Ν.Ζαχαριάδη: Οι εσωμοναρχοφασιστικές φαγωμάρες και το δημοκρατικό στρατόπεδο (21/11/1950)

Ένα μήνα μετά την τελευταία εμφάνιση του -ανύπαρκτου για την πλειοψηφία της σημερινής ελληνικής αριστεράς- ριζοσπαστισμού στην Ελλάδα (με το 61% στο δημοψήφισμα) και την επισημοποίηση της μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ (σε μνημονιακή δύναμη), το πολιτικό σκηνικό -την κατάσταση του οποίου η συντριπτική πλειοψηφία της σημερινής ελληνικής αριστεράς απαξιεί να μελετά- ρευστοποιείται, και επανεμφανίζεται ο “Κανένας” (κενό πολιτικής εκπροσώπησης). Μπαίνοντας σε μια φάση χρεοκοπίας της χώρας, με τις διεθνείς εξελίξεις να επιταχύνονται και τις απειλές ακόμα και για την κρατική υπόσταση να αυξάνονται, καθήκον των αριστερών στην Ελλάδα δεν είναι να είναι μάλλον οι μόνοι χαρούμενοι άνθρωποι στη χώρα (ή -καλύτερα- “στον κόσμο τους”) λόγω της δήθεν “επιβεβαίωσής” τους, αλλά να αναγνωρίσουν τη δυσκολία κάλυψης του κενού πολιτικής εκπροσώπησης και να επενδύσουν όλες τις δυνάμεις τους, όχι απλώς σε “τεχνικές λύσεις” ή απλώς “αντιστάσεις”, αλλά στην οικοδόμηση ενός πολιτικού κινήματος διεξόδου. Και αυτό δεν θα γίνει μόνο με ερμηνείες “προδοσίας” (παρότι υπήρχε και ο αντίστοιχος σχεδιασμός) ή με -ουσιαστικά, παθητικές- ερμηνείες περί“αναμενόμενης εξέλιξης”, αλλά εντοπισμού των ουσιωδών εκείνων προϋποθέσεων για μια άλλη προοπτική που έλειψαν από συνολικά το αντιμνημονιακό κίνημα της 5ετίας.

Σε αυτό το καθήκον, η μελέτη της ιστορίας του επαναστατικού κινήματος της Ελλάδας, και ειδικότερα η λιγότερο μελετημένη περίοδός του, μπορεί να βοηθήσει.

Έναν χρόνο μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα, όχι μόνο δεν είχε λυθεί η πολιτική κρίση στο στρατόπεδο των “νικητών”, αλλά οι αντιθέσεις σε αυτό βάθαιναν, λόγω και της αυξανόμενης πολιτικής και χρηματικής εξάρτησής του από την αμερικανοκρατία και τη θέληση για την απόσπαση του μεγαλύτερου δυνατού κομματιού “πίτας” από αυτή. Όμως, όλα αυτά λάμβαναν χώρα σε ένα πλαίσιο όπου οι έχοντες το πεπόνι και το μαχαίρι αμερικάνοι απαιτούσαν περισσότερο ανθρώπινο κρέας ως αντάλλαγμα, όχι μόνο για την επίθεση στα λαϊκοδημοκρατικά-τότε- Βαλκάνια (πλην Γιουγκοσλαβίας), αλλά και για την Κορέα, στα πλαίσια των διεθνών ανακατατάξεων (που προκαλούσαν η εμφάνιση του ειρηνικού-δημοκρατικού στρατοπέδου και η άνοδος των αντιιμπεριαλιστικών κινημάτων στον “τρίτο κόσμο”). Η αποστροφή και αντίθεση ακόμα και δεξιών πολιτών σε αυτές τις εξελίξεις, στον εκφυλισμό του πολιτικο-κομματικού συστήματος και ιδιαίτερα στη συμμετοχή στην Κορέα, ήταν προφανής, ειδικά μετά από μια επί 10 συνεχόμενα χρόνια στρατιωτική εμπλοκή, κάτι που στερούσε από το στρατόπεδο των “νικητών” μια απαραίτητη λαϊκή βάση και υποστήριξη.

Σε αυτές τις συνθήκες, το επαναστατικό -τότε- ΚΚΕ, σε αντίθεση με την πλειοψηφία της σημερινής ελληνικής αριστεράς, δεν ασχολιόταν μόνο με τα μερικά “οικονομικά” ζητήματα και δικαιωματικού τύπου διεκδικήσεις, αλλά ως και με το γεωπολιτικό προσανατολισμό της Ελλάδας και τη μετατροπή της χώρας σε χώρο-αποικία, θέτοντας βεβαίως το κατάλληλο σύνθημα (το “ρεφορμιστικό”-για τα μέτρα της πλειοψηφίας της σημερινής ελληνικής αριστεράς: “ειρήνη”).

Επίσης, σε αντίθεση με την πλειοψηφία της σημερινής ελληνικής αριστεράς, το επαναστατικό-τότε- ΚΚΕ δεν αντιμετώπιζε το πολιτικό σύστημα ως “μονομπλόκ”, λέγοντας πως πρόκειται απλώς για ένα “εργαλείο της αστικής τάξης”-και νομίζοντας ότι έτσι ξεμπερδεύει-, αλλά προσπαθούσε να το μελετήσει και να εντοπίσει τις αντιθέσεις σε αυτό. Όπως λέει και ο Ζαχαριάδης στο παρακάτω κείμενο, που έβγαλε λίγο μετά την 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ, “Η διάκριση αυτή στις αποχρώσεις, ως προς τις μέθοδες, που εκφράζει και διαφορές στο μαζικό κοινωνικό περιεχόμενο η διάκριση, λοιπόν, αυτή που χαραχτηρίζει τα δύο ρέματα[του πολιτικού-κομματικού συστήματος], είναι για μας ουσιαστική και σημαντική στον καθορισμό της δικής μας στάσης και ταχτικής απέναντι σ’ αυτά”.

Επιπροσθέτως, δεν έθετε τον πήχη ακόμα πιο ψηλά, παρότι ήταν τότε σύγχρονο και έφερνε κιόλας επιτυχίες το πείραμα για μετάβαση σε μια άλλη κοινωνία, στο σοσιαλισμό, δίπλα, στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη. Δεν έθετε “προχωρημένα”, “μεταβατικά” ή μη, και ακατανόητα στο λαό (“ρήξη”, “ανατροπή” κλπ). Αντίθετα, δεν είχε κανένα πρόβλημα να θέσει τον πήχη όσο πιο κάτω γινόταν. Γιατί σκοπός του δεν ήταν απλώς να συγκεντρώσει την “εργατική τάξη”, καθώς, γνώριζε ότι ακόμα και αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο αν είχε ταυτόχρονη πολιτική πρόκλησης ρήγματος στις τάξεις του αντιπάλου στρατοπέδου. Μάλιστα, δεν είχε πολιτική με το βλέμμα μόνο στο τι “επαναστατικό” το ίδιο θα ήθελε, ή στο αντίπαλο στρατόπεδο, αλλά και στις διαθέσεις του λαού. Γνωρίζοντας ότι «Η τέχνη της μπολσεβίκικης πολιτικής δεν συνίσταται καθόλου στο να βάζουμε χωρίς διάκριση με όλα τα κανόνια σε όλα τα μέτωπα, χωρίς να παίρνουμε υπόψη μας τόπο και χρόνο, χωρίς να λογαριάζουμε αν οι μάζες είναι πρόθυμες να υποστηρίξουν αυτές ή εκείνες τις ενέργειες της καθοδήγησης» (Στάλιν, τ.11, σ.60), πρόκρινε το πιο οικείο -εκείνη τη στιγμή- για τις διαθέσεις των μαζών μέσο, αυτό των εκλογών (παρότι φυσικά, ως επαναστατικό κόμμα, δεν έσπερνε κοινοβουλευτικές αυταπάτες). Κάτι εξίσου σημαντικό: δεν μιλούσε μόνο για “αντίσταση”, όπως σήμερα κάποιοι στην ελληνική αριστερά, αλλά είχε και το στοιχείο της διεξόδου στα συνθήματά του.

Ακόμα, σε αντίθεση με την πλειοψηφία της σημερινής ελληνικής αριστεράς, το επαναστατικό-τότε-ΚΚΕ δεν μιλούσε μόνο για “εργατική τάξη”, “υποτελείς τάξεις” κλπ, αλλά καλούσε σε ενασχόληση “για το ξύπνημα και το τράβηγμα στον αγώνα ακόμα πιο πλατιών λαϊκών στρωμάτων”.

Τέλος, σε αντίθεση με τη σημερινή ελληνική αριστερά, καλούσε όχι μόνο “κάθε τίμιο στοιχείο” ως άτομο, αλλά και κάθε “οργάνωση”, που στέκεται πάνω σε μια λαϊκή, δημοκρατική βάση. Μόνο με αυτό τον τρόπο, το κάλεσμα του ΚΚΕ για “απομόνωση των διασπαστών” δεν ήταν υποκριτικό, όπως είναι αυτό της πλειοψηφίας της σημερινής ελληνικής αριστεράς, που και αυτή λέει παρόμοια, όμως διατηρεί τις διασπαστικές πρακτικές και συνήθειές της (ειδικότερα έναντι του ανένταχτου κόσμου). Ταυτόχρονα, σε αντίθεση με τις σημερινές παρασκηνιακές μηχανορραφίες από τα πάνω καλούσε σε “ενιαίο μέτωπο απ’τα κάτω”, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης (με ό,τι αυτό συνεπάγεται στις μορφές εμφάνισης: κάτι που ξεχνούν πολλοί από όσους σήμερα επίσης το επικαλούνται).

Οι εσωμοναρχοφασιστικές φαγωμάρες και το δημοκρατικό στρατόπεδο

Ι. Ο μοναρχοφασιστικός πολιτικός κόσμος στο σύνολό του παραδέρνει σε μια σοβαρή, χρόνια διαβρωτική κρίση. Είναι η αντανάκλαση της βαθιάς γενικής πολιτικής κρίσης, που περνά το αστοτσιφλικάδικο καθεστώς και η αμερικανοκρατία στην Ελλάδα. Και η κρίση, που δέρνει το μοναρχοφασιστικό κοινοβουλευτικό πολιτικό κόσμο είναι πραγματικά “αγιάτρευτη”. Και το αγιάτρευτό του αυτό καθορίζεται απτό γεγονός ότι ούτε τη δυνατότητα, ούτε την ικανότητα μα ούτε και τη θέληση έχει να δει, ν’ αντιληφθεί, να συλλάβει, να αντιμετωπίσει και να λύσει τα μικρά και τα μεγάλα προβλήματα του λαού και του τόπου. Αυτό τονε φέρνει σε ριζική, αγεφύρωτη αντίθεση και διάσταση με τον εργαζόμενο λαό και το πραγματικό εθνικό συμφέρον. Και αυτό καθορίζει και προδικάζει την πορεία της κατάπτωσης και της αποσύνθεσής του. Η απώλεια αυτής της επαφής με το λαϊκό αίσθημα, με τον πραγματικό παλμό του έθνους και της πατρίδας και η συναίσθηση, σα συνέπεια, ότι τελειώνει, οριστικά, ο “χρυσός αιώνας” με την καταδημαγώγηση, την παραπλάνηση και την αποκοίμηση των πλατιών λαϊκών μαζών, που ξύπνησαν, ξυπνούν και παλαίβουν για δικές τους πια λύσεις και αλλαγές, γεννάν, τρέφουν και δυναμώνουν στα μοναρχοφασιστικά κόμματα, στις κορυφές και στα στελέχη τους, απτή μια, τη στροφή προς τις φασιστικές, διχτατορικές, αντικοινοβουλευτικές κατευθύνσεις και επιδιώξεις και, απτην άλλη, το κύλισμα στο βόρβορο της αρπαγής, της ρεμούλας, των σκανδάλων και των καταχρήσεων, σαν αντικατάσταση για το “χρυσό αιώνα” που φεύγει αγύριστα. Η ανάγκη πάλι, να μείνουν σκεπασμένα και ατιμώρητα τα σκάνδαλα και τα πλιάτσικα, δυναμώνει και αυτή με τη σειρά της, ακόμα πιο πολύ, τις τάσεις προς την ανοιχτή φασιστική διχτατορία.

Έτσι η γενική πορεία της αστοτσιφλικάδικης, αμερικανόδουλης πλουτοκρατίας προς τον ολοκληρωτικό στραγγαλισμό των λαϊκών ελευθεριών με την εγκαθίδρυση της διχτατορίας της παλατιανής στρατοκρατικής κλίκας, σαν το “σωτήριο”, όπως φαντάζεται, μέσο αντιμετώπισης του λαού, που ξύπνησε και ξυπνά, συνοδεύεται αναπότρεπτα από μια προϊούσα διάβρωση και αποσύνθεση, από μια ολοένα πιο μεγάλη αποξένωση και απομάκρυνση του μοναρχοφασιστικού, κοινοβουλευτικού πολιτικού κόσμου απτις πλατιές λαϊκές μάζες.

Το σαράκι της κατάρευσης και της εσωτερικής διαλυτικής πορείας κατατρώει και τα δυο “ιστορικά” αστοτσιφλικάδικα κόμματα. Το φιλελεύθερο βενιζελικό κόμμα και ύστερα απτόν πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και μετά το δεύτερο και τώρα τελευταία με την ΕΠΕΚ και με το Ρέντη έπαθε μια σειρά από διασπάσεις και κονιορτοποιήθηκε καταστροφικά. Το ίδιο έπαθε και παθαίνει και το Λαϊκό κόμμα. Ανάμεσα στα δύο κόμματα, στις πλουτοκρατικές κορυφές και στην πολιτική των δεν υπάρχει σήμερα καμιά ουσιαστική διαφορά. Ο οχετός των καταχρήσεων και των σκανδάλων είναι κοινός και για τα δύο. Είναι δυο συγκοινωνούντα αγγεία, που η στάθμη της διαφθοράς και της σαπίλας, είναι πάντα η ίδια και για τα δυο, με τη διαφορά, ότι οι αποπνιχτικές αναθυμιάσεις εκδηλώνονται πιο δυνατές πότε απτή μια και πότε απτην άλλη μπούκα του οχετού, ανάλογα με το ποιο κόμμα έχει κάθε φορά στα χέρια του τον κρατικό μηχανισμό και την κυβερνητική εξουσία για ν’ ασελγεί ανεξέλεγχτα πάνω στο Λαό και στην Ελλάδα.

Όλα τα νόθα καρκινώματα και αποστήματα, που βγήκαν απτά δύο “ιστορικά” κόμματα είναι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν των γεννητόρων. Γονατάς- Μαρκεζίνης- Ζέρβας, Παπατζής – Μανιαδάκης -Ρέντης-Τουρκοβασίλης-Τσουδερός και λοιποί, όλοι μιας σκύλας γέννα. Το μοναρχοφασιστικό αστοτσιφλικάδικο κηφηναριό μόνο κηφήνες μπορεί να παράγει. Φυσικά, στην πορεία αυτή της διαβρωτικής αποσύνθεσης μέσα στο μοναρχοφασιστικό πολιτικό κόσμο και κόμματα πρέπει να ξεχωρίσουμε δύο ρέματα. Το πρώτο εκφράζει, λόγουχάρη, στο πρόσωπο του Μαρκεζίνη-Πιπινέλη τον τρόμο μπροστά στο λαϊκό κίνημα και την καταφυγή σαν “σωτηρία” στην ανοιχτή φασιστική διχτατορία. Το άλλο ρέμα εκφράζει την προσπάθεια, που κάνουν ορισμένοι κύκλοι των κυρίαρχων τάξεων, να ορθώσουν με την απόσπαση απτα χρεωκοπημένα “ιστορικά” κόμματα, και με την πιο αχαλίνωτη δημαγωγία, ένα είδος κυματοθραύστη ανακοπής και περιορισμού της λαϊκής επαναστατικής χειραφέτησης. Αυτό έκανε, λόγουχάρη, ο Πλαστήρας με την ΕΠΕΚ. Και η δράση και τα έργα του αποδείχνουν κάθε μέρα και πιο ατράνταχτα, ότι πιο πέρα απτήν πιο ξετσίπωτη δημαγωγία, ενώ στην πράξη μόνον στην πλουτοκρατία και στην αμερικανοκρατία δουλεύει, δεν πήγε ούτε πηγαίνει. Η ανάγκη, όμως, για τις κυρίαρχες τάξεις, από τέτιους κυματοθραύστες επιβάλλεται απτό γεγονός, ότι πλατιές λαϊκές μάζες και μαζί μ’ αυτές και λίγα ή περισσότερα κατώτερα και μεσαία στελέχη απτά αστοτσιφλικάδικα κόμματα, κάτω απτήν πίεση των μαζών αυτών, κινιένται, μετατοπίζονται προς τ’ αριστερά. Και με τους κυματοθραύστες αυτούς προσπαθούν ν’ ανακόψουν ή ν’ αναχαιτίσουν την κίνηση αυτή.

Η διάκριση αυτή στις αποχρώσεις, ως προς τις μέθοδες, που εκφράζει και διαφορές στο μαζικό κοινωνικό περιεχόμενο η διάκριση, λοιπόν, αυτή που χαραχτηρίζει τα δύο ρέματα, είναι για μας ουσιαστική και σημαντική στον καθορισμό της δικής μας στάσης και ταχτικής απέναντι σ’ αυτά.

Χωρίς, φυσικά, ούτε λεφτό να σταματήσουμε τη διαφώτιση των μαζών ότι, στην ουσία, η διάκριση ανάμεσα στην κοινοβουλευτική και την ανοιχτή διχτατορική μέθοδο διακυβέρνησης, εκφράζει την ίδια αστοτσιφλικάδικη, πλουτοκρατική, αμερικανόδουλη πολιτική με τη διαφορά ότι οι κυρίαρχες τάξεις καταφεύγουν ή προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τον τρόπο εκείνο διακυβέρνησης- ανοιχτή ή καμουφλαρισμένη διχτατορία- ανάλογα με τις ανάγκες αντιμετώπισης του λαού και της πάλης του. Και όταν λέμε “προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν” πρέπει να καταλαβαίνουμε ότι η λαϊκή πάλη, όταν βρίσκεται στο αναγκαίο ύψος, είναι σε θέση να χαλνά και να ματαιώνει μερικότερα χτυπήματα ή πιο γενικές επιδιώξεις του ταξικού εχθρού. Πρέπει ακόμα να ξεκαθαρίσουμε εδώ ότι συχνά η αντιπαράθεση της κοινοβουλευτικής είτε της φασιστικής διχτατορικής μεθόδου διακυβέρνησης διογκώνεται τεχνητά για παραπλάνηση και εξαπάτηση των μαζών.

Μιλώντας εδώ γι’ αυτό, που στη γλώσσα μας ονομάζουμε κυματοθραύστη, κοινωνικό κυματοθραύστη, πρέπει να προσθέσουμε ότι, αναπότρεπτα, η νέα οξεία κρίση, που περνά σήμερα το Λαϊκό κόμμα, θα ενισχύσει μέσα του τις φυγόκεντρες δυνάμεις. Πολλοί μυρίζονται κιόλας πτωμαΐνη και παρουσιάζονται σαν βαρυπενθούντες ανεψιοί, που διεκδικούν μεγαλύτερο ή μικρότερο κομάτι απτήν κληρονομιά. Τέτιοι είναι οι Μαρκεζίνης-Τουρκοβασίλης-Μανιαδάκης κλπ. Κάτι φαντάζεται πως θα κερδίσει και ο Σοφοκλής. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να περιμένουμε ότι και απτό Λαϊκό κόμμα θα γεννηθεί ένα είδος λαϊκοτσαλδαρικής ΕΠΕΚ, λαϊκοτσαλδαρική έκδοση του πλαστηρικού κυματοθραύστη, με επικεφαλής τα αυτορεκλαμαριζόμενα υγιά στοιχεία, όπως ο Στεφανόπουλος και άλλοι παρόμοιοι.

Και για να τελειώνουμε με τους κυματοθραύστες, πρέπει να αναφέρουμε, εδώ, τόσο το σκελδικό ψευτοσοσιαλιστικό μεσόβαλτο με το φρέσκο αντικουκουέδικο αφηνιασμό του, που τον ξερνά προσωπικά ο Τσιριμώκος κατά διαταγή της Κομίσκο και του Πιουριφόι ενώ κατάπιε τη γλώσσα του για την αποστολή στρατού στην Κορέα και παίρνει απροκάλυπτα εχθρική θέση ενάντια στο κίνημα των οπαδών της ειρήνης. Το αφεντικό που πληρώνει, αυτό και διατάσσει. Πρέπει να αναφέρουμε και τον ψευτοδημοκρατικό ψευτοαριστερισμό όσο και τον προδοτικό ρεφορμισμό και τους πουλημένους αγροτοπατέρες, που αποτελούν το σύστημα των αντιλαϊκών αναχωματώσεων και φραγμάτων προς τα αριστερά και που όλοι τους, για ό,τι αφορά τις ηγετικές και καθοδηγητικές κλίκες, ανήκουν στο μοναρχοφασιστικό αστοτσιφλικάδικο, αμερικανόδουλο, πλουτοκρατικό συγκρότημα. Πολύ λίγα γερά στοιχεία αποκόβονται αργά και τόσο απτό σάπιο αυτόν κορμό.

Έλληνες Κορέα

“Η Ελλάδα θα δίδει αυτό που έχει, το αίμα της. Και η Αμερική θα δίδει αυτό που της περισσεύει: τα χρήματα” («Καθημερινή», 21/09/1950). Στη φωτό: έλληνες πολίτες σε φέρετρα λόγω της συμμετοχής του «ελληνικού» κράτους στον πόλεμο κατά της Κορέας

Ο αντιδραστικός πολιτικός κόσμος, ολόκληρος με όλες τις αποχρώσεις και τα παρακλάδια του είναι πιασμένος στην ίδια μέγγενα της αποσυνθετικής κρίσης. Τ’ αλληλοξεσκεπάσματα και οι αλληλοαποκαλύψεις είναι και αυτά οργανικό κομμάτι της καταπτωτικής αυτής πορείας, είναι αναγκαστικοί και αναπότρεπτοι χειρισμοί προσπάθειας για “διάσωση” και διαφυγή, απτό γενικό κατήφορο και γκρεμό, που κάνουν ορισμένες ομάδες και πρόσωπα. Ξέρουν, ότι το ξέσπασμα και το ξάπλωμα της δυσωδίας αυτής τους βλάφτει γενικότερα και τους χημιώνει σοβαρά, όμως δε μπορούν να τ’ αποφύγουν. Είναι οργανική πάθηση, απόστημα καρκινικό, που γιατρειά δε χωράει. Το πόσο θα σέρνεται είναι άλλο ζήτημα. Εξαρτάται εδώ απτή δύναμη και την ένταση του λαϊκού κινήματος.

Και όταν λέμε: ολόκληρος ο αντιδραστικός πλουτοκρατικός, αμερικανόδουλος, πολιτικός κόσμος κλείνουμε μέσα σ’ αυτόν και την παλατιανή στρατοκρατική κλίκα με επικεφαλής τον ίδιο τον Παύλο και τον εξ αριστεράς χειρός αδερφό του Παπάγο. Και το μοναρχοφασιστικό τύπο.

Αναμφισβήτητο είναι ότι η κλίκα αυτή απτό κακό της κοινοβουλευτικής χρεωκοπίας των μοναρχοφασιστικών κομμάτων πάει να προσποριστεί για τον εαυτό της αγαθά. Εμφανίζεται είτε θέλει να παραστήσει τον αδέκαστο φρουρό των ανύπαρχτων αστοτσιφλικάδικων ηθικών αξιών και τον πρωτεργάτη του περίφημου και ασύλληπτου “ηθικού καθαρμού”. Η αλήθεια είναι, ότι η παλατιανή στρατοκρατική κλίκα και η ανώτατη μοναρχοφασιστική στρατιωτική ιεραρχία ακόμα πιο πολύ απότι τ’ αστικά κοινοβουλευτικά κόμματα είναι βουτηγμένη στη σαπίλα, στη διαφθορά, τη ρεμούλα, τη ληστεία και την αρπαγή, Αυτοί είναι που τρων με δέκα μασέλες. Είναι αφάνταστες οι κλεψιές και οι καταχρήσεις, που γίνονται απτούς αρχιστρατοκράτες μέσα, μα και έξω απτό στρατό. Μέγαρα και πολυκατοικίες και περιουσίες τεράστιες έχουν χτίσει και αποχτήσει όλοι σχεδόν οι αρχισακαράκες του στρατού, της αεροπορίας, του ναυτικού, της αστυνομίας και της χωροφυλακής. Είναι κι αυτός ένας τρόπος, που η πλουτοκρατία εξαγοράζει και δένει πιο πολύ μαζί της τους στρατηγούς, ναυάρχους και Σία. Αν φωνάζουν, λοιπόν, και κόβονται για τον “ηθικό καθαρμό” είναι για να σκεπάσουν τις δικές των βρωμιές. Μα και κανένας δεν τολμά να τους θίξει. Γιατί μπαίνει αμέσως μπρος η μηχανή των εκβιασμών και των στρατοδικείων. Και ακόμα γιατί τους καλύπτει η στραταρχική και βασιλική ασυλία και ασυδοσία. Και αν θέλουν διχτατορία δική τους είναι και για τον πρόσθετο λόγο ότι τότε θα μπορούν να ρημάζουν και ν’ αρπάζουν πιο εύκολα, πιο ατιμώρητα, πιο πολλά.

Η στρατοκρατική παλατιανή κλίκα, με πολιτικούς εκπρόσωπους τέτιους χρεωκόπους στην πολιτική και άσσους στις λοβιτούρες, όπως οι Μαρκεζίνης – Πιπινέλης και Σία, πάει να εκμεταλλευτεί και τη χρεωκοπία και ανικανότητα της βουλής της 5ης του Μάρτη και του κοινοβουλευτισμού γενικότερα, για να την κάνει σκαλοπάτι και ν’ ανέβει αυτή. Πάει έτσι ν’ αποφύγει το πικρό ποτήρι των νέων εκλογών, που δεν το θέλει ούτε η πλουτοκρατική ολιγαρχία, ούτε η αμερικανοκρατία, γιατί όλα τα κοράκια φοβούνται τη λαϊκή ετυμηγορία. Προσπαθώντας να καταξεφτελίσει και να κατακουρελιάσει τη χρεωκοπημέμη βουλή, επιδιώκει ν’ αποφύγει αναμέτρηση με το λαό, έστω και σε νόθες εκλογές, γιατί δεν ξέχασε, όπως και όλοι οι μαύροι άνθρωποι, την κατραπακιά που φάγαν οι εκπρόσωποι σακαράκες υποψήφιοί της στις εκλογές της 5ης του Μάρτη, ύστερα μάλιστα απτη “νίκη” τους στο Γράμμο, κατραπακιά, που, τώρα, θα είναι πραγματικός κόλαφος, γιατί η χρεωκοπία και η διάβρωση και της στρατοκρατικής παλατιανής πολιτικής δεν είναι μικρότερη απτήν όλη χρεωκοπία του μοναρχοφασισμού.

Οι τελευταίες δηλώσεις του Παύλου στη Θεσσαλονίκη αποτελούν μιαν ακόμα επιβεβαίωση για τις πιο πάνω διαπιστώσεις μας. Όσα είπε ο Παύλος δεν είναι μόνο δικά του. Ο φασουλής κάνει αυτό που διατάσσουν όσοι τονε διευθύνουν. Και αυτοί, είναι η αμερικανοκρατία μαζί με τη ντόπια πλουτοκρατική ολιγαρχία.

Οι τέτιες εκδηλώσεις του Παύλου Γλύξμπουργκ δείχνουν πόσο ανησυχαστική είναι η κατάσταση, που δημιουργήθηκε με το ξέσπασμα της γάγγραινας, που κατατρώει όλο τον πολιτικό μοναρχοφασιστικό κόσμο και το σύστημα, που ο κόσμος αυτός εκπροσωπεί. Και αποκαλύπτουν και αυτές τη βαθιά κρίση, που δέρνει το μισητό και μισαρό αντιλαϊκό καθεστώς. Ο λόγους του Παύλου στη Θεσσαλονίκη, απτη μια, εκδηλώνει κι αυτός τη συνέχιση και την ανησυχία, που κατατρώει όλο το εκμεταλλευτικό σύστημα, μα ταυτόχρονα, αποτελεί και ένα παραπέρα βήμα προς την ανοιχτή, τη στρατοκρατική φασιστική διχτατορία, σα μέσο, όπως φαντάζονται για ν’αντιμετωπίσουν την κρίση και το πελάγωμά τους.

Φυσικά, ο Παύλος δε μπόρεσε πάλι, ούτε στη Θεσσαλονίκη, ούτε στη Νάουσα κλπ, ν’ αποφύγει τη φτηνή και ξεφτισμένη δημαγωγία. Κήρυξε και τη Μακεδονία τώρα, καρδιά της Ελλάδας, είπε ότι θ’ανοικοδομήσει πρώτη τη νάουσα και ξαναρεκλαμάρισε τις παιδουπόλεις και τη Λέρο, τα βασιλικά, δηλαδή, διαφθορεία των παιδικών ψυχών και κορμιών.

Σ’ όλα αυτά όμως ο Παύλος δε μας είπτε τίποτα το καινούργιο. Είναι η παλιά ξαναζεσταμένη σούπα. Το “νέο” βρίσκεται αλλού. Στη Θεσσαλονίκη ο βασιλοντυμένος παλιάτσος περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ανοιχτά και δημόσια παράτησε τα προσχήματα, εγκατάλειψε τις εφεδρικές θέσεις. Ξέχασε το υπερκομματικό και το ακομμάτιστο, το ανεύθυνο και το υπερεθνικό και τα είπε έξω από τα δόντια. Εμφανίστηκε στην πιο “δημιουργική” όπως του αρέσει να ναρκισσεύεται, φασιστική του έκλαμψη και μετατράπηκε σε ξετσίπωτο και διαπρύσιο κήρυκα της παπαγικής, παλατιανής στρατοκρατικής διχτατορίας. Και αυτό και μόνο το γεγονός, ότι, δηλαδή, το “εξωπολιτικό” στέμμα, αναγκάστηκε να πάρει μια τόσο ανοιχτή θέση, το γεγονός για να το πούμε με άλλα λόγια, ότι η αμερικανοκρατία και η ντόπια πλουτοκρατική ολιγαρχία, αναγκάστηκαν έτσι να “εκθέσουν” τον υπερκομματικό “ρυθμιστή του πολιτεύματος”, το ότι έτσι αναγκάστηκαν να ρίξουν στη ζυγαριά την πολύτιμη αυτή εφεδρεία τους, δείχνει δυο πράγματα. Πρώτο, πόσο βαθιά είναι η κρίση και ανεμοζάλη στον παράδεισο της αμερικανοκρατίας. Και, δεύτερο, πόσο έχουν προχωρήσει οι στρατιωτικοπολεμικές προετοιμασίες της αμερικανοκρατίας στα Βαλκάνια. Γιατί, πρέπει να τόχουμε αυτό ξεκαθαρισμένο, παρά το γεγονός, ότι η παπαγική διχτατορία αποτελεί δίκοπο μαχαίρι, όμως οι αμερικανοί θα καταφύγουν σ’ αυτή σε περίπτωση πολέμου, (αν στο μεταξύ η όξυνση των ταξικών αγώνων δεν τους κάνει να επισπεύσουν, ή δεν τους χαλάσει τα σχέδια), γιατί, φαντάζονται ότι στις πολεμικές συνθήκες το καλύτερο μέσο για τη χαλιναγώγιση του λαϊκού κινήματος είναι η σακαράκικη μπότα. Απ’ αυτή την πλευρά είναι πολύ χαραχτηριστική και πολύ ύποπτη η εξαιρετική δραστηριότητα και επιμονή, που δείχνουν οι αμερικάνοι και άγγλοι και ένας από τους πρώτους ο γκαουλάιτερ Πιουριφόι, για να επιταχύνουν και να τελειώνουν με τη συγκόλληση του άξονα Αθήνα – Βελιγράδι. Χαραχτηριστικό, ακόμα, είναι, ότι ο Τρούμαν ανοιχτά επιδιώξει και πραγματοποιεί, τώρα ολόπλευρη ενίσχυση του Τίτο. Και ότι οι αμερικάνοι δίπλα στο μοναρχοφασιστικό ρεκλαμάρουν τώρα και τον τιτικό στρατό σαν τον καλύτερο και μεγαλύτερο στην Ευρώπη.

Αν σ’αυτά προσθέσουμε ότι προχτές ο Παύλος τη Θεσσαλονίκη διάλεξε για να κηρύξει την ανοιχτή στρατοκρατική-φασιστική διδασκαλία του, θα δούμε ότι τα σημάδια των καιρών γίνονται πολύ ενδεικτικά και καλούν σε συναγερμό και επαγρύπνηση.

Η ξετσίπωτη φασιστική δήλωση του Παύλου στη Θεσσαλονίκη δύο πράματα υποδηλοί καθαρά και ξάστερα: Πρώτο. Ότι ο πόλεμος είναι πολύ κοντά, γι’ αυτό και ο Παύλος δηλώνει, ότι πάνε προς το “νέο”, δηλαδή, προς την ανοιχτή παπαγική διχτατορία και ότι οι ένοπλες δυνάμεις, δηλαδή, ο Παπάγος και η κλίκα του, θα “σώσουν” το σώμα του μοναρχοφασισμού, όπως σώσαν και τη μαύρη ψυχή του.

Και δεύτερο. Ότι οι αμερικάνοι περιμένουν να συντελεστεί η συγγκόληση του άξονα Αθήνα- Βελιγράδι, που τόσο βιάζουν την πραγματοποίησή του, για ν’ αρχίσουν τις ανοιχτές πολεμικές κρούσεις των στα Βαλκάνια, ενάντια στις ΛΔ της Αλβανίας και της Βουλγαρίας. Και πόσο έχουν προχωρήσει προς την κατεύθυνση αυτή δείχνει και το γεγονός ότι στις 4 του Νοέμβρη ο Παπάγος είχε σύσκεψη με τους σωματάρχες και τους αρχηγούς των επιτελείων με θέμα την άμεση προετοιμασία για πόλεμο.

Πολεμικό-φασιστικό κήρυγμα στέλνει ο Παύλος στο λαό απτή Θεσσαλονίκη. ΠΕΙΝΑ-ΠΟΛΕΜΟΣ-ΠΑΠΑΓΟΣ. Αυτή είναι η σοφία του.

Και επειδή ξέρει ότι οι κουκουέδες παλαίβουν κιόλας ανελέητα τη γραμμή του, τους κηρύχνει τον πόλεμο. Ακολουθεί και δω κατά πόδας το αφεντικό, τον Πιοριφόι, που πριν λίγες μέρες χάιδευε δημόσια το στυλέτο, που προορίζει για τους κουκουέδες και που τόχει κιόλας μπήξει στο κορμί της πατρίδας μας.

Άθελά τους φανερώνουν και οι δυο τον τρόμο τους μπροστά στη δύναμη του κομμουνισμού. Και ξεσκεπάζεται ακόμα πιο πολύ ο εστεμμένος σαδιστής, όταν αποκλείει κάθε συμβιβασμό με τους κομμουνιστές και τους “συνοδοιπόρους” των, δηλαδή, με όλον τον δημοκρατικό κόσμο της Ελλάδας, γιατί ξέρει ότι ένας τέτιος “συμβιβασμός” μόνο ψωμί-ειρήνη-λεφτεριά μπορεί να σημαίνει για το Λαό και τον τόπο.

Έτσι και η μάσκα της υπερκομματικής, τάχα, μοναρχίας πέφτει. Βρυκόλακας της πείνας και του πολέμου. Προδότης του λαού και της Ελλάδας. Δούλος και λακές της αμερικανόκρατίας. Τέτιο είναι το βασιλικό χτήνος. Ασελγεί και οργιάζει πάνω στο κορμί της πατρίδας μας. Μαίνεται με το φασιστικό τσεκούρι στο ένα και το δαυλό του εμπρηστή στο άλλο χέρι. Λυσομανά.

Πάντως και το τέτιο ανοιχτό ξεσπάθωμα του Γλύξμπουργκ είναι σημάδι κι αυτό, οιωνός για την κρίση τη βαθιά ολόκληρου του συστήματος. Και αποτελεί την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος της πολιτικής, που ακολουθούν και εφαρμόζουν αμερικάνοι και ντόπιοι πλουτοκράτες. Η μια όψη της πολιτικής αυτής είναι η κοινοβουλευτική, ψευτοδημοκρατική. Η άλλη η ανοιχτή φασιστική, στρατοκρατική, διχτατορική. Οι λαογδάτες εκμεταλλευτές ντόπιοι και ξένοι καταφεύγουν κάθε φορά στον ένα ή άλλον τρόπο χαλιναγώγησης και στραγγαλισμού του λαϊκού κινήματος. Μα αν τα καταφέρνουν και πόσο κάθε φορά τα καταφέρνουν, εξαρτάται στν κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, απτό λαϊκό επαναστατικό κίνημα. Αυτό είναι πάντα σε θέση, όταν οι μάζες καθοδηγούνται σωστά και παλαίβουν αποφασιστικά να χαλνά τα σχέδια των παράσιτων εκμεταλλευτών.

Το αστοτσιφλικάδικο πλουτοκρατικό πολιτικό σύστημα περιλαβαίνει, σαν ένα σημαντικό μοχλό προώθησης της αμερικάνικης πολιτικής πείνας- πολέμου-Παπάγου και καταδημαγώγησης και αποπλάνησης του Λαού και το μοναρχοφασιστικό τύπο, μαύρο και κίτρινο.

Και ξεχωρίζοντας αποχρώσεις και παρεκκλίσεις, πρέπει πάντα να βλέπουμε το βασικό και το κοινό: Ολόκληρος ο μοναρχοφασιστικός τύπος, μαύρος και κίτρινος, πρωινός και απογευματινός, καθημερινός και περιοδικός είναι όργανο ολοκληρωτικής δικαίωσης, επιβολής και εφαρμογής της αμερικάνικης και πλουτοκρατικής πολιτικής πείνας- πολέμου-Παπάγου και τίποτε άλλο. Είναι τύπος- όργανο της πλουτοκρατίας. Απ’ αυτήν συντηριέται, αυτή τον χρηματοδοτεί, αυτήν εξυπηρετεί. Σ’ όλα τα σκάνδαλα και τις λοβιτούρες είναι βουτηγμένο και αυτός απτήν κορφή ωστα νύχια. Και ανάλογα, κάθε φορά, με τα πλουτοκρατικά συμφέροντα και τις επιταγές της αστοτσιφλικάδικης πολιτικής αναλαβαίνει να παρουσιάζει το άσπρο, μαύρο και το μαύρο, άσπρο. Η εξαγορά και διαφθορά τον έχει διαποτίσει μέχρι το μεδούλι. Πουλημένοι κονδυλοφόροι που σκάβουν κι αυτοί, το κατά δύναμιν, τον τάφο του λαού, το λάκο της Ελλάδας. Το συγκρότημα Λαμπράκη, η παλατιανή-παπαγική “Εστιά”, η “ανεξάρτητη” και “δημοκρατική” “Ελευθερία” με το γλοιώδη τροτσκιστή και τσανακογλύφτη τενεκέ Παπακωνσταντίνου, η “πνευματώδης” “Καθημερινή” με τον άλλο πράχτορα της Ιντέλιτζενς Χορμούζιο, η μαύρη “Βραδυνή”, ο τεταρταυγουστιανός “Εθνικός Κήρυκας”, τα όργανα της στρατοκρατίας “Εμπρός”, “Ακρόπολη”, ο πλαστηρικός “Φιλελεύθερος” και το υπόλοιπο συναπάντημα, όλοι αυτοί οι μέντωτες του καθεστώτος της δολοφονίας και της απεμπόλησης μια σφραγίδα φέρνουν: προδοσία, σαπίλα, απάτη, αντιλαϊκός αφηνιασμός.

Είναι πρωτοείδωτη η κατάπτωση, που παρουσιάζει ο πουλημένος τύπος, σύμπτωμα και ένδειξη κι αυτό, για τη γενική αποσύνθεση και διαφθορά. Μέχρι πού μπορεί να πέσουν, δείχνουν και μερικές τέτιες άθελες ομολογίες όπως το: εμείς το αίμα, εσείς τα δολάρια! Μη βγάζετε τα άπλυτα και τις βρωμιές στα φόρα γιατί στους δρόμους περιμένουν οι κομμουνιστές!! κτλ κτλ.

Πόση είναι η τύφλωση και η απελπισία των δείχνει και το τελευταίο κόλπο της “Ακρόπολης”, που για να καλύψει την αρπαγή και τη ρεμούλα των δικών της και για αντιπερισπασμό σκαρφίστηκε το παραμύθι των καταχρήσεων απτό ΚΚΕ στο εξωτερικό. Δεν καταλαβαίνουν στην παραζάλη τους ότι έτσι προδίνονται και αυτοξεσκεπάζονται ακόμα πιο πολύ.

Το απαίσιο και σιχαμερό θέαμα που παρουσιάζει ο αντιδραστικός τύπος, σε όλες τις παραλλαγές και αποχρώσεις, δίνει ένα πιστό αντικαθρέφτισμα για τα χάλια του καθεστώτος, που του πετά τα κόκαλα, για την κατάντια του πολιτικού κόσμου, επίσης σ’ όλες τις αποχρώσεις και παραλλαγές του απτην παλατιανή στρατοκρατική κλίκα Παύλου-Παπάγου, την πτωμαΐνη του λαϊκού κόμματο,ς το ξεφάντωμα πείνας- πολέμου του ντουέτου Βενιζέλος-Παπατζής, ώστα δημαγωγικά ρεκόρ της πλαστηρικής ΕΠΕΚ και το σκελδικό ψευτοσοσιαλισμό και τον υπόλοιπο ψευτοαριστερισμό. “Ηθικός” κόσμος πραγματικά αγγελικά πλασμένος. Δεν αναμασά τζάμπα τελευταία τόσο πληθωρικά την ανάγκη του “ηθικού καθαρμού”!

Ολόκληρος ο πλουτοκρατικός, μοναρχοφασιστικός αμερικανόδουλος πολιτικός κόσμος, ο μοναρχοφασισμός σα σύνολο μαζί με την πολιτική της αμερικανοκρατίας, παραδέρνει στην κρίση, τη σαπίλα, τη διαφθορά, και την κατάπτωση. Δε μπορεί να δόσει τίποτα το εθνικά υγιές, το λαϊκά ακέραιο και ανεχτό.

Πολιτική αναδημιουργία, νέο πολιτικό κόσμο γέννησε, έθρεψε και δημιούργησε το εαμικό κίνημα μαζί με την πραγματική δημοκρατική αριστερά στη νέα μας αντίσταση. Ο νέος και αναγεννημένος αυτός πολιτικός κόσμος βρήκε πολλά σημεία επαφής, κατανόησης, ενιαίας εμφάνισης και κοινής φράσης με τα δοκιμασμένα και παλαίμαχα κόμματα του εργαζόμενου λαού, το ΚΚΕ και το ΑΚΕ. Αυτού, σ’ αυτήν τη συμμαχία και σ’ αυτό το ενιαίο μέτωπο, συγκεντρώνεται και τραβιέται τώρα ό,τι τίμιο, πρωτοπόρο, προοδευτικό, πραγματικά δημοκρατικό υπάρχει στον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας σήμερα. Αυτή η δύναμη εκπροσωπεί την ελπίδα, την εγγύηση και τη δύναμη για την αυριανή αναγεννημένη Ελλάδα, που τράφηκε και γεννιέται στους λαϊκούς αγώνες ενός ολόκληρου τριαντάχρονου.

ΙΙ. Η κρίση κορυφών στην Ελλάδα είναι μια από τις αιτίες, μα και ένα γέννημα της πολιτικής κρίσης του μοναρχοφασισμού, που δημιούργησε και τροφοδοτεί νέες, επιταχυνόμενες και σοβαρές κοινωνικές ανακατατάξεις και αναδιατάξεις στον τόπο μας. Βασικό γνώρισμα της βαθιάς πολιτικής κρίσης, που περνά το μοναρχοφασιστικό καθεστώς είναι το γεγονός ότι, παρά τη στρατηωτική νίκη της αντίδρασης στο Βίτσι- Γράμμο, τον Αύγουστο του 1949, ο μοναρχοφασισμός δεν πέτυχε να συντρίψει τις κύριες δυνάμεις του ΔΣΕ. Δε μπόρεσε να καταφέρει αποφασιστικό χτύπημα ενάντια στο λαϊκοεπαναστατικό κίνημα στη χώρα μα. Και ότι, ύστερα απτή “νίκη” αυτή, ο λαϊκός αγώνας, αλλάζοντας μορφές, συνεχίζεται ανειρήνευτός. Και έχουμε στο χρόνο αυτό καινούργια άνοδο στους μαζικούς λαϊκούς αγώνες, ένα παραπέρα βάθαιμα στις μοναρχοφασιστικές αντιθέσεις και τις εσωτερικές του φαγωμάρες, μια παραπέρα χειροτέρεψη στην εσωτερική κατάσταση, μια παραπέρα όξυνση της ίδιας της πολιτικής κρίσης στην Ελλάδα.

Βασική, επιταχτική, ανειρήνευτη απαίτηση του λαού παραμένει η ανάγκη για μια ριζική δημοκρατική αλλαγή στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας. Αντί γι’ αυτό, ο μοναρχοφασισμός και η αμερικανοκρατία προσφέρουν και δε μπορούν παρά να προσφέρουν μόνον πείνα, παραπέρα εξαθλίωση, πιο μεγάλο αφανισμό, σφαγή και πόλεμο.

Τόσο θεμελιακή και χτυπητή, ανάγλυφη, χειροπιαστή, μα και βασανιστική και οδυνηρή γίνεται η αντίθεση αυτή, ανάμεσα στις λαϊκές ανάγκες και αυτό, που προσφέρει η αμερικανοκρατία και η ντόπια πλουτοκρατική ολιγαρχία, ώστε ανοίγουν τα μάτια και έρχονται σε κίνηση και αυτά τα πιο καθυστερημένα και απαθή ώστα τώρα προς την πολιτική, στρώματα του λαού. Όσο και αν φαίνεται, ίσως, παράξενο, η ήττα του ΔΣΕ έκανε ακόμα πιο αισθητό τι έχασε ο Λαός και η Ελλάδα. Το κάνει αυτό αισθητό και αντιληπτό και σε τέτια πλατιά στρώματα, που μέχρι χτες ακόμα, μέχρι τη νίκη της αντίδρασης στο Βίτσι και στο Γράμμο διατίθονταν αδιάφορα, όχι συμπαθώς ή και εχθρικά προς τον αγώνα του ΔΣΕ. Ακριβώς η πραγματικότητα, που έφερε η μοναρχοφασιστική “νίκη” αποκάλυψε την αλήθεια σε πολλούς και τους άνοιξε τα μάτια. Είδαν με την ίδια τους τη σκληρή, την αιματηρή πείρα, η ζωή τους έπεισε και τους πείθει με τα σκληρά της διδάγματα για το ατράνταχτο και το βάσιμο της κουκουέδικης αλήθειας.

Είδαν και βλέπουν χτυπητά, καρφωτά θάλεγε κανένας, αισθάνθηκαν και αισθάνονται με το αίμα της καρδιάς των, την αβυσσαλέα διαφορά, ανάμεσα στην ησυχία, την ειρήνη, τη ζωή, τη δουλιά, τη δημιουργία, που κήρυξε και που πρόσφερε το ΚΚΕ και την πείνα, τον ξολοθρεμό, το εχτελεστικό απόσπασμα, τη χαφιέδικη θηλιά, τα Μακρονήσια, την Κορέα, τον πόλεμο, δηλαδή, την αληθινή κόλαση, που πρόσφερε και προσφέρει στο λαό ο μοναρχοφασισμός και η αμερικανοκρατία. Έτσι δημιουργιέται αυτή η αντίστροφη, θάλεγε κανείς, εικόνα: ο μοναρχοφασισμός ύστερα απτή νίκη του βρίσκεται ακόμα πιο απομονωμένος και αποξενωμένος απτό λαό. Έτσι, η “νίκη” του ήταν πραγματικά πύρρεια νίκη. Και τα γεγονότα και η ζωή δείχνουν, ότι απτήν πλευρά του συσχετισμού των ταξικών δυνάμεων στην Ελλάδα, έχουμε γρήγορες ανακατατάξεις, προς όφελος του λαϊκοδημοκρατικού στρατοπέδου, ακριβώς ύστερα απτόν Αύγουστο του 1949. Ο μοναρχοφασισμός, σε σχέση με το 1946, όχι μόνο δεν κέρδισε, μα αντίθετα, έχασε σοβαρές, μεγάλες λαϊκές δυνάμεις. Στα πλατιά λαϊκά στρώματα, που στα 1946 ακόμα πίστευαν στη λαϊκή δημοκρατία, ο μοναρχοφασισμός δε μπόρεσε να δημιουργήσει σφήνα, ρήγμα. Αντίθετα, ρήγμα δημιουργήθηκε στις δικές του γραμμές. Έκφραση αυτής της κατάστασης είναι και το γεγονός της αποσυνθετικής κρίσης μέσα σ’ όλάκερη τη μοναρχοφασιστική πολιτική παράταξη. Ακόμα και το γεγονός, ότι η παλατιανή στρατοκρατική διχτατορική κίνηση δε μπορεί να εξασφαλίσει μια οπωσδήποτε σοβαρή και υπολογίσιμη μαζική βάση. Η λαϊκή της γδύμνια είναι ολοφάνερη. Ούτε οι οπερετικές εμφανίσεις του Παύλου- Φρίκης, ούτε ο βλοσυρός ταρτουφισμός του άκαπνου στρατάρχη, μπορούν εδώ ν’ αναπληρώσουν το λαϊκό κενό. Και αυτού ακριβώς βρίσκεται η κύρια αιτία, γιατί είναι ακόμα τόσο δισταχτικοί στην ανοιχτή προώθηση του Παπάγου και της συμμορίας του, αμερικάνοι και ντόπια πλουτοκρατική ολιγαρχία, παρά το ότι τα γεγονότα και ο πολεμικός των πυρετός τούς πιέζουν νάναι πιο βιαστικοί. Στις σημερινές συνθήκες άμεσης πολεμικής προετοιμασίας στα Βαλκάνια, η ανοιχτή παπαγική διχτατορία τους είναι μια ανάγκη, αλλά και ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι. Δίκοπο μαχαίρι, παιχνίδι με τη φωτιά. Πολύ περισσότερο, που είδαν και βλέπουν ότι το ακατανόμαστο δολοφονικό όργιο της τετραετίας δε δάμασε το λαό. Αντίθετα, η αγωνιστική αποφασιστικότητά του έμεινε ακατάβλητη, το μαχητικό του πνεύμα ρωμαλέο. Και οι γραμμές στο λαϊκό κίνημα δεν αραιώνουν μα πληθαίνουν και πυκνώνουν.

Οι διχογνωμίες σχετικά με τον εσωτερικό δρόμο, που θάπρεπε ν’ ακολουθήσουν, είναι κι αυτές μια έκφραση της σύγχισης φρενών και της “κρίσης των κορυφών”. Δεν ξέρουν καλά-καλά τι θέλουν, και ακόμα πιο πολύ δεν ξέρουν ως ένα σημείο τι να κάνουν. Και έχει, αυτού ακριβώς, μια απτίς ρίζες του και ο πολεμικός τυχοδιωχτισμός και η πολεμόπληχτη μανία που δαιμονίζει όλο και πιο έντονα και ανησυχαστικά το μοναρχοφασισμό. Ψάχνουν να δημιουργήσουν μια διέξοδο προς τα έξω απτήν πυραχτωμένη εσωτερική κατάσταση.

Και αυτή ίσα-ίσα, η τέτια εσωτερική κατάσταση και το γεγονός ότι η προσφυγή στη στρατιωτική διχτατορία αποτελεί ένα είδος παίξιμο με τη φωτιά, κάνει αναγκαία, για τη ντόπια πλουτοκρατία, μα και για την αμερικανοκρατία την παραπέρα χρησιμοποίηση των αντιλαϊκών αναχωματώσεων και κυματοθραυστών παρά το ότι σα βασική εφεδρεία κρατούν πάντα τον Παπάγο. Η κατάστασή τους επιβάλλει το διπλό παιχνίδι, το διπλό χειρισμό. Και στο χειρισμό και την αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού απτήν πλευρά μας βρίσκεται τώρα ένα απτά κεντρικά προβλήματα της στιγμής.

Η αμερικανοκρατία και ο μοναρχοφασισμός τραβούν ανοιχτά για πόλεμο. Δεν πρόκειται για το “μικροπόλεμο” όπου για την ώρα μάς αναγκάζουν να στείλουμε σχετικά μικρές δυνάμεις στην Κορέα. Πρόκειται για το μεγάλο πόλεμο, όπου θα ρίξουν τις 500.000 στρατιώτες και μαζί και όλη τη χώρα, ολόκληρο το λαό, στην καταστροφή. Ο γκαουλάιτερ Πιουριφόι είναι το πραγματικό αφεντικό στον τόπο. Και αυτή την απολυταρχία του εκφράζει το γεγονός των τόσο ξετσίπωτων και κυνικών δηλώσεών του σχετικά με τα ελληνικά νιάτα. Στις 21 του Οχτώβρη στα Γιάννενα έκφραζε το θαυμασμό του για το στρατό και τους νέους της Ελλάδας. Και σε δυό βδομάδες στην Κρήτη διακήρυσσε:

“Η Ελλάδα πολέμησε, πολεμά και θα πολεμήσει”. Και επειδή φοβάται ότι οι κουκουέδες θα του χαλάσουν τα σχέδια σεληνιάζεται: έχω γι’ αυτούς στυλέτο! Μιλά έτσι ξεδιάντροπα, γιατί αυτό το “δικαιωμα” του το δίνει το δολάριο.

19501024 Εμπρός Πιουριφόι Γιάννενα

Ο Πιουριφόι στα Γιάννενα στις 22/10/1950 σε μια από τις θεατρικές παραστάσεις «καλωσορίσματός» του από τον «ηπειρωτικό λαό». Στη φωτό, και όπως γράφει η αντίστοιχη λεζάντα του πρωτοσέλιδου της εφ. «Εμπρός» (24/10/1950), «Συγκεκινημένος από την προσφώνησιν της Βορειοηπειρώτισσας νεάνιδος Φρύνης Παπαδοπούλου, ο πρεσβευτής κ. Πιουριφόϋ λαμβάνει την προσφερθείσαν ανθοδέσμην και ασπάζεται την νέαν.

Βλέπουμε τι μυρμηρία έπιασε το μοναρχοφασισμό απτήν περικοπή που έγινε στα δολάρια Μάρσαλ και πόσο τρέμουν μια επανάληψή της. Λοιπόν, όταν στα τέλη του Αυγούστου του 1950, το αμερικάνικο Κογκρέσσο έπαιρνε τις αποφάσεις του για τις επιχορηγήσεις, σύμφωνα με το σχέδιο Μάρσαλ, για τον τρίτο χρόνο (1950-51), η αμερικάνικη γερουσία έκανε μια τροποποίηση, που έλεγε ότι καμιά χώρα δε θα πάρει ούτε δολάριο αν, κατά τη γνώμη του Τρούμαν, “δεν παρέσχε υποστήριξη, αρνήθηκε ή απόφυγε να υποστηρίξει” την Αμερική “με την παροχή ενόπλων δυνάμεων, στρατιωτικών υλικών, είτε υπηρεσιών”.

Να, λοιπόν, γιατί η “Καθημερινή” στις 21 του Σεπτέμβρη, έγραφε με ανυπέρβλητη ξετσιπωσιά: “Η Ελλάδα θα δίδει αυτό που έχει, το αίμα της. Και η Αμερική θα δίδει αυτό που της περισσεύει: τα χρήματα”.

Να γιατί με τόση δουλικότητα ο Βενιζέλος στέλνει στο σφαγείο, στην Κορέα, τα φανταράκια. Το δίλημα είναι αδυσώπητο: ή αίμα ή δολάρια γιόκ.

Και ο μοναρχοφασισμός και η πλουτοκρατία είναι υποχρεωμένοι να δεχτούν, παρά το ότι βλέπουν, πως αυτό τους φέρνει σε απόλυτη ρήξη και σε ριζική αντίθεση και με τον τελευταίο και με τον πιο καθυστερημένο έλληνα. Και η αμερικανοκρατία είναι άτεγκτη στην εξωφρενική αυτή απαίτησή της, που τόσο ξεβρακώνει και ξεμασκαρεύει τους μοναρχοφασίστες λακέδες της, γιατί έχει θανάσιμη ανάγκη και απτό ξένο αίμα για τα πολεμικά της εγκλήματα.

Αυτού βρίσκεται μια αναπόφευχτη, μοιραία, θάλεγε κανένας, αντινομία της αμερικανοκρατίας και του μοναρχοφασισμού: Για να προχωρήσουν στα πολεμικά τους σχέδια είναι υποχρεωμένοι οι ίδιοι να αυτοξεσκεπάζονται μέχρι τον πάτο μπροστά στο λαό. Γιατί εδώ δεν πρόκειται πια για τα Βαλκάνια, όπου θα μπορούσες να πιπιλίσεις την παλιά καραμέλα “ο σλαβικός κίνδυνος”. Και θάχες την ελπίδα πως θα βρισκότανε και κανένας κουτός να σε πιστέψει. Εδώ πρόκειται για την Κορέα. Ποιος ρωμιός θα πιστέψει ότι μας στέλνουν στη σφαγή γιατί κινδυνεύουμε απτόν Κιμ Ιρ Σεν; Ποιος έλληνας δεν καταλαβαίνει ότι η συνταγή εδώ είναι πολύ πιο απλή: δίνω δολάρια και συ μου δίνεις αίμα και κρέας!

Χωρίς να θέλουν, η αμερικανοκρατία και ο μοναρχοφασισμός, με το εμπόριό τους αυτό, της λευκής σάρκας και του ελληνικού αίματος, μας αποκαλύπτουν το πιο τρωτό τους σημείο, την αχίλλεια φτέρνα τους. Εδώ η διάστασή τους με το λαό είναι ολοκληρωτική. Και απόδειξη, γι’ αυτό, είναι το γεγονός, ότι, παρά το ότι έταξαν δολάρια, δε μπόρεσαν ν’ αγοράσουν ούτε έναν έλληνα εθελοντή για την κορέα, αν και σήμερα τα 90% των ελλήνων πεινάν, και δυστυχούν. Και μια ακόμα, πιο χαραχτηριστική, απόδειξη είναι το γεγονός, ότι ο λαός και ο στρατός με τις κινητοποιήσεις των ανάγκασαν την κυβερνηση ν’ αναβάλλει κάμποσες φορές την αποστολή ταχτικού τώρα στρατού στην Κορέα, και την ταξιαρχία να την κάμει τάγμα. Όμως εδώ δε χωρά καμιά επανάπαυση γιατί ο Πιουριφόι, που σκέφτεται όχι τόσο το τάγμα και την ταξιαρχία, μα τις αυριανές 500.000 δε θα θελήσει, σε καμιά περίπτωση, να δημιουργήσει ένα μοιραίο προηγούμενο υποχωρώντας στην αποστολή του τάγματος ή της ταξιαρχίας στην Κορέα. Τώρα αυτό είναι και ζήτημα γοήτρου δίπλα και στην εξαργύρωση με αίμα των δολαρίων. Απτήν άλλη μεριά ο μοναρχοφασισμός, η κυβέρνηση, ο Βενιζέλος, τρομαγμένοι απτήν παλλαϊκή αποδοκιμασία, ταλαντεύτηκαν σοβαρά, πήγαν να τα μπαλώσουν μόνο με τα 6 Ντακότα, έκαναν αλλεπάλληλες αναβολές, περιόρισαν την αποστολή σε ένα τάγμα. Τώρα όμως ο Πιουριφόι πατά ποδάρι και ζητά αίμα. Και οι προδότες-χασάπηδες, ο Βενιζέλος, ο Παύλος και ο Παπάγος κάτω απτήν απειλή ότι θα κοπούν ολότελα τα δολάρια και γιατί καταλαβαίνουν, ότι μια υποχώρηση σήμερα, με την αποστολή στην κορέα θάταν θανάσιμο προηγούμενο για τις αυριανές 500.000, αποφάσισαν να προχωρήσουν. Γεγονός είναι ότι ο Βενιζέλος γονατιστός παρακάλεσε τον Πιουριφόι να τον απαλλάξει και προς το συμφέρον της ίδιας της Αμερικής, απτό πικρό ποτήρι της Κορέας. Ο γκαουλάιτερ όμως έμεινε αμετάπιστος και αδυσώπητος. Γιατί καταλάβαινε ότι μια υποχώρηση θάταν πιο επικίνδυνη απτό ολοκληρωτικό ξεσκέπασμα των λακέδων του μπροστά στο λαό. Και ο Βενιζέλος προσκήνυσε πάλι δουλικά. Και κατέληξαν, να σταλεί το τάγμα στην Κορέα.

Ώστε επανάπαυση εδώ δεν επιτρέπεται. Αντίθετα επιβάλλεται η πλατιά μαζική και αποφασιστική λαϊκή κινητοποίηση και πάλη γιατί μόνο αυτή μπορεί νάναι αποτελεσματική.

ΙΙΙ. Μα ακριβώς γιατί η αμερικανοκρατία και η ντόπια πλουτοκρατία στην Κορέα τη θεωρούν μόνο σα μια μικρή δύναμη μπροστά στο αυριανό μακελιό των 500.000. Ακριβώς γιατί ο Πιουριφόι και ο Τρούμαν έχουν ζωτική ανάγκη απ’ αυτές τις 500.000. Και επειδή ξέρουν και καταλαβαίνουν ότι δε μπορούν μόνο με μια ανοιχτή, ωμή, δολοφονική, παπαγική διχτατορία να δέσουν και να δαμάσουν ένα λαό, που πολέμησε, δέκα σχεδόν χρόνια, με το ντουφέκι στο χέρι, για τη λεφτεριά του και που, σήμερα, ακόμα παλαίβει αδάμαστος και αδούλωτος για το ψωμί, την ειρήνη και τη λεφτεριά του, ακριβώς, για όλα αυτά, είναι και τώρα ακόμα υποχρεωμένοι να χρησιμοποιήσουν τα κόμματα και τις δυνάμεις, που τους σχηματίζουν και τους προσφέρουν τους κυματοθραύστες και τις αναχωματώσεις, για την ανακοπή του λαϊκού χειμάρου.

Η ανάγκη, που έχουν, η αμερικανοκρατία και η ντόπια πλουτοκρατική ολιγαρχία, να ελίσσονται ανάμεσα στον κοινοβουλευτισμό, που όλο και εξευτελίζεται και χρεωκοπεί, πιο πολύ και τη στρατοκρατική διχτατορία, που όμως αποτελεί και δίκοπο μαχαίρι, μέσα σε συνθήκες που τις χαραχτηρίζει η βαθιά πολιτική κρίση του μοναρχοφασισμού, η αποσυνθετική διάβρωση στον πολιτικό του κόσμο, σ’ όλο το πολιτικό του σύστημα, ενώ παραμένει ακμαίο και ρωμαλέο το λαϊκοδημοκρατικό κίνημα, που με κανέναν τρόπο δεν τα βάζει κάτω, η ανάγκη αυτή, προσφέρει, στις πρωτοπόρες και προοδευτικές δυνάμεις της χώρας μας, σοβαρές πρόσθετες δυνατότητες, που δεν επιτρέπεται να τις αφήσουμε αχρησιμοποίητες.

Η αμερικανοκρατία και ο μοναρχοφασισμός, εφαρμόζοντας την πολιτική της πείνας, της δολοφονικής τρομοκρατίας και του πολέμου, μπλέχτηκαν σ’ ένα φαύλο κύκλο αδιάκοπων κυβερνητικών κρίσεων και πολιτικής αστάθειας, που στις συγκεκριμένες στιγμές δεν τους είναι τόσο εύκολο να τον ξεφύγουν. Οι αποσυνθετικές αναθυμιάσεις, που έρχονται απτά χρεωκοπημένα κόμματά τους και τη βουλή τους, δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρά τους και καταλαβαίνουν ότι ούτε ο Παπάγος μπορεί να προσφέρει εγγυημένα, στέρεη σανίδα σωτηρίας, ακριβώς γιατί και η σανίδα αυτή είναι σάπια.

Η πείνα, η γοργή στρατιωτικοποίηση, η πολεμική ευθυγράμμιση με το “εκστρατευτικό σώμα Κορέας”, τα τετράγωνα, τους άξονες και τα ημιαξόνια Αθήνα-Βελιγράδι-Άγκυρα-Ρώμη, τα ιλιγγιώδη μοναρχοφασιστικά σκάνδαλα, η χρεωκοπία της βουλής της 5ης του Μάρτη, οι λαϊκοί αγώνες για ψωμί και ειρήνη, που όλο φουντώνουν, το οικονομικό αδιέξοδο και η άμεση απειλή ενός αχαλίνωτου πια πληθωρισμού η έλλειψη τροφίμων, που αναγκάζει την κυβέρνηση να εκλιπαρεί βιαστικά άλλα 30 εκατομμύρια δολάρια για να μπαλώσει ένα λιμό, που απλώνει κι’ όλας τα κοκαλιάρικα χέρια του, όλα αυτά έχουν πυραχτώσει την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Διστάζοντας να προσφύγει άμεσα στον Παπάγο η αμερικανοκρατία ξεροτηγανίζεται με το Βενιζέλο. Τα κόμματα και οι παράγοντες, που χρησιμοποιούνται σαν κυματοθραύστες και για αναχωματώσεις, αναπτύσσουν, υποχρεωτικά, εκπληρώνοντας ακριβώς την αποστολή τους του κυματοθραύστη, μια σοβαρή δημαγωγική επίδοση, που μπερδεύει και μεγαλώνει ακόμα πιο πολύ τις δυσκολίες στο αντίπαλό μας στρατόπεδο. Μια χαραχτηριστική εικόνα για τη δημαγωγική επίδοση μας δίνει το γεγονός ότι δυο “άσσοι” της αμερικανοκρατίας μυρίστηκαν στον καπνό και πεδίο δημαγωγικής επίδοσης. Και τρώγονται ποιος θα ξεγελάσει πιο πολύ τους καπνοπαραγωγούς και καπνεργάτες στη Βόρεια, μα και σ’ όλη την Ελλάδα, παρουσιάζοντας ανύπαρχτες περγαμηνές “λύσης” του καπνικού, ενώ πολύ καλά ξέρουν ότι ο αμερικάνος μόνο το χτύπημα της καπνοπαραγωγής μας θέλει και επιβάλλει. Και ο Παπατζής ρεκλαμάροντας σαν κομπογιαννίτης τυχοδιώχτης τις ανύπαρχτες επιτυχίες του στη Δυτική Γερμανία, απόφυγε να πει ότι στη συμφωνία, που έκλεισε για τα καπνά αναγνώρισε αυτός πρώτος και μόνος σ’ όλο τον κόσμο τα δυτικά γερμανικά εμπορικά μάρκα, πράγμα, που σημαίνει ότι οι δυτικοί γερμανοί θα κανονίζουν αυθαίρετα την ισοτιμία στα δυο νομίσματα για τις ανταλλαγές και θα μας υπαγορεύουν τις τιμές, που θέλουν. Πραγματική, δηλαδή, ληστεία στο σταυροδρόμι, που την προσυπογράφει ο Παπατζής!

Για τα πιο πλατιά λαϊκά στρώματα, που θέλουν αλλαγή, που στις 5 του Μάρτη ψήφισαν την αλλαγή, μα δεν την είδαν, προβάλλει, σαν το μόνο άμεσα προσιτό σήμερα μέσο “εξόδου” απτό αδιέξοδο μια νέα εκλογική αναμέτρηση. Η διάλυση της βουλής, οι καινούργιες εκλογές με αναλογική, για να ψηφίσει ο λαός την αλλαγή στην πιο άμεσα χειροπιαστή γι’ αυτόν μορφή: Ψωμί-γενική αμνηστεία-ειρήνη. Χωρίς ούτε λεφτό να ξεχνάμε ότι στις τέτιες αναμφισβήτητες διαθέσεις των μαζών εκδηλώνονται λίγο είτε πολύ έντονα οι αυταπάτες για κοινοβουλευτικές “λύσεις” όμως, παρ’ όλα αυτά, η σωστή, η επαναστατική διοχέτευση των διαθέσεων αυτών, προσφέρει πεδίο, αφετηρία για παραπέρα μαζική εξωκοινοβουλευτική πάλη κατά της αμερικανοκρατίας, του μοναρχοφασισμού, της στρατοκρατίας και της πολιτικής των.

Έτσι μέσα απ’την ίδια τη σημερινή άμεση πραγματικότητα προβάλλει το πρόγραμμα, το πιο ελάχιστο πρόγραμμα συγκέντρωσης και συνένωσης των δημοκρατιών δυνάμεων της χώρας για μια κοινή, δημοκρατική πολιτική δράση.

Αυτό το ελάχιστο, το ακραίο δημοκρατικό πρόγραμμα συγκεντρώνει δυο σοβαρά, εξαιρετικά πλεονεχτήματα. Πρώτο, είναι άμεσα ζωντανό, κατανοητό και αποδεχτό απτά πιο πλατιά λαϊκά στρώματα. Κανένα άλλο πρόγραμμα δε μπορεί νάναι τόσο απλό, μα και συνεπές δημοκρατικό για να συγκινήσει πιο πλατιές μάζες. Ψωμί-Γενική Αμνηστεία-Ειρήνη. Δεύτερο, είναι το πιο ακραίο, το ελάχιστο δημοκρατικό πρόγραμμα, που και ο πιο μετριοπαθής μα τίμιος δημοκράτης, κόμμα ή παράγοντας δε μπορεί να τ’ αποκρούσει και δε μπορεί ούτε να το περικόψει πιο πολύ, δίχως να ξεγλιστρήσει με οποιαδήποτε περικοπή, στην αγκαλιά της αμερικανοκρατίας και του μοναρχοφασισμού.

Ώστε απτό φαύλο κύκλο της αμερικανοκρατίας και του μοναρχοφασισμού υπάρχει μια απλή, κατανοητή και στον πιο καθυστερημένο εργαζόμενο, διέξοδο.

Μα πώς οι κουκουέδες προτείνουν ή αποδέχονται “εκλογική” λύση, τη στιγμή που “ο κοινοβουλευτισμός από καιρό έχει εξευτελιστεί ώστον πάτο στην Ελλάδα”; Όποιος σκέφτεται έτσι κάνει σοβαρό πολιτικό λάθος, γιατί οδηγεί το δημοκρατικό κίνημα σε ένα πολιτικό αδιέξοδο, στην απόσπασή του απτίς πλατιές λαϊκές μάζες.

Και το λάθος βρίσκεται στο ότι δεν καταλαβαίνουμε τούτο: ενάντια στην αμερικανοκρατία και το μοναρχοφασισμό, που έχουν για πολιτική τους την πείνα, την ανοιχτή διχτατορία και τον πόλεμο, να ορθώσουμε το μέτωπο που έχει για σημαία του την ειρήνη, το ψωμί του λαού, τη γενική αμνηστεία. Η εκλογική πάλη δεν είναι παρά μόνο μια μορφή πάλης, που πρέπει να χρησιμοποιήσει το δημοκρατικό μέτωπο.

Το βασικό είναι ότι χρησιμοποιούμε, στην κατάλληλη στιγμή, ένα ελάχιστο, μα πέρα για πέρα συνεπές, δημοκρατικό πρόγραμμα, αποδεχτό απτόν κάθε τίμιο έλληνα. Κολλάμε στον τοίχο την αμερικανοκρατία και τη μοναρχοφασιστική πλουτοκρατική ολιγαρχία με τα κόμματά της, τη μοναρχία της και τη στρατοκρατία της. Και κάνουμε έναν διαχωρισμό, τον πιο στοιχειώδη, απαραίτητο και παραδεχτό διαχωρισμό ανάμεσα σ’ αυτούς που πιπιλίζουν την καραμέλα της “δημοκρατίας” για να ξεγελάν το λαό και για να κάνουν τις βρώμικες δουλιές των και αυτούς, που αγωνίζονται πραγματικά για τη δημοκρατία. Εδώ δε χωρούν τσακίσματα και υπεκφυγές, γιατί και ένα πετράδι, αν αφαιρέσεις, απτά τρία, απλά αυτά πράγματα και μια αντίρηση, αν φέρεις, για τις νέες εκλογές και την αναλογική κατρακυλάς στην αντίδραση. Και ο διαχωρισμός αυτός είναι απαραίτητος και ζωτικά αναγκαίος, γιατί ο ψευτοδημοκρατισμός των κυματοθραυστών και αναχωματώσεων αποτελεί σήμερα τον πιο άμεσο και σοβαρό κίνδυνο για το λαϊκό κίνημα. Και το ξεσκέπασμα, το ξετίναγμα της δημαγωγίας του, η απομόνωση και η αποξένωσή του απτίς μάζες, όσες και αν είναι, απτούς εργάτες, απτίς μικροαστικές μάζες στις πόλεις, απτή διανόηση και τους αγρότες είναι ένα απτά βασικά καθήκοντα για το κίνημά μας. Και το ξετίναγμα και η απομόνωση αυτή, γίνεται όταν τον στριμώχνουμε με το ελάχιστο αυτό, μα συνεπές δημοκρατικό πρόγραμμά μας, με την πρόσκλησή μας σε κοινή δράση για άμεσες εκλογές με αναλογική. Όποιος δέχεται το ελάχιστο αυτό πρόγραμμα και την πρόσκληση για δράση είναι δεκτός, οποιοσδήποτε και αν είναι. Όποιος τ’αρνιέται χτυπιέται και ξεσκεπάζεται. Και εδώ πρέπει να κάνουμε ριζική διάκριση ανάμεσα στους ηγέτες ρεφορμιστές αγροτοπατέρες, σκελδικούς, ψευτοαριστερούς κλπ, που προδίνουν, και τους οπαδούς των, που με καλή δουλιά οπωσδήποτε θα τους κερδίσουμε.

Φυσικά, οι εργάτες, οι υπάλληλοι, η αγροτιά, οι επαγγελματοβιοτέχνες, όλοι οι εργαζόμενοι, όλος ο λαός δε σταματούν ούτε και πρέπει να σταματούν ούτε ένα λεφτό τους αγώνες, τις απεργίες, τις κινητοποιήσεις των για τα μερικά τους οικονομικά ζητήματα, για την έκκληση της Στοκχόλμης, για τη ματαίωση της παραπέρα αποστολής στρατού στην Κορέα, για τη γενική αμνηστεία. Αντίθετα, όσο πιο μαζικές και πλατιές είναι οι κινητοποιήσεις και οι αγώνες αυτοί, τόσο προωθούμε πιο αποφασιστικά τις πολιτικές μας θέσεις, ξεσκεπάζουμε τους διασπαστές, υπονομευτές και προδότες, στριμώχνουμε την αμερικανοκρατία και το μοναρχοφασισμό.

Κεντρικό πολιτικό καθήκον της στιγμής είναι, όλες τις επιμέρους, τις μερικότερες λαϊκές κινητοποιήσεις και τους μαζικούς αγώνες, να τους ανεβάζουμε και να τους συνενώνουμε σε ένα κοινό χείμαρο, που την πολιτική του έκφραση θα τη βρίσκει στην ενιαία συγκρότηση και δράση των δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας γύρω απτό ελάχιστο δημοκρατικό πρόγραμμά μας και το λαϊκό αγώνα για άμεσες εκλογές με αναλογική και που σα μέσο πάλης μπορεί και πρέπει να χρησιμοποιεί και τις κοινές κινητοποιήσεις και αγώνες εργατών, αγροτών, επαγγελματοβιοτεχνών και στρατού, τη μαζική πολιτική απεργία.

Τα σκάνδαλα, ο πολεμικός αφηνιασμός, η πείνα και η δυστυχία, η μοναρχοφασιστική φαυλοκρατική κομματική φαγωμάρα και αποσύνθεση, η ξετσιπωσιά και το θράσος της στρατοκρατίας, η αντιλαϊκή και πολεμική αποχαλίνωση της αμερικανοκρατίας φέρνουν σε πολιτική κίνηση, νέα, μέχρι χτες απαθή και αδρανή ή αδιάφορα και όχι φιλικά προς εμάς στρώματα. Η σωστή παρεμβολή στο εσωμοναρχοφασιστικό αλληλοφάγωμα και η σωστή χρησιμοποίηση του αλληλοφαγώματος αυτού αποτελούν για μάς πρόσθετες, σημαντικές, έμμεσες εφεδρείες, τόσο για την κινητοποίηση και τη διαφώτιση του λαού, όσο και για την αφαίρεση της δυνατότητας να εκμεταλλευτούν το αλληλοφάγωμα αυτό για λογαριασμό τους η στρατοκρατία του παλατιού και του Παπάγου ή ο ψευτοδημοκρατισμός του Πλαστήρα, της ΣΚΕΛΔ και των ομοίων τους.

Η στρατοκρατία μιλά για “ηθικό καθαρμό” τη στιγμή που η ίδια είναι βουτηγμένη στον οχετό ώστα φρύδια. Τι αξία μπορεί νάχει το ψευτοενδιαφέρον του Παύλου και της Φρίκης για το λαό τη στιγμή που και ο πιο φανατικός βασιλικός, απτόν απλό κοσμάκη, καταλαβαίνει ότι, αν ο Παύλος έλεγε όχι, στην Κορέα δε θα πήγαινε ούτε ένας φαντάρος; Και ότι το βασιλικό ζευγάρι θα περιορίσει πάλι, αύριο, το “ενδιαφέρον” του, στο να καλέσει στο βασιλικό κήπο για να κοροϊδέψει τους τραυματίες και τους ανάπηρους, που τους στέλνει τώρα να σακατευτούν στην Κορέα; Όταν καλά ξεσκεπάσουμε τον Πλαστήρα της δημαγωγίας και της απάτης, μπορεί ποτέ να ξανάχει την επιτυχία της 5ης του Μάρτη; Τι θα μπορέσουν να πουν οι Σβώλοι-Τσιριμώκοι-Σοφιανόπουλοι και Σία, όταν με τα γεγονότα στο χέρι αποδείχνουμε και στους τυφλούς ακόμα ότι στη βουλή πρόδοσαν το λαό και συνθηκολόγησαν με το μοναρχοφασισμό;

Η αντικειμενική κατάσταση μάς παρέχει σήμερα εξαιρετικές δυνατότητες. Ποτέ η αντίδραση δεν είχε τέτια χάλια. Ποτέ η αμερικανοκρατία δεν ήταν τόσο μισιτή. Παράλληλα, τα πιο πλατιά λαϊκά στρώματα παλαίβουν για την ειρήνη και το ψωμί και ζητούν μια πραγματική λαϊκή αλλαγή. Ενώ σ’ όλον τον κόσμο οι δυνάμεις της ειρήνης και της δημοκρατίας μ’ επικεφαλής τη Σοβ. Ένωση όλο στεριώνουν τις θέσεις των, δυναμώνουν, προχωρούν.

Το καθήκον για τους κουκουέδες και τους πρωτοπόρους και συνειδητούς αγωνιστές, είναι να στέκουν πάντα επικεφαλής των μαζών, οργανωτές και καθοδηγητές των καθημερινών τους αγώνων. Να πλαταίνουν τους αγώνες αυτούς, να τους συνενώνουν, να τους ανεβάζουν αδιάκοπα. Να μην αφήνουν καμιά απόλυτα δυνατότητα αχρησιμοποίητη, για το ξεσκέπασμα του εχθρού, για την απομόνωση των διασπαστών, για το ξύπνημα και το τράβηγμα στον αγώνα ακόμα πιο πλατιών λαϊκών στρωμάτων. Αποξένωση και απομόνωση απτίς μάζες των ψευτοδημοκρατών, συνεργασία απτά πάνω με κάθε τίμιο στοιχείο και οργάνωση, που στέκεται πάνω σε μια λαϊκή, δημοκρατική βάση, που παραδέχεται και εφαρμόζει το ελάχιστο δημοκρατικό πρόγραμμα, ακούραστη διαφώτιση και υπομονητική δουλιά στις μάζες, που ακολουθούν ακόμα τους αντίπαλούς μας, ενιαίο μέτωπο απ’τα κάτω. Επίμονη, συστηματική, αδιάκοπη οργανωτική, διαφωτιστική, πολιτική και μαζική δράση στο στρατό, σαν απαραίτητο στοιχείο της λαϊκής πάλης σήμερα, αυτή είναι η ταχτική μας σήμερα.

Ο μοναρχοφασισμός και η αμερικανοκρατία περνούν βαθιά κρίση. Στο μοναρχοφασιστικό στρατόπεδο επικρατεί σύγχιση, ο λαός παλαίβει ακατάβλητα. Ο χειμώνας ζυγώνει βαρύς και κρύος. Ωριμάζουν και επέρχονται ακόμα πιο μεγάλα λαϊκά ξεσηκώματα και ξεσπάσματα για το ψωμί και την ειρήνη, ενάντια στην πείνα-πόλεμο-Παπάγο. Το καθήκον είναι να μην αφήνουμε ζήτημα, να μη μας ξεφεύγει στιγμή και με την καθαρή γραμμή και προοπτική της ΙΙΙης Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ να οδηγήσουμε τους εργαζόμενους, το λαό μας στους νέους αγώνες ενάντια στο μοναρχοφασισμό και την αμερικανοκρατία, προς τη νίκη. Η επιτυχία εξαρτάται από μας. Γιατί όσο κρίση κι αν περνά ο μοναρχοφασισμός, δε θα πέσει, αν δεν τονε ρίξεις. Εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο απτην ικανότητα, απτή δουλειά μας.

21-11-1950

Πάρθηκε από το Περιοδικό “Νέος Κόσμος”, τεύχος 11-12, Νοέμβρης-Δεκέμβρης 1950, σ.σ.783-792

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: