειξε ότι αυτή η άποψη ήταν εσφαλμένη, επειδή τα άτομα των ραδιενεργών στοιχείων παρακμάζουν και μετατρέπονται σε άτομα άλλων στοιχείων. Βασιζόμενοι σε αυτό και σε πλήθος άλλων γεγονότων, οι επιστήμονες δημιούργησαν μια νέα θεωρία, της ατομικής δομής της ύλης, σύμφωνα με την οποία, τα άτομα είναι σύνθετοι σχηματισμοί, αποτελούμενοι από διάφορα “στοιχειώδη” μέρη και τα οποία αντιμετωπίζουν μια πληθώρα αλλαγών και μετασχηματισμών.

Άλλο παράδειγμα. Οι φυσικοί έκαναν διάφορες υποθέσεις για πιθανές πυρηνικές αντιδράσεις με το ουράνιο και άλλα χημικά στοιχεία και για τη χρήση αυτών των αντιδράσεων. Το ζήτημα για το αν αυτές οι υποθέσεις ήταν ορθές ή όχι, λύθηκε στην πράξη. Η δημιουργία ατομικών αντιδραστήρων, όπου πραγματοποιούνται ακριβώς αυτά τα προτσές, τα οποία και είχαν προβλεφθεί θεωρητικά, επιβεβαίωσαν τα συμπεράσματα των επιστημόνων.

Παρόμοια είναι η κατάσταση σε όλα τα πεδία της επιστημονικής γνώσης. Η αληθινή επιστήμη για την επαλήθευση της ορθότητας των θεωριών της απαράλλαχτα προσφεύγει στην πρακτική, την εμπειρία, τη διαδικασία της κοινωνικής παραγωγής.

Η εισαγωγή από τους κλασικούς του μαρξισμού – λενινισμού του κριτηρίου της πρακτικής στη βάση της θεωρίας της γνώσης κατάφερε θανάσιμο πλήγμα στον αγνωστικισμό, και περισσότερο στην ανοιχτά διακηρυγμένη ιδεαλιστική θέση για την αρχή της μη γνωσιμότητας του κόσμου.

Όλοι οι αγνωστικιστές επίμονα ισχυρίζονται ότι η γνώση μας τάχα δεν ξεπερνά και δεν μπορεί να βγει από τα όρια των αισθήσεών μας, ότι, βιώνοντας την αίσθηση, εμείς πάλι δεν μπορούμε τάχα να πούμε τίποτα για τα αντικείμενα και τα φαινόμενα, ή ό,τι τα προκαλεί, ότι η ανθρώπινη αντίληψη είναι μόνο υποκειμενική και δεν αντανακλά την αντικειμενική πραγματικότητα. Με αυτά οι υποστηρικτές του αγνωστικισμού προσπαθούν να υπονομεύσουν τις ίδιες τις βάσεις της επιστήμης, να αναγεννήσουν τη θρησκεία, να εκτρέψουν τους εργαζόμενους από τον αγώνα για επαναστατική αλλαγή του κόσμου. Γιατί αν ο κόσμος δεν είναι γνώσιμος, αυτό σημαίνει ότι δεν είναι γνώσιμα ούτε τα φαινόμενα της κοινωνικής ζωής, και μη γνωρίζοντας τους νόμους της, ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να μετασχηματίσει την υπάρχουσα κοινωνική τάξη και πρέπει να συμφιλιωθεί, ως εκ τούτου, με την καπιταλιστική εκμετάλλευση, αναμένοντας βοήθεια μόνο από άγνωστες θεϊκές δυνάμεις.

Για τη “θεμελίωση” του συλλογισμού τους, οι αγνωστικιστές πάντα τόνιζαν ότι στη διάθεση του ανθρώπου δεν υπάρχει τάχα πειστικό κριτήριο για την αλήθεια της γνώσης μας. Ο προμαρξιστικός υλισμός, ορθά επικρίνοντας τον αγνωστικισμό, δεν ήταν σε θέση, ωστόσο, να προσδιορίσει ένα τέτοιο κριτήριο, γιατί ήταν στοχαστικός, μεταφυσικός υλισμός, ο οποίος διαχώριζε το προτσές της γνώσης από την κοινωνικοϊστορική πρακτική των ανθρώπων. Και μόνο ο διαλεκτικός υλισμός έδωσε πραγματικά επιστημονική λύση στο ζήτημα, αποκαλύπτοντας τη σημασία της κοινωνικο-παραγωγικής πρακτικής για τον προσδιορισμό της ορθότητας των γνώσεών μας για τη φύση και την κοινωνία.

Όλη η πρακτική της ανθρωπότητας απαράλλαχτα δείχνει ότι η γνώση μας για τον κόσμο βασικά ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ότι το περιεχόμενο των γνώσεών μας είναι αντικειμενικό, ότι είναι ανεξάρτητο από τους ανθρώπους και τις υποκειμενικές τους ιδιότητες. Η ίδια η κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη φύση είναι, όπως υπογράμμιζε ο Β.Ι. Λένιν, “αποτέλεσμα της αντικειμενικής – πιστής αντανάκλασης στο κεφάλι του ανθρώπου των φαινομένων και των προτσές της φύσης, είναι η απόδειξη ότι η αντανάκλαση αυτή (εντός των ορίων που μας δείχνει η πρακτική) είναι μια αντικειμενική, απόλυτη, παντοτινή αλήθεια”.

Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι το κριτήριο της πρακτικής μάς δίνει όλη την απόλυτη αλήθεια, δηλαδή μια μέχρι τέλους εξαντλητική και πλήρη γνώση όλου του κόσμου.

Ο διαλεκτικός υλισμός διδάσκει ότι η κατοχή της πλήρους αλήθειας είναι ένα ατελείωτο προτσές, γιατί ατελείωτος είναι ο ίδιος ο κόσμος, και ότι, γνωρίζοντας τα αντικείμενα, τα φαινόμενα, τους νόμους της αντικειμενικής πραγματικότητας, ο άνθρωπος δεν μπορεί να κατανοήσει την απόλυτη αλήθεια άμεσα, πλήρως, άνευ προϋποθέσεων, τελειωτικά, αλλά την ανακαλύπτει βαθμιαία, προσεγγιστικά, σχετικά αληθινά. Επομένως, η αντικειμενική αλήθεια, η οποία είναι βασικά ορθή αντανάκλαση των φαινομένων του υλικού κόσμου στη συνείδηση των ανθρώπων επ’ουδενί δεν είναι πλήρης, απαράλλαχτη, παγιωμένη αλήθεια. Η γνώση των ανθρώπων αποτελείται κυρίως από σχετικές αλήθειες, δηλαδή, τέτοιες θέσεις και έννοιες που, όντας γενικά και πλήρως αληθείς, ασταμάτητα συγκεκριμενοποιούνται, αποσαφηνίζονται και βαθαίνουν μέσα στο προτσές της ανάπτυξης των επιστημών και της κοινωνικής πρακτικής. Ταυτόχρονα, σε αυτές τις σχετικές αλήθειες πάντοτε περιέχονται σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό σπόροι, σπέρματα, τμήματα της απόλυτης αλήθειας, καθώς η βελτίωση των γνώσεών μας για τον κόσμο οδηγεί σε όλο και περισσότερο ακριβή αντανάκλαση της αντικειμενικής πραγματικότητας. Έτσι, οι στιγμές της σχετικότητας στις επιστημονικές θεωρίες, συμπεράσματα, θέσεις κλπ ασταμάτητα μικραίνουν, ποτέ, ωστόσο, δεν εξαφανίζονται πλήρως, ενώ οι σπόροι της απόλυτης αλήθειας εντός αυτών ασταμάτητα μεγαλώνουν.

Η ορθότητα της μαρξιστικο – λενινιστικής διδασκαλίας για την αντικειμενική, απόλυτη και σχετική αλήθεια επαληθεύεται από όλη την ιστορία της επιστήμης και της ανθρώπινης πρακτικής. Όταν οι επιστήμονες θεμελίωσαν, για παράδειγμα, ότι το άτομο αποτελείται από πυρήνα και ηλεκτρονικό νέφος, προέκυψε το ερώτημα και για τη δομή του ίδιου του πυρήνα. Αρχικά, υποτέθηκε ότι ο πυρήνας περιλαμβάνει πρωτόνια και ηλεκτρόνια. Έπειτα, ως αποτέλεσμα νέων πειραματικών δεδομένων και της ανακάλυψης του νετρονίου, προέκυψε το μοντέλο του πυρήνα που αποτελείται από πρωτόνια και νετρόνια, το οποίο με περισσότερη ακρίβεια αντανακλά τη δομή του. Σύμφωνα με νεότερες απόψεις, τα ηλεκτρόνια δεν περιλαμβάνονται στον πυρήνα, όμως μπορούν να παράγονται και να αφήνονται υπό συγκεκριμένους μετασχηματισμούς εντός του πυρήνα. Οι φυσικοί όλο και πιο βαθιά διεισδύουν στην ουσία αυτών των μετασχηματισμών, στη φύση της δράσης της πυρηνικής δύναμης, και όλο και περισσότερο πετυχαίνουν μια όλο και πιο ορθή αντανάκλαση των αντικειμενικά πραγματοποιούμενων στο μικρόκοσμο προτσές. Και έτσι, σε όλους τους τομείς της δραστηριότητας των ανθρώπων πηγαίνουν από τη μη γνώση στη γνώση, από τη μη πλήρη γνώση στην πιο πλήρη γνώση.

***

Η θέση του διαλεκτικού υλισμού για τη γνωσιμότητα του κόσμου, για τους δρόμους και τις ιδιότητες της νόησης, για τη σχέση απόλυτης και σχετικής αλήθειας έχουν τεράστια πρακτική σημασία. Χρησιμεύουν ως τη θεωρητική βάση για την ανάπτυξη της επιστημονικο-τεχνικής σκέψης, τα επιτεύγματα της οποίας χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για την εφαρμογή πρακτικών σκοπών, για την κυριάρχηση επί των στοιχειακών δυνάμεων της φύσης, για τον επαναστατικό μετασχηματισμό της φύσης και της κοινωνίας. Η μαρξιστική θεωρία της νόησης αποτελεί μία από τις θεωρητικές βάσεις της δραστηριότητας του κομμουνιστικού κόμματος, το οποίο βασίζει το έργο του στη γνώση των νόμων της κοινωνικής ανάπτυξης και επιτυχών τους χρησιμοποιεί για τη νίκη του κομμουνισμού. Να γιατί η γνώση των βασικών συμπερασμάτων του διαλεκτικού υλισμού πάνω στο ζήτημα της γνωσιμότητας του κόσμου είναι σημαντική για κάθε σοβιετικό άνθρωπο.

Το κείμενο μεταφράστηκε απευθείας από τα ρώσικα. Πηγή: Περιοδικό “Επιστήμη & Ζωή” (“Ναούκα Ι Ζιζν”), Φλεβάρης 1955, νο. 2, μηνιαίο επιστημονικό – εκλαϊκευτικό περιοδικό, της Πανενωσιακής Εταιρίας για τη διάδοση των πολιτικών και επιστημονικών γνώσεων, σ.σ. 2 – 4.

Τι απέγινε το αντιρωσικό ανάχωμα της GUAM;

Κατά τη δεκαετία του ’90, στα δυτικά της Ρωσίας, οι δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έτειναν να ενισχύουν την ίδρυση περιφερειακών συνασπισμών κυρίως πολιτικού χαρακτήρα, ώστε να εξαλείψουν τα υπολείμματα της ρωσικής παρουσίας στις χώρες αυτές. Η περίπτωση των χωρών της ομάδας GUAM – Γεωργία, Ουκρανία, Αζερμπαϊτζάν, Μολδαβία – είναι χαρακτηριστική. Πλέον, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η Ρωσία έχει ασκήσει ενεργητικές πολιτικές και σε στρατιωτικό (με ωμές ή δι’ αντιπροσώπων εισβολές) και σε πολιτικό επίπεδο, και από την άλλη, οι αντιθέσεις μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ και στην περιοχή έχουν οξυνθεί (χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ουκρανία). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η στάση των χωρών αυτών να έχουν διαφοροποιηθεί έναντι τόσο της Ρωσίας όσο και της “Δύσης”, όσο όμως, και μεταξύ τους. Και στην περίπτωση της GUAM, λοιπόν, μια πιο έμμεση “διαίρει και βασίλευε” πολιτική, όπως αυτή που ασκεί η Ρωσία, οδηγεί τους πάντες σε προνομοποίηση διμερών σχέσεων μαζί της και ταυτόχρονα αποδυνάμωση όλων (κάτι αντίστοιχο κάνει η Γερμανία που προνομοποιεί διμερείς ενεργειακές σχέσεις, αλλά σε ευρωπαϊκό επίπεδο διατηρεί αντιρωσικές αιχμές και διασπά την ΕΕ, προς μεγάλη χαρά της Ρωσίας).

***

Το come-back της GUAM;

του Ζαούρ Σιρίγιεφ

Με την πρώτη σύνοδο κορυφής να λαμβάνει χώρα για πρώτη φορά μετά το 2008, η ομάδα GUAM – Γεωργία, Ουκρανία, Αζερμπαϊτζάν, Μολδαβία – προφανώς κάνει απόπειρα να ανακάμψει. Όμως δεν είναι ξεκάθαρο σε πιο βαθμό οι τέσσερις χώρες έχουν κοινή ατζέντα: ενώ κάποιες γεωπολιτικές στροφές τις έχουν φέρει κοντά, κάποιες άλλες τις έχουν απομακρύνει.

Οι επικεφαλής των τεσσάρων χωρών στη συνάντηση του Κιέβου στις 27 Μάρτη (φωτό)

Στις 27 Μάρτη, οι πρωθυπουργοί της Γεωργίας, της Ουκρανίας και της Μολδαβίας, και ο αναπληρωτής πρωθυπουργός του Αζερμπαϊτζάν συναντήθηκαν στο Κίεβο. Ήταν η πρώτη τέτοια συνάντηση μετά από σχεδόν μια δεκαετία και η ομάδα φάνηκε ότι προσπάθησε να απομακρυνθεί από την προηγούμενη αντιρωσική της στάση και να υιοθετήσει μια ατζέντα με έμφαση στην οικονομία. Οι συμμετέχοντες συμφώνησαν να εφαρμόσουν μία περιφερειακή συμφωνία ελεύθερους μπορίου και να αναπτύξουν ένα διάδρομο μεταφορών.

Το ότι συναντιόμαστε σήμερα για πρώτη φορά σε επίπεδο επικεφαλής κυβερνήσεων είναι ένα ξεκάθαρο σημάδι ότι δίνουμε στη συνεργασία μεταξύ μας την προσοχή που της αξίζει, είπε ο Ουκρανός πρωθυπουργός Βολοντίμιρ Γκρόισμαν στη συνάντηση.

Οι σημμετέχοντες στο φόρουμ ομόφωνα αναγνωρίζουν ότι οι οργάνωση χρειάζεται νέα ώθηση και πιο ενεργητικές προσεγγίσεις από διάφορους τομείς”, πρόσθεσε ο Γεωργιανός πρωθυπουργός Γκιόργκι Κβιρικασβίλι.

Η ομάδα ιδρύθηκε το 1997 ως περιφερειακό μπλοκ με στόχο την κοινή στάση έναντι στη ρωσική ανάμειξη στα ζητήματά τους, και υποστηριζόταν τότε από τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η GUAM ήταν το κλαμπ των “καλών παιδιών”, ένας νέος άξονας νέων κρατών που κάπως ήταν σε θέση να αντισταθούν στι νέα ρωσία με οικείους, μετασοβιετικούς όρους, και να βασίζεται στη “διεθνή κοινότητα” για υποστήριξη στα δύσκολα”, έγραψε ο βετεράνος αναλυτής για θέματα Καυκάσουν Τόμας Γκόλτζ.

Όμως η ενότητα της ομάδας αποδυναμώθηκε καθώς πολλά μέλη επεδίωξαν μια λιγότερο συγκρουσιακή στάση έναντι της Ρωσίας. Ο πρόεδρος της Μολδαβίας, Βλαντίμιρ Βορόνιν, απουσίασε από την τελευταία σύνοδο του 2008, και ενώ ισχυριζόταν ότι αυτό έγινε για λόγους υγείας, ένα τηλεγράφημα της αμερικανικής διπλωματίας που δημοσίευσαν τα Wikileaks αργότερα έλεγε ότι “η Μολδαβία προσπαθεί να υποβαθμίσει τη συμμετοχή της ελπίζοντας να εξασφαλίσει ρωσική υποστήριξη στο ζητημα της Υπερδνειστερίας”.

Στο μεταξύ, ο Ουκρανός πρόεδρος Βίκτορ Γιουστσένκο, παρότι ανέβηκε στην εξουσία με την αντιρωσική Πορτοκαλί Επανάσταση, σταδιακά μαλάκωσε τη στάση του έναντι της Μόσχας και επέκρινε τη GUAM στη βάση του ότι “προωθεί μια περισσότερο ρομαντική παρά πραγματιστική πολιτική”.

Όταν η Ευρωμαϊντάν επανέφερε αργότερα στην Ουκρανία μία ισχυρή αντιρωσική εξωτερική πολιτική, οι δεσμοί με την Ουκρανία παρέμειναν τετατμένοι με τη Γεωργία ως αποτέλεσμα της “υιοθέτησης” του πρώην γεωργιανού πρωθυπουργού Μιχαήλ Σαακασβίλι και αρκετών μελών της ομάδας του από τη νέα ουκρανική κυβέρνηση. Ο πρώην πρωθυπουργός της Γεωργίας εξακολουθεί να βρίσκεται σε διαφωνία με τη σημερινή ηγεσία της Γεωργίας.

Τώρα, ωστόσο, θα φαινόταν ότι υπάρχουν ευνοϊκότερες συνθήκες για συνεργασία. Με την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014, και οι τέσσερις χώρες τώρα βιώνουν μια κατάσταση όπου τμήμα της επικράτειάς τους βρίσκεται υπό τον έλεγχο (σε διαφορετικό βαθμό) υποστηριζόμενων από τη Ρωσία αποσχιστών. “Οι ανεπίλυτες συγκρούσεις στην περιοχή της GUAM συνεχίζουν να εμποδίζουν την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη. Απ’ αυτή την άποψη, η φωνή της GUAM θα έπρεπε να ηχεί όσο πιο δυνατά γίνεται. Όλοι μας θα πρέπει να χρησιμοποιούμε πιο ενεργά τις δυνατότητες της GUAM για την απόκτηση ευρύτερης διεθνούς υποστήριξης”, είπε ο Κβιρικασβίλι κατά τη συνάντηση το Μάρτη.

Επιπρόσθετα, η αποχώρηση του Σαακασβίλι από την εξουσία της περιφέρειας της Οδησσού έχει επιτρέψει την επανισχυροποίηση των δεσμών ανάμεσα σε Τιφλίδα και Κίεβο. “Πρόσφατα, οι σχέσεις ανάμεσα σε Ουκρανία και Γεωργία δεν ήταν θερμές, και τώρα αυτό δείχνει να αλλάζει και έτσι υπάρχει μια ευκαιρία για αναβίωση της GUAM”, ανέφερε η Μαρίνα Βορότνικ, αναλύτρια για περιφερειακά ζητήματα στην ουκρανική δεξαμενή σκέψης Πρισμ.

Ο υπουργός εξωτερικών της Ουκρανίας, Παύλο Κλίμκιν, ο οποίος το 2014 κατέθεσε μια αποτυχημένη πρόταση για να αλλάξει η γλώσσα εργασίας της GUAM από τα ρωσικά στα αγγλικά επισκέφτηκε την Τιφλίδα στις 20-21 Απρίλη και κάλεσε σε κοινές προσπάθειες για ενοποίηση με την ΕΕ.

Από την πλευρά του, το Αζερμπαϊτζάν ενδιαφέρεται να επανενεργοποιηθεί η GUAM ως ένας οργανισμός οικονομικής συνεργασίας, καθώς και ως μια πολιτική πλατφόρμα που πραγματεύεται ανεπίλυτες συγκρούσεις: “Πρώτον και κύριον, είναι απαραίτητο να συνδυάσουμε τις προσπάθειες για την επίλυση υπαρχουσών συγκρούσεων στην περιοχή της GUAM”, δήλωσε το Δεκέμβρη ο Αλτάι Εφεντίγιεφ, γενικός γραμματέας της GUAM και αζέρος διπλωμάτης.

Τα κράτη μέλη πρέπει να προσέλθουν με μια κοινή θέση σε πολλά ζητήματα, ιδίως για να αντισταθούν στην επίθεση και κατοχή εδαφών των κρατών μελών από άλλες χώρες”, πρόσθεσε ο Εφεντίγιεφ.

Όμως ο Εφεντίγιεφ κάλεσε τη GUAM επίσης να αυξήσει την προσοχή της στο εμπόριο και τις μεταφορές. Ενώ οι αζέροι αξιωματούχοι έχουν εκθειάσει τα περιφερειακά πρότζεκτ για τις μεταφορές ως απόδειξη της αποτελεσματικότητας της GUAM, άλλοι παραμένουν σκεπτικοί.

Το έργο για ένα διάφρομο μεταφοράς και ενεργειακή συνεργασία έχει επιταχυνθεί σε διμερές επίπεδο (π.χ. ανάμεσα σε Γεωργία και Αζερμπαϊτζάν) και σε πολυμερές επίσης (συμπεριλαμβανομένης της Ουκρανίας), όμως δεν έγινε υπό την ομπρέλα της GUAM, δήλωσε στο Eurasianet.org, υπό τον όρο της ανωνυμίας αζέρος διπλωμάτης.

Το φθίνον ενδιαφέρον του Αζερμπαϊτζάν για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα μπορούσε επίσης να αμφισβητήσει τη χρησιμότητά της GUAM σήμερα για αυτό. Η αρχική θεώρηση της GUAM συνίστατο στο ότι αποτελούσε μέσο για τους συμμετέχοντες για αμοιβαία συνεργασία για να έρθουν πιο κοντά στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Όμως τα τελευταία χρόνια, το Αζερμπαϊτζάν έχει εγκαταλείψει αυτούς τους στόχους, με τη Γεωργία να παραμένει σταθερά προσηλωμένη και την Ουκρανία και τη Μολδαβία κάπου στη μέση.

Η σημασία της GUAM για τη Γεωργία έχει μειωθεί ως αποτέλεσμα της αδράνειας της ομάδας και της έλλειψης ξεκάθαρης αντίληψης για το μέλλον, και τα θετικά σχόλια του πρωθυπουργού Κβιρικασβίλι στο Κίεβο θα πρέπει να ερμηνευθούν ως απλώς μια προσπάθεια για οικοδόμηση δεσμών με την Ουκρανία στη μετα-Σαακασβίλι εποχή, είπε ο Κορνέλι Κακατσία, διευθυντής στο Γεωργιανό Ινστιτούτο Πολιτικής και καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τιφλίδας.

Οι προσπάθειες της ομάδας για αναβίωση έχουν ζημιωθεί από την απώλεια της ισχυρής υποστήριξης από ΗΠΑ-ΕΕ και τις αποκλίνουσες προσεγγίσεις όσον αφορά την ένταξη στην ΕΕ, ανέφερε: “Η Γεωργία, η Ουκρανία και η Μολδαβία θα πρέπει να αναζητήσουν νέες ομαδοποιήσεις υπό την προστασία της ΕΕ, όμως δεν είναι ξεκάθαρο τι θα κάνουν με το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο δεν δείχνει να έχει όρεξη για ένταξη στην ΕΕ”.

Ο Ζαούρ Σιρίγιεφ είναι Academy Associate στο Royal Institute of International Affairs (Chatham House).

Το κείμενο στα αγγλικά: http://www.eurasianet.org/node/83481

Για τον απολογισμό της ΚΟΕ 2012 – 2015: τσιπρολαγνία & αναστολή της δημόσιας εμφάνισης

Στις τρεις προηγούμενες αναρτήσεις (βλ.εδώ, εδώ και εδώ) που πραγματεύονται την αναγκαιότητα για απολογισμό της ΚΟΕ την περίοδο 2012-2016 και ιδίως 2012-2015, είδαμε ότι πολλά δύσκολα καθήκοντα είχαν ως το 2012 ήδη συσσωρευθεί για όσα μέλη της πίστευαν στην αναγκαιότητα ύπαρξης ανεξάρτητης κομμουνιστικής οργάνωσης στην Ελλάδα: η προσαρμογή στους γρήγορους ρυθμούς μετά το 2010 και ιδίως στη νέα κατάσταση μετά το 2012 δεδομένης της συμμετοχής (έστω και κατά παράβαση της συνεδριακής απόφασης) σε πολιτική συμμαχία που είναι πια αξιωματική αντιπολίτευση, η αντιμετώπιση της κοινωνικής άμπωτης μετά τις εκλογές του 2012 που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και, πάνω από όλα, το πώς αντιμετωπίζεις μία “ηγεσία” που αποδεδειγμένα αδιαφορεί για το αν και σε ποια βάση θα προχωρήσει ενωμένη η οργάνωση, και ενδιαφέρεται μόνο να την έχει ως όπλο στα κομπρεμί της.

Ας ξεκινήσουμε όμως από το καθήκον της αντιμετώπισης της κοινωνικής άμπωτης, πιάνοντας το νήμα από εκεί που το αφήσαμε στην τελευταία ανάρτηση (Πανελλαδική Συνδιάσκεψη Σύριζα, 30/11-02/12/2012). Η Συνδιάσκεψη – παρωδία, παρότι η “ηγεσία” της ΚΟΕ εκτιμούσε ότι: “ανεβαίνει τόσο το βάρος της ΚΟΕ στο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η γενικότερη επιρροή μας”, είχε αποδείξει και στον πιο αφελή ότι το “σύστημα ΣΥΝ” (όρος εντός ΚΟΕ προ εποχής Τσιπρολαγνίας) δεν επρόκειτο να αλλάξει, παρά μόνο να ενισχύσει όλα του τα – αποκρουστικά – χαρακτηριστικά: φραξιονισμός, διάσταση λόγων – έργων, θεσιθηρία, εκλογολαγνία και άρα κοροϊδία και παράλυση του λαού. Η παράλυση του λαού συνεπεία φαινομενικά θετικών εξελίξεων (εν προκειμένω, αριστερό κόμμα στην αξιωματική αντιπολίτευση) είναι ένα από τα καθήκοντα που ιστορικά πολύ συχνά έχει να αντιμετωπίσει μία κομμουνιστική συλλογικότητα. Εμπειρία υπάρχει. Απέναντι στο φαινόμενο αυτό, όμως, η οργάνωση όχι μόνο δεν άνοιξε μέτωπο, αλλά το “επένδυσε” με θεωρητική προβιά και το επέτεινε στην πράξη, αποσυρόμενη η ίδια από κάθε κοινωνικό αγώνα, καθυβρίζοντας οποιονδήποτε αγώνα ως “μερικό”, και καλλιεργώντας την προσωπολατρία Τσίπρα, διαδίδοντας το παραμύθι ότι αυτός ήθελε “μαζικό λαϊκό, δημοκρατικό κόμμα” και ότι βρισκόταν σε διάσταση από το “διφυές κόμμα” που καλλιεργούσαν όσοι (σαν την Αρ.Πλ.) καμώνονταν ότι έκαναν αγώνα σε μια “δεξιά παρέκκλιση”. Η Τσιπρολαγνία, ωστόσο, επέτεινε την παράλυση του λαού, καθώς, μπορεί να μην έδινε ενδοσυριζικό “αντιδεξιό” αγώνα στη σφαίρα του φαντασιακού, όμως και αυτή ανήγαγε τον όποιο αγώνα στις εκλογές (ενώ προσχωρούσε στη σφαίρα του φαντασιακού επίσης, αφού μαζικό λαϊκό δημοκρατικό κόμμα μετά το 2012 δεν ήταν δυνατό να υπάρξει).

Για να σταθεί, ωστόσο, το παραμύθι στα μέλη, σε όσα τέλος πάντων ιδίοις όμμασι, συμμετέχοντας δηλαδή έμπρακτα στο Σύριζα, έβλεπαν ότι το σύστημα ΣΥΝ είχε ξεσαλώσει και ότι η συμμετοχή στο Σύριζα δεν αλλάζει κάτι στην κοινωνία, άρχισε να καλλιέργει τη νέα μεγάλη ιδέα: την ανάγκη για ένα “πολιτικό ρεύμα αριστερής διεξόδου”. Πράγματι, μεγάλες αλλαγές γίνονται όχι απλώς από ένα κόμμα, αλλά όταν αυτό το κόμμα (ή το μέτωπο κοκ) φέρει ένα ρεύμα που ξεπερνά τα οργανωτικά όριά του. Η σχέση του είναι αμφίδρομη και δεν συνενώνει απλώς πολλά μερικά ρυάκια, αλλά αυτά τα ρυάκια εμφορούνται από την ιδέα ότι είναι τμήμα κάτι ευρύτερου. Γνωστά όλα αυτά. Εν προκειμένω, όμως, η “ηγεσία” (αποτελούμενη εν μέρει από κάποιους που τα γνώριζαν και εν μέρει από άτομα με ελάχιστη γνώση της ιστορίας του κίνηματος) παρουσίασε την ιδέα για το π.ρ.α.δ ως κάτι το καινοτόμο, το μεγαλοφυές, άσχετα αν στην πράξη δεν μεταφραζόταν αυτό σε τίποτα, παρά μόνο στην μετατροπή κοινωνικών αγωνιστών σε “κήρυκες” μιας μεγάλης τάχα ιδέας.

Δεν είναι άγνωστο, φυσικά, στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος να παρουσιάζεται ως νέο το παλιό. Εδώ, όμως, είχαμε και άλλα κολπέτα: αφ’ενός, στη συζήτηση να τρυπώσει τον (τελειωμένο, από την άποψη του να παίξει τέτοιο ιστορικό ρόλο) Σύριζα, αφ’ετέρου να τραβήξει τη “συζήτηση” για τη νέα μεγάλη ιδέα σε τόσο διάστημα, ώστε να “τελειώσει” χωρίς καν να συζητηθεί και συμφωνηθεί κάτι συγκεκριμένο. Κλασική η μέθοδος “ανοίγουμε τη συζήτηση” και – μετά από μήνες – “ήδη έχουμε κάνει λόγο για…”. Κάτι τέτοιο μπορούσε να γίνει με την πρόκληση χαοτικής συζήτησης και το κομμάτιασμα της σε στάδια και τη μη συντεταγμένη – συγχρονισμένη σε όλη την οργάνωση συζήτηση: τη μία στιγμή καλείς διευρυμένη ολομέλεια καθοδηγητικού οργάνου (για να αφήσεις να διαρρεύσουν ό,τι και από όσους θες), μετά δημοσιεύεις σε εσωτερικό δελτίο τη νέα σου ιδέα χωρίς όμως να επαληθεύσεις σε πόσους πήγε και πόσοι πράγματι τη μελέτησαν, μετά από καιρό κάνεις μία συζήτηση που την ορίζεις τελευταία στιγμή και όσοι πάνε, κοκ. Εν προκειμένω, από Νοέμβρη του ’12 φτάσαμε στο Φλεβάρη του 2013. Ήδη, όμως, είχαμε εισέλθει σε μια περίοδο πολύ δύσκολη για όσους συμμετείχαν στο Σύριζα (και εφ’εξής, τα μόνα “δραστήρια” μέλη): περίοδο με ενδοσυριζικές “διαδικασίες” για δημιουργία ενδιάμεσων οργάνων. Τα μέλη μετατρέπονταν σε φραξιονιστές εντός Σύριζα, με σκοπό την πάση θυσία εκλογή τους. Χαρτάκια με λίστες ονομάτων προς σταυροδοσία, υπονομεύσεις, συκοφαντίες, όσο και αν δεν είναι ίδιον του κομμουνιστή, όταν ασχοληθεί με αυτά, ακόμα και αυτός θα χαλάσει και θα τα μεταφέρει εντός της οργάνωσής του. Κυρίως, όμως, αφαιρούν πολύτιμο χρόνο που θα έπρεπε να αφιερωθεί στη σύνδεση με τις λαϊκές μάζες, κάτι το πολύ σημαντικό, ιδίως αφού βρισκόμασταν σε φάση απόσυρσής τους. Στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση αποφάσισε να κινηθεί η “ηγεσία” της ΚΟΕ: στη διαφθορά των μελών της και στην έμπρακτη περιφρόνηση της κοινωνίας και των εξελίξεων σε αυτή (παρά τα περισπούδαστα άρθρα).

Έχοντας, λοιπόν, η “ηγεσία” τα μέλη να παίζουν με τα κουβαδάκια τους (και η διάγνωση μιας τέτοιας κατάστασης είναι ένα ακόμα σκέλος του καθήκοντος της επαγρύπνησης των μελών μίας κομμουνιστικής οργάνωσης), γιατί “κουβαδάκια” ήταν η αμπελοφιλοσοφία για “π.ρ.α.δ.” και η ενασχόληση με εσωκομματικές διαδικασίες του Σύριζα όταν ούτε πηγαίνει πλέον κόσμος στο Σύριζα και ο Σύριζα όλο και πιο στρογγυλεύει το λόγο και την πρακτική του, φτάνουμε στο Μάη του 2013, όπου έχει σφίξει ο κλοιός Τσίπρα για μετατροπή του Σύριζα σε ενιαίο κόμμα (εντός του υπάρχοντος, δηλαδή, πολιτικού συστήματος). Σε αυτές τις σπόντες, η “ηγεσία” της ΚΟΕ όχι μόνο δεν απαντά, αλλά, χρησιμοποιεί και αστικά ΜΜΕ για να φτιάξει κλίμα εντός οργάνωσης (με το να μη διαψεύδει τα ρεπορτάζ που έφεραν την ίδια να καλοβλέπει την αυτοδιάλυση). Βέβαια, η χρησιμοποίηση αστικών ΜΜΕ για διαμόρφωση κλίματος εντός οργάνωσης είχε χρησιμοποιηθεί και από τον Αλαβάνο εναντίον της ΚΟΕ πριν λίγους μήνες. Όμως, τότε, το τμήμα της ηγεσίας που παρέμεινε στην ΚΟΕ την απέκρουε. Έτσι, από παντού, χάρη στα αστικά ΜΜΕ, τα μισόλογα της ηγεσίας, την Τσιπρολαγνία του Ρινάλντι και των διαφόρων φίλων του που έγραφαν στο “Δρόμο”, την αμπελοφιλοσοφία για π.ρ.α.δ που έδινε στο Σύριζα κεντρικό ρόλο, κλεινόταν το μάτι στον Τσίπρα. Και το μούδιασμα στα μέλη, συνεπεία και της απόσυρσης από τους όποιους αγώνες, εντεινόταν, με αποτέλεσμα, σπασμωδικές αντιδράσεις και διαφορετικές απαντήσεις όταν τιθόταν το ερώτημα σε ατομικό επίπεδο από ΣΥΝασπισμένους (που ανοιχτά προχωρούσαν σε εξαγορές).

Μόλις, λοιπόν, διατυπώθηκε η από ραδιοφώνου (δηλαδή, εκβιαστική) πρόταση τριών εκδοχών από τον Τσίπρα (αυτοδιάλυση, τάση ή παρατηρητές), η οργάνωση ήταν συνειδητά ανέτοιμη να αποκρούσει το παραμικρό. Όχι απλώς σιώπησε (ως ενιαίο σώμα), αλλά και ενάντια στο σ. που έγραψε κάτι μέσω του “Δρόμου”, σηκώθηκε κύμα μουρμούρας από επαγγελματικά στελέχη. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο συγκεκριμένος σ. ήταν αυτός που έγραφε τα κύρια άρθρα επισκόπησης της πολιτικής επικαιρότητας, άρα το κείμενο δεν γράφτηκε εν αγνοία του Ρινάλντι. Ένα τέτοιο άρθρο έδειχνε, αφ’ενός, σε μέλη που δεν έχουν πλήρως συνειδητοποιήσει την πορεία της ΚΟΕ μία κάποια “αντίσταση” (που μπορεί να εκτιμηθεί από αυτά θετικά), και ακριβώς το ίδιο δείχνει, αφ’ετέρου, και σε παρόμοιας αντίληψης μέλη και στελέχη του Σύριζα (που μπορεί να εκτιμηθεί από αυτά θετικά ή αρνητικά). Με έναν σμπάρο, λοιπόν, από μια “ηγεσία” είναι δυνατό να υπάρχει πολλαπλό και διαφορετικών κατευθύνσεων δούλεμα, εντός ή εκτός οργάνωσης. Και είναι κι αυτό, η από όλες τις πλευρές μελέτη μίας κίνησης της ηγεσίας, άλλο ένα καθήκον για τα μέλη μίας κομμουνιστικής οργάνωσης.

Σημαντικό, από μια άλλη σκοπιά, είναι να αναφερθεί και το ότι ο συγκεκριμένος σ. αποχώρησε ως φιλοσυριζικός στα τέλη του 2014 από την οργάνωση: κι αυτό είναι άλλη μια απόδειξη ότι πολλά μπορούν να αλλάζουν μέσα σε λίγους μήνες όταν το καράβι στρίβει πότε δεξιά και πότε αριστερά, όπως και ότι δεν σημαίνει πως όσοι μένουν τελικά στο “μαγαζί” (εν προκειμένω, το 2014, όταν υποτίθεται ότι έγινε η αντιτσιπρική στροφή) ήταν οι ανέκαθεν σωστοί.

Η από ραδιοφώνου πρόταση Τσίπρα έδειχνε σε όλη την κοινωνία ότι ήταν ένας εκβιαστής και ότι το μέλλον του πολιτικού χώρου που τάχα θα άλλαζε την Ελλάδα καθορίζεται από εκβιασμούς. Οι μόνοι που έκαναν πως δεν το κατάλαβαν ήταν τα μέλη της ηγετικής κλίκας της ΚΟΕ. Έτσι, προχώρησαν σε άλλο ένα μέτρο που πρέπει να έχει ένας κομμουνιστής υπ’όψη: χρησιμοποίησαν τη σιωπή τους, ώστε να αφεθούν να παίξουν το ρόλο τους οι “αυθόρμητες” δυνάμεις του προαναφερθέντος κλίματος που τα ίδια είχαν δημιουργήσει. Τα πλέον άπειρα άτομα, “ταλιμπάν” της νεολαίας στα οποία έχουν δοθεί “αριστίνδην”(δηλαδή, μη απολογίσιμες) θέσεις παίζουν σε τέτοιες καταστάσεις πάντα έναν “χρήσιμο” ρόλο, αφού, όντας (από το πουθενά) δίπλα στην “ηγεσία”, ούτε που καταλαβαίνουν ότι μεταφέρουν τις απόψεις της. Έτσι, ξεχύθηκαν στους δια-δρόμους και διαλαλούσαν την υποστήριξή τους στη μετατροπή της ΚΟΕ σε τάση.

Φυσικά, όπως είδαμε και σε προηγούμενη ανάρτηση, η ηγετική κλίκα είχε τουλάχιστον από το Σεπτέμβρη του 2012 διατυπώσει εμμέσως την ιδέα για αναστολή της ξεχωριστής δημόσιας δράσης, κατά το πρότυπο της UDP στο πορτογαλικό Μπλόκο της Αριστεράς. Έχοντας λοιπόν τους ταλιμπάν της να προπαγανδίζουν υπέρ της “τάσης”, η πρότασή της αυτή, η οποία διατυπώθηκε τον Ιούνη του 2013 ανοιχτά εντός οργάνωσης στο πρώτο αχτίφ, φαινόταν σαφώς καλύτερη, αφού διασφάλιζε – υποτίθεται – τη συνέχεια της οργάνωσης. Η χρησιμοποίηση της τακτικής “βγάζω φλας ακροδεξιά για να στρίψω δεξιά”, μέσω της κατασκευής μίας εικονικής πραγματικότητας (εικονικής, αφού πολλά βασικά ηγετικά στελέχη δεν είχαν ζώσα εμπειρία της πραγματικότητας του Σύριζα), αποτελεί ένα άλλο ζήτημα στο οποίο πρέπει τα μέλη μίας κομμουνιστικής οργάνωσης να επαγρυπνούν.

Φυσικά, η σύγκληση “αχτίφ”, δεν μπορούσε να αποτελεί ένδειξη της “δημοκρατικότητας” της ηγετικής κλίκας. Πρώτα από όλα, ένα τέτοιο ζήτημα, το μέλλον της οργάνωσης, δεν μπορεί παρά να είναι συνεδριακή απόφαση. Άλλωστε, η ποιότητα του συγκεκριμένου αχτίφ δείχνει πολλά, για το ότι είναι δυνατό να μην εκφράζεται η πραγματική πλειοψηφία μέσα από τέτοιες διαδικασίες. Εν προκειμένω, στο πρώτο αχτίφ δικαίωμα λόγου θα είχαν μόνο μέλη γραφείων ΟΒ και άλλα στελεχη, και “αναλόγως του αριθμού των ομιλητών” θα μπορούσαν να μιλήσουν και άλλοι. Σε ένα τέτοιο κορυφαίο ζήτημα, κάτι τέτοιο περιορίζει “με το καλημέρα” το ενδιαφέρον των μελών να ασχοληθούν σοβαρά με το πώς θα τοποθετηθούν, και παγιώνουν μία παθητική στάση έναντι των εξελίξεων και της ζωής της κομμουνιστικής οργάνωσης (πράγμα αντίθετο με τη φύση της). Εξάλλου, το ποιος τη συγκεκριμένη στιγμή θα μπορούσε να έχει δικαίωμα λόγου είναι ελεγχόμενο. Θα μπορούσε π.χ. να δημιουργηθεί κλίμα σε βάρος μελών γρ.ΟΒ για να φύγουν λίγο καιρό πριν, ενώ θα μπορούσαν άλλοι να έχουν μπει στο στελεχιακό δυναμικό με κοοπτάτσια. Όμως, όπως είναι προφανές, σε τέτοιες περιπτώσεις όπου διατυπώνεται ξαφνικά (για τους περισσότερους) μία τέτοια πρόταση, ακόμα και η σειρά των ομιλητών έχει σημασία, αφού μπορούν να φτιάξουν κλίμα υπέρ ή κατά της μίας ή της άλλης πρότασης. Και όπως ήταν φυσιολογικό για μια κλίκα που είχε προ καιρού πάρει τις αποφάσεις της, μετά από μία πολύωρη τοποθέτηση του “ηγέτη” (όπως και στο δεύτερο αχτίφ, όπου “ονειρευόταν μια μεγάλη ΚΟΕ”, μια “ανοδική μετεξελικτική πορεία” της, “ινστιτούτα Α/συνέχεια” και άλλα παρόμοιας σοβαρότητας), αρχικά κλήθηκαν να μιλήσουν μόνο οι υπέρμαχοι της πρότασης για αναστολή και δη ταλιμπάν. Τέτοια ήταν η σπουδή για να μιλήσουν οι υπέρμαχοι της αναστολής που ακόμα και μη μέλη γραφείων ΟΒ που ήταν υπέρ της αναστολής μιλούσαν πριν από τα μέλη των γραφείων. Αντίθετα, σε τουλάχιστον μία περίπτωση, αντίθετος σ.με την αναστολή, διωγμένος λίγο καιρό πριν από γρ.ο.β., από την 7η θέση στη σειρά των ομιλητών μίλησε την επόμενη ημέρα. Αξίζει να αναφερθεί και το ότι ο “κύκλος” όσων γνώριζαν τι θα προταθεί (ο Ρινάλντι ανακοίνωσε ότι του ήρθε η “φαεινή” μόλις την προηγούμενη ημέρα) δεν περιλάμβανε ούτε τους βουλευτές, κάποιους τουλάχιστον (η Τριανταφύλλου – και ανεξάρτητα της στάσης που κράτησε το 2015 – μονολογούσε ενάντια στην πρόταση μόλις την άκουσε – και τοποθετήθηκε ενάντια). Και αυτό επίσης μαρτυρά την ύπαρξη σχεδιασμού.

Το ότι τέτοια αχτίφ λίγα μπορούσαν να αλλάξουν αποδεικνύεται και από το ότι, μέχρι το επόμενο αχτίφ, όπου ψηφίστηκε η αναστολή, τα κομπρεμί με την παράταξη Τσίπρα (και Μπαλάφα) συνεχίζονταν, όπως και η διαφθορά των μελών. Έτσι, στο δεύτερο αχτίφ, τα πράγματα ήταν τελειωμένα. Κατατέθηκε μία αντιπρόταση για να γίνει η ΚΟΕ παρατηρητής στο Σύριζα (μία ψήφο) και η αντιπρόταση για να ληφθεί απόφαση το Σεπτέμβρη (17 ψήφοι). Κατατέθηκαν επίσης οι εξής προτάσεις για να διασφαλιστεί κάπως η συνέχεια της οργάνωσης μετά την αναστολή: να μην εκλεγούν πάνω από 5 μέλη του ΚΟ μέλη της ΚΕ του Σύριζα, να συνεχίσει η ΚΟΕ να βγάζει ανακοινώσεις ως ΚΟΕ και στις συγκεντρώσεις να φέρει διακριτικά χαρακτηριστικά (την ελληνική σημαία και σημαία με σφυροδρέπανο), αν μειωθούν κατά 100 τα μέλη να ξαναδούμε την απόφαση. Όλες καταψηφίστηκαν, αφού, “για τους τρόπους με τους οποίους θα εμφανιζόμαστε, θα συζητήσουμε αμέσως μετά το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ” (ζήτημα με το οποίο καταπιάστηκε η οργάνωση το φθινόπωρο, και με τρόπο που μόνο ένας πληρωμένος εγκάθετος θα μπορούσε να πει ότι διασφάλιζε την ύπαρξη αυτόνομης κομμουνιστικής οργάνωσης. βλ.επόμενη ανάρτηση).

Αν και είναι περισσότερο “ιστορία”, παρά εξαγωγή συμπερασμάτων χρήσιμων για το μέλλον (που αποτελεί σκοπό αυτών των αναρτήσεων), αξίζει να σημειωθεί πως οι συνέπειες της αναστολής φάνηκαν αμέσως. Η “αναστολή της αυτοτελούς δημόσιας εμφάνισης” μετατράπηκε σε “αναστολή της δημόσιας δράσης” και εν τέλει της δράσης, αφού και οι εσωκομματικές διαδικασίες (που να αφορούν όλα τα μέλη και όχι μόνο όσους ασχολούνταν με το Σύριζα) ατόνισαν. Επίσης, και οι του ΣΥΝ, εν γνώσει ότι είχαν απέναντί τους δουλοπρεπή άτομα, έβαλαν το Ρινάλντι να βγάλει τη βρώμικη δουλειά και να συνηγορεί στο συνέδριο του Σύριζα υπέρ της αναστολής (για να εισπράξει αυτός τις μαζικές αποδοκιμασίες από το σώμα του συνεδρίου), και προσπάθησαν να υπονομεύσουν το ατού το οποίο διέθετε η ΚΟΕ, τις διεθνείς της σχέσεις. Για να δείξει ότι έχει κάτι να δώσει στο Σύριζα, το τμήμα διεθνών σχέσεών της έφερε τον γνωστό τυνήσιο κομμουνιστή ηγέτη Χαμμά Χαμμάμι να μιλήσει στο συνέδριο. Όμως, γνωρίζοντας ότι οι “ηγέτες” της ΚΟΕ στέκονται σούζα και στον τελευταίο Συριζαίο, ο στην κυριολεξία τελευταίος Συριζαίος απαίτησε “ή ο Χαμμάμι θα μιλήσει αμέσως μετά την εισήγηση Τσίπρα στο συνέδριο ή δεν θα μιλήσει καθόλου”. Έτσι, ο Χαμμάμι (που ήταν κατά της αναστολής) “μίλησε” αμέσως μετά την εισήγηση Τσίπρα όπου οι “ελληνάρες” σύνεδροι είχαν γυρίσει ανάποδα μέχρι και τις καρέκλες τους για να κουτσομπολέψουν για την εισήγηση Τσίπρα (βλ.εδώ για την ταπεινωτική υποδοχή στον αγωνιστή που έχει 40 χρόνια διώξεων).

Ένα άλλο μέτρο που πήραν οι Συριζαίοι ήταν στην καθοδηγούμενη και συμφωνημένη με την ηγετική κλίκα της ΚΟΕ να αφήσουν εκτός Κεντρικής Επιτροπής 4 “στελέχη” της ΚΟΕ που προορίζονταν από την “ηγεσία” να παίξουν “ρόλο” εντός Σύριζα. Αυτή η εξέλιξη χαροποίησε πολλά μέλη της ΚΟΕ καθώς δεν αποψίλωσε πλήρως ο Σύριζα το στελεχιακό της δυναμικό. Από την άλλη, όμως, αυτό δείχνει ότι ο Σύριζα συνειδητά διατηρούσε μια ΚΟΕ υπαρκτή μεν, αλλά όπως αυτή που πλέον διαμορφωνόταν: τσιπρολάγνα, αμπελοφιλοσοφίζουσα, ακίνδυνη, χρήσιμη για πολλούς εκτός από το λαό. Τέλος, οι Συριζαίοι ανέδειξαν σε σταυρούς όσους έκαναν ακραία φιλοσυριζική δουλειά εντός ΚΟΕ (Γ.Τσίπρας και Χ.Καραμάνος), παραμένοντας πιστοί στην τσιπρολάγνα γραμμή Ρινάλντι 2012-2014. Και η ηγετική κλίκα “απάντησε” με τη διατήρηση των δύο σε πόστα ευθύνης (για να φτιάχνουν την αυλή τους κι αυτοί και να πάρουν μαζί τους κόσμο στο Σύριζα).

Παρακάτω υπάρχουν οι τοποθετήσεις του γράφοντα στα αχτίφ της αναστολής. Αυτοκριτικά μιλώντας, ο γράφων καταλήγει πως ο ίδιος έπρεπε να αποχωρήσει τότε και να μην επικρατήσουν οι σκέψεις ότι η αποχώρησή του θα φαινόταν ως κίνηση εγωισμού (επειδή η πρότασή του για αποχώρηση της ΚΟΕ από το Σύριζα και μετατροπή σε παρατηρητή πήρε μία ψήφο). Γιατί κάποιες φορές, το πιο συλλογικό είναι αυτό που φαίνεται “εγωιστικό”.

***

Τοποθέτηση στο αχτίφ της ΚΟΕ 1-2 Ιούνη 2013

1) Υποβαθμίζουμε ή ερχόμαστε σε αντίφαση με όσα λέγαμε περί ρευστότητας και σε απόσπαση από την ίδια την πραγματικότητα. Αν σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι δυνάμει φορέας μετάβασης, αύριο μπορεί να μην είναι, ό,τι κι αν εμείς κάνουμε. Αύριο μπορεί να μας πετάξουν έξω, ο βουλευτής να μην υπάρχει για να βγάλει Δελτίο Τύπου αυτός αντί για εμάς, η κατοχή να μη σ’ αφήσει να κάνεις κρατικοδίαιτο ινστιτούτο κοκ.

2) Πρέπει επιτέλους να κάνουμε έναν απολογισμό του έτους που πέρασε. Τουλάχιστον στην Αθήνα, λειτουργήσαμε ντε φάκτο ως τάση, ως φυτό εσωτερικού χώρου. Ο παρασιτισμός, που διαπιστώναμε προσυνεδριακά, μεγάλωσε. Η αυτονομία μας δεν εκφράστηκε, όχι με ξεχωριστές καμπάνιες, αλλά ούτε καν με μία αφίσα. Αποτέλεσμα: η διατήρηση της ανάθεσης απ’ τα μέλη στα στελέχη της ΚΟΕ για τα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και για τα της ΚΟΕ. Η αναστολή δημόσιας εμφάνισης θα αυξήσει γεωμετρικά αυτές τις διαλυτικές τάσεις. Όπως και να’ χει, η δημόσια εμφάνιση σχετίζεται με την οργανωτική ανάπτυξη: είναι εκ των ων ουκ άνευ.

3) Η όλη συζήτηση περί αυτονομίας πρέπει κριτήριο να έχει το αν η κοινωνία ξέρει ότι είμαστε αυτόνομοι, όχι ο μικρόκοσμος του ΣΥΡΙΖΑ ή εμείς που βεβαιωνόμαστε μεταξύ μας ότι παραμένουμε αυτόνομοι. Μάλιστα, θα κάναμε καλό πρωτίστως στην ίδια την κοινωνία, αν δημοσιοποιούσαμε την ανέκαθεν πλατύτερη από αυτή του ΣΥΡΙΖΑ γραμμή μας και ειδικότερα στους μη συριζαίους απεγνωσμένους νεοεισερχόμενους στον πολιτικό αγώνα τους οποίους ξεχνάμε, με την προτεινόμενη αναστολή.

4) Είναι μεταφυσική το ότι τα πράγματα επηρεάζονται μόνο από τα μέσα. Ακόμα κι αν κριτήριό μας είναι το αν κάνουμε καλό στο ΣΥΡΙΖΑ, αυτό υποδεικνύει πως πολλές φορές φέτος έπρεπε να προβάλλουμε αυτόνομα τη θέση μας στην κοινωνία (βλ. Κύπρος, ειδικά αφού γνωρίζαμε εκ των προτέρων τη στάση του μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑ).

5) Η ΚΟΕ, όσο κι αν το ξεχνάμε, δεν είναι μια ακόμα συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ: έχει το επιπρόσθετο καθήκον της δημόσιας προβολής του κομμουνισμού στην κοινωνία. Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια στο γεγονός ότι το ΚΚΕ, αυτή την περίοδο αποσύρεται από την κοινωνία, και στο ότι εκατοντάδες χιλιάδες φιλοκομμουνιστές είναι πολιτικά άστεγοι, η απήχηση του κομμουνισμού στην κοινωνία μειώνεται και ο πρωτόγονος αντικομμουνισμός θεριεύει. Η μη ανάληψη αυτού του καθήκοντος, με τη δογματική αντίληψη ότι η μορφή δεν επηρεάζει την ουσία, θα έχει αρνητικές συνέπειες ακόμα και στη δράση μας εντός του ΣΥΡΙΖΑ, όπως έδειξε η δεκαετία του ’90, όπου, δηλαδή, σε συνθήκες πίεσης απ’ τον αντίπαλο, οι οπορτουνιστές ήταν βασιλικότεροι του βασιλέως στον αντικομμουνισμό.

6) Άλλο ένα καθήκον της ΚΟΕ, όσο κι αν δεν θέλει να το αναλάβει, είναι η διεθνής της διάσταση. Για πολλά κόμματα λειτουργούμε σαν πρότυπο. Τι θα τους πούμε τώρα; Να αναστείλουν τη δημόσια λειτουργία τους;

7) Η συνεργασία με το μηχανισμό του ΣΥΝ και τις αντιμαχόμενες φράξιές του, ήδη έδειξε ότι φιμώνει εμάς. Π.χ. Κροατία, Β. Κορέα. Αυτά τα πραξικοπήματα σε βάρος μας θα μειωθούν ή θα αυξηθούν αν είμαστε δεμένοι χειροπόδαρα; Θα υπακούμε, όπως στην περίπτωση της Κροατίας, «για το καλό του ΣΥΡΙΖΑ».

8) Η πρόταση περί αναστολής δημόσιας εμφάνισης δεν λαμβάνει υπόψη την ιστορική εμπειρία, και με γνωματεύσεις περί «πρωτόγνωρου εγχειρήματος» και «έλλειψης θεωρίας», δεν ξεμπερδεύει εύκολα κανείς, γιατί αυτός είναι που καταλήγει στον μικρομεγαλισμό- υποκειμενισμό-εμπειρισμό. Γιατί ακόμα κι αν ο Γλέζος επικαλείται το 1958 ιδιοτελώς, αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπήρξαν αρνητικότατες επιπτώσεις το 1958, και με τα 6 χρόνια καθυστέρησης δημόσιας εμφάνισης της διαφοροποίησης. Όλοι, προτού τοποθετηθούμε επί της πρότασης, πρέπει να ξέρουμε κάθε ελληνικό και διεθνές ιστορικό παράδειγμα.

9) Πρέπει να ενημερωθούμε πλήρως για τα σύγχρονα διεθνή παραδείγματα. Ποιος εγγυάται ότι η ΚΟΕ δεν θα πάθει ό,τι και το αδελφό κόμμα στο πορτογαλικό Μπλόκο; Από την άλλη, έπαθε τίποτε η οικοδόμηση του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα που το ΚΚΒ δεν εντάχθηκε παρά τις πιέσεις Τσάβες στο Κόμμα του; Και γιατί ολόκληροι Τσάβες και Κορρέα ανέχονταν άλλα φιλικά κόμματα και συνασπισμούς, ενώ ο Τσίπρας δεν μπορεί;

10) Η πρότασή μας για «κόμμα-κίνημα» δεν εξυπηρετείται με την πρόταση περί αναστολής. Το αντίθετο: κόμμα με μόνο τάσεις, υπήρχε και «χωρά» στο παρόν πολιτικό σύστημα, που υποτίθεται θέλουμε να ανατρέψουμε. Ενισχύεται, παράλληλα, η πτέρυγα και η νοοτροπία εντός του ΣΥΡΙΖΑ που θέλει την ανατροπή των συσχετισμών εντός του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος και όχι την ανατροπή του ίδιου του πολιτικού συστήματος.

11) Όσο λίγη διπλωματική ιστορία και να ξέρουμε, ποτέ δεν βγήκε σε καλό σε όποιον είχε απλώς προφορικές διαβεβαιώσεις από κάποιον διαπραγματευτή που δεν του είχε παρουσιάσει κανένα πληρεξούσιο έγγραφο και ούτε θα μπορούσε να έχει.

12) Η αυτονομία δεν μπορεί να αφορά μόνο τη σφαίρα των ιδεών και της άποψης, αλλά, αφού μαρξισμός είναι η φιλοσοφία της πράξης, αυτή δεν μπορεί να αποσπάται απ’ την αυτονομία της δράσης μας, της πράξης, της μαχητικότητάς μας, που είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της ΚΟΕ. Η ΚΟΕ είναι «λαϊκή, δημοκρατική» αλλά «και μαχητική οργάνωση». Δεν είναι συνομοσπονδία μαχητών. Και η μαχητικότητα δεν εμπίπτει στη «στρατηγική» αυτονομία, αλλά αφορά στην τακτική, την καθημερινή αυτονομία. Άλλωστε, εφημερίδα, φεστιβάλ και σάιτ τα είχε και η ΑΚΟΑ.

13) Οποιαδήποτε διολίσθηση σε αναστολή δημόσιας εμφάνισης θεωρεί δεδομένο ότι όλοι μας θα συνεχίσουμε να τρέχουμε με την ίδια ζέση στα του ΣΥΡΙΖΑ και ότι θα’μαστε το ίδιο ενωμένοι μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ΚΟΕ. Λάθος. Όχι μόνο η ζέση φεύγει μέρα την ημέρα, αλλά θα φεύγει γρηγορότερα χωρίς οργάνωση.

14) Αν περάσει η πρόταση, αυτό σημαίνει συν τοις άλλοις ελλιπής επαγρύπνηση, το μεγαλύτερο έγκλημα για κομμουνιστή, μετά την προδοσία. Ξανά αφήσαμε τα ΜΜΕ και τις φήμες να διαμορφώσουν κλίμα στο εσωτερικό μας (υπέρ της τασοποίησης, που δεν διαψευδόταν).

Για όλους αυτούς τους λόγους, είναι επιτακτική η επαύξηση της οργανωτικής και οικονομικής αυτονομίας, που δεν έπονται μονίμως, όπως είπε ο εισηγητής, αλλά προηγούνται, από ένα σημείο και μετά, της πολιτικής & ιδεολογικής, αν μας ενδιαφέρει η περαιτέρω ανάπτυξη της πολιτικής & ιδεολογικής αυτονομίας. Πρωτίστως, είναι επιτακτική η άμεση ενημέρωση όλων των μελών της ΚΟΕ για τα οικονομικά της και η ανεξαρτησία εμφάνισης της ΚΟΕ οπουδήποτε ο ΣΥΡΙΖΑ κωλυσιεργεί, διαστρεβλώνει πλήρως τη γραμμή μας, ή σιωπά. Δεν έχει νόημα να συζητάμε για το πώς θα τη φέρουμε στις μανούλες της ίντριγκας ή πώς δεν θα εφαρμόζουμε το καταστατικό, εξισωνόμενοι με όλους τους άλλους. Σε περίπτωση που υπερψηφιστεί στο συνέδριο, ακόμα και σε μεταβατικό στάδιο, η αυτοδιάλυση ή τασοποίηση, δείγμα του ότι ο Συριζα δεν θέλει να γίνει κόμμα-κίνημα, άρα δεν θα γίνει φορέας μετάβασης, προτείνω την άμεση έναρξη της ολόπλευρης προετοιμασίας για απόκτηση του στάτους του παρατηρητή, μόλις η αυτοδιάλυση ή η τασοποίηση αρχίσει να ισχύει. Αυτοί θα κάνουν πίσω. Αυτοί θα χάσουν. Είναι τεράστιο το επικοινωνιακό κόστος για τον Τσίπρα με 5 βουλευτές παρατηρητές για να το αναλάβει. Μπλοφάρουν.

***

Τοποθέτηση στη Συνδιάσκεψη της αναστολής της ΚΟΕ (22/06/2013)

Ακούσαμε τι κακό θα πάθουμε αν γίνουμε παρατηρητές. Λένε ότι θα είμαστε μακριά από τις εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ, σε αντίθεση με την αναστολή. Ας το δούμε, όμως, πιο αναλυτικά.

1) Δηλώνοντας ότι αποφασίσαμε να γίνουμε παρατηρητές, παρεμβαίνουμε δυναμικά στο συνέδριο, συνεχίζουμε τη μάχη για το κόμμα-κίνημα, το προωθούμε ανοιχτά και ντε φάκτο το επιβάλλουμε. Απευθυνόμαστε στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, δηλώνοντας πως για το κόμμα-κίνημα, που αυτό χρειάζεται η Ελλάδα, κι όχι απλώς έναν ενιαίο Σύριζα, δεχόμαστε να θυσιαστούμε. Δηλώνοντας αναστολή εμφάνισης, η μάχη σταματά, η παρέμβαση είναι όπως τώρα αναιμική, και συνεχίζουμε με την ατελέσφορη λογική ότι βαθμιαία και με ζύμωση σε κλειστά αυτιά παραγόντων αλλάζουν τα πράγματα.

2) Δηλώνοντας παρατηρητές, θα στραφούμε εφ’εξής στον αγώνα για περισσότερα δικαιώματα στους παρατηρητές και τους ανένταχτους φίλους, πρακτικά για και με την κοινωνική βάση του ΣΥΡΙΖΑ. Δηλώνοντας αναστολή εμφάνισης, η μάχη θα είναι οπισθοφυλακής, για τη διατήρηση των εναπομεινάντων άτυπων «κεκτημένων» μας (πλέον, μέχρι και τα βιβλία μας διώκονται), σε συντονιστικά, στην Κουμουνδούρου κλπ.

3) Αφού ήδη «κρατάμε» πολλές δουλειές, ΤΟ κλπ, οι οποίες, σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας, χωρίς εμάς δεν βγαίνουν, δηλώνοντας παρατηρητές, κατοχυρώνουμε τις θέσεις, με προοπτική απόδοσης περισσότερων δικαιωμάτων. Δηλώνοντας αναστολή εμφάνισης, εξακολουθούν οι σύμμαχοι να μπορούν, όπως τώρα, να μας πετάξουν έξω από κρίσιμες θέσεις οποτεδήποτε το θελήσουν και η τάση θα είναι η αφαίρεση θέσεων.

6) Μόνο εμείς αναγνωρίζουμε, και μπορούμε συνεπώς να ασχοληθούμε, και με κάτι άλλο, πέραν του αριστερού μικρόκοσμου: με το ριζοσπαστισμό. Δηλώνοντας παρατηρητές, μπορούμε να κάνουμε δουλειά και στους ψηφοφόρους και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και στο ριζοσπαστισμό, που δεν είναι κατ’ ανάγκη δύο αντικρουόμενες δουλειές. Δηλώνοντας αναστολή εμφάνισης, τότε μόνο αντιπαραβάλλουμε ντε φάκτο το ριζοσπαστισμό στην λεγόμενη κοινωνική αριστερά, αγνοούμε τον πολυπληθέστερο ριζοσπαστισμό, προς χάριν 28.000 μελών.

7) Απαλλάσσοντας το μεσαίο και ανώτερο στελεχιακό δυναμικό από αντιπαραγωγικές -όπως αποδείχτηκε-δουλειές στο ΣΥΡΙΖΑ, δηλώνοντας παρατηρητές, τα στρέφουμε στην ανάπτυξη της ιδεολογικής και πολιτικής αυτονομίας, κινούμενοι εξάλλου και προς τη λογική «ένα μέλος- μία χρέωση», απόφαση ήδη από εποχής έναρξης της ανασυγκρότησης (Φλεβάρης ’11) Προς αυτό, προτείνω προς ψήφιση το εξής: κανένα μέλος του ΚΟ να μην αναλάβει καμία θέση στη νέα ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, και προς αποφυγή- αναγνωρισμένων από το ΚΟ- φαινομένων συριζοποίησης, να μην επιτρέπεται σε κανένα μέλος του ΚΟ να παραιτηθεί από αυτό για να δικαιούται να αναλάβει ρόλο στο ΣΥΡΙΖΑ.

4) Δηλώνοντας παρατηρητές, δίνουμε αποφασιστικό χτύπημα στην ανάθεση εντός της ΚΟΕ, αφού η δουλειά μας στο Συριζα, όντας η κύρια δουλειά, αλλά και δουλειά δι’ εκπροσωπήσεως σχεδόν παντού, αποτελούσε πρότυπο και για τις άλλες δουλειές. Αντίθετα, με την αναστολή, το πρόβλημα της ανάθεσης δεν επιλύεται, αλλά συνεχίζεται. Ή μήπως ούτε τώρα πρέπει να το συζητήσουμε;

5) Δηλώνοντας παρατηρητές, παίρνουμε θέση για την αθόρυβη αλλά υπαρκτή και διαχρονική διαρροή μελών εξαιτίας του ΣΥΡΙΖΑ, την «εξ αριστερών» αποστράτευση και σταματούμε τον κίνδυνο δεξιάς παρέκκλισης, που ήδη ομολογείται. Σ. της αναστολής, σας ενδιαφέρει ή όχι αν σύντομα μείνουμε 100 άτομα; Αν ναι, τότε να υπερψηφίσετε την πρόταση για ρήτρα 5% στην μείωση μελών, που αν αυτή υπάρξει, τότε αυτομάτως γινόμαστε παρατηρητές στο Σύριζα, για να ασχοληθεί σοβαρά ολόκληρη η οργάνωση με το τι φταίει για την αποστράτευση.

8) Οι σύντροφοι της αναστολής, άγαρμπα συμβάλλουν στην εξαφάνιση του σφυροδρέπανου. Θα μπορούσαν, ωστόσο, να πρότειναν την αντικατάσταση της σημαίας μας, με μια σημαία με ολόκληρο σφυροδρέπανο που θα είναι- αυτή και η ελληνική- οι σημαίες που θα κρατάμε στο Σύριζα, σύμβολα συγκεκριμένης δουλειάς. Το καταθέτω προς ψήφιση.

9) Οι σύντροφοι της αναστολής, προτείνουν ασαφώς τη διατήρηση του σάιτ. Αφού την εννοούν ως ένδειξη αυτονομίας, θα μπορούσαν, δεδομένης της απαλλαγής τους από το φόρτο των οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ, να αναλάβουν να υπάρχουν αναρτήσεις καθημερινές που δεν θα ονομάζονται δελτία τύπου, αλλά θα μπορούν να εκτυπώνονται και να διανέμονται, με την υπογραφή της ΚΟΕ. Το καταθέτω προς ψήφιση.

10) Οι σύντροφοι της αναστολής, δεν τοποθετούνται για την άσχημη ατμόσφαιρα που προκάλεσε η πρότασή τους. Το ξέρουν καλά ότι η πλειοψηφία όσων την υπερψήφισε, το έκανε παθητικά, δεδομένης μη άλλης πρότασης. Κανένας ενθουσιασμός. Πώς όμως μπορεί να αγωνίζεται κανείς στενοχωρημένος; Ή ούτε αυτό μας νοιάζει;

11) Μερικοί σύντροφοι της αναστολής, προτείνουν να φτιάξουμε ως και τάση. Να αναλάβουμε άλλη μία δουλειά. Σύριζα-ΚΟΕ-τάση-δημοτικές παρατάξεις ή λαϊκές συνελεύσεις-αλληλεγγύη- πρωτοβουλίες τύπου «εγώ θα μείνω» ή «Δικαίωμα»- έκτακτα γεγονότα. Συνεχίζουν στη ρότα η ΚΟΕ να είναι η τελευταία μας προτεραιότητα, όπως και τώρα.

12) Οι σύντροφοι της αναστολής υιοθετούν επιχειρήματα που δεν λαμβάνουν υπόψη την πολιτική μας πρόταση, η οποία είναι πλατύτερη αυτής του Σύριζα. Για αυτό και μόνο πρέπει να την προβάλουμε καθαρή, ανόθευτη και μόνο αυτή. Ο Σύριζα είναι στενός κορσές, αναφορικά με την πολιτική πρόταση. Ας το παραδεχτούμε.

13) Η ΕΡΤ απέδειξε όχι μόνο πόσο σωστή είναι η γραμμή μας για ένα ρεύμα που θα πιέζει το υποκείμενο, μιας και ο Τσίπρας δεν θέλει να κυβερνήσει, και πρέπει να τον σπρώχνουμε, αλλά και ότι αναστολή σημαίνει καταμερισμός εργασιών: η ΚΟΕ να παίζει με τα σκουριασμένα ελικοπτεράκια και τα ιδεολογικά της κουβαδάκια περί πραγματικής δημοκρατίας, τα προπέρσινα αυτά ξινά σταφύλια, και να αφήνει να μονοπωλεί το πολιτικό ο ΣΥΡΙΖΑ, που δεν παίρνει ούτως ή άλλως καμία πρωτοβουλία. Απέδειξε πως αναστολή σημαίνει ότι τα μέλη της ΚΟΕ δεν πρέπει πια να αναλαμβάνουν ρόλους σε κινήματα σαν της ΕΡΤ, δεν χρειάζεται να πηγαίνουν με σχέδιο ως οργάνωση στην ΕΡΤ.

14) Η ΕΡΤ απέδειξε πόσο γρήγορα μπορεί να υπάρξει μια μεταστροφή από το πολιτικό σε κάτι άλλο. Ακριβώς, λοιπόν, λόγω της πανθομολογούμενης ρευστότητας και συμπύκνωσης χρόνου, που οι σύντροφοι της αναστολής την ξεχνάνε, καταθέτω προς ψήφιση, σε περίπτωση που υπερψηφιστεί η αναστολή, αυτή να επανεξετάζεται από συνδιάσκεψη ανά 6μηνο, και να αίρεται ανά πάσα στιγμή με απόφαση του ΚΟ.

15)Κάποιοι σ. φοβούνται ότι θα χρεωθούμε πιθανή διάσπαση. Η αποχώρηση της ΔΗΜ.ΑΡ. και η σχεδόν κάθε εβδομάδα ίδρυση νέου φορέα από συστημικές και ενδιάμεσες δυνάμεις δείχνουν ότι η καθεστωτική ανασύνταξη δεν φοβόταν να λαμβάνει χώρα με ένα κομματικό σύστημα τύπου Αργεντινής (τρανσβερσαλίσμο-με ad hoc πλειοψηφίες). Αυτό θα επηρεάσει και το Σύριζα. Δεν πρέπει να φοβόμαστε. Ας ζήσουμε με αυτό.

Βλ.επίσης: Για τον απολογισμό της ΚΟΕ 2012 – 2015: η περίοδος πριν από το 3ο συνέδριο (Γενάρης – Μάρτης 2012)

Για τον απολογισμό της ΚΟΕ 2012 – 2015: το 3ο συνέδριο (16-18/03/2012)

Για τον απολογισμό της ΚΟΕ 2012 – 2015: οι εκλογές του 2012 & η συζήτηση για ΣΥΡΙΖΑ – κόμμα

Για τον πολιτικό αγώνα που οδήγησε στον Οκτώβρη (Στάλιν: Τι συνέβηκε; – Νίκη της Αντεπανάστασης – Νίκη των Καντέτων, 23-24/07/1917)

Στο 14ο μέρος του αφιερώματος για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση, υπάρχουν τρία κείμενα του Στάλιν γραμμένα τον Ιούλη του 1917. Εν μέσω κλίματος επιδρομής των αντεπαναστατικών δυνάμεων μετά τα γεγονότα της 3 – 4 Ιούλη, όπου απαιτούσε “όλη την εξουσία στα Σοβιέτ” ένα μη ελεγχόμενο από τους μπολσεβίκους κίνημα (το οποίο όμως οι μπολσεβίκοι δεν απαξίωσαν, όπως αντιθέτως κάνουν κάποιοι σήμερα στην Ελλάδα), ο Στάλιν αναδεικνύει με τα κείμενά του την αναγκαιότητα της διατήρησης της ψυχραιμίας και της σύνδεσης με τις μάζες ακόμα και τον καιρό της υποχώρησης. Εξάλλου, σε τέτοιες εποχές, για να ξεχωρίσει στα μυαλά των ανθρώπων το προδοτικό “κόκκινο” από το πραγματικό κόκκινο, πρέπει το κόκκινο να είναι συγκροτημένο. Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, με αφορμή τα κείμενα αυτά, πόσο θα “πληρώσουμε” την ασυνέχεια στη σύνδεση με τις λαϊκές μάζες, που παρατηρείται σε πολλούς αγωνιστές από το 2015 και μετά (έστω κι αν αυτοί οι αγωνιστές τα προηγούμενα χρόνια κινούνταν καθοδηγούμενοι από ρεφορμιστικές ή οπορτουνιστικές πολιτικές).

Τι συνέβηκε;

Αυτό έγινε στις 3 – 4 Ιούλη. Οι εργάτες και οι φαντάροι διαδήλωναν μαζί στους δρόμους της Πετρούπολης, φωνάζοντας το σύνθημα: “Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών!”.

Τι ήθελαν τότε οι εργάτες κι οι φαντάροι, τι επιδίωκαν;

Μήπως να ανατρέψουν τα Σοβιέτ;

Όχι, βέβαια!

Τμήμα διαδηλωτών στην Πετρούπολη. Το πανό γράφει: “Κάτω οι καπιταλιστές υπουργοί. Όλη η εξουσία στο Σοβιέτ των εργατών, στρατιωτών και αγροτών βουλευτών” (πηγή)

Οι εργάτες κι οι φαντάροι επιδίωκαν κείνες τις μέρες να πάρουν τα Σοβιέτ όλη την εξουσία στα χέρια τους και να βελτιώσουν τη δύσκολη ζωή των εργατών, των αγροτών, των φαντάρων και των ναυτών.

Οι εργάτες κι οι φαντάροι επιδίωκαν την ενίσχυση των Σοβιέτ και όχι την εξασθένιση και την εξαφάνισή τους.

Οι εργάτες κι οι φαντάροι ήθελαν τα Σοβιέτ, παίρνοντας την εξουσία, να ξεκόψουν από τους τσιφλικάδες και να δώσουν αμέσως τη γη στους αγρότες, χωρίς να βάλουν την υπόθεση στα χρονοντούλαπα.

Οι εργάτες κι οι φαντάροι ήθελαν τα Σοβιέτ, παίρνοντας την εξουσία, να ξεκόψουν από τους κεφαλαιοκράτες και να δημιουργήσουν καλύτερους όρους δουλιάς και να καθιερώσουν τον εργατικό έλεγχο στις φάμπρικες και τα εργοστάσια.

Οι εργάτες κι οι φαντάροι ήθελαν τα Σοβιέτ να διακηρύξουν δίκαιους όρους ειρήνης και να βάλουν επιτέλους τέρμα στο σκληρότατο πόλεμο, που θερίζει εκατομμύρια νεαρές υπάρξεις.

Αυτά επιδίωκαν κείνες τις μέρες οι εργάτες κι οι φαντάροι.

Οι αρχηγοί όμως της Εκτελεστικής Επιτροπής, οι μενσεβίκοι κι οι εσέροι δεν ήθελαν να ακολουθήσουν το δρόμο της επανάστασης.

Αντί τη συμμαχία με την επαναστατημένη αγροτιά προτίμησαν το συμβιβασμό με τους τσιφλικάδες.

Αντί τη συμμαχία με τους επαναστάτες εργάτες προτίμησαν το συμβιβασμό με τους κεφαλαιοκράτες.

Αντί τη συμμαχία με τους επαναστάτες φαντάρους και ναύτες προτίμησαν τη συμμαχία με τους γιούνκερς και τους κοζάκους.

Διακήρυξαν με τον πιο ύπουλο τρόπο ότι οι μπολσεβίκοι εργάτες και φαντάροι είναι εχθροί της επανάστασης κι έστρεψαν τα όπλα εναντίον τους προς όφελος της αντεπανάστασης.

Τυφλοί που είναι! Δεν αντιλήφθηκαν ότι ανοίγοντας πυρά ενάντια στους μπολσεβίκους, άνοιγαν πυρά ενάντια στην επανάσταση και ετοίμαζαν το θρίαμβο της αντεπανάστασης.

Και γι’ αυτό ακριβώς βγήκαν τότε στο φως της ημέρας οι αντεπαναστάτες που ως εκείνη τη στιγμή ήταν κρυμμένοι στα σκοτεινά.

Και το ρήγμα που άρχισε κείνο τον καιρό να δημιουργείται στο μέτωπο πάλης και που έδειξε πόσο ολέθρια είναι η πολιτική των οπαδών της άμυνας, αναπτέρωσε ακόμα περισσότερο τις ελπίδες της αντεπανάστασης.

Κι η αντεπανάσταση δεν παρέλειψε να εκμεταλλευτεί τα “λάθη” των μενσεβίκων και των εσέρων.

Εκφοβίζοντάς τους και μπλέκοντάς τους στα δίχτυα τους, τιθασσεύοντάς τους και συνενώνοντάς τους γύρω τους, οι αρχηγοί της αντεπανάστασης κ. Μιλιουκόφ άρχισαν την εκστρατεία τους ενάντια στην επανάσταση. Τρομοκρατικές επιδρομές και κλείσιμο των εφημερίδων, αφοπλισμός των εργατών και των φαντάρων, συλλήψεις και κακοποιήσεις, ψευτιά και συκοφαντία, αισχρή και σιχαμερή συκοφαντία των πουλημένων χαφιέδων ενάντια στους αρχηγούς του κόμματός μας – να ποιοι είναι οι καρποί της πολιτικής του συμβιβασμού με τους κεφαλαιοκράτες και τσιφλικάδες.

Τα πράγματα έφτασαν στο σημείο που οι αποθρασυμένοι καντέτοι στέλνουν τελεσίγραφα, απειλούν και τρομοκρατούν, ενώ παράλληλα διασύρουν και βρίζουν τα Σοβιέτ, και από το άλλο μέρος οι κατατρομαγμένοι μενσεβίκοι κι οι εσέροι παραδίνουν τη μια θέση ύστρα από την άλλη. Κι εδώ πρέπει να προσθέσουμε ότι οι γενναίοι υπουργοί κάτω από τα χτυπήματα των καντέτων αλλάζουν ο ένας πίσω από τον άλλο, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στα τσιράκια του Μιλιουκόφ χάριν… της “σωτηρίας”… της επανάστασης.

Διαδήλωση στη Λεωφόρο Νιέφσκι της Πετρούπολης, 3 Ιούλη 1917 (πηγή)

Μήπως ύστερα απ’ όλα αυτά πρέπει ν’ απορούμε που η αντεπανάσταση πανηγυρίζει για τη νίκη;

Αυτή είναι σήμερα η κατάσταση.

Αυτό όμως δε μπορεί να βαστάξει πολύ.

Η νίκη της αντεπανάστασης είναι νίκη των τσιφλικάδων. Οι αγρότες όμως δε μπορούν πια να ζήσουν χωρίς γη. Γι’ αυτό είναι αναπόφευχτος ο αποφασιστικός αγώνας ενάντια στους τσιφλικάδες.

Η νίκη της αντεπανάστασης είναι νίκη των κεφαλαιοκρατών. Οι εργάτες όμως δε μπορούν να ησυχάσουν χωρίς ριζική καλυτέρευση της ζωής τους. Γι’ αυτό είναι αναπόφευχτος ο αποφασιστικός αγώνας ενάντια στους κεφαλαιοκράτες.

Η νίκη της αντεπανάστασης σημαίνει παράταση του πολέμου. Ο πόλεμος όμως δε μπορεί να συνεχιστεί πολύ, γιατί όλη η χώρα πνίγεται κυριολεχτικά κάτω από το βάρος του.

Γι’ αυτό η νίκη της αντεπανάστασης είναι ασταθής και εφήμερη.

Το μέλλον ανήκει σε μια νέα επανάσταση.

Μόνο η πραγματοποίηση της απόλυτης κυριαρχίας του λαού μπορεί να δώσει γη στους αγρότες, να βάλει σε τάξη την οικονομική ζωή της χώρας και να εξασφαλίσει την ειρήνη, που είναι τόσο απαραίτητη για τους πολυβασανισμένους λαούς της Ευρώπης.

Ραμπότσι ι Σολντάτ”, αρ. 1, 23 του Ιούλη 1917.

Ανυπόγραφο άρθρο.

***

Νίκη της αντεπανάστασης (42)

Η αντεπανάσταση έχει οργανωθεί. Αναπτύσσεται κι επιτίθεται σ’ όλο το μέτωπο. Οι ηγέτες της αντεπανάστασης, οι κύριοι καντέτοι, που χτες ακόμα μποϋκόταραν την κυβέρνηση, είναι σήμερα έτοιμοι να ξαναγυρίσουν στην εξουσία για να γίνουν οι νοικοκύρηδες του τόπου.

Τα “ιθύνοντα” κόμματα των εσέρων και των μενσεβίκων με την κυβέρνησή τους “της σωτηρίας της επανάστασης” υποχωρούν εντελώς άταχτα. Είναι έτοιμα να κάνουν κάθε υποχώρηση, είναι έτοιμα να δεχτούν το καθετί, αρκεί να τους διατάξουν.

Να παραδώσουν τους μπολσεβίκους και τους οπαδούς τους;

– Ορίστε, κύριοι καντέτοι, σας παραδίνουμε τους μπολσεβίκους.

Να παραδώσουν την αντιπροσωπεία της Βαλτικής και τους μπολσεβίκους της Κρονστάνδης;

– Στις διαταγές σας, κύριοι του 2ου Γραφείου, σας παραδίνουμε την αντιπροσωπεία.

Να κλείσουν τις μπολσεβίκικες εργατικές και στρατιωτικές εφημερίδες που είναι ανεπιθύμητες στους καντέτους;

-Όπως αγαπάτε, κύριοι καντέτοι, θα απαγορεύσουμε την έκδοσή τους.

Να αφοπλίσουν την επανάσταση, να αφοπλίσουν τους εργάτες και τους φαντάρους;

-Ευχαρίστως, κύριοι τσιφλικάδες και κεφαλαιοκράτες. Θα αφοπλίσουμε όχι μονάχα τους εργάτες της Πετρούπολης, μα και του Σεστρορέτσκ κι ας μην έχουν πάρει μέρος στα γεγονότα της 3 και 4 του Ιούλη.

Να περιορίσουν την ελευθερία του λόγου και της συγκέντρωσης, το απαραβίαστο του ατόμου και της κατοικίας, να καθιερώσουν τη λογοκρισία και να ανασυστήσουν την Ασφάλεια;

-Όλα θα γίνουν, κύριοι αντεπαναστάτες, όλα χωρίς εξαίρεση.

Να επαναφέρουν τη θανατική ποινή στο μέτωπο;

-Ευχαρίστως, κύριοι αχόρταγοι…

Να διαλύσουν τη φιλανδική βουλή που ακολουθεί την πολιτική πλατφόρμα που ψήφισαν τα Σοβιέτ;

-Θα εκτελεστεί η διαταγή σας, κύριοι τσιφλικάδες και κεφαλαιοκράτες.

Να τροποποιήσουν το κυβερνητικό πρόγραμμα;

-Μετά χαράς, κύριοι καντέτοι.

Κι οι μενσεβίκοι με τους εσέρους είναι πρόθυμοι να κάνουν κι άλλες υποχωρήσεις, μόνο και μόνο για να καταλήξουν σε συμφωνία με τους καντέτους, μόνο και μόνο για να συμφωνήσουν στην τιμή με τον ένα ή τον άλλο τρόπο..

Παρ’ όλα αυτά όμως η αντεπανάσταση όλο και αποθρασσύνεται, ζητά όλο και καινούργιες θυσίες και φέρνει την Προσωρινή κυβέρνηση και την Εκτελεστική Επιτροπή ως το σημείο να απαρνηθούν επαίσχυντα τον εαυτό τους. Η Προσωρινή κυβέρνηση και η Εκτελεστική Επιτροπή, προτείνουν για το χατίρι των καντέτων να συγκληθεί στη Μόσχα “έκτακτη συνέλευση” από τα μέλη της διαλυμένης κρατικής Δούμας κι άλλα προνομιούχα πρόσωπα όπου μέσα στη γενική αυτή συγχορδία η ΚΕΕ θα αποτελεί την πιο αξιοθρήνητη μειοψηφία. Οι υπουργοί που τα ΄χουν χαμένα καταθέτουν τα χαρτοφυλάκιά τους στα πόδια του Κερένσκι. Οι καντέτοι υπαγορεύουν τα ονόματα και με βάση τις επιθυμίες τους συντάσσεται ο κατάλογος των μελών της κυβέρνησης.

Αιματηρή διάλυση της διαδήλωσης της 4 Ιούλη 1917 στην Πετρούπολη, γωνία Λεωφόρου Νιέφσκι και οδού Σαντόβαγια (πηγή)

Οι άνθρωποι που κρατάν σήμερα στα χέρια τους το τιμόνι της εξουσίας θέλουν με τη βοήθεια της τσαρικής Δούμας και των προδοτών καντέτων να πνίξουν στο αίμα την ελευθερία που κερδήθηκε με τόσες θυσίες. Να σε τι αίσχος μάς οδηγούν..

Από τό άλλο μέρος ο πόλεμος όλο και συνεχίζεται, η κακοδαιμονία στο μέτωπο μεγαλώνει και κείνο που τους απασχολεί είναι να επαναφέρουν τη θανατική ποινή για να καλυτερέψουν την κατάσταση. Τυφλοί που είναι! Δε βλέπουν πως η επίθεση τότε μόνο μπορεί να υπολογίζει στις συμπάθειες των μαζών όταν οι σκοποί του πολέμου είναι ξεκάθαροι και προσφιλείς στο στρατό, όταν ο στρατός έχει συνείδηση πως χύνει το αίμα του για δική του υπόθεση· δε βλέπουν πως στη δημοκρατική Ρωσία, όπου γίνονται ελεύθερα συνελεύσεις και συγκεντρώσεις των φαντάρων δε μπορεί να διεξαχθεί μαζική επίθεση αν ο στρατός δεν έχει συνείδηση αυτού του πράγματος.

Και η καταστροφή όλο και συνεχίζεται, απειλώντας με την πείνα, την ανεργία και το γενικό αφανισμό. Και σκέφτονται να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση με αστυνομικά μέτρα ενάντια στην επανάσταση. Αυτή είναι η θέληση της αντεπανάστασης. Τυφλοί που είναι! Δε βλέπουν πως χωρίς επαναστατικά μέτρα ενάντια στην κεφαλαιοκρατία δεν είναι δυνατό να σωθεί η χώρα από την αποσύνθεση.

Οι εργάτες βρίσκονται σε διωγμό, οι οργανώσεις διαλύονται, οι αγρότες αντιμετωπίζουν την κοροϊδία, συλλαμβάνονται οι φαντάροι και οι ναύτες, συκοφαντούνται και δυσφημούνται οι αρχηγοί του προλεταριακού κόμματος, ενώ παράλληλα πανηγυρίζουν και συκοφαντούν οι αποθρασσυμένοι αντεπαναστάτες – κι όλα αυτά κάτω από το σύνθημα της “σωτηρίας” της επανάστασης. Να πού μας έχουν καταντήσει τα κόμματα των εσέρων και των μενσεβίκων.

Και υπάρχουν ακόμα στον κόσμο άνθρωποι (βλ. “Νόβαγια Ζιζν”), που ύστερα απ’ όλα αυτά μάς προτείνουν να ενωθούμε μ’ αυτούς τους κυρίους, που “σώζουν” την επανάσταση στραγγαλίζοντάς την.

Για ποιους μας περνάνε;!

Όχι, κύριοι, δε μπορούμε να βαδίσουμε στον ίδιο δρόμο με τους προδότες της επανάστασης!

Οι εργάτες ποτέ δε θα ξεχάσουν ότι στις δύσκολες στιγμές τις μέρες του Ιούλη, όταν η αντεπανάσταση λυσσασμένη άνοιξε πυρ ενάντια στην επανάσταση, το κόμμα των μπολσεβίκων ήταν το μοναδικό κόμμα που δεν εγκατέλειψε τις εργατικές συνοικίες.

Οι εργάτες ποτέ δε θα ξεχάσουν ότι στις δύσκολες αυτές στιγμές τα “ιθύνοντα” κόμματα των εσέρων και των μενσεβίκων βρίσκονταν στο στρατόπεδο εκείνων που ρίχνονταν απάνω στους εργάτες, τους φαντάρους και τους ναύτες και τους αφόπλιζαν.

Οι εργάτες θα τα θυμούνται όλα αυτά και θα βγάλουν τα ανάλογα συμπεράσματα.

Ραμπότσι ι Σολντάτ”, αρ. 1, 23 του Ιούλη 1917.

Υπογραφή: Κ. Στ.

***

Νίκη των καντέτων

Ο χορός των υπουργικών μεταβολών δε φαίνεται να έχει πάρει ακόμα τέλος. Το μαγείρεμα στα παρασκήνια ανάμεσα στους καντέτους και τον Κερένσκι συνεχίζεται ακόμα. Οι “κομπίνες” ακολουθούν η μια την άλλη.

Οι καντέτοι, φυσικά, θα πάρουν μέρος στην κυβέρνηση, γιατί όλα γίνονται με υπόδειξή τους. Ο Τσερνόφ πολύ πιθανόν να παραμείνει. Τον Τσερετέλι, όπως φαίνεται, “δεν τον θέλουν” πια. Ο Τσερετέλι “χρειάστηκε” για να αφοπλίσει τους εργάτες. Με τον αφοπλισμό των εργατών τέλειωσε κι ο ρόλος του. “Ο Μαύρος έκανε ό,τι έπρεπε, ο Μαύρος μπορεί να φύγει τώρα”(43). Θα τον αντικαταστήσει ο Αυξέντιεφ.

Εδώ όμως δεν πρόκειται βέβαια για πρόσωπα. Δεν πρόκειται για τον Τσερνόφ, τον Τσερετέλι ή οποιονδήποτε άλλον την ίδιας πάσταση. Γιατί όλοι τους είναι το ίδιο πράγμα. Ποιος δεν ξέρει ότι αυτοί οι τσιμερβαλντικοί της κακιάς ώρας εξυπηρέτησαν εξίσου καλά όπως κι ο Χέντερσον κι ο Τομά (44) το έργο του ιμπεριαλισμού;!

Το ξαναλέμε ότι εδώ δεν πρόκειται για πρόσωπα.

Η καταστροφή των γραφείων της “Πράβντα” από γιούνκερς τον Ιούλη του 1917 (πηγή)

Η ουσία του ζητήματος είναι ότι σ’ όλη αυτή την ανακατωσούρα, στο κυνηγητό αυτό για υπουργικά χαρτοφυλάκια κλπ, που στη βάση τους βρίσκεται ο αγώνας για την εξουσία, επικράτησε στην εσωτερική πολιτική η γραμμή των καντέτων, η γραμμή της αντεπανάστασης και στην εξωτερική πολιτική η γραμμή του “πολέμου μέχρις εσχάτων”.

Γιατί το ζήτημα έμπαινε έτσι:

Είτε συνέχιση του πολέμου και στην περίπτωση αυτή ολοκληρωτική εξάρτηση από τα χρηματιστήρια του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης, κυριαρχία των καντέτων και χαλιναγώγηση της επανάστασης, γιατί ούτε οι καντέτοι, ούτε το “συμμαχικό” κεφάλαιο δε μπορούν να έχουν καμιά συμπάθεια για τη ρωσική επανάσταση.

Είτε μεταβίβαση της εξουσίας στα χέρια της επαναστατικής τάξης, σπάσιμο των οικονομικών δεσμών που μας πέρασε το συμμαχικό κεφάλαιο και που δένουν χειροπόδαρα τη Ρωσία, διακήρυξη των όρων ειρήνης και εξυγίανση της ξεχαρβαλωμένης λαϊκής οικονομίας σε βάρος των κερδών των τσιφλικάδων και των κεφαλαιοκρατών.

Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει, και οι μενσεβίκοι κι οι εσέροι που ζητούσαν τρίτο δρόμο ήταν αναπόφευχτο να χρεωκοπήσουν.

Αποδείχτηκε ότι οι καντέτοι απ’ αυτή την άποψη ενεργούνε με μεγαλύτερη ψυχραιμία και νηφαλιότητα.

Είναι απαραίτητο – γράφει η “Ρετς” – “η εξουσία να ξεκόψει αποφασιστικά από τις ολέθριες τάσεις του τσιμερβαλντισμού και του “ουτοπικού” σοσιαλισμού”.

Μ’ άλλα λόγια: πόλεμος χωρίς επιφυλάξεις, πόλεμος μέχρις εσχάτων.

Πρέπει να καταλήξουμε οριστικά κάπου”- λέει ο Νεκράσοφ – στη γνωστή σύσκεψη: είτε πάρτε την εξουσία (αποτείνεται στα Σοβιέτ), είτε δώστε στους άλλους τη δυνατότητα να πάρουν την εξουσία.”.

Μ’ άλλα λόγια: ή επανάσταση ή αντεπανάσταση.

Οι μενσεβίκοι κι οι εσέροι απαρνήθηκαν τον επαναστατικό δρόμο, συνεπώς, ήταν αναπόφευχτο να πέσουν κάτω από την κυριαρχία των καντέτων, την κυριαρχία της αντεπανάστασης.

Γιατί καντέτοι θα πει εξασφαλισμένο εσωτερικό δάνειο.

Γιατί καντέτοι θα πει φιλία με το συμμαχικό κεφάλαιο, δηλαδή εξασφαλισμένο εξωτερικό δάνειο.

Και τα λεφτά χρειάζονται τόσο πολύ λόγω της καταστροφής στα μετόπισθεν και ιδιαίτερα στο μέτωπο…

Αυτού βρίσκεται όλη η ουσία της “κρίσης”.

Αυτού βρίσκεται όλο το νόημα της νίκης των καντέτων.

Πόσον καιρό θα βαστάξει αυτή η νίκη, αυτό θα το δείξει το κοντινό μέλλον

Ραμπότσι ι Σολντάτ”, αρ. 2,

24 του Ιούλη 1917.

Κύριο άρθρο.

Σημειώσεις

(42)Το άρθρο “Νίκη της αντεπανάστασης” δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Κρονστάνδης “Προλετάρσκογιε Ντιέλο” (προφέρεται “Προλετάρσκαγιε Τζιέλα”), αρ. 5, στις 19 του Ιούλη 1917, με τον τίτλο “Θρίαμβος της αντεπανάστασης”.

(43)Λόγια του Μουλέι Χασάν, του μαύρου της Τύνιδας, ενός από τους ήρωες της τραγωδίας του Φ. Σίλλερ, “Η συνωμοσία του Φιέσκο στη Γένοβα” (Φ. Σίλλερ, Άπαντα, τόμος 2ο, έκδοση της “Ακαδημίας”, 1936, σελ. 260)

(44)Α. Χέντερσον – ένας από τους ηγέτες του αγγλικού Εργατικού Κόμματος (λεϊμποριστές). Στην περίοδο του πρώτου παγκόσμιου πολέμου ο Χέντερσον ήταν σοσιαλσωβινιστής και μέλος της κυβέρνησης του Λόυντ Τζορτζ.

Ο Α. Τομά ήταν ένας από τους ηγέτες του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Στην περίοδο του πρώτου παγκόσμιου πολέμου έγινε σοσιαλσωβινιστής και μπήκε στη γαλλική κυβέρνηση.

Βλ. επίσης

Το 1ο μέρος του αφιερώματος στα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση: Στάλιν: Για τα σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών & Σχετικά με τον πόλεμο (14-16/03/1917)

Το 2ο μέρος: Στάλιν: Στο δρόμο για τα υπουργικά χαρτοφυλάκια & Οι όροι της νίκης της ρωσικής επανάστασης (17-18/03/1917)

Το 3ο μέρος: Στάλιν: Η κατάργηση των εθνικών περιορισμών & Είτε – Είτε (25-26/03/1917)

To 4ο μέρος: Στάλιν: Ενάντια στην ομοσπονδιακή οργάνωση & Αυτοκριτική (28/03/1917)

Το 5ο μέρος: Στάλιν: Δύο Αποφάσεις & Η γη στους αγρότες (11-14/04/1917)

Το 6ο μέρος: Στάλιν: Η προσωρινή κυβέρνηση & Η σύσκεψη στα ανάχτορα της αυτοκράτειρας Μαρίας (18-25/04/1917)

Το 7ο μέρος: Στάλιν: Πάνω στο ζήτημα της σημερινής στιγμής & Εισήγηση και Τελικός λόγος για το εθνικό ζήτημα (24-29/04/1917)

Το 8ο μέρος: Στάλιν: Έμειναν πίσω από την επανάσταση & Τι περιμέναμε από τη συνδιάσκεψη; (04-06/05/1917)

Το 9ο μέρος: Στάλιν: Η καμπάνια για τις δημοτικές εκλογές & Τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών της Πετρούπολης (21-24-26/05/1917 & 15/06/1917)

Το 10ο μέρος: Στάλιν: Χτες και Σήμερα (Κρίση της επανάστασης) & Ενάντια στις μεμονωμένες διαδηλώσεις (13-14/06/1917)

Το 11ο μέρος: Στάλιν: Προς όλους τους εργαζόμενους – προς όλους τους εργάτες και τους φαντάρους της Πετρούπολης, Η διαδήλωση & Πυκνώστε τις γραμμές σας (17-20/06 & 15/07/1917)

Το 12ο μέρος: Στάλιν: Λόγοι στην έκτακτη συνδιάσκεψη της Οργάνωσης της Πετρούπολης του ΣΔΕΚΡ (Μπ.) (16 –20/07/1917)

Το 13ο μέρος: Στάλιν: Πρωτομαγιά (18/04/1917)