Ν. Ζαχαριάδη: Πατριωτική Ένωση και Πάλη η απάντηση του λαού στα καινούργια μέτρα των εχθρών του (05/06/1954)

Άρθρο του σ. Νίκου Ζαχαριάδη που μετέδωσε ο Ραδιοσταθμός “Ελεύθερη Ελλάδα” στις 5 Ιούνη 1954

Αυτές τις μέρες, έχουμε στην Ελλάδα, στην πολιτική της ζωή, δυο καινούργια και σοβαρής σημασίας γεγονότα. Το ένα ανάγεται στη σφαίρα των εξωτερικών σχέσεων και είναι το ταξίδι του Τίτο, που ήρθε για να κάνει πιο τελεσφόρα και επιθετική την πολεμική συμμαχία των Βαλκανικών λακέδων του ιμπεριαλισμού. Το άλλο υπάγεται στον τομέα της εσωτερικής πολιτικής: πρόκειται για το καινούργιο ξεφάντωμα της συναγερμικής κυβερνητικής τρομοκρατίας σ’ όλη τη χώρα. Αν και πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι το δυνάμωμα της τρομοκρατίας οφείλεται και σε ρητές υποδείξεις του Τίτο και της τιτικής γκεστάπο, όπως έμμεσα άφησε να υπονοηθεί και το Μπι-Μπι-Σί.

Φρειδερίκη-Παύλος με τον κολλητό των μοναρχοφασιστών, “κομψότερο εκ των προλεταρίων”, που “σηκώνεται από τις 5 το πρωί” (κατά την εφημερίδα “Εμπρός”), Τίτο.

Και τα δυο γεγονότα έχουν την ίδια πηγή, τον αχαλίνωτο στραταρχικό τυχοδιωκτισμό, σ’ όλες τις εκδηλώσεις της πολιτικής επίδοσης της συναγερμικής κυβέρνησης. Ο τυχοδιωκτισμός αυτός, από γενετής γνώρισμα της συναγερμικής μαφίας, αποκορυφώνεται όσο η στραταρχική πολιτική γκρεμίζει τον τόπο κατά διαβόλου και όσο αποξενώνεται απ’ το λαό, οπότε πρωταρχικό και κύριο στήριγμα, δίπλα στη στρατοκρατία, της απομένουν τα αμερικάνικα δεκανίκια. Αυτό την αναγκάζει να εκτελεί τυφλά και δουλικά όλα όσα σκαρφίζεται ο αφηνιασμένος γιάνκικος επιθετισμός. Και όταν είναι γνωστό, τι λακέδες έτοιμους για όλα διαθέτουν οι αμερικάνοι στα Βαλκάνια στο πρόσωπο των Παπάγηδων, Τίτιδων και Μεντερέδων, τότε είναι εύκολο να καταλάβει κανένας, γιατί η Βάσινγκτον έχει τη Βαλκανική σαν ένα απ’ τα επίκεντρα, σαν ένα απ’ τα προωθούμενα ορμητήρια της κοσμοκρατορικής, όσο και φαντασιόπληχτης επιθετικής αποχαλίνωσής της.

Από τους πρώτους κιόλας μήνες της συναγερμικής διακυβέρνησης, το στραταρχικό άστρο, για το “καινούργιο” και για την “αλλαγή”, άρχισε να τρεμοσβήνει, και όσο προχωρούσαν οι μήνες, τόσο μας πλάκωναν τα σκοτάδια. Ο συναγερμός με το “στρατάρχη” του αποδείχτηκαν το πιο έξαλλο αντεθνικό και αντιλαϊκό σε οργιαστικό ξεφάντωμα, που γνώρισε ο τόπος αυτός, στην πολιτική και στην διακυβέρνησή του.

Η οικονομική του πολιτική, για να σταθούμε μόνο σ’ ένα παράδειγμα, στο πιο χαραχτηριστικό μέτρο της, την εξευτελιστική υποτίμηση της δραχμής, έδειξε φως-φανάρι τι φτιάνει ο συναγερμός: Ρίχνει το βιωτικό επίπεδο του λαού, παραδίνει τους εργατοϋπάλληλους στην ακόμα πιο στυγνή καταλήστεψη των κεφαλαιοκρατών, επιτρέπει το ξεγύμνωμα της αγροτιάς από τους ξένους καρχαρίες, ρημάζει τους επαγγελματοβιοτέχνες, εξαθλιώνει πιο πολύ το λαό, κάνει πιο φτωχό τον τόπο. Και το αποτέλεσμα αυτό, το χειροτερεύουν όλα τ’ άλλα “οικονομικά” κυβερνητικά μέτρα, που σαν θεομηνία πέσαν και πέφτουν βροχηδόν πάνω στην Ελλάδα. Και που το “τελευταίο” απ’ αυτά, το “στραταρχικό” θαλασσοδάνειο, δεν είναι παρά μια απελπιστική προσπάθεια να μπαλωθούν τα κρατικά οικονομικά και ο προϋπολογισμός, που κάνει νερά απ’ όλες τις μπάντες, παρά το φορολογικό γενικό γδάρσιμο κυριολεχτικά του λαού.

Μα η προχωρική εξαθλίωση του λαού και του τόπου, όχι μόνο δε λύνει, μα αντίθετα αναπαράγει σε πιο πλατιά κλίμακα, όλα τα άλυτα και αγκαθερά νεοελληνικά προβλήματα. Έτσι ο συναγερμός αποδείχνονταν και αποδείχνεται όχι αλλαγή, μα κατάρα, πανούκλα. Και όσο η στραταρχική στρατοκρατική συμμορία σκόνταφτε πάνω στις δυσκολίες και τα παλούκια της πολιτικής της, τόσο και χωνότανε πιο βαθιά στον τυχοδιωκτισμό και την αντιλαϊκότητα. Ο μαρκεζινικός τρανταγμός (σ.parapoda: για την αποχώρηση Μαρκεζίνη και 25 βουλευτών βλ.π.χ.εδώ), που κλόνισε συθέμελα τον στραταρχικό χάρτινο πύργο, αποκάλυψε όλο το βάθος και την έχταση της κυβερνητικής αποτυχίας και χρεωκοπίας. Τα απερίγραπτα χάλια και την εξευτελιστική κατάπτωση του συναγερμού, όχι μόνον δεν τα καλύπτει, μα αντίθετα τα υπογραμμίζει πιο πολύ το γεγονός ότι ο ίδιος ο Παπάγος βγαίνει και ξεστομίζει καθημερινά τις πιο παχιές υποσχέσεις και τάματα προς όλες τις κατευθύνσεις, για να αποδειχτούν την άλλη κυριολεχτικά μέρα, απάτη, ψευτιά, κοροϊδία.

Στην καταρράκωση του συναγερμικού κύρους δεν πέφτει μικρό μερτικό στην τέτοια συμπεριφορά του ίδιου του “στρατάρχη”. Πρέπει όμως εδώ να σημειωθεί ότι μαθήματα ο Παπάγος παίρνει απ’ τον προϊστάμενό του τον Ντάλλες. Με κατάπληξη και αγανάκτηση άκουσαν οι Έλληνες την άλλη μέρα απ’ τους σεισμούς που αφάνισαν τη Θεσσαλία τις δηλώσεις, κούφιες και χλευαστικές, του Ντάλλες, ότι θεωρεί τους σεισμόπληχτους πρόσφυγες που μπορούν να μεταναστεύσουν στις ΕΠΑ. Φυσικά μια κουβέντα πέταξε ο Ντάλλες στον αέρα, κουβέντα που δεν τον υποχρέωνε σε τίποτα μα (διάλειψη ραδιοφώνου) ότι θα καταπλήξει τους “χαζοέλληνες”.

Αυτή την κατάπληξη, ακριβώς, έκφρασε η υπεραμερικανόδουλη και υπερπαπαγική “Καθημερινή”, όταν στις 5 του Μάη, με τον τίτλο “ο λαβύρινθος”, έτσι σχολίαζε τις ιταμές δηλώσεις του Ντάλλες: “Δεν δυνάμεθα να εννοήσωμεν πως υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να τους ευγνωμονούμεν διότι διευκολύνουν την εκκένωσιν της χώρας από τον άλκιμον πληθυσμόν της χώρας με τον οποίον επανδρώνουν την ζούγκλαν και τας ερήμους. Αλλά εκείνος μεταξύ αυτών, ο οποίος εθεώρησεν και τους σεισμούς της Θεσσαλίας ως ευκαιρίαν απαγωγής των σεισμοπλήκτων, είναι ασφαλώς υπόδειγμα θρασύτητας και ιταμότητας, διότι ο άνθρωπος αυτός, δεν απέβλεψεν βεβαίως εις την περίθαλψιν των πασχόντων, εθεώρησεν απλώς την τραγικήν στιγμήν κατάλληλον, διά να υφαρπάσει μερικούς ακόμη νέους από τον τόπον, για να τους δώσει βοράν εις τον μινώταυρον”.

Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Ντάλλες τα κατάφερε να κινήσει με το θράσος του την αγανάκτηση και των πιο λακέδων φίλων του. Φαντάζεται τώρα κανένας τι θα ‘ταν ικανή να γράψει η “Καθημερινή” για τον ξευτελισμένο και χρεωκόπο “στρατάρχη” της που σε ιταμότητα και χλευασμό προς το λαό, ξεπερνά κάθε μέρα δέκα φορές το Ντάλλες, αν φυσικά είχε το θάρρος να λέει λεύτερα τη σκέψη της. Μα οι αμερικάνοι και από αυτό ακριβώς επωφελούνται: όσο πιο τυχοδιώκτες και χρεωκόποι είναι οι προσκυνημένοι λακέδες τους, όσο πιο πολύ έχουν χάσει και την τελευταία τσίπα εθνικής αξιοπρέπειας και φιλότιμο, τόσο πιο αγόγγυστα εκτελούν όλα όσα διατάζει το δολάριο, ο γιάνκης πλουτοκράτης, ιμπεριαλιστής. Έτσι επιβεβαιώνεται και η διαπίστωση, που την επικυρώνουν όλα τα γεγονότα, ότι στο πρόσωπο του Παπάγου οι αμερικάνοι βρήκαν πιστικό και προσκυνημένο, που ξεπερνά και αυτόν τον Σιγκ-Μαν-Ρη.

Ατιμωτική συμφωνία σαν τις 12 του Οχτώβρη 1953, δεν έχει υπογράψει κανένας άλλος λακές των αμερικάνων, ούτε άλλος προσφέρθηκε τόσο πρόθυμα να στείλει σφαχτάρια στην Ινδοκίνα, όταν οι αμερικάνοι κάνουν όλα όσα περνούν από το χέρι τους, για να διεθνοποιήσουν τον πόλεμο.

Όσο όμως μεγαλώνει η αμερικανοδουλεία του “στρατάρχη”, τόσο αποξενώνεται από το λαό του που μισά θανατερά την αμερικανοκρατία και τους προσκυνημένους της. Και σήμερα, τον “στρατάρχη” τον χωρίζει απ’ το λαό αγεφύρωτο χάσμα. Αυτή είναι η ομόφωνη διαπίστωση του πολιτικού κόσμου της χώρας, που την συμμερίζονται και πολλά από τα συναγερμικά πρωτοπαλλήκαρα. Και όπως είπαμε και στην αρχή, η αντίθεση με το λαό που όλο μεγαλώνει, σπρώχνει το συναγερμό, όλο και περισσότερο στον τυχοδιωκτισμό εσωτερικά και εξωτερικά.

Μέσα στη χώρα, η στρατοκρατία και το αστυνομικό κράτος αντικαθιστούν όλο και πιο πολύ στη συναγερμική πολιτική, την έλλειψη της λαϊκής υποστήριξης και εμπιστοσύνης και ξεφαντώνει το αστυνομικό όργιο.

Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, το ταξίδι του Τίτο δείχνει ότι ο τυχοδιωκτισμός, που το κύριο γνώρισμά του έχει το εθνικό ξεπούλημα, κυριαρχεί πέρα για πέρα, και ο Παπάγος κάνει όλα όσα μπορεί για να προωθούνται ακόμα πιο επικίνδυνα τα αμερικάνικα επιθετικά σχέδια. Η τουρκική εφημερίδα “Ισταμπούλ” έγραψε τις προάλλες ότι στη σύσκεψη της Πόλης των αμερικάνων πρεσβευτών στην Εγγύς και τη Μέση Ανατολή, αποφασίστηκε να εφαρμοστεί πιο δυναμική πολιτική στις περιοχές αυτές. Το ταξίδι του Τίτο με τις πολεμικές επιδιώξεις του, που βρίσκουν τόσο ανεπιφύλαχτη επιδοκιμασία απ’ την πλευρά του Παπάγου, αποτελεί εκδήλωση της πιο δυναμικής αυτής πολιτικής στα Βαλκάνια, που οι αμερικάνοι τα θεωρούν σαν συστατικό κομμάτι της Εγγύς Ανατολής και σαν συνδετικό κρίκο με τον ευρωπαϊκό τομέα, στη στρατηγική τους διάταξη.

Μήπως δεν χτυπά στα μάτια του κάθε Έλληνα το γεγονός ότι, τη στιγμή που στη Γενεύη τόση προσπάθεια γίνεται για να χαλαρωθεί η διεθνής ένταση και να βρεθεί συμβιβαστική λύση στα επίμαχα διεθνή προβλήματα, ο Παπάγος με τον Τίτο στην Αθήνα, όπως και ο ομογάλακτος αδελφός τους Μεντερές στη Βάσινγκτον, ρίχνουν λάδι στην αμερικάνικη φωτιά, που παντού επιδιώκει να φουντώσει τον πόλεμο και λυσσομανά για κάθε πρόοδο που πετυχαίνεται στη Γενεύη; Η πιο δυναμική αμερικάνικη πολιτική σημαίνει σήμερα πιο καθαρά απ’ ό,τι πριν ότι, με τέτοια υποταχτικά όργανά τους σαν τους Παπάγο, Τίτο, Μεντερέ, Αντενάουερ, Φράνκο, Σιγκ-Μαν Ρη και λοιπούς, οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές ενισχύουν το επιθετικό τους μέτωπο, έτοιμοι να ανάψουν φωτιές όπου τους ρίχνει ο τυχοδιωκτισμός τους, προσπαθώντας να παρακάμψουν την αντίσταση που συναντούν όχι μόνο απ’ τους λαούς μα και απ’ τους ίδιους τους πιο ψύχραιμους συμμάχους των.

Όταν λοιπόν διαπιστώνουμε δυο καινούργια γεγονότα στην πολιτική μας ζωή: το δυνάμωμα της αντιδραστικής τρομοκρατικής πολιτικής, εσωτερικά, και την αυξανόμενη επιθετικότητα, εξωτερικά, που βρίσκει την έκφρασή της στο ταξίδι του Τίτο και στις πολεμικές συνεννοήσεις του με τον Παπάγο, γεγονότα που πηγάζουν και τα δυο απ’ τον στραταρχικό συναγερμικό τυχοδιωκτισμό, το στήριγμα του τυχοδιωκτισμού αυτού, πρέπει να ψάξουμε και να το βρούμε στην πιο δυναμική αμερικάνικη πολιτική. Η απόλυτη υποταγή του συναγερμού και της αμερικανοδουλείας στην πολιτική αυτή, αποτελεί ακριβώς το θανάσιμο για την πατρίδα μας κίνδυνο. Σήμερα, σε λίγους Έλληνες θα προκαλεί αμφιβολία η διαπίστωση που από καιρό έχουν κάνει οι κουκουέδες, ότι η αμερικανόδουλη πολιτική της γραικύλας πλουτοκρατίας, πολιτική που ο “στρατάρχης” την ανέβασε στο ζενίθ, έστησε την Ελλάδα στην μπούκα του κανονιού. Ο συναγερμός του Παπάγου παρέδωσε τη χώρα μας σαν ατομικό υδρογονοβομβικό ορμητήριο στα χέρια των αμερικάνων. Για το πότε και πώς θα χρησιμοποιηθεί το ορμητήριο αυτό, δε θα ρωτηθεί ούτε ο λαός ούτε η βουλή, ούτε η κυβέρνηση της χώρας, θα μας ρίξουν στο γκρεμνό χωρίς να μας ρωτήσουν. Όμως όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, όλοι δίχως καμιά εξαίρεση, πρέπει νά ‘χουμε καθαρό στο μυαλό μας και τούτο δω: τις πρώτες συνέπειες απ’ το γεγονός ότι είμαστε εμείς το προχωρημένο ατομικό και υδρογονοβομβικό ορμητήριο των αμερικάνων, θα τις υποστούμε εμείς. Αν υπάρχει κίνδυνος για υδρογονοβομβική ατομική εξαφάνιση, ο κίνδυνος κρεμνιέται πρώτα απ’ όλα πάνω απ’ την Ελλάδα, πάνω απ’ το δικό μας το κεφάλι, ακριβώς γιατί είμαστε τα πρωτοπαλλήκαρα της πιο δυναμικής αμερικάνικης πολιτικής.

Και τα δυο τελευταία γεγονότα στην πολιτική μας ζωή, το δυνάμωμα της στραταρχικής στρατοκρατικής φασιστικής τρομοκρατίας και η επίσκεψη του Τίτο, δείχνουν ότι ο κίνδυνος αυτός δεν μικραίνει, μα μεγαλώνει, γιατί δυναμώνει ο αμερικάνικος πολεμικός επιθετισμός που προσπαθεί να τορπιλίζει κάθε προσπάθεια για χαλάρωση και συνεννόηση, που γίνεται στη Γενεύη ή αλλού. Και γιατί η προχωρική χρεωκοπία του συναγερμού τούς σπρώχνει σε ακόμα πιο έξαλλο τυχοδιωκτισμό, εσωτερικά και εξωτερικά.

Η ολοφάνερη χρεωκοπία του συναγερμού με το μαρκεζινικό τρανταγμό του, θα είχε φέρει την κατάρρευση και στην απομάκρυνσή του απ’ την αρχή, αν υπήρχε άξια του λαού αντισυναγερμική, πατριωτική αντιπολίτευση. Η έλλειψη της αντιπολίτευσης αυτής, αποθρασύνει πιο πολύ τα στρατοκρατικά στοιχεία του ΙΔΕΑ, που μπροστά στη χρεωκοπία του συναγερμού και την αποξένωσή του απ’ το λαό, προσανατολίζονται όλο και πιο έντονα προς αμερικανόπνευστες δυναμικές δικτατορικές λύσεις, οπότε και η λαϊκή αντίσταση θα γίνει προσπάθεια να συντριβεί με τα πιο αιματηρά μέσα και ο τυχοδιωκτικός επιθετισμός εξωτερικά να επιδιωχθεί πιο ξετσίπωτα. Μην ξεχνάμε ότι ο Τίτο, επιδιώκοντας μια Παπαγική ευνοϊκή γι’ αυτόν στάση στο ζήτημα της Τεργέστης, υπόσχεται παραχωρήσεις σε βάρος της Αλβανίας, που ως τα τώρα ονειρεύονταν να τη σφετεριστεί μοναχός του.

Είναι φανερό, και προς την διαπίστωση αυτή συγκλίνουν όλο και πιο πολλοί πολιτικοί, που δεν χάσαν ολότελα την πατριωτική σκέψη τους, και που μέχρι χτες αγόγγυστα πίστευαν και ακολουθούσαν τους γιάνκηδες, ότι απ’ τον όλεθρο και το χαλασμό που την οδηγά ο συναγερμός και η αμερικανοδουλεία, την Ελλάδα μπορεί να τη σώσει μόνο η συντονισμένη αντισυναγερμική προσπάθεια όλων των πατριωτικών στοιχείων της χώρας. Η προσπάθεια αυτή, για να ‘ναι αποτελεσματική, πρέπει να αποβλέπει σε μια πραγματική αλλαγή στην εσωτερική πορεία και στον εξωτερικό προσανατολισμό της Ελλάδας.

Η αλλαγή αυτή μπορεί να σημαίνει μόνο τούτο: Εσωτερικά, επιβίωση του λαού και δημοκρατία, εξωτερικά, ειρήνη και ανεξαρτησία. Δηλαδή, αλλαγή μπορεί να γίνει μόνο άμα αποτινάξουμε τη θανατερή αμερικάνικη περίσφιξη. Όταν οι πατριωτικές δυνάμεις της χώρας ενωθούν και παλέψουν, και όταν στηριχθούν εξωτερικά στις παγκόσμιες δυνάμεις της προόδου, της ειρήνης και της συνεργασίας των λαών, αλλαγή στην πορεία της Ελλάδας απ’ το χαμό προς το φως μπορούμε να φέρουμε.

Γελά τον εαυτό του και τους άλλους, όποιος κάνει πως πιστεύει ότι αλλαγή θα φέρει ο Παπανδρέας, που σε αμερικανολατρεία και προσκυνημό συναγωνίζεται τον Παπάγο. Ούτε μπορούν να εξαπατήσουν το λαό οι πολιτικοί εκείνοι ηγέτες που κάνουν το δημοκρατικό και που, απ’ τη μια, προβάλλουν προγράμματα πατριωτικής αντισυναγερμικής συγκέντρωσης και πάλης και, απ’ την άλλη, ερωτοτροπούν με το ΝΑΤΟ και πάνε κι αυτοί να προσκυνήσουν το σατράπη φασίστα του Βελιγραδίου. Με τέτοια πασαλείμματα στην πολιτική, χρεωκοπούν οι πολιτικοί, που στα λόγια μιλούν για ουσιαστική αλλαγή στην πορεία της χώρας. Όλες οι διαπιστώσεις, απ’ όλες τις πλευρές, μαζί και συναγερμικές, συμπίπτουν στο ότι ο λαός, στην αποφασιστική, στην τεράστια πλειοψηφία, έχει μπουχτίσει απ’ την αμερικανοδουλεία, μισεί θανάσιμα τους αμερικάνους και τους προσκυνημένους τους, θέλει αλλαγή. Χρέος των πατριωτικών δυνάμεων του τόπου είναι να συνεννοηθούνε πάνω σε πατριωτική βάση και να οργανώσουν το λαό και να τον οδηγήσουν στην πάλη, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, για την πατριωτική αλλαγή στην πορεία της χώρας. Και επειδή δεν πρέπει να υποτιμάμε τη στρατοκρατική απειλή του ΙΔΕΑ, η πατριωτική οργάνωση, διαφώτιση και κίνηση, πρέπει να επεχταθεί και μέσα στις ένοπλες δυνάμεις, στα στρατευμένα παιδιά του λαού, στους πατριώτες αξιωματικούς.

Οι κουκουέδες ακούραστα διαλαλούν τις αλήθειες αυτές και παλεύουν υπερνικώντας δυσκολίες και αψηφώντας κινδύνους και θυσίες, για να τις εφαρμόσουν. Και επειδή είναι η πιο πρωτοπόρα και αποφασιστική δύναμη του λαού, ο πολυκέφαλος εχθρός ενάντια σ’ αυτούς συγκεντρώνει τις κύριες προσπάθειές του, για να τους κτυπά, να τους παραλύει, να τους κάνει ανίκανους να εκπληρώσουν το πατριωτικό τους χρέος να οργανώνουν το λαό και να τον οδηγούν στην πάλη για τη ζωή, τη λευτεριά, την ειρήνη, την ανεξαρτησία.

Δεν πιάνουν και δεν δικάζουν μόνο τους κουκουέδες, τους πρωτοπόρους λαϊκούς αγωνιστές. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που πιάνουν πατριώτες και τους εξαφανίζουν, τους δολοφονούν στα μουλωχτά. Αυτό το ομολογεί και η “Μακεδονία” της 6 του Μάη, όταν μιλάει για την εξόντωση δυο κομμουνιστών, ενώ τα αρμόδια κρατικά όργανα δεν ανακοινώνουν τίποτα. Δεν είναι όμως μόνο αυτά. Συκοφαντούν τους κουκουέδες, σκαρώνουν κομμουνιστικές “συνωμοσίες” και κάθε λογής προβοκάτσιες, έχουν σε δράση πάντα τη μηχανή της “κατασκοπείας”. Όλα αυτά, ένα επιδιώκουν. Να αποκλείσουν το ΚΚΕ απ’ την πολιτική ζωή και δράση της χώρας, οπότε και μόνο φαντάζονται ότι θα ‘χουν το κεφάλι τους ήσυχο, μια και καμιά σοβαρή και υπολογίσιμη πατριωτική κίνηση δεν μπορεί να γίνει, όταν κινητήρια δύναμή της δεν είναι οι κομμουνιστές.

Μα γελιένται και τώρα, όπως γελάστηκαν τόσες φορές. Όπως γελάστηκαν και την περασμένη Τετάρτη, όταν παρά το τρομοκρατικό όργιο και τις μαζικές συλλήψεις που ξαπόλυσαν, πατριώτες αγωνιστές και ατρόμαχτοι επονίτες, μοίρασαν στην Αθήνα και στον Πειραιά χιλιάδες προκηρύξεις, που αποτέλεσαν την πραγματική λαϊκή υποδοχή στον προβοκάτορα Τίτο και τη λαϊκή απάντηση στα συναγερμικά αμερικανόδουλα πανηγύρια. Τίποτε, καμιά δύναμη δεν μπορεί να αποκλείσει το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας απ’ την πολιτική ζωή και δράση, να εμποδίσει τους κουκουέδες, τους λαϊκούς αγωνιστές, να κάνουν το καθήκον τους απέναντι στο λαό και στην πατρίδα. Και τώρα, που οι κίνδυνοι μεγαλώνουν, οι κουκουέδες δεκαπλασιάζουν την ενεργητικότητά τους, και για την σωτηρία της πατρίδας τείνουν το χέρι σε κάθε πατριώτη. Μόνον η ένωση και πάλη μπορεί να μας σώσει απ’ την καταστροφή. Η ένωση και η πάλη που ξεκινά απ’ το καλύβι, απ’ το εργοστάσιο, τη συνοικία, το χωριό, το λόχο, τη στρατώνα και το καράβι και φτάνει ως τα πάνω, στα δημοκρατικά πατριωτικά κόμματα και οργανώσεις. Τη συναγερμική πανούκλα μπορεί να τη νικήσει ο λαός, τους αμερικάνους μπορούμε να τους διώξουμε απ’ τον τόπο, μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία της Ελλάδας απ’ το χαμό προς το φως. Ένα πράγμα χρειάζεται πριν απ’ όλα, ενότητα και πάλη. Στο καθήκον αυτό οι κουκουέδες αφιερώνουν όλες τους τις δυνάμεις, αψηφώντας κόπους, δυσκολίες, θυσίες.

Δημοσιεύτηκε, μεταξύ άλλων, στην εφημερίδα “Λαϊκός Αγώνας”, όργανο των προσφύγων της Ελλάδας στην Ουγγαρία, χρόνος ε’, άρ.φ.688, Σάββατο 26 Ιούνη 1954, σ.σ.1,3, με κάποιες διορθώσεις σε σημεία στίξης και επικαιροποίηση της ορθογραφίας από parapoda.

Tagged: , , , , , , ,

One thought on “Ν. Ζαχαριάδη: Πατριωτική Ένωση και Πάλη η απάντηση του λαού στα καινούργια μέτρα των εχθρών του (05/06/1954)

  1. DIONISIOS STANGANELLIS 25 Φεβρουαρίου, 2020 στο 9:06 πμ Reply

    Από 6/12 έχει αλλάξει η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μου.Η νέα
    διεύθυνση είναι : dstanganellis@gmail.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: